ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ μέρος Β΄ Τρίτη 7-7-09 διαδρομή από Βουδαπέστη σε Κρακοβία, 390 χιλιόμετρα
Το πρωί αφού φάγαμε ένα περιποιημένο πρωινό, (ο Χρήστος και ο Κώστας μαζί, ενώ ο Γιάννης λίγο μετά κι αυτό έχει σημασία), φορτώσαμε τις μηχανές και συνεχίσαμε βόρεια, σε 80 χιλ. περάσαμε τα σύνορα και μπήκαμε Σλοβακία (παρεμβάλλεται ανάμεσα σε Ουγγαρία και Πολωνία) και μέσα από μία καταπληκτική διαδρομή, περνώντας από δύο national parks με καταπληκτικό δρόμο και μέσα από το δάσος βρήκαμε και μία τεχνική λιμνούλα, όπου σταματήσαμε για ξεκούραση
και μετά συνεχίσαμε βόρεια για Πολωνία που περνώντας τα σύνορα, οι Πολωνοί μας είπαν ότι δεν χρειάζεται vienete γιατί οι δρόμοι τους επισκευάζονται. Στα σύνορα σταματήσαμε σε ένα rest point
και τότε ο Κώστας μας είπε ότι ανά τακτά χρονικά διαστήματα υποφέρει από φοβερούς σφάχτες στο στομάχι του και γενικά δεν αισθανότανε και πολύ καλά. Μένανε 80 χιλιόμετρα μέχρι την Κρακοβία κι έτσι έσφιξε τα δόντια και συνεχίσαμε σε ένα δρόμο που περνούσε μέσα από το δάσος, αλλά ήταν υπό επισκευή και τελικά κάναμε περίπου 3 ώρες για να διασχίσουμε αυτά τα 80 χιλιόμετρα.
Βρήκαμε το ξενοδοχείο GALYCIA αμέσως (χάρη στο gps) και μετά από το σχετικό μπάνιο και τις πληροφορίες που πήραμε από τη ρεσεψιονίστ πήγαμε στο κέντρο (πανεύκολα) για φαγητό. Τότε ήταν που άρχισαν οι σφάχτες στο στομάχι και του Χρήστου. Αφού φάγαμε κάτι αηδίες που αυτοί τα αποκαλούν νοστιμιές, (το καλύτερό τους φαγητό είναι το pirogue που μοιάζει με το πιροσκί, μικρά κομμάτια ζύμη που μ’ αυτή τυλίγουν μικρά κομμάτια κρέας, μπέικον κλπ και τα οποία, αντί να τα ρίξουν στο τηγάνι να γίνουν μπουκιά και συχώριο, αυτοί τα βράζουν με λαρδί !!!!!!!!!!!!!!), γυρίσαμε για ύπνο στο ξενοδοχείο. Ο Χρήστος και ο Κώστας με συνεχόμενους σφάχτες στο στομάχι που δεν άργησαν να έχουν αποτελέσματα και στην τουαλέτα. Προφανώς στο πρωινό στην Βουδαπέστη αφού φάγανε μαζί ο Χρήστος και ο Κώστας, μας έδωσαν κάτι χαλασμένο και εξελίχθηκε σε μία γερή τροφική δηλητηρίαση. Υπήρχαν βέβαια τα ανάλογα χάπια, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις δεν κάνουν και τίποτα σπουδαίο.
Τετάρτη 8-7-09 ΚρακοβίαΞημερώνοντας όπως – όπως, ο Χρήστος έμεινε στο ξενοδοχείο και ο Γιάννης με τον Κώστα (που ένοιωθε καλύτερα) βγήκανε βόλτα στην πόλη για να δουν τα αξιοθέατα
και το μεσημέρι συναντηθήκαμε όλοι μαζί για να φάμε (άλλη μία «λιχουδιά» τους είναι το bombe, ή κάπως έτσι, κοτόσουπα με φιδέ να κολυμπάνε στο λαρδί και στο βούτυρο). Το απόγευμα και ο Κώστας ήταν χάλια κι έτσι μείναμε στο ξενοδοχείο.
