Ευχαριστώ για το καλωσόρισμα σύντροφοι καβαλάρηδες.
Για να γνωριζόμαστε περισσότερο να πω ότι μεγάλωσα στα Γιάννενα, σπούδασα στην Πάτρα και πλέον ζω και εργάζομαι στην Αθήνα.
Με το townmate έμαθα να συμπεριφέρομαι σωστά ως δικυκλιστής στο δρόμο, με τη Virago στη συνέχεια έγινα λίγο πιο ευέλικτος για κοντινές αποστάσεις εκτός πόλης. H Fazer ήταν από τον αδερφό μου, αλλά δεν μπορώ να πω κιόλας ότι την έφτασα σε όρια καθότι με 260 τελική φοβάμαι να πάω. Συνέπεσε και το γεγονός που πριν 3 χρόνια μου έπεσε μια κοπέλα οδηγός από πίσω (ήμουν με τη Virago) και με μετακίνησε στο απέναντι ρεύμα με ελάχιστη ταχύτητα - δεν έπεσα. Δεν έχω τον παραμικρό τραυματισμό ως σήμερα. Ήμουν τυχερός εκείνη την ημέρα, δεν ερχόταν κανένας.
Ύστερα από αυτή την εμπειρία και όντας χρόνια λάτρης της αμυντικής οδήγησης, δεν κάνω σφήνες, κλπ και προσπαθώ να προβλέπω τα πάντα στο δρόμο, κατάλαβα για πρώτη φορά πόσο εκτεθειμένος είσαι πάνω στη μηχανή - πάντα φοράω κράνος.
Τα τελευταία λοιπόν 3 χρόνια μπλόκαρα το μικρόβιο της μηχανής μέσα μου, και όντας και στην Αθήνα τώρα, δεν ανεβαίνω σε δίτροχο εδώ μέσα στη ζούγκλα. Μέσα σε πόλη θα το σκεφτώ πολύ να ξαναοδηγήσω.
Ωστόσο το μικρόβιο του μηχανόβιου πάντα ρέει μέσα στο αίμα, ίσως κρύβεται για λίγο, αλλά παραμένει εκεί.
Αυτό που δηλαδή έχω ψηθεί τώρα, αφού δεν το έχω ζήσει, είναι μια ΤΑ με πλήρη εξάρτηση και εξοπλισμό, να φεύγεις προς πάσα κατεύθυνση, αλλά να μπορώ και λίγο χώμα κατά περίσταση διότι είναι ισχυρό το ενδεχόμενο να μετακινηθώ μόνιμα στα Γιάννενα στον επόμενο χρόνο και θα είμαι κοντά στη φύση και στα αγαπημένα μου βουνά - είμαι και ορειβάτης κάποια χρόνια τώρα.
Αυτά για αρχή, ελπίζω να μην σας κούρασα, απλά περιέγραψα λίγο τη φιλοσοφία που έχω, που φαντάζομαι θα ταιριάζει με αυτήν πολλών από εσάς.
