Καλησπέρα σας,
Μόλις πριν τρεις ώρες επιστρέψαμε κι εμείς σπίτι μας. Είχαμε την τύχη να έχουμε άδεια και τη σημερινή μέρα, γεγονός που το εκμεταλλευτήκαμε δεόντως
.
Για μένα ήταν η πρώτη ΙΤΤ που συμμετείχα και έχω να δηλώσω ότι ο θεσμός κέρδισε ένα φανατικό οπαδό. Η επαφή με ξένους ταξιδιώτες-μοτοσικλετιστές ανέκαθεν πίστευα ότι μόνο καλά μπορεί να προσφέρει σε έναν Έλληνα μοτοσικλετιστή και η τετραήμερη επαφή μας με το πολυεθνικό γκρουπ της ΙΤΤ με επιβεβαίωσε άλλη μια φορά. Οι ξένοι ομοϊδεάτες μας, Βορειοευρωπαίοι κατά το πλείστον, αποτελούν πάντα παράδειγμα προς μίμηση τόσο σε θέματα ασφάλειας αναβάτη και ασφαλούς και πολιτισμένης μετακίνησης όσο και σε θέματα ταξιδιωτικής τόλμης: είχε κάτι «γριούλες» Transalp 15-20ετίας που ήταν πολύ πιο μάχιμες από κάτι χιλιάρια + του σαλονιού και της πλατείας τουμπανιασμένα στο αξεσουάρ, καθώς και κάτι πενηντάρηδες-εξηντάρηδες που έχουν πολύ περισσότερο λαδάκι στο καντήλι τους από κάτι «εξαντλημένους» νεανίες.
Από την άλλη μεριά όμως και εμείς οι Έλληνες έχουμε πολλά να διδάξουμε στους ξένους συναδέλφους: φιλοξενία, όρεξη για γλέντι, χαλαρή διάθεση, αυτοσχεδιασμό και προσαρμοστικότητα ( Γερμανός: How many hours is route number 2 please? Έλληνας: Where to know brother, let’s go and we’ll see, you catch me?
). Πιστεύω ότι στη σούμα αμφότερες οι πλευρές ωφελήθηκαν τα μάλα.
Και τώρα ας πιάσουμε τα παιδιά του ΔΣ που εδώ και μήνες έχουν αφιερώσει χρόνο, κόπο, νεύρα, ξενύχτια και ποιος ξέρει τι άλλο. Το μπράβο και τα θερμά συγχαρητήρια είναι λίγα για σας παιδιά. Μεγαλουργήσατε. Ήταν καθ’ομολογία μια άριστη ΙΤΤ. Μπορεί μερικοί να είχαν κάποια παράπονα εδώ και κει από οργανωτικές μικροατέλειες ΑΛΛΑ θα σας μεταφέρω την πολύ σωστή κουβέντα που μου είπε ο Wim, ένας βετεράνος Βέλγος τρανσαλπάς, με πολλές ΙΤΤ στην πλάτη του: "Δεδομένου ότι οι Έλληνες ήρθατε για πρώτη φορά σε ΙΤΤ μόλις πέρισυ και επομένως είχατε μια ελάχιστη εμπειρία από το θεσμό αυτό, είναι πραγματικά άξιο θαυμασμού και συγχαρητηρίων το γεγονός ότι καταφέρατε να οργανώσετε μια τόσο πετυχημένη ΙΤΤ. Αλίμονο αν στο μέλλον την ξαναοργανώσετε, θα θέσετε τον πήχυ πολύ ψηλά!" Και να και τι μου είπε ο Willy, ένας Γερμανός τρανσαλπάς: «Απλά, η καλύτερη ΙΤΤ που έχω συμμετάσχει!»
Και εδώ δράττομαι της ευκαιρίας να διορθώσω μια ανακρίβεια. Το τελευταίο βράδυ ο Ολλανδός Martin Visser, ο πατέρας των ΙΤΤ, κάλεσε στο βήμα και συνεχάρη τα παιδιά του ΔΣ για την πετυχημένη διοργάνωση. Κάλεσε και μένα καθότι είχαμε συνταξιδέψει την προηγούμενη μέρα στην «δύσκολη» διαδρομή των 400χλμ όπου είχα αναλάβει την πλοήγηση στο χωμάτινο κομμάτι καθώς ο Κώστας έκανε σκούπα στο τέλος της ομάδας κι έτσι είχε μείνει με την εντύπωση ότι ήμουν από τους οργανωτές (συν ότι του άρεσε μάλλον το σπικάζ μου στον αγώνα βραδυπορείας
). Εννοείται ότι τα συγχαρητήρια ανήκουν όλα στο ΔΣ και σε όσους άλλους εργάστηκαν το προηγούμενο διάστημα. Εγώ ό,τι προσέφερα το προσέφερα μόνο τις ημέρες της ΙΤΤ (πάντως ΔΣίτες το κόκκινο μπλουζάκι θα το κρατήσω
).
