Δεν θα πει κανείς σας ρε δύο λόγια για την διαδρομή;;;
Άντε πάλι εγώ θα το κάνω.
Ξεκινάω κι εγώ με τις ευχαριστίες:
Φώτη, δεν θα σε πετύχω πουθενά ρε μπαγάσα; Ευχαριστούμε για τις σαδιστικές σου διαδρομές, και για τον χρόνο που σπατάλησες για να μας κάνεις καφετιούς! Χατζ, του χρόνου να βγάλεις τις διαδρομές με τον Ντε Σαντ ρε!
Στην διοικητική μέριμνα, τον Παύλο Α. που έκανε τα πάντα για να περάσουμε οι υπόλοιποι καλά.
Σύσσωμο το ΔΣ για το φαγοπότι του Σαββάτου.
Τους κατοίκους των χωριών που περάσαμε, που μας υποδέχτηκαν (και ανέχτηκαν) με ένα χαμόγελο και άφθονη ζεστασιά.
Τέλος όλα τα ζωντανά που ταλαιπωρήσαμε για να τα στήσουμε μπροστά στο φακό!!
Ξεκινήσαμε κατά τις 14.30 το μεσημέρι της Παρασκευής από Θεσσαλονίκη για Αθήνα, οι περισσότεροι μετά τη δουλειά και φτάσαμε στην Αθήνα στους προορισμούς που ο καθένας είχε (με το απαραίτητο χάσιμο του δρόμου στην Αθήνα) γύρω στις 20.30 - 21.00. Μπάνιο, κάτι πρόχειρο για φαγητό και ύπνο για την μεγάλη μέρα του ΦΡ. Είχαμε προαποφασίσει να κάνουμε την ίδια διαδρομή και οι δύο ομάδες (Χαλλλαροί και deep για deep) και είχαμε πει να κάνουμε την 2η ασφάλτινη (την μεγάλη ντε), αν ο καιρός το επέτρεπε. Εξάλλου συμμετείχαμε χαλλλαρααά.
Το Σάββατο το πρωί το ραντεβού μας ήταν για τα διόδια της Ελευσίνας, στις 8.00 το πρωί και εκεί είδα κάποιους παλιούς φίλους από τον Σύλλογο, που είχα καιρό να τους δω και χάρηκαπου τα είπαμε έχτω και για λίγο.
Α!!!! ξέχασα να σας πω ότι τελευταία έκτακτη συμμετοχή για την ομάδα των ντιπ για ντιπ ήταν ο Δήμος με το varadero του (κι ευτυχώς δηλαδή για ήξερε κάπως την περιοχή και μας έβγαλε από περιπέτειες - χιλιόμετρα).
Ξεκινώντας για Ισθμό άρχισε η βροχή.
Μετά από ένα καφεδάκι (είπαμε χαλλαρααά), αποφασίσαμε να μην διακινδυνέψουμε (τρομάρα μας), μιας και ο καιρός δεν βοηθούσε, ήμασταν ήδη κουρασμένοι και δεν ξέραμε και την περιοχή να κάνουμε την διαδρομή 1 (συμπαθάτε με, αλλά δεν ξέρω τους όρους του Χρηματιστηρίου τους) και ξεκινήσαμε για Ζευγολατιό και μετά από λίγο σταμάτησε η βροχή και ήρθε και το πρώτο ΦΩΣΗΕ, με τον πρώτο στόχο μπροστά μας.
Εδώ να πούμε ότι οι περισσότεροι το πρωί στα διόδια είδαμε τους στόχους και τα ΦΩΣΗΕ, αφού δεν είχαμε υπολογιστή το βράδυ στην Αθήνα.
Βλέπουμε λοιπόν μια ωραία πλατφόρμα, που μάλιστα είχε και 2 σιδερένιες ράμπες για να ανεβαίνουν επάνω οχήματα και ο Κυριάκος με το ΧΤ παίρνει φόρα για να ανέβει επάνω, νομίζοντας ότι οποιαδήποτε μηχανή επάνω μετρούσε, χωρίς να υπολογίσει ότι οι ράμπες ήταν σιδερένιες και ότι είχε βρέξει, όπως ήταν φυσικό γλίστρησε και βρέθηκε ανάσκελα ανάμεσα από τις ράμπες και το ΧΤ ανάποδα, επάνω του. Ευτυχώς δεν χτύπησε, ούτε η μηχανή έπαθε κάτι, εκτός από κάποια κάγκελα σταβωμένα και σπασμένη η βαλίτσα.
Από εκεί και πέρα άρχισε το κυνήγι των στόχων (χαλλλαρααά όμως!!!) μέχρι που σε κάποιο σημείο πριν τα Καλάβρυτα άρχισε πάλι να βρέχει και ο δρόμος μέχρι τα Καλάβρυτα ήταν πάρα πολύ επικίνδυνος, γιατί γλιστρούσε πολύ. Μετά τον καφέ - σοκολάτα στα Καλάβρυτα (χαλλλαρααά), ο δρόμος δυσκόλευε κι' άλλο, αφού είχε πέσει η νύχτα και εμφανίστηκε και η ομίχλη να μην βλέπεις στα 5 μέτρα. Με πολύ δυσκολία φτάσαμε στην Ροδιά και μ' ανυπομονησία φτάσαμε στο ξενοδοχείο, για μπάνιο και ξεκούραση αφού είχαμε κλείσει περίπου 12 - 13 ώρες οδήγησης.
Για το φαγητό στην ταβέρνα τα είπαν οι άλλοι, εγώ δεν έχω τίποτα να προσθέσω.
Το πρωί κατά τις 9.00+ κατεβήκαμε για το λιτό πρωινό στο ξενοδοχείο και μάθαμε από τον φιλόξενο ξενοδόχο ότι το καραβάκι απο Αίγιο για απέναντι (Αγ. Νικόλαο νομίζω), έφευγε στις 10.30 και φυσικά μας βόλευε να φύγουμε από εκεί γιατί έτσι γλιτώναμε χιλιόμετρα και χρόνο, και σε χρόνο dt φύγαμε από το ξενοδοχείο για να το προλάβουμε κι έτσι δεν μπορέσαμε να βρεθούμε καθόλου το πρωί για να τα πούμε και να χαιρετηθούμε.
Στον Μπράλο μας έπιασε η συννεφιά. αλλά την γλιτώσαμε μέχρι το κάστρο του Πλαταμώνα, όπου μας έπιασε πάλι η βροχή μέχρι μετά την Κατερίνη και τελικά γυρίσαμε πτώματα στην κούραση αλλά ευχαριστημένοι από την εμπειρία.
Κλείνοντας θα πω ένα ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στους απλούς ανθρώπους της πατρίδας μας, που μας αγκάλιασαν με ζεστασιά και μολονότι ο καθένας είχε τις δουλειές του, μας βοήθησαν να κάνουμε την τρέλα μας.
Μόνο για το συναίσθημα αυτό άξιζαν τα χιλιόμετρα που κάναμε.
