Ξεκινάω με τις ευχαριστίες:
Φώτη, δεν θα σε πετύχω πουθενά ρε μπαγάσα; Ευχαριστούμε για τις σαδιστικές σου διαδρομές, και για τον χρόνο που σπατάλησες για να μας κάνεις καφετιούς! Χατζ, του χρόνου να βγάλεις τις διαδρομές με τον Ντε Σαντ ρε!
Στην διοικητική μέριμνα, τον Παύλο Α. που έκανε τα πάντα για να περάσουμε οι υπόλοιποι καλά. Το ξενοδοχείο ήταν από τα καλύτερα, με πολύ καλή τιμή, και μακράν το καλύτερο πρωινό, αν είχαμε φάει εκεί το πρωί ίσως να είχαμε βγάλει την διαδρομή!
Σύσσωμο το ΔΣ για το φαγοπότι του Σαββάτου.
Τους συνοδοιπόρους μου που με ανέχτηκαν και έκαναν ότι διασκέδαζαν με τα κρύα αστεία μου όλη μέρα.. Τον Τάσο που στάθηκε άξιος αρχηγός και άντεξε το μανίκι πάρα το γεγονός ότι είναι ένα βήμα πριν τη σύνταξη..
Τον Τοτό που έκανε όλες τις "δύσκολες αποστολές" (βουτιά και οτοστόπ ξεβράκωτος) και είχε και τα εργαλεία που μας έσωσαν στο τέλος. Τον Γιώργο, που ακολούθησε αδιαμαρτύρητα μέχρι τελικής πτώσης. Τον Μέμο που είναι φοβερός παίχτης και είχε τους στόχους πλαστικοποιημένους και δεμένους στη ζελατίνα (!) και ξετρύπωσε τόσους στόχους.
Τους κατοίκους των χωριών που περάσαμε, που μας υποδέχτηκαν (και ανέχτηκαν) με ένα χαμόγελο και άφθονη ζεστασιά. Τον Κύριο Χρήστο που μας τραγούδησε, και την κυρία Αλεξάνδρα που μας άναψε τον ξυλόφουρνο για να πάρουμε τους πόντους! Υποσχόμαστε να ξαναέρθουμε χωρίς βιασύνη και να κάτσουμε να σας γνωρίσουμε καλύτερα!
Τους μικρούς εξερευνητές που μας βοήθησαν όταν είχαν αδειάσει οι μπαταρίες μας να ξαναβάλουμε τα φτερά και τις γέφυρες, ήταν πολύ ωραίο το fair play του κλεισίματος!
Τον Θεόφραστο και το μπαρμπαδομάζεμα που έσερνε που μας είχαν κρατήσει μια καρέκλα και μια μπύρα για την καθυστερημένη άφιξη μας στο εστιατόριο.
ΟΛΟΥΣ τους συμμετέχοντες των άλλων ομάδων που δημιουργήσατε μια ωραία ατμόσφαιρα και δώσατε τον καλύτερο εαυτό σας για αυτό το ΦΡ.
Τη Γριά που τα έδωσε όλα και θυσίασε την αλυσίδα της στο βωμό της νίκης...
Την φωτογραφική μου που παρέδωσε πνεύμα κατά τις 22.00 από την βροχή που είχε φάει...
Τέλος όλα τα ζωντανά που ταλαιπωρήσαμε για να τα στήσουμε μπροστά στο φακό!!
Ένα μεγάλο μπράβο στους Χακερς που ήταν η μοναδική ομάδα που τερμάτισε διαδρομή με έξτρα πόντους (την blue chip), και είχαν και έξοδο και μικρή (ευτυχώς) πτώση. Πάνο περαστικά και μακάρι πάντα να είναι μόνο πλαστικά και φλας!
Πάμε στα αγωνιστικά τώρα...
Ξεκινήσαμε ΠΟΛΥ νωρίς και 6.30 ήμασταν όλοι ήδη στο πρώτο βενζινάδικο μετά τα διόδια..
