Παίδες καλησπέρα,
Ήρθε η ώρα νομίζω να γράψω κι εγώ εντυπώσεις από το ταξίδι!
Για το κομμάτι της Βουλγαρίας δεν έχω πολλά να πω καθώς Αποστόλης και Γιάννης ήταν παραπάνω από επαρκείς. Τι να πω δηλαδή? Όσο τους διαβάζω τόσο περισσότερο νιώθω ότι δεν έχω να προσθέσω τίποτα. Παιδιά όντως γράφετε πολύ καλά… ενάμιση μήνα μετά, ταξιδεύω πάλι, γαμώτο…
Αν επαναλαμβάνω μερικά πράματα, forgive my rudeness κάτι πρέπει να πώ κι εγω.
Εν αρχή ην η παρέα!
Κακοήθεις κατηγορίες για καθυστέρηση μιας ώρας στο ραντεβού στην Βέροια είναι αβάσιμες. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι δεν καθυστερώ ποτέ. Να μαστε λοιπόν στα σύνορα, ξεκούραστοι και χαλαροί!
Στο μελνικ φτάσαμε όντως μετά από εντουροβόλτα… αλλά όπως πάντα μείναμε αγέρωχοι! Τσάρκα λοιπόν για μπύρα καμενίτζα (come-on ninja). Όντως το μελνικ μύριζε Ελλάδα από άποψη τιμών.
μια αρκούδα που με το που μας είδε κρύφτηκε σε κάτι ερείπια, μας κίνησε υποψίες… αλλά όλα οκ!
«Αυτό θα μπορούσε να είναι σκηνικό από ταινία τρόμου!»
Πρωινός καφές στην αυλίτσα των ενοικιαζόμενων, που προσωπικά τα θεώρησα πολύ αξιοπρεπή και μόνο με 7ευρώ το άτομο!
Πρεντελ (εκεί που συναντήσαμε την θηλυκιά ψήστρα – καλό ε?)
Η στάση πριν το βελινγκραντ πανέμορφο δάσος
άλλη εποχή
νέα εποχή
αξιόπιστη μέθοδος απόσπασης σημαντικών πληροφοριών από τους ντόπιους ταρίφες!
αυτό είναι το «ξενέρωτο» χωριό batak στην όχθη της ομώνυμης λίμνης. Σημειωτέον ότι η απόφασή μας να φύγουμε από εκεί και να πάμε προς dospat στηρίχθηκε αποκλειστικά στην μέθοδο κορώνα-γράμματα… και τελικά δικαιωθήκαμε!
και αυτή είναι η πανέμορφη διαδρομή που μας πήγε μέχρι την άλλη λίμνη και όπως πολύ σωστά είπαν τα παιδιά, μας δικαίωσε
Golyam Beglik
Γιάννης hard rockin!
οι αρκούδες στην γείτονα χώρα είναι πολύ προχώ, έχουν digital cams!
Η διανυκτέρευση στο δάσος γύρω από την λίμνη Dospat τα έσπασε – μεγάλη ζημιά…
ξέρω τι έκανες πέρσυ το καλοκαίρι…
προχώ δεν λες τίποτα! Οι αρκούδες φοράνε και «4-1»!!!(βλ. δίχαλο)
ο Γιάννης πάει για τσιγάρα…
και αντί γι’αυτά φέρνει…Muratti… που περιέργως προκαλούν χαρά
παιδιά εμψυχώστε με κι άλλο, νέος οδηγός είμαι…
να δείτε τι τραβήξαμε για να βρούμε μέρος να στήσουμε, φανταστείτε ότι αυτό το κάναμε το προηγούμενο βράδυ χωρίς να ξέρουμε που πάμε… είμαι νέος λέμεεε..
και μερικές φωτό από την τρίτη μέρα…πολύ στενά βρε παιδί μ…
αποχαιρετισμός…
από εκεί εμείς φτάσαμε πολύ γρήγορα και με καλό δρόμο στη Δράμα. Από το σημείο που αποχαιρετιστήκαμε με τα παιδιά, πρέπει να κάναμε γύρω στην ώρα ή 1.30 για Δράμα.
Το ταξίδι μας στα ελληνικά μέρη δεν είχε κανένα ενδιαφέρον… γνωστά μέρη, δρόμοι καλοί, η παρέα έλειπε… απότομη αλλαγή! Προστέθηκε και μια καθυστέρηση μέχρι να φτάσουμε Καβάλα για διανυκτέρευση και λίγη ξεκούραση… έ, η φάση ήταν κάπως…
Την άλλη μέρα το πρωί, θα φεύγαμε βουρ για την Πόλη. Ο αέρας φυσούσε δυνατά έξω από την Καβάλα, αλλά σκέφτηκα ότι θα ήταν κυρίως λόγω του ότι στο σημείο εκείνο η εγνατία είναι ψηλά. Αμ δε, ακόμα κι όταν πέσαμε στο πεδινό τμήμα της εγνατίας, στους κάμπους της Θράκης, ο αέρας ενοχλούσε αρκετά.