Και τώρα στις προσωπικές μου εμπειρίες. Κατ’ αρχήν, ειρωνία της τύχης, στην πρώτη μου ΙΤΤ έμελλε να έρθω με ΚΤΜ και όχι με το Transalp μου, το οποίο είναι πλέον πλυμένο-γυαλισμένο και αγκυροβολημένο στο γκαράζ μου περιμένοντας το επόμενο αφεντικό του αφού εμένα με υπηρέτησε πιστά τόσα χρόνια
-αλλά αυτό είναι ένα άλλο topic. Ξεκινήσαμε την Πέμπτη το πρωί και αφού καθαρίσαμε στα γρήγορα τη διαδρομή μέχρι πριν το Αγρίνιο, χωθήκαμε στο Αιτωλικό και ανεβήκαμε από Αστακό, Μύτικα και αυχένα Λευκάδας. Φτάσαμε απογευματάκι, κάναμε τα σχετικά check in, ψωνίσαμε τα σχετικά αναμνηστικά, κάναμε και μια βουτιά στη θάλασσα και μετά άρχισε το φαγοπότι και ο χορός. Ήδη από το πρώτο βράδυ πάγοι και παγόβουνα σπάσανε και το πράγμα φαινότανε ότι θα πήγαινε πολύ καλά.
Τα ωραία βέβαια ήταν την άλλη μέρα όπου, βεβαίως βεβαίως, δηλώσαμε συμμετοχή στη διαβόητη διαδρομή 2 (αυτή με τα…χιόνια-λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή?). Εγώ με τη Χαρά ήμουν ο μόνος δικάβαλος (KTM 950) και από εκεί και κει πέρα το ελληνικό team αποτελείτο από τον Κώστα Χατζ (με το γνωστό Vara) που ηγείτο, το Γιώργο Γιαννόπουλο (με το επίσης γνωστό ΤΑ 700
) και το Χρήστο Κρεκούκη (με ΤΑ 600-γεια σου Χρήστο). Οι ξένοι ήταν ο Martin Visser, Ολλανδός με Varadero πρώτης γενιάς (ήρωας!), οι επίσης Ολλανδοί Brahm και Rob με Africa και ΤΑ 700 (αυτό μάζεψε μια καλή
) και οι Γερμανοί Willi (με ΤΑ 650) και Martin (με ΤΑ 600 τακουνάτο και σούπερ διάθεση για περιπέτεια και ό,τι ήθελε προκύψει- δικός μας εντελώς
).
Αφού χορτάσαμε στροφιλίκι μέχρι το Βουργαρέλι εκεί κάναμε στάση σε ένα ξεχασμένο από άλλες εποχές καφενεδάκι, της κυράς Κούλας, μιας καλοσυνάτης γριούλας που μας έψησε καφέδες, μας γλύκανε με νερατζάκι και μας έδωσε και για το δρόμο (κουλουράκια και νερατζάκι). Οι ξένοι ήταν εκστασιασμένοι από την αυθεντικότητα του καφενέ και της κας Κούλας, όπως επίσης και από την-άλλης εποχής αλλά πεντακάθαρη- αλά τούρκα τουαλέτα της
. Αφού βγάλαμε τις σχετικές αναμνηστικές φωτό την αποχαιρητήσαμε με φιλιά και συνεχίσαμε για Καταρράκτη όπου κάτσαμε κάτω από τη δροσιά του σχετικού καταρράκτη του χωριού.
Επόμενη στάση στο δρόμο για Συράκο, στο χωριό Κτιστάδες, όπου κάτσαμε κάτω από το σκιερό πλάτανο και φάγαμε ένα λιτό αλλά τονωτικό κολατσιό (η ώρα είχε πάει 4!) με φέτα, γαλοτύρι, παριζάκι και κανά λίτρο λάδι που έριξε κατά λάθος μέσα ο Κ. Χατζητέτοιος
. Έπεσε τρελή παπάρα μιλάμε, αυτοί οι ξένοι μαθαίνουν πολύ γρήγορα αδερφάκι μου!
Φτάνοντας στο Συράκο, ο Λάκμος υψωνόταν επιβλητικός πάνω από τα κεφάλια μας, με κάτι ανησυχητικές χιονούρες στα ανήλιαγα σημεία του. Εκεί κάποιοι από τους ξένους κοίταζαν μια το ρολόι (ώρα 5) και μια το βουνό και άρχισαν τις τσιριμόνιες. Βαράτε με κι ας κλαίω ήταν όμως, καθότι όταν μας είδαν αποφασισμένους για το full monty (άλλωστε όπως είπε και ο ασπρομάλλης Γερμανός Martin «εγώ παιδιά για το χώμα ήρθα, ορμάμε») μας ακολούθησαν χωρίς δεύτερη κουβέντα. Πολεμήσαμε το βουνό (ειδικά το ΤΑ 700 του Rob το πολέμησε λίγο παραπάνω
) και τις χιονούρες για 20χλμ, σε υψόμετρο 1800-1900μ, βλέποντας απίστευτης μαγείας τοπία αλλά τελικά μετά από μια τραβέρσα βρεθήκαμε μπροστά σε αδιάβατη παχιά χιονούρα που δεν άφηνε περιθώρια ολοκλήρωσης μέχρι το δρόμο της Κατάρας όπως ήταν το αρχικό πλάνο. Όχι ότι χαλαστήκαμε, είπαμε «δε βαριέ», παίξαμε και χιονοπόλεμο, φάγαμε και το νερατζάκι της κας Κούλας (το οποίο σημειωτέον είχε ανοίξει από το κοπάνημα και το σιρόπι του είχε κάνει τη μπαγκαζιέρα του καημένου του Martin Visser μην πω πώς…) και κάναμε μεταβολή αναγνωρίζοντας τη νίκη του Λάκμου (but we will be back
).
Στο γυρισμό μας έπιασε νύχτα αλλά οι αξέχαστες εικόνες της μέρας δεν μας άφησαν να πτοηθούμε. Το τονωτικότερο όλων ήταν το χειροκρότημα της ομήγυρης όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο και κάτσαμε (στο ίδιο τραπέζι αχώριστοι) να φάμε μετά από 13 ώρες ταξιδιού!!! Το δέσιμο που νιώθαμε σαν ομάδα με τους ξένους μου θύμισε αυτό που είχαμε νιώσει οι τυχεροί συμμετέχοντες της χειμερινής διαβίωσης στη Ζήρεια πριν 2-3 χρόνια (αχχχ…). Θα ξαναπώ αυτό που είχα πει τότε, φύγαμε σαν 10 και γυρίσαμε σαν 1.
Για την επόμενη μέρα δε θα πω πολλά, ένα κονβόι τόσων μοτοσυκλετών είναι απλά εντυπωσιακό πράγμα. Είχαμε και μια, ευτυχώς αναίμακτη, πτώση της Heike, μιας καταπληκτικής Γερμανίδας τρανσαλπίστριας (και πολύ χορευταρούς) πλην αυτού όλα καλά. Στο διαγωνισμό βραδυπορείας οι Έλληνες αναβάτες επικράτησαν στο βάθρο κάνοντας το 1-2-3 !!! Όλα τα λεφτά ήταν το βραδυνό γλέντι όπου, ξεψαρωμένοι όλοι πια, έπεσε απίστευτος χορός.
Χθες ήταν η τελευταία μέρα για πολλούς αλλά ευτυχώς όχι για μας. Φτιάξαμε μια ωραία ομαδούλα με τον Martin Visser και τον Wim De Saetyd και αφού ξαναπεράσαμε από Βουργαρέλι συνεχίσαμε βόρεια προς το φράγμα της Μεσοχώρας όπου πιάσαμε ένα ωραίο χωματάκι και βγήκαμε στα χωριά του Ασπροποτάμου (Πολυθέα, Καλλιρρόη κλπ) και κάναμε μια διαδρομή βεληνεκούς Ελβετικών Άλπεων-οι ξένοι δεν πίστευαν στα μάτια τους. Είχαν γουρλώσει τόσο που όταν τελικά αντίκρυσαν και τα Μετέωρα για πρώτη φορά στη ζωή τους πήραν τα μάτια τους στο χέρι
(αν δεν ευλογήσουμε και τα γένεια μας…
). Το βράδυ μείναμε στο γνωστό Καστράκι και το πρωί φάγαμε στην Καλαμπάκα την μπουγάτσα του αποχαιρετισμού. Ήταν φοβερή εμπειρία η συναναστροφή μαζί τους. Με δυο λόγια απέκτησα δύο καλούς φίλους.
Να πω κλείνοντας (γιατί βγήκε ολίγον μακροσκελές το post
) ότι μου έκανε εντύπωση η αφοσίωση των δύο αυτών ανθρώπων στο θεσμό και την αποστολή των ΙΤΤ: το να φέρνουν κοντά ανθρώπους από διαφορετικές χώρες με κοινή αγάπη για αυτού του είδους το μοτοσυκλετισμό που πρεσβεύει αυτή η θρυλική πια μοτοσικλέτα, να δημιουργούν δεσμούς αλληλοκατανόησης , φιλίες ζωής και όνειρα για καινούργια ταξίδια, εμπειρίες και περιπέτειες. Είμαι πολύ περήφανος που το HTC κράτησε για φέτος τη σκυτάλη σε αυτόν τον υπέροχο αγώνα.
Ευχαριστούμε και πάλι αυτούς που δούλεψαν και κουράστηκαν γι’ αυτό.
ΥΓ: Ένα highlight της ΙΤΤ. Ο Τηλέμαχος, βετεράνος του club και παλιός του πρόεδρος, απλός συμμετέχων στη φετινή ΙΤΤ, άφησε στην άκρη τα σχέδια του για τις εκδρομές της δεύτερης μέρας, της Παρασκευής, προκειμένου να λύσει το συμπλέκτη του Africa Βούλγαρου φίλου για να διαπιστώσει τη βλάβη και να παραγγελθεί το σχετικό ανταλλακτικό εγκαίρως μια και ήταν η μόνη εργάσιμη ημέρα. Ευτυχώς τελικά χρειαζόταν μόνο καινούργια ντίζα. Αυτό είναι το νόημα της ΙΤΤ και του αγνού μοτοσυκλετιστικού αλτρουισμού εν γένει. Μπράβο Τηλέμαχε!