Αμέσως ξεκινήσαμε αλλά 5 λεπτά αργότερα άρχισε δυνατή βροχή, ξανασταματήσαμε για αδιάβροχα άλλες 2 φορές, και οι μπότες μου βάλαν νερό λίγο πριν τις 7.00. Οι πατούσες μου κολυμπούσαν μέχρι τις 1.30 που έβγαλα τις μπότες!
Στρίψαμε στο Ξυλόκαστρο και σύντομα ήμασταν μέσα στα σύννεφα!
Πήραμε το πρώτο ΦΩΣΗΕ και αμέσως αρχίσαμε να μαζεύουμε πόντους!
Η φύση και τα χωριά απλά μαγευτικά:
Με φόβο μπήκαμε στο πρώτο κομμάτι χώματος αλλά σύντομα είδαμε ότι παρά τη βροχή ήταν βατό και μάλιστα πολύ διασκεδαστικό!
Βγήκαμε πάλι στην άσφαλτο και συνεχίσαμε τη διαδρομή, κάνοντας παράλληλα και καλή συγκομιδή και ωραία βόλτα:
Αυτή είναι άκυρη, το ξέρουμε αλλά ωραία!
Ήμασταν έτοιμοι για το κομμάτι που θεωρούσαμε ως πιο δύσκολο, το "διάσελο του κυνηγού", το οποίο αποδείχτηκε όχι μόνο βατό αλλά και πανέμορφο..
Πατέντα με τις πρωινές κάλτσες για να μην γρατζουνάω το ντεπόζιτο με τις βίδες των επιγονατίδων:
Περάσαμε επιτυχώς και μετά από λίγο πάλι χώμα, και βγήκαμε στο Ελατόφυτο όπου δεν υπήρχε ψυχή, αλλά ούτε ταμπέλα!! Το χωριό είναι "τερματικός σταθμός", ο δρόμος σταματάει εκεί! Είναι θλιβερό μέσα σε τέτοια ομορφιά να βλέπεις όλες τις μικρές κοινότητες να μαραζώνουν, και τέτοια μικρά γραφικά χωριουδάκια να σβήνονται από το χάρτη...
Βρήκατε κουφάλα, κουφάλες; Εμείς ναι!
Μπήκαμε Καλάβρυτα και πήραμε λίγα ποντάκια ακόμα και στις 17.16 (λίγο πριν το 12ωρο στο τιμόνι) πήραμε τον τελευταίο στόχο, το μνημείο του 21 στη Αγία Λαύρα.
Είχαν μείνει μόνο ΦΩΣΗΕ πλέον και η νίκη έμοιαζε πολύ κοντά, τα χώματα που είχαμε περάσει μας έκαναν να πιστεύουμε πως θα μπορούσαμε να διασχίσουμε τα 2 εναπομείναντα χωμάτινα κομμάτια χωρίς πολύ δυσκολία, αλλά το βουνό δεν είχε πει την τελευταία του κουβέντα... Πήραμε το Σκεπαστό σε πλήρες σκότος και ετοιμαστήκαμε για τα 10 χιλιόμετρα χώμα προς Κερπινή...
Ξεκινήσαμε καλά, αρκετές πέτρες αλλά πήγαινε ο δρόμος. Ξαφνικά 6 χιλιόμετρα μετά, αρχίζουν οι λασπολακούβες και ο πηλός (δεν κάνω πλάκα, πηλός ήταν το έδαφος)...
Στις 18.35 στομώνει πρώτη η μπροστά ρόδα του Τάσου. Σταματάμε και, αφού είδαμε ότι δεν υπάρχει άλλη λύση, βγάζουμε το φτερό και ξαναβιδώνουμε τη γέφυρα ανάμεσα στα καλάμια. 20 μέτρα παρακάτω ξανακολλάει η ρόδα του Τάσου και ας ήταν μόνο με τη γέφυρα! Ξανά στάση και 15 μέτρα παρακάτω μείνανε και οι υπόλοιπες μηχανές οπότε βγάλαμε και τα 5 φτερά με τις γέφυρες...
