Ταξίδι, μόνος ή με παρέα? Καταθέστε εμπειρίες και απόψεις.

[Yianni]

Με αφορμή σχετικό ποστ του Αποστόλη (DRAKE RAMORE) http://www.transalpforum.gr/index.php?topic=4765.0;topicseen ας καταθέσουμε τις απόψεις μας.

Ταξίδι μόνος. Θάρρος ή τρέλα?

Υπάρχει ιδανικός σύντροφος στο ταξίδι? (και δεν εννοώ τον συνοδηγό)

Ιδανικός αριθμός μηχανών γιά ταξίδι?

Οτι άλλο σχετικό ερώτημα έχετε....

[Βάιος ο Βραδύπους_ΤΑ]

Οπου λαλουν πολλα κοκορια αργει να ξημερωσει .

το πρωτο μου ομαδικο ταξιδι ηταν στην Διαδρομη για Παργα για την ΙΤΤ περασα καταπληκτικα με τα παιδια αλλα με σεχδον 10 μηχανες ειναι πολυ δυσκολο να βρεις μια ιδανικη μεση ταχυτητα να οργανωθεις στις στασεις,(αλλος κουραζεται λιγοτερο αλλος περισσοτερο)δεν εχουν ολοι την ιδια πειρα(εγω ειμουν αυτος που ειχε την λιγοτερη απο ολους).
Κατεληξα λοιπον πως 3 μηχανες ειναι το οριο.
Στην επιστροφη μας απο την εκδρομη στη Λευκαδα γυρισα με τον panbou μπηκε μπροστα επιασε ενα ρυθμο και εγω ακολουθουσα   νομιζω πως ηταν η καλυτερη βολτα που εκανα σβελτη οδηγηση χωρις ακροτητες.
Και για να δοκιμασω πραγματα αποφασισα να επιστρεψω μονος απο Παργα εκει λοιπον οδηγησα με βαση ντεποζιτο μολις εμπαινε στα κοκκινα εκανα σταση για ανεφοδιασμο και ξεκουραση με αποτελεσμα να ερθω απο Παργα με δυο μονο σταματηματα .δεν θα το ξαναεκανα ευκολα γιατι πολυ μοναξια εφαγα και δεν ειχε πλακα αλλα εμαθα πραγματα για μενα  και την μηχανη που δεν ειχα μαθει στον σχεδον ενα χρονο που την ειχα.
ψηφιζω λοιπον 3 μηχανες βαρια αν ειναι δυνατον ιδιου τυπου .

[Yianni]

Πριν μπω στο Transalp Club όλα μου τα ταξίδια τα έκανα μόνος (ή με έταιρο ήμισυ ).

Τα υπέρ που έχει πάντα ένα τέτοιο ταξίδι είναι ότι αποφασίζεις την χάραξη της διαδρομής χωρίς διαφωνίες. Τι χρειάζεται γιά να ταξιδέψει κανείς μόνος? Θάρρος και τύχη. Με την τύχη παρακάμπτεις τον όρο "εμπειρία". Το θάρρος αναλαμβάνει τα υπόλοιπα...

Κάπως έτσι έκανα κάποτε την διαδρομή από Λίμνη Πλαστήρα προς Καρπενήσι από τα βουνά, μόνος συντροφιά με ένα χάρτη. Γιατί όχι GPS? Επειδή είμαι κλασικός τύπος. Προσανατολίζομαι καλύτερα με ένα χάρτη.
Στο τέλος εκείνης της διαδρομής σκεφτόμουν αργότερα ότι πολλά θα μπορούσαν να έχουν συμβεί. Οπως ... να με φάνε τα τσοπανόσκυλα που μου κλεισαν το δρόμο, να γλυστρίσω και να πέσω σε κάνα γκρεμό, να πάθω λάστιχο στην ερημιά, να... να...να...

Αν τα σκεφτόμουν όλα αυτά πριν και δεν τολμούσα, δεν θα είχα να θυμάμαι τίποτα από αυτό το ταξίδι. Αν το ξανάκανα? Ναι, χωρίς δεύτερη σκέψη. 

