Ημέρα 2η
Άγραφα – Τζουμέρκα
https://www.google.com/maps/d/edit?mid=1fFCoZq6BPm-DQal5vU6TfQoXxy8uRXEO&usp=sharingΞέχασα να αναφέρω ένα γεγονός που μου έκανε μεγάλη εντύπωση.
Πηγαίνοντας για Άγραφα, μετά τον Κρέντη, συναντήσαμε δύο αγροτικά αυτοκίνητα που οι οδηγοί και των δύο μας χαιρέτησαν και μας κόρναραν.
Το ίδιο συνέβη και με κάποιους ντόπιους που είδαμε να κάνουν δουλειές στον δρόμο.
Αυτό σε αντίθεση με κάποιους οδηγούς μοτό που τους χαιρετούσες όταν διασταυρωνόμασταν αλλά ανταπόκριση ….
Θέλω να πιστεύω ή ότι δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν ή ότι δεν τους έχει πει κάποιος, ακόμα, για την μοτοσυκλετιστική αλληλεγγύη.
Ξύπνημα νωρίς για να μαζέψουμε τα πράγματα και να προλάβουμε το πρωινό.
Ελληνικό πρωινό για μένα (καφές και 3 τσιγάρα) κανονικό πρωινό για την σύζυγο (Ελένη), στα γρήγορα για να είμαστε εντός προγράμματος μιας και έχουμε αρκετό δρόμο μπροστά.
Τι εντός προγράμματος ρε Καραμήτρο;
Εδώ είναι Άγραφα δεν πας για συνάντηση στο κέντρο της Αθήνας.
Αλλά αυτό θα το καταλαβαίναμε αργότερα.
Και εκεί έρχεται η ερώτηση της κυρίας Νίκης και του άντρα της.
- Για που είστε σήμερα;
- Τζουμέρκα.
- Ωραία θα πάτε από μέσα, Τροβάτο και λίμνη Στεφανιάδας.
Να δείτε και πως είναι η άγρια φύση.
Εδώ έρχεται η πρώτη αντίρρηση της Ελένης που δεν θέλει να ακούει για χώμα αλλά και η δική μου υψοφοβία.
(Τώρα θα μου πεις, τι θες βρε με υψοφοβία στην Πίνδο; Kαι δίκιο θα έχεις.
Αλλά εάν δεν πάμε κόντρα σε αυτά που μας καταπιέζουν και μας φοβίζουν, τι στο διάολο κάνουμε στην ζωή)
- Από εκεί δεν είναι χωματόδρομος με γκρεμούς;
- Σιγά βρε, ίσιωμα είναι.
Αυτό ήταν και το καθοριστικό.
Άμα ακούς ντόπιους να σου λένε «ίσιωμα είναι» περίμενε τους χειρότερους γκρεμούς που έχεις δει.
- Ωραία ιδέα αλλά δυστυχώς δεν έχουμε βενζίνη.
- Να σας δώσουμε εμείς απο τα μπετόνια που έχουμε
- Ευχαριστούμε, αλλά δε θα μπαίνει εύκολα.....
- Α εντάξει να πάτε από Κρέντη, για να γεμίσετε. Και καλό δρόμο.
Αποχαιρετάμε, με κρύα καρδιά τα Άγραφα και κατηφορίζοντας
βλέπουμε αριστερά το όμορφο παλιό πέτρινο γεφύρι τους.
Λες και έχουν βαλθεί να το κρύψουν από τα βλέμματα των ξένων, για να μην το ματιάσουν.
Συνεχίζουμε δίπλα από τον Αγραφιώτη
Με τα ωραία γκρέμια του, που λέγαμε.
Και μετά από ένα χλμ, τσουπ…
τι λέγαμε για προγραμματισμό;
- Καλημέρα
- καλημέρα.
- Λυπάμαι αλλά ρίχνουμε μπετά αντιστήριξης γιατί έπεσε ο δρόμος και δεν περνάτε.
- Και τι κάνουμε τώρα;
- Γυρνάτε να πιείτε ένα καφέ και θα ανοίξουμε τον δρόμο κατά τις 12, για ένα τέταρτο.