Πέμπτη 9-7-09 ΚρακοβίαΞημερώνοντας και νοιώθοντας όλοι σχετικά καλά, κατεβήκαμε στο κέντρο και πήραμε ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο για city tour και να μας πάει στην εβραϊκή συνοικία και στο γκέτο, όπου γυρίστηκε το έργο «η λίστα του Σίντλερ»
Μετά την βόλτα μας αυτή και αφού φάγαμε από μία μακαρονάδα (σίγουρα πράγματα) κλείσαμε ένα mini bus για να μας πάει στα περίφημα αλατωρυχεία που βρίσκονται 25 χιλ. ανατολικά της Κρακοβίας στην πόλη Wieliczka. Ό,τι και να πει κανείς για το θέμα αυτό είναι πραγματικό λίγο. Το τι θαύματα έχουν κάνει εκεί κάτω (μπορείς να κατεβείς μόνο μέχρι τα 130 μέτρα βάθος, στο επίπεδο νο 1 ενώ υπάρχουν συνολικά 9 επίπεδα), με το αλάτι είναι απίστευτο. Από αγάλματα μέχρι πλακάκια, ως και ολόκληρη εκκλησία έκαναν
Είχε πια βραδιάσει όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο και μετά από λίγο φαγητό πέσαμε για ύπνο γιατί την άλλη ημέρα είχε αναχώρηση για Μπρατισλάβα.
Παρασκευή 10-7-09 διαδρομή από Κρακοβία σε Μπρατισλάβα, 400 χιλιόμετρα
Το πρωί κατά τις 9.00 ξεκινήσαμε για Μπρατισλάβα αφήνοντας πίσω μας την Κρακοβία και ένα κομμάτι της καρδιάς μας γιατί είναι πραγματικά μια πολύ όμορφη πόλη και είπαμε να πάρουμε τον παραποτάμιο δρόμο για να βγούμε από την Πολωνία. Ο δρόμος όμως αυτός σε 50 χιλ. δυτικά από την Κρακοβία περνάει από την πόλη Oswiecim όπου βρίσκεται το Auschwitz και η επίσκεψή μας εκεί ήταν επιβεβλημένη (καλά θα πω την αλήθεια, το είχαμε προσχεδιασμένο). Τι να πει κανείς τώρα γι’ αυτό το κολαστήριο των ναζί; Γενικά μόνο θα πω ότι χωρίζεται σε 3 στρατόπεδα το Auschwitz Ι, το Auschwitz ΙΙ και το Auschwitz Birkenau, όπου αυτό μπορεί κανείς να επισκεφτεί. Όταν μπαίνεις μέσα σε πιάνεται η καρδιά σου. Μπορείς να επισκεφτείς τους θαλάμους των κρατουμένων, αλλά μέσα εκεί δεν επιτρέπεται ούτε κάμερα, ούτε φωτογραφία, ούτε κινητό τηλέφωνο, γιατί δεν επισκέπτεσαι ένα μνημείο, αλλά έναν τόπο που μαρτύρησαν και πέθαναν χιλιάδες άνθρωποι
Δεν μείναμε πολύ εκεί γιατί πραγματικά χαλαστήκαμε, ανεβήκαμε στις μηχανές και με χαλασμένα στομάχια και καρδιές συνεχίσαμε τον δρόμο μας για Σλοβακία και την πρωτεύουσά της Μπρατισλάβα.
