Ημέρα 5η
https://www.google.com/maps/d/edit?mid=1YDSTBVdF6rs4KeS8Y8cd0a6y3xrZfmtx&usp=sharingΠρωινό ξύπνημα.
Φόρτωμα της μηχανής και χαλαρό καφεδάκι με τα παιδιά στο πολύ ήσυχο, το πρωί, καταφύγιο.
Στα καταφύγια οι «δραστήριοι» έχουν σηκωθεί χαράματα για να ξεκινήσουν τις δραστηριότητες στο βουνό, ενώ οι «χαλαροί» θα ξυπνήσουν μετά τις δέκα.
Ένα από τα χαρακτηριστικά της φιλοξενίας σε καταφύγιο, που μου αρέσουν πολύ, είναι η κοινωνικότητα που αναπτύσσεται μεταξύ των «ενοίκων».
Λίγο η δομή του χώρου, η φιλοσοφία των ανθρώπων αλλά και τα κοινά ενδιαφέροντα, τους κάνουν αργά ή γρήγορα μια μεγάλη παρέα.
Καμμιά σχέση με την συμβίωση σε ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα.
Σ αυτά είμαστε λίγο σαν τα μοσχάρια, ο καθένας στο παχνί – τραπέζι του και το πολύ - πολύ μια καλημέρα.
Σε όλα βέβαια υπάρχουν εξαιρέσεις, που όμως μάλλον επιβεβαιώνουν τους κανόνες.
Ξεκίνημα για να ανέβουμε ξανά στον Μπάρο, από την μεριά των Καλαρρυτών αυτή την φορά, και να κατηφορίσουμε προς Θεσσαλία και το Χαλίκι.
Μετά το πέρασμα του Μπάρου ακολουθεί μια από τις πιο όμορφες και οδηγικά και φυσικά, ασφάλτινες διαδρομές στην Ελλάδα. Το ξέρω επαναλαμβάνομαι αλλά εδώ στην Πίνδο δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις.
Ξεκινάμε από το γνωστό αλπικό τοπίο και στην συνέχεια βρισκόμαστε μέσα σε ένα από τα πιο όμορφα δάση ελάτης που έχουμε δει.
Δυστυχώς στην διαδρομή, δεν βγάλαμε πολλές φωτό, αλλά στο δίκτυο μπορείτε να βρείτε χιλιάδες.
Πρώτη στάση στην μονή Γακτοτροφούσας.
Κτίστηκε πριν 215 χρόνια, το 1799, και το όνομά της το οφείλει στην συνάντηση που γινόταν εδώ κάθε άνοιξη, των κτηνοτρόφων που ανέβαιναν προς τα βουνά.
Κάηκε σχεδόν ολοσχερώς το 1943.
Είναι κτισμένη πάνω ακριβώς τον Αχελώο, που εδώ είναι στις αρχές του.
Και βλέπουμε απέναντι το όμορφο Χαλίκι.
Το Χαλίκι είναι το τελευταίο, μαζί με την Ανθούσα, ορεινό χωριό των Τρικάλων σε υψόμετρο 1.150 μέτρων.
Το χωριό το «ανακάλυψα» διαβάζοντας ένα ταξιδιωτικό των πουροντούρο.
https://www.transalpforum.gr/index.php?topic=20633.0Εκεί διάβασα και για το σύγχρονο ακρίτα, τον Χρήστο Ζαχαρή, μοναδικό μόνιμο κάτοικο του Χαλικιού
Δυστυχώς έχουν χαθεί οι φωτογραφίες.
Αν τις έχει ακόμα ο konkost ας μου τις στείλει να τις ξανασυνδέσω.
Το χωριό έχει μια υπέροχη θέα προς τον Λάκμο και την πλαγιά Κουάστα (είπαμε βλαχοχώρια)
Στάση για καφέ στην υπέροχη πλατεία μιας που το “la Verliga” του Χρήστου, ήταν κλειστό.
Από εδώ πηγάζει ο Αχελώος ή Ασπροπόταμος.
Το ποτάμι που δοξαζόταν σαν θεός στην αρχαιότητα και επιστρατεύτηκε ο Ηρακλής για να το νικήσει και να το τιθασεύσει.
Φαίνεται ότι δεν τα κατάφερε καλά για αυτό και οι σύγχρονοι απόγονοί του (εδώ γελάμε) θέλουν να το ξεκοιλιάσουν, με τα τόσα φράγματα και εκτροπές.