Δεν πήγαμε μακριά... 20 μέτρα παρακάτω είδαμε ότι απλά δεν θα φτάναμε ποτέ οπότε κάναμε αναστροφή (πολύ δύσκολα!) και επιστρέψαμε στο Σκεπαστό στις 20.00 η ώρα, μετά από 2,5 ώρες πάλης με τη βροχή (που δεν είχε σταματήσει) και τη λάσπη. Δεν χρειάζεται να περιγράψω τι εμπειρία είναι να ξεβιδώνεις με φακό υπο βροχή το φτερό σε 10 πόντους λάσπης, φοβηθήκαμε είναι η αλήθεια ότι δεν θα καταφέρναμε να γυρίσουμε...
Στο Σκεπαστό μόλις φτάσαμε, στην πλατεία του χωριού, ήταν οι μουσίτσες οι μικροί εξερευνητές, οι οποίοι το μελετάγανε να μπούν στο ίδιο κομμάτι. Είχαν κάνει καλή δουλειά με τους στόχους, και, όπως και εμείς πριν τη κρυάδα της λάσπης, νόμιζαν ότι είχαν το κύπελλο στο τσεπάκι τους! Μόλις μας είδαν κατάλαβαν ότι κάπου εκεί τελείωνε και για αυτούς το ράλυ και αποφάσισαν να μας συνοδέψουν στα Καλάβρυτα στο βενζινάδικο για να βάλουμε τα φτερά.. Περιττό να αναφέρω ότι αν είχαν μπει δικάβαλοι με τα βαρκαντέρια και τα Αφρικάνια εκεί μέσα, την επόμενη μέρα θα είχαμε δηλώσεις 4 διαζύγια αφού οι γυναίκες ήταν ήδη στα όριά τους, βρεγμένες και κουρασμένες μετά από όλην τη μέρα!!
Φυσικά δεν τελειώσαμε εκεί! Το φτερό του Τάσου δεν έλεγε να μπει (μάλλον είχε λάσπη ανάμεσα στο φτερό και τη γέφυρα) και τελικά μείναμε μόνο εγώ ο Τάσος και ο Τοτός μέχρι να το βάλουμε και ξεκινήσαμε μόνοι για Ροδιά. Φάγαμε τρελή ομίχλη (πηγαίναμε με 30) και φυσικά ΧΑΘΗΚΑΜΕ γιατί ο Τοτός είχε βάλει χωματόδρομους και σύντομη στο gps και μας έβγαλε πάλι σε κατσάβραχα, όπου δεν είχαμε κουράγιο να τα περάσουμε (1,4 χιλιόμετρα από Ροδιά, και πάλι μετά πίσω!!
). Να ξαναβγάζαμε πάλι φτερά;!!
Ξαναχαθήκαμε στη Ροδιά μέχρι να βρούμε το εστιατόριο και, αφού φάγαμε, στο γυρισμό για το ξενοδοχείο (ακόμα δεν είχαμε πάει), μπήκε μπροστά ο Βάιος και τον Κρις Κρ. δικάβαλο να μας οδηγήσουν.. Ε, ΝΑΙ ΞΑΝΑΧΑΘΗΚΑΜΕ!!! Και εννοείται η βρόχα έπεφτε right through..
Φτάσαμε τελικά 1.30 στο δωμάτιο και εγώ είχα ξυπνήσει 4.17, κάναμε περίπου 18 ώρες χωρίς ούτε καφέ, θέλαμε να πάρουμε το κύπελλο αλλά τελικά θα μας μείνει η εμπειρία, που είναι πολύ πιο πολύτιμη!
Περάσαμε τέλεια, παρά την ήττα, και δεν βλέπω την ώρα για του χρόνου!
Για να μιλάμε με νούμερα, κοίταξα τις φωτό μας και είχαμε μαζέψει 490 βαθμούς χωρίς τους 150 της διαδρομής!! Τόσο κοντά ήμασταν αλλά τελικά τζίφος...
Την επόμενη όταν έφτασα Αθήνα άρχισε να κάνει έντονο θόρυβο η αλυσίδα, την σφίξαμε με τον Τεό αλλά τελικά θέλει αλλαγή έχει δαγκώσει σε ένα σημείο, δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς ήταν πολύ παλιά...
ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ BARBADOS!!!
