Πολύ καλημέρα σας,
Ανοίγω νέο θέμα για να νοικοκυρευτεί λίγο το πράγμα, ώστε να μπουν εδώ οι πληροφορίες, φωτό, εντυπώσεις κλπ. Ας μεταφέρει ο Κώστας κάποιες φωτό και σχόλια που ανέβασε ήδη στο προηγούμενο topic
«Ορεινή Διάσχιση Ελλάδος / Αθήνα - Αλεξανδρούπολη - για λίγους» και ας το κλειδώσει εκείνο θα πρότεινα.
Καταρχήν καλώς σας βρήκαμε. Η διαδρομή ολοκληρώθηκε αναίμακτα με εξαίρεση ένα διάστρεμμα που έπαθα την Παρασκευή, κατά τα λοιπά όλα καλά.
Περάσαμε αξέχαστα, ήταν μια ταξιδιωτική εμπειρία σε μια άγνωστη Ελλάδα που πραγματικά μας έκανε πλουσιότερους. Είδαμε μέρη και γνωρίσαμε ανθρώπους που είναι πολύ «μακριά» από την καθημερινότητά μας τόσο χιλιομετρικά όσο και μεταφορικά. Πραγματικά έχω την αίσθηση ότι έλειπα ένα μήνα και όχι μία εβδομάδα και αυτό για μένα είναι πάντα ένα από τα κριτήρια επιτυχίας τέτοιων πονημάτων.
Όπως ξέρετε ήδη, Σάββατο βράδυ πήραμε το πλοίο από Λαύριο και αφού πιάσαμε Αη Στράτη και δέσαμε και 3 ώρες στη Λήμνο φτάσαμε τελικά στις 15.30 στην Καβάλα. Από εκεί κινηθήκαμε ανατολικά προς Κομοτηνή όπου αφήσαμε την Εγνατία προς
Ν.Σάντα, Μέγα και Μικρό Δέρειο με κατάληξη στους
Μεταξάδες Έβρου όπου ήταν προγραμματισμένη η πρώτη διανυκτέρευση (
Ξενώνας Ρέμβη τηλ 25530-20100,20108). Το ίδιο βράδυ ο Κώστας ανέβασε υψηλό πυρετό γεγονός που μας ανάγκασε να μείνουμε και το βράδυ της Δευτέρας εκεί. Εκμεταλλευτήκαμε την ημέρα με το να κάνουμε ξεφόρτωτοι μια κυκλική διαδρομή που πέρασε από τη βορειότερη «πινέζα» της Ελλάδος, δηλ το χωριό
Ορμένιο και κατόπιν από τα περίχωρα του υπέροχου
Δάσους της Δαδιάς (απολαυστικότατη χωμάτινη πρόγευση).
Το άλλο πρωί τηρήθηκε αυστηρή ώρα αναχώρησης (είχα φέρει και τη σχετική σφυρίχτρα, με το σφύριγμα όλοι καβάλα και δρόμο έτοιμοι-ξέτοιμοι! Το σφύριγμα πέτυχε τον Ευτύχη ακόμα με τα σώβρακα). Ο Κώστας ήταν και πάλι μάχιμος (ο ίδιος παραδέχθηκε ότι το υπόθετο τον βοήθησε πολύ!
) οπότε τα μαζέψαμε και φύγαμε προς τα δυτικά από τα βουνά και
παράλληλα με τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα (κάποιες φορές και εντελώς δίπλα σε αυτά όπως βλέπετε στις φωτό).
Ήταν η μέρα που διασχίσαμε τα περισσότερα
πομακοχώρια (Ρούσα, Γονικό, Ουράνια, Βυρσίνι, Κάρδαμος, Σαρακηνή κλπ). Είναι φοβερή η αίσθηση να είσαι εντός συνόρων και να περνάς περιοχές ολόκληρες όπου αντί για εκκλησιές να βλέπεις μιναρέδες και να ακούς είτε σπαστά ελληνικά είτε τούρκικα. Τα δε χωριά εντυπωσιακά νοικοκυρεμένα και παστρικά, λάμπανε στον ήλιο φρεσκοασβεστωμένα. Το Ραμαζάνι είχε μόλις τελειώσει και ήταν οι μέρες γιορτινές (Μπαιράμ). Είναι πολύ κρίμα που το κράτος τους έχει σχεδόν εγκαταλείψει όσον αφορά υποδομές σε δρόμους, υγεία κλπ κλπ, πράγμα που ήταν το μόνιμο παράπονο που ακούγαμε. Οι άνθρωποι απλοί, φτωχοί αλλά θερμοί και φιλόξενοι, μας υποδέχονταν σε κάθε χωριό με πλατιά χαμόγελα και ευχές για καλό δρόμο, ενώ τα πολλά πιτσιρίκια μας ακολουθούσαν είτε τρέχοντας είτε με τα παπιά τους. Ας τους έχει ο Θεός καλά.
Το τρίτο βράδυ καταλήξαμε στην
Κομοτηνή για διανυκτέρευση (
ξενοδοχείο Ροδόπη με ασφαλές πάρκινγκ για τις μοτό) δεδομένου ότι και ο Κώστας δεν ήταν και εντελώς καλά για σκηνή (χρειαζόταν και άλλο υπόθετο). Τι; Αν φάγαμε λουκούμια, καζάν ντιπί κλπ κλπ; Σωπάτε καλέ!
Στρατιωτική αναχώρηση, όποιος πρόλαβε πρόλαβε
ΤΟ ΥΠΟΘΕΤΟ ΜΠΑΙΝΕΙ
off roading στους αγρούς του Έβρου
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ορμενίου (πινέζα)
Ο Μάνος είναι Βουλγαρία κι ο Μέμος Ελλάδα
Οδηγώντας μέσα σε οξιές, σχεδόν off road δίπλα στη συνοριογραμμή (το αυλάκι που βλέπετε)
Πομακοχώρια