Περάσαμε τα σύνορα της Πολωνίας με Τσεχία, μετά από ένα φοβερό μποτιλιάρισμα, χωρίς βέβαια να υπάρχει κανείς συνοριοφύλακας και αμέσως στρίψαμε νότια για Σλοβακία ακολουθώντας τον Ε75 για 35 περίπου χιλιόμετρα, όπου και μπήκαμε στην Σλοβακία και μετά από 230 χιλ. περίπου μέσα από National Park αλλά και από αυτοκινητόδρομο φτάσαμε στην Μπρατισλάβα το απόγευμα της ίδιας ημέρας., όπου και πάλι με το gps βρήκαμε πολύ εύκολα το ξενοδοχείο City of Bratislava, το οποίο είναι ένα τεράστιο εννιαόροφο κτήριο, ανακαινισμένο, όπως μας είχε πληροφορήσει το internet, αλλά η ανακαίνισή του είχε σταματήσει στον 3ο όροφο. Εμείς μέναμε στον 4ο όροφο. Γενικά η Μπρατισλάβα είναι μία πόλη που συνεχώς ανοικοδομείται. Έχει πληθυσμό 400.000 κατοίκους και την έκταση της Αθήνας. Τεράστιοι δρόμοι (τύφλα να έχει η εθνική οδός), με ατέλειωτες ευθείες, όσο πιάνει το μάτι σου και από τις δύο κατευθύνσεις. Τα κτήρια είναι της σοσιαλιστικής αρχιτεκτονικής με τεράστιες πολυκατοικίες, με διαμερίσματα κλουβιά (έτσι ήταν και το ξενοδοχείο μας), αλλά σε απόσταση μεταξύ τους και ανάμεσά τους πάρκα, πράσινο, parking
Το περίεργο όμως είναι ότι και σήμερα οι πολυκατοικίες που χτίζονται είναι του ίδιου ακριβώς αρχιτεκτονικού στυλ
Η Μπρατισλάβα ήταν η πόλη που δεν μπορέσαμε να χρησιμοποιήσουμε τα μαζικά μέσα μεταφοράς για να πάμε στο κέντρο και όσες φορές το τολμήσαμε, απλά χαθήκαμε. Αυτό γιατί το ιστορικό τους κέντρο είναι αποκλεισμένο για κάθε είδους μεταφορικό μέσο, εκτός από ποδήλατα και από τα αυτοκίνητα που κάνανε city tour και τα μέσα μεταφοράς σε αφήνανε περιφερειακά του κέντρου, που όμως για να φτάσεις εκεί ήθελες ένα 15λεπτο περπάτημα. Η λύση βέβαια ήταν το ταξί που σε πήγαινε πολύ κοντά στην κεντρική πλατεία και κάποιο τραμ, που όμως δεν μπορέσαμε να βρούμε από πού ξεκινούσε και προς ποια κατεύθυνση (ένα βράδυ που το πήραμε καταλήξαμε στην βιομηχανική περιοχή που είναι αρκετά χιλιόμετρα έξω από την πόλη). Κατεβήκαμε λοιπόν στο κέντρο για φαγητό, αφού πρώτα τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο και κάναμε ένα μπάνιο και διαπιστώσαμε ότι η κουζίνα στα εστιατόρια έκλεινε στις 22.00 και τα μαγαζιά κλείνανε στις 23.00 κι έτσι καταλήξαμε για φαγητό στο RIO, το μόνο εστιατόριο που ήταν ανοικτό μέχρι το πρωί, βλέποντας δίμετρες κουκλάρες να αγωνίζονται να περπατήσουν με γόβα στιλέτο στα πλακόστρωτο της πλατείας.