Από το Χαλίκι ξεκινάει και ο δρόμος για την θρυλική Βερλίγκα στα 2.050 μέτρα και τις πρώτες πηγές.
Αλλά αυτά είναι για εντουράδες έστω και πούρους. Εμείς τα ονειρευόμαστε στις οθόνες.
Φεύγουμε με προορισμό το Μέτσοβο. Ο δρόμος από το Χαλίκι έχει ασφαλτοστρωθεί τα τελευταία χρόνια
Δεν θα ξαναπώ από εδώ και πέρα , «τι φοβερή διαδρομή», αν μπορέσετε κάντε τις και θα με θυμηθείτε.
Ανεβαίνουμε ξανά σε υψόμετρο.
Κάτω χαμηλά το Χαλίκι
Χαζεύοντας την πανίδα
αλλά και την χλωρίδα της περιοχής.
Για να πέσουμε σε ένα δάσος που μας έκρυβε τον ήλιο.
Θέα προς το Μέτσοβο.
Και τις ανθρώπινες παρεμβάσεις.
Φτάνουμε στο Μέτσοβο όπου θα έπρεπε να ανεφοδιαστούμε βενζίνη.
Έχετε υπόψιν, όσοι επισκέπτεστε τα Ζαγοροχώρια ότι βενζίνη μπορείτε να βρείτε μόνο περιφερειακά των χωριών.
Δεν είμασταν όμως τυχεροί, το βενζινάδικο είχε μείνε από καύσιμα.
Λογικό. Πως να ανεφοδιάσει τόσα εκατοντάδες τζιπ που βόσκουν εδώ πάνω.
Φωτογραφίες από Μέτσοβο δεν βάζω. Νομίζω όλοι το έχετε επισκεφτεί.
Άλλωστε είχε, όπως πάντα, πολύ τσίκνα που εμπόδιζε τη διαύγεια.
Για να μην γίνομαι κακός, πανέμορφο χωριό, αλλά πολύ δηθενιά έχει μαζέψει.
Αλλαγή λοιπόν διαδρομής. Θα βάζαμε βενζίνη στην Ανάνηψη (όνομα και πράμα για το ντεπόζιτο της ΤΑ)
Και θα προσεγγίζαμε την λίμνη του Αώου από την Χρυσοβίτσα. Μια διαδρομή που δεν είχαμε ξανακάνει.
Νομίζω ότι η διαδρομή από το Μέτσοβο προσφέρει πολύ καλύτερη θέα στην Λίμνη.
Μετά από 1 ώρα οδήγησης φτάνουμε στο καταφύγιο της Βοβούσας, το οποίο βρίσκεται ακριβώς δίπλα από την κοίτη του Αώου.
Από εδώ έχει πολύ όμορφες και εύκολες πεζοπορικές διαδρομές στην κοιλάδα της Βάλια Κάλντα (Ζεστή Κοιλάδα) και το Αρκουδόρεμα.
Μέσα σε δάση από ρόμπολα, οξιες …
Εκτός από το μείνει κάποιος στο ίδιο το καταφύγιο, μπορεί να κατασκηνώσει ακριβώς δίπλα σε ένα όμορφο μεγάλο ξέφωτο.
Δυστυχώς το καταφύγιο της Βοβούσας, παρά όλο που το διαχειρίζονται πολύ αξιόλογοι άνθρωποι και είναι εξαιρετικά συντηρημένο,
έχει χάσει λίγο από αυτή την ζεστασιά - κοινωνικότητα μεταξύ των «ενοίκων» του, που λέγαμε προηγούμενα.
Ξεφορτώνουμε και πάμε μια μικρή βόλτα στο χωριό, που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα παρακάτω.
Η Βοβούσα είναι το μοναδικό χωριό στην Ελλάδα. που διασχίζεται από ποτάμι.
Εδώ το πανέμορφο και ακουστό γεφύρι της και ο Αώος.
Περιττό να πω ότι κάηκε, από τους γνωστούς φίλους μας, το 1943.
Η είδηση εδώ πάνω όταν συναντάς χωριό που στην είσοδό του δεν έχει πινακίδα «Μαρτυρικό Χωριό».
Γυρίσαμε στο καταφύγιο για ένα πολύ νόστιμο φαγητό και κουβέντα μέχρι αργά το βράδυ.
Αύριο θα κάναμε μια διαδρομή που δεν είχαμε μπορέσει να κάνουμε πριν από 25 χρόνια σε μια εκδρομή με MZ.