Δώσε μου το τηλέφωνό σου να σε πάρω για να έρθετε.
Το ζήσαμε και αυτό στα Άγραφα.
Να σε παίρνει τηλέφωνο ο εργολάβος όταν θα ανοίξει τον δρόμο.
Τι να μας πείτε γατάκια Γερμανοί.
Πέρα από την πλάκα, δεν είναι οι άνθρωποι διαφορετικοί εδώ.
Είναι οι ρυθμοί της ζωής που τους κάνει πιο λογικούς, πιο ανθρώπινους.
Εμείς στο μεγάλο μαντρί, ή και στα άλλα τα μικρότερα, τρέχουμε να προλάβουμε συνέχεια κάτι.
Και προκειμένου να προλάβουμε εμείς πρέπει όλοι να κάνουν στην άκρη.
Εδώ όμως, μέσα στην φύση και τους δικούς της χρόνους, τα πράγματα είναι απλά.
Που θες να πάς;
Τζουμέρκα;
Ε εντάξει ρε φίλε θα φύγεις τρεις ώρες μετά, δε χάθηκε και ο κόσμος.
Δεύτερο καφεδάκι λοιπόν στο όμορφο καφέ - ταβερνάκι Νερόμυλος, έξω από το χωριό και δίπλα στο ποτάμι.
Δίπλα είχε και εκτροφείο πέστροφας.
Θα είναι ωραίο μέρος και για φαγητό.
Δώδεκα παρά πέντε χτυπάει το τηλέφωνο
«…έλα που είστε; Ελάτε γιατί ανοίξαμε για λίγο.»
Περνάμε και πέντε – έξη χιλιόμετρα παρακάτω είχαμε την πρώτη και ευτυχώς τελευταία τούμπα του ταξιδιού.
Με ελάχιστα χλμ. Από εκείνες που απλά συμβαίνουν και μένεις σχεδόν όρθιος.
Αφήνεις το γκάζι για να δείξεις κάτι στην απέναντι πλαγιά και διπλώνει το μπροστινό από την μικρή ταχύτητα.
Διδάγματα δύο:
1. Το ΤΑ με τις πλαϊνές βαλίτσες, που δεν το αφήνουν να ξαπλώσει τελείως, παρότι το φοβόμουν, σηκώνεται σχετικά εύκολα.
2. Οι γυναίκες δεν καταλαβαίνουν από τεχνικές εξηγήσεις, οπότε ο όρος έχει τεθεί.
Άμα βγούμε από εδώ δεν ξαναμπαίνουμε χώμα.
Οκ είπαμε πολεμάμε τις δικές μας φοβίες, αλλά σεβόμαστε τις φοβίες των άλλων και το πως θέλουν αυτοί να τις διαχειριστούν
Βγαίνουμε λοιπόν από το χώμα.
Φουλάρouμε στον Κρέντη και συνεχίζουμε βόρεια.
Πιάνοντας αυτή την φορά την λίμνη Κρεμαστών από την ανατολική της πλευρά.
Ο τρόπος που τραβήχτηκε η δεύτερη φωνογραφία είναι λίγο περιπετειώδης, αλλά για αυτό ίσως μια άλλη φορά, μην σας ζαλίζω τώρα.
Ο γκουγλης έλεγε ότι για Τζουμέρκα έπρεπε να περάσουμε την γέφυρα της Ταρτάνας και μετά να κατευθυνθούμε προς Εμπεσό.
Εγώ ήθελα να ακολουθήσουμε μια διαδρομή που είχα διαβάσει σε ένα ταξιδιωτικό που με είχε συνεπάρει, μάλλον στο moto, η οποία περνούσε δίπλα στον Αχελώο.
Στρίβουμε λοιπόν βόρεια πριν την γέφυρα και έχουμε στα δεξιά μας τα Αγραφιώτικα βουνά περνώντας δίπλα από μικρά χωριά της δυτικής άκρης της Ευρυτανίας. Χρίσοβα, Βαλαώρα , Τοπόλιανα.