Σάββατο 11-7-09 ΜπρατισλάβαΤο πρωί ο Χρήστος με τον Γιάννη κατέβηκαν στο κέντρο για τουρισμό, ενώ ο Κώστας παρέμεινε στο ξενοδοχείο, καθώς δεν πρόσεξε με το φαγητό και τις μπύρες και ξανακύλησε. Ευτυχώς σε κάποιο φαρμακείο που ήταν ανοικτά βρήκαμε δυνατότερα χάπια και ξεκινώντας τα δεν είχαμε άλλα προβλήματα τέτοιου είδους. Η Μπρατισλάβα όπως είπαμε και πιο πριν είναι μία τεράστια πόλη, που και αυτήν τη διασχίζει ο Δούναβης, έχει βέβαια το ιστορικό της κέντρο και το κάστρο της
Στο κέντρο της πόλης υπάρχουν κάποια διάσπαρτα αγάλματα, που δίνουν μία ευχάριστη νότα στην βόλτα
Ανεβήκαμε από το πλακόστρωτο ανηφορικό δρόμο στο κάστρο
και επισκεφτήκαμε το ιστορικό μουσείο που υπήρχε εκεί, αλλά δεν ήταν και τίποτα αξιόλογο. Επιστροφή στο ξενοδοχείο και το βράδυ ποτάκι στο κέντρο.
Κυριακή 12-7-09 διαδρομή από Μπρατισλάβα σε Siofok, 200 χιλιόμετρα
Το πρωί, όλοι μαζί πήγαμε και πάλι στο κέντρο, που ανεβήκαμε στον πύργο της γέφυρας στην ταράτσα και πήραμε κάποιες πανοραμικές φωτογραφίες της πόλης.
Το μεσημέρι γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και συναποφασίσαμε ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να παραμείνουμε όλο το απόγευμα και το βράδυ στην πόλη, αφού δεν υπήρχε τίποτα αξιόλογο πλέον να δούμε και ενόψει ότι την άλλη ημέρα είχαμε να κάνουμε 550 δύσκολα χιλιόμετρα για να φτάσουμε Βελιγράδι, είπαμε να καλύψουμε τα 200 – 250 χιλιόμετρα μέχρι την λίμνη Balaton στην Ουγγαρία, να διανυκτερεύσουμε, στο Siofok, από την βόρειο-ανατολική πλευρά της λίμνης και έτσι να κερδίσουμε χρόνο και χιλιόμετρα μέχρι το Βελιγράδι, αφού η όλη διαδρομή εκτός από ένα μικρό κομμάτι μέχρι το Gyor, θα ήταν από επαρχιακό δρόμο.
Ξεκινήσαμε λοιπόν κατά τις 16.30 και πραγματικά μέχρι το Gyor η διαδρομή ήταν γρήγορη από αυτοκινητόδρομο, αλλά μετά από το Gyor και μέχρι τη λίμνη Balaton ήταν ένα στενό στριφτερό κομμάτι, μέσα από δάσος. ο παράδεισος του μοτοσυκλετιστή. Βαρεθήκαμε να χαιρετάμε συναδέλφους με κάθε είδους μηχανή. Βέβαια τον Γιάννη και τον Κώστα τους έπιασε μια τέτοια λύσσα με το στροφιλίκι, λες και κάποιος θα τους έπαιρνε, με αποτέλεσμα να μη βγάλουμε από την υπέροχη αυτή διαδρομή, ούτε μία φωτογραφία. Πάντως όποιος κινηθεί από την περιοχή του συνιστούμε να περάσει από τον δρόμο αυτόν και ας κάνει κάποια ώρα παραπάνω απ’ ότι από τον αυτοκινητόδρομο, πραγματικά θα ανταμειφθεί. Φτάσαμε στην λίμνη και αφού περιπλανηθήκαμε λίγο ώσπου να βρούμε τον δρόμο μας φτάσαμε κατά τις 20.00 στο Siofok, ένα παραλίμνιο χωριό που μου θύμισε έντονα παραθεριστικούς προορισμούς δικούς μας της δεκαετίας του 80. Βρήκαμε να μείνουμε σε μία πανσιόν – παράγκα με 15 € το άτομο, αλλά με ωραίο περιβάλλοντα χώρο και καθαρό
να φανταστείτε ούτε πετσέτες δεν είχε το δωμάτιο και μετά από παρακάλια στην κοπελίτσα που το καθάριζε έδωσε μία μικρή πετσέτα στο Γιάννη και για μένα βρήκε μία πετσέτα θαλάσσης με κάτι δελφίνια και κάτω – κάτω γραμμένο με μεγάλα γράμματα GREECE. Ποιος ξέρει πως βρέθηκε η πετσέτα αυτή εκεί. Πήγαμε σε διπλανή ταβέρνα, όπου φάγαμε σχετικά καλό φαγητό και μετά από μία βολτούλα στην παραλία της λίμνης κι ένα παγωτάκι, πήγαμε για ύπνο.