Τι να πεις, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία…
Τουρκία: Tekirdag
όσο περνούσε η ώρα, τόσο ο άνεμος δυνάμωνε. Στην πόλη αυτή κάναμε αναγκαστική στάση γιατί είχαμε εξοντωθεί. Οδηγούσα την μηχανή σε συνεχή κλίση και όλο μου το σώμα είχε στραβώσει. Επιπλέον είχαμε «καταπονηθεί» και από τις πολλές δόσεις στιγμιαίου τρόμου, καθώς συχνά ριπές αέρα έπαιζαν με την πάρτη μας…
παρηγοριά στον άρρωστο
άλλες περιπέτειες μας περίμεναν (εννοείται, σιγά μην την βγάζαμε έτσι) καθώς:
• ναι, ο αέρας δυνάμωνε κι άλλο
• νύχτωνε σιγά σιγά
• μπερδευτήκαμε στον δρόμο για την Κων/πολη, αφού είναι τεράστια…και το οδικό δίκτυο όσο φτάνεις εκεί γίνεται όλο και πιο χαοτικό…
• επιπλέον, το τσίκι-τσίκι της αλυσίδας είχε κάνει ξανά την εμφάνισή του, αλλά πλέον όχι ως τσικι-τσίκι, ούτε όμως ως χράπα-χρούπα που λέει ο Γιάννης, αλλά ως ΓΚΑΝΚΑ-ΓΚΑΝΚΑ- είχα χ*στεί πάνω μου ειδικά με αυτό. Ήμουν σίγουρος ότι θα σπάσει κάποια στιγμή…
μ’αυτά και μ’αυτά φτάσαμε στην Αγιά Σοφιά… και νύχτα πια, έπρεπε να ξεκινήσουμε το κυνήγι στέγης…
κομματια!!!
ευτυχώς είχαμε ήδη πάρει μια ιδέα για το τι παίζει, από τον οδηγό Lonely planet κι έτσι μετά από 1 ώρα περίπου βρήκαμε και μείναμε σε κάτι δωμάτια. Ο χαρακτηρισμός που τους δίνει ο οδηγός, είναι 100% εύστοχος: απερίγραπτο αλλά φιλικό…
όπως καταλαβαίνετε, αποφάσισα ότι τις 3 μέρες που θα μέναμε εκεί, η μηχανή θα έμενε δεμένη και ακίνητη. Έτσι κι έγινε…
Στην φάση με την αλυσίδα, πολύτιμη ήταν η τηλεφωνική επικοινωνία μου με τον Αποστόλη ο οποίος με καθησύχασε ότι δεν θα μείνω για πάντα εκεί!
Η διαμονή μας στην Πόλη ήταν το άλλο άκρο των ημερών στην Βουλγαρία: κλασσικός τουρισμός, αξιοθέατα, πολύ περπάτημα, αρκετά «πρέπει να δούμε», κλπ κλπ. Ακριβώς γι αυτό θεωρώ ότι δεν έχει πολύ ενδιαφέρον να παραθέσω αρκετές φωτό, μιας και πολλοί μέσα από το φόρουμ έχουν πάει και έχουν αναρτήσει φωτό τους. Τα μέρη είναι γνωστά.
Να πώ όσον αφορά την διαδρομή από τα σύνορα (Κήποι) μέχρι την Ιστανμπουλ, ότι είναι περίπου 230χλμ, καλός δρόμος, φαρδιά άσφαλτος, με ομαλό «χαντάκι» για διαχωριστικό, (χίλιες φορές καλύτερα από την πλήρη απουσία του, όπως σε πολλά σημεία στην χώρα μας). Γενικά βγαίνει άνετα, υπό κανονικές συνθήκες (όχι θύελα…)
Μόνο που σε αρκετά σημεία η εθνική οδός περνάει μέσα από κατοικημένες και τουριστικές περιοχές, οπότε θα δείτε παπάκια να πηγαίνουν στο αντίθετο ρεύμα στην ΛΕΑ, πεζούς να περνάνε κλπ. Κατά τ’άλλα είναι καλός δρόμος.
Μερικές φωτό…
Δίπλα στην γέφυρα Γαλατά
τοπκαπι
βόσπορος (βόλτα με καραβάκι εκεί αξίζει όσο τίποτα…)
οι κατοικημένες περιοχές γύρω από τον βόσπορο, ενώ είναι κανονικά κομμάτι της πόλης, είναι λες και είσαι αλλού, στην φύση. Καμία σχέση με Κηφισιά, Εκάλη, και τα λοιπά δικά μας, high προάστια. Απλά μαγευτικές περιοχές. Πραγματικά συγκλονίστηκα…
Θέα από τον πύργο του Γαλατά (η Αθήνα ΔΕΝ είναι μεγαλούπολη…)
το 1973 αυτοί οι «απολίτιστοι Τούρκοι» χτίζαν τέτοιες γέφυρες, κι εμείς κοκκορευόμασταν το 1994 για την Χαλκίδα…
Γενικά, πολύ θετικές οι εντυπώσεις μας από την Πόλη. Ο χρόνος ήταν λίγος κι έτσι οπωσδήποτε θέλουμε να ξαναπάμε.
Βέβαια, η περιπλάνησή μας στην Βουλγαρία ήταν τελείως διαφορετικό πράμα!