Άλλα τοπία. Πιο «πεδινά» και πιο ήρεμα
Πρώτος στόχος το γεφύρι της Τέμπλας στις όχθες του Αχελώου, λίγο πριν την λίμνη Κρεμαστών.
Το γεφύρι της Τέμπλας, είναι σχετικά νεότερο πέτρινο γεφύρι και σε αυτό οφείλει την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του.
Χτίστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, σχεδιασμένο από Ιταλούς αρχιτέκτονες, προκειμένου να ενώσει τα χωριά της Ευρυτανίας με τα χωριά του Βάλτου
και χρειάστηκε περίπου τρία χρόνια για να αποπερατωθεί.
Αντικατέστησε ένα παλιό ξύλινο γεφύρι, «τέμπλα», από το οποίο κληρονόμησε το όνομά του.
Το πλάτος του χωράει με το ζόρι ένα μικρό ΙΧ
Είναι ακόμα και σήμερα ο μόνος δρόμος σύνδεσης των χωριών μιας που το νεοελληνικό κράτος εδώ και τρία χρόνια δεν μπορεί να ολοκληρώσει την κατασκευή, ακριβώς δίπλα,
μιας νέας γέφυρας που θα το αποσυμφορήσει και θα το γλυτώσει από την καταστροφή.
Εδώ ο Αχελώος μεγάλο πια ποτάμι.
Σε λίγες μέρες θα τον ξανασυναντήσουμε, μικρό αυτή την φορά, στις πηγές του.
Περνάμε απέναντι στα Βρουβιανά και επειδή η ώρα είναι ήδη τρεις, αλλά και επειδή η σχεδιασμένη διαδρομή περιλαμβάνει και χώμα, ο όρος που λέγαμε, εγκαταλείπετε το σχέδιο και γυρνάμε πίσω προς Εμπεσό.
Μέχρι τον Εμπεσό μια όμορφη διαδρομή πάνω από Αχελώο και κάτω από την σκιά του όρους Βάλτος.
Από εκεί και μετά και έως την αρχή των Τζουμέρκων σχετικά αδιάφορη.
Εξαίρεση ένα ωραίο κατέβασμα από το χωριό Δίστρατο στον Άραχθο και την γέφυρα Τζαρή μέσα από ένα στενό δρόμο με αμέτρητες στροφές.
Η χαρά του οδηγού μοτό
Μην πάτε με τίποτα με ΙΧ και επιβάτες.
Από εκεί ο δρόμος ανηφορίζει και βλέπουμε την δυτική μεριά των Τζουμέρκων και της Στρογγούλας.
Σύντομη στάση στο χωριό Καταρράκτης, μιας που είναι στον δρόμο μας.
Δυστυχώς όμως οι διπλοί καταρράκτες, στους οποίους οφείλετε το όνομα του χωριού, λόγω εποχής, δεν έχουν καθόλου νερό.
Και φτάνουμε στα όμορφα Πράμαντα.
Η Άγναντα και η Πράμαντα που λένε οι ντόπιοι.
Το κεφαλοχώρι των Τζουμέρκων, στους πρόποδες της Στρογγούλας.
Έχει περίπου 1.500 κατοίκους και η οικονομία φαίνεται να στηρίζετε στις δημόσιες υπηρεσίες που φιλοξενεί αλλά κυρίως στον τουρισμό.
Με μια υπέροχη πλατεία με όμορφα καφέ.
‘Όλα κάτω από ένα τεράστιο πλατάνι.
Και πιο εκεί την περίφημη «Βρύση του Αράπη».
Έργο του Πραμαντιώτη πρωτομάστορα Β. Γεωργάκη.
Αλλά και την υπέροχη εκκλησία της Α. Παρασκευής.
Χωριά μαστόρων της πέτρας. Τυχαία το διπλανό χωριό ονομάζεται Κτιστάδες;
Το θυμούνται και τους τιμάνε. Όπως τιμάνε και σέβονται το τόπο τους.