Δευτέρα 13-7-09 διαδρομή από Siofok σε Βελιγράδι, 400 χιλιόμετρα
Το πρωί κατά τις 9.30 ξεκινήσαμε για το προτελευταίο κομμάτι της διαδρομής μας από το Siofok μέσω επαρχιακού δικτύου για πέρασμα στη Σερβία από Subotica και από εκεί για Βελιγράδι. Οι επαρχιακοί δρόμοι της Ουγγαρίας με καλή άσφαλτο αλλά στενοί. Χωρίς κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον φτάσαμε σε μία μάλλον τεχνική λιμνούλα που στις όχθες είχαν κάποιοι χτίσει πανέμορφα σπιτάκια του ενός δωματίου και ψάρευαν στη λιμνούλα
Μετά από αυτό το μοναδικό ενδιαφέρον περάσαμε στη Σερβία, περάσαμε και τη Subotica, που είναι μια αρκετά μεγάλη πόλη και πήραμε, κατά λάθος, τον επαρχιακό δρόμο προς Novi Sad, αντί για τον αυτοκινητόδρομο. Μετά από 26 χιλ. συναντήσαμε, πίσω από μία συστάδα δέντρων, μία λίμνη, που δεν φαίνεται από τον δρόμο, που οι κάτοικοι της διπλανής κωμόπολης κάνουν το μπάνιο τους, την ηλιοθεραπεία τους κι έχει ένα πολύ όμορφο πλωτό μπαράκι. Εκεί συναντήσαμε τον Σέρβο μοτοσυκλετιστή Πέτρο (εκεί είχε έρθει με BMW F 650), που μιλούσε λίγα ελληνικά, αφού είχε δουλέψει για λίγους μήνες στη Χανιώτη Χαλκιδικής, αυτός έφερε και τον φίλο του επίσης μοτοσυκλετιστή Josef (KAWASAKI Z 750)
και αφού μας κεράσανε καφέδες και αναψυκτικά, μετά μας πήγε ο Πέτρος σπίτι του και μας έδειξε στο γκαράζ του, τις αγαπημένες του μοτοσυκλέτες cbr 600 f kai cbr fireblade σε ένα υπέροχο κιτρινόμαυρο χρώμα και οι δύο και με εξατμίσεις που τις είχε φτιάξει ο ίδιος, ίδιες akrapovits, εκεί ο Γιάννης και ο Χρήστος αποχωρίστηκαν τις σημαιούλες του club, δίνοντάς τις δώρο στον Πέτρο και στον Josef και αυτοί μας έδωσαν το σήμα της μοτολέσχης τους. Ήταν τόσο εξυπηρετικοί που ειδοποίησαν φίλο τους στο Βελιγράδι να έρθει να μας παραλάβει από ένα βενζινάδικο στην είσοδο της πόλης, για να μας πάει στο ξενοδοχείο, αν και δεν απαραίτητο μιας και το Βελιγράδι το ξέραμε αρκετά καλά από την περσινή μας εκδρομή εκεί. Βγήκαμε πλέον στον αυτοκινητόδρομο και χωρίς πρόβλημα μετά από μία ώρα και κάτι φτάσαμε στο Βελιγράδι, στο βενζινάδικο, όπου μας περίμενε ο Milan, που μας οδήγησε στο ξενοδοχείο Slavja II, όπου είχαμε μείνει και πέρσι, ένα ξενοδοχείο όχι και τόσο καλό, αλλά τουλάχιστον καθαρό. Εκεί συναντήσαμε και την ελληνική εθνική ομάδα νέων – νεανίδων τεχνικής κολύμβησης, που το επόμενο Σ/Κ, είχε τους πανευρωπαϊκούς αγώνες.