Κάποιοι από εδώ μέσα έχουν κάνει μεγάλα μοναχικά ταξίδια. Ο Φώτης πήγε Ισλανδία, ο Κώστας στον γύρο της Τουρκίας, ο Τηλέμαχος που έφτασε Νορβηγία και αρκετοί αλλοι Ισπανία, Γαλλία ... Οπωσδήποτε η δική τους άποψη βαρύνει περισσότερο.

Ασχετα πάντος από το πόσο κοντά ή μακρυά πάει ο καθένας, τα καλύτερα ταξίδια είναι πάντα μοναχικά.

[DRAKE RAMORE]

 έγραψα οτι φοβάμαι και εσύ μην χάσεις...άνοιξες νέο νήμα.

Θα ξεκινήσω απο τα ταξίδια σε δρόμο...που τα γνωρίζω και καλύτερα.

Τα περισσότερα τα έκανα μόνος(μαζί με συνεπιβάτη).Πάντα με χάρτη, και πάντα απο χαρτογραφημένους δρόμους.

Ακόμα και όταν έβγαινα εκτός πορείας (πράγμα που έγινε αρκετές φορές ...τις περισσότερες εσκεμμένα) φρόντιζα να είμαι κοντά σε κατοικημένη περιοχή.(εχω πιάσει πάντως τον εαυτό μου να οδηγάει πιο συντηρητικά απο παλιά...δεν ξέρω τι φταίει)

Η εμπειρία με δίδαξε οτι σε ταξίδια με παρέα ο καλύτερος αριθμός μηχανών είναι 3.Ιδανικά ο αριθμός ατόμων είναι 6...(δικάβαλοι δηλαδή...ή τρικάβαλοι αν είναι σαν εμένα ).Επίσης ιδανικό είναι να ταιριάζουν όχι τόσο οι μηχανές, αλλά ο ρυθμός οδήγησης.

Ταξίδια με λέσχες κλπ είναι ωραία, αλλά δεν μπορείς να πιάσεις ρυθμό.Στην ουσία είναι όπως το έγραψε ο Βάιος.Δεν μαθαίνεις την μοτό σου. Ποιός δίνει τον ρυθμό...ποιος μπάινει μπροστα...πολλές λάθος καταστάσεις...το μυαλό αδρανεί και ακολουθεί το γκρουπ(ότι χειρότερο)... 

Γενικώς όταν είμαι μόνος είμαι σε μια φάση εγρήγορσης...περισσότερο προσεκτικός...ενώ η πορεία σε μεγάλα γκρουπ (άνω των 8 μηχανών) νιώθω πως με κοιμίζει...

Όποτε πάω σε ταξίδι με λέσχη πιάνω τον ρυθμό μου(στο περίπου ) και μπαίνω σε ένα απο τα δύο ή περισσότερα γκρούπ που σχηματίζονται φυσικά( ανάλογα τις δυνατότητες του καθενός).

Ιδανικό σύντροφο στο ταξίδι ακόμα δεν έχω βρεί...αν είχα ,θα είχα κάνει πολλά ταξίδια περισσότερα...είναι δύσκολο να βρεις κάποιον με τόσα κοινά με έσενα ώστε να κάνεις μακρινά ταξίδια...

Πάντως ο ιδανικός σύντροφος θα πρέπει πέρα απο το να οδηγάει να ξέρει και δύο πραγματάκια για την μηχανή που καβαλάει...να μπορεί να κάνει κάποια βασικά...δεν λέω να είναι σαν τον Chris de_Ze  στα τεχνικά,αλλά τουλάχιστον να ξέρει τα απλά...

Όσον αφορά το χώμα τώρα, και τα βουνά...

Τις προάλλες που πήγαμε ΚΕΟΑΧ εγώ γύρισα απο την πίσω μεριά απο Σαραντάπορο.Σε μια κρίση ηλιθιότητας αντί να πάω απο αριστερά στην διασταύρωση απο Ελλασόνα...έκοψα μέσα απο χωματόδρομους δίπλα απο τον Αζόρο(γειά σου Γιώργο ) και πήρα τον δασικό που μου έβγαλε το gps...πολλά χιλιόμετρα χωματόδρομος και έκοψα