Χαθήκανε τα μέρη και δεν βρίσκουμε που θα πάμε?
Η είδαμε όλα τα άλλα ? 
Μάλλον Γιάννη είναι θέμα του πόσο έχει μπουχτίσει κανείς ή θέλει να δει και την αθέατη πλευρά αυτού που ζούμε ως "πολιτισμό".
Είναι ρίσκο, συμφωνώ, αλλά είναι και μια πραγματικότητα η ταλαιπωρημένη διαβίωση των απλών ανθρώπων, που αν την βλέπαμε από κοντά, θα άλλαζε πολλά από αυτά που σκεφτόμαστε σύμφωνα με τα δεδομένα που έχουμε. Αυτοί βρίσκουν την δύναμη να επιβιώνουν, την στιγμή που εμείς οικτίρουμε τις ζωές μας, τις κάνουμε πολύπλοκες, γεμάτες ανασφάλεια και άγχος και τελικά περνάμε με όλα τα καλά του Θεού χωρίς να ευχαριστιώμαστε που ξυπνάμε το πρωί και έχουμε τρεχούμενο νερό, ηλεκτρισμό, φαγητό στο ψυγείο, μεταφορικό μέσο κλπ κλπ.
Άρα είναι εμπειρία ζωής, ένα τέτοιο ταξίδι, χωρίς φυσικά να εννοώ ότι αποτελεί "αξιοθέατο" η δυστυχία των ανθρώπων εκεί, αλλά και χωρίς να υποβιβάζω το ρίσκο να ταξιδέψεις εκεί.
Το σίγουρο είναι ότι δύσκολα κάνεις ένα τέτοιο ταξίδι, γι' αυτό και εγώ προσωπικά επικροτώ
την προσπάθεια που απαιτείται και δη με μοτοσικλέτα.
Αν θα το τολμούσα ? Δεν μπορώ να απαντήσω, ούτε αρνητικά ούτε καταφατικά.