Τι στο διάολο είναι αυτό που γίνεται στην χώρα μας, που όσο πιο φτωχός είναι ένας τόπος τόσο περισσότερο τον σέβονται οι άνθρωποί του;
Στα Πράμαντα αλλά και στα κοντινά χωριά υπάρχουν πολλές ταβέρνες με ωραίο φαγητό και τοπικές γεύσεις αλλά και πολλά καταλύματα για όλα τα γούστα και τα βαλάντια.
Εμείς θα κατευθυνόμασταν λίγο έξω από τα Πράμαντα στους Μελισσουργούς.
Έδρα μας θα ήταν ένα μέρος που είχαμε επισκεφτεί πριν από δύο χρόνια μετά από συμβουλή, μέσω του forum, του fotisalp.
Το καταφύγιο των Μελισσουργών.
Μια μικρή στάση στο χωριό των Μελισσουργών.
Το χωριό του «Τσοβόλα δώστα όλα» αλλά κυρίως το χωριό με την μεγαλύτερη πλατεία που έχω δει σε χωριό της Ελλάδας.
Και με υπέροχη θέα στην Καρκαδίτσα, κορυφή των Τζουμέρκων.
Κανονικά δύο γήπεδα μαζί
Αλλά και υπέροχα παϊδάκια στην ταβέρνα του Παππά, στο πάνω μέρος του χωριού, σε ένα πλάτωμα δίπλα σε υπέροχες βρύσες με άφθονο τρεχούμενο νερό.
Αυτό περίεργο φαινόμενο του «μισοφτιαγμένου σπιτιού» το είχαμε πρωτοδεί στην Φλώρινα και μας είχε κάνει εντύπωση.
Κληρονομιά όπου ο ένας έχει την οικονομική άνεση να φτιάξει το σπίτι;
Διαφορετική αισθητική άποψη;
Ποιος ξέρει; Μάλλον το πρώτο.
Η ώρα έχει περάσει και ανεβαίνουμε για το καταφύγιο.
Το καταφύγιο βρίσκεται πάνω από το χωριό μέσα στα έλατα, με μια ανεπανάληπτη
(μέχρι να τελειώσει το οδοιπορικό θα ψάχνω καλολογικά στοιχεία για να μην επαναλαμβάνομαι)
θέα, στην ανατολική πλαγιά της Καρκαδίτσας και πιο πέρα στο Περιστέρι (Λάκμος) .
Εδώ μπορείτε ή μείνετε σε δωμάτια 5 ή 10 ατόμων ή να στήσετε την σκηνή σας ακριβώς από πίσω μέσα στο δάσος.
Εμάς τα παιδιά μας λυπήθηκαν και μας έβαλαν σε ένα δωμάτιο 5 κρεβατιών, μόνους μας.
Στο καταφύγιο υπάρχει κουζίνα με φαγητό και καφέ.
Θα φάτε ζυμωτό ψωμί, ίσως όχι το καλύτερο, αλλά τα παιδιά προσπαθούν,
αλλά και φαΐ μαγειρεμένο από τα χέρια του Φώτη, όλα στον ξυλούφορνο.
Εάν είστε τυχεροί θα έχουν και κηπευτικά από το μποστάνι τους.
Μην περιμένετε βέβαια ψητά στα κάρβουνα.
Όπως λένε και οι ίδιοι: «ο καθείς στο είδος του. Άμα θές παιδάκια έχει εξαιρετικές ταβέρνες σtην περιοχή».
Μπορεί μάλιστα να πετύχετε σε κάποια από τις μουσικές και άλλες εκδηλώσεις που γίνονται εδώ το καλοκαίρι.
Για περισσότερες πληροφορίες:
https://www.facebook.com/Katafigiomelissourgwn/about/?ref=page_internalἠ εδώ
http://katafigiomelissourgwn.blogspot.com/p/blog-page_25.htmlΈχω ακούσει υπέροχα λόγια και για το άλλο καταφύγιο των Πραμάντων, που το διαχειρίζεται ένα ζευγάρι που εγκατέλειψε την Αθήνα,
αλλά δυστυχώς δεν το έχουμε επισκεφτεί ακόμα.
Η επιλογή δική σας.
Εδώ λοιπόν θα είναι το ορμητήριό μας για τις επόμενες δύο ημέρες.