Αφού πήγαμε για φαγητό (καταπληκτικό επιτέλους) σε γνωστή μας ταβέρνα, στην παλιά πόλη, κάναμε μία βόλτα στον πεζόδρομο Michajlova, που είχε κατακλυστεί από χιλιάδες κόσμο (Δευτέρα βράδυ), πήγαμε μετά σε ένα πάρκο για ποτό και μετά για ύπνο στο ξενοδοχείο.
Τρίτη 14-7-09 διαδρομή από Βελιγράδι σε Θεσσαλονίκη, 650 χιλιόμετρα
Το πρωί της Τρίτης ξεκινήσαμε για το τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού μας και μετά από 650 αδιάφορα και απροβλημάτιστα χιλιόμετρα αυτοκινητόδρομου, περνώντας από το Νις για να το δούμε κι αυτό, αφού ποτέ δεν είχαμε μπει μέσα, χωρίς να έχει κάτι το ενδιαφέρον και το αξιόλογο, μέσω Σκοπίων, φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη αφού πρώτα αποχαιρετίσαμε τον Κώστα που έφυγε για Έδεσσα.
Σύμφωνα με τον χιλιομετρητή της μηχανής γράψαμε 3.300 περίπου χιλιόμετρα σε 11 ημέρες.
Όλες οι πόλεις που επισκεφτήκαμε ήταν πανέμορφες, μοιάζανε μεταξύ τους, αφού όλες είναι παραδουνάβιες, ή έστω παραποτάμιες, όλες είχανε κάποιο κάστρο σε λόφο δίπλα στον Δούναβη, όλες είχανε ένα ιστορικό κέντρο με κτήρια που μοιάζουνε μεταξύ τους, μιας κι αναπτύχθηκαν περίπου στην ίδια χρονολογική περίοδο, αλλά όλες είχανε να σε δώσουνε και κάτι διαφορετικό. Το Novi Sad ήταν η έκπληξη, μιας και περιμέναμε μία υποανάπτυκτη πόλη και είδαμε το εντελώς αντίθετο και να σφύζει από ζωή. Η Βουδαπέστη με τα υπέροχα κτήριά της, αλλά οι Ούγγροι αλλάξανε όπως είπαμε και πιο πάνω, Η Κρακοβία με το ιστορικό της κέντρο, το κάστρο την εβραϊκή συνοικία και το γκέτο να είναι όλα μαζεμένα και να είναι σε θέση κανείς να τα επισκεφτεί όλα σε ένα πρωινό με τα πόδια, χωρίς να περπατάει με τις ώρες, αλλά και με τα υπέροχα αλατωρυχεία και το Άουσβιτς που σε κόβουν την ανάσα, για διαφορετικούς βέβαια λόγους. Η Μπρατισλάβα με την τεράστια έκτασή της και τους τεράστιους δρόμους της και βέβαια με το ιστορικό της κέντρο και το κάστρο της, ενώ το Βελιγράδι χωρίς να υστερεί σε ομορφιά κι αξιοθέατα, έχει τους ανθρώπους του που κάνουν τη διαφορά, σε σχέση με τις υπόλοιπες πόλεις.
Όλες οι φωτογραφίες της εκδρομής, μαζί με κάποια βιντεάκια (που ενδιαφέρον έχουν μόνο για να δει κάποιος τους επαρχιακούς δρόμους που περάσαμε) είναι ανεβασμένα στο :
http://community.webshots.com/user/redkom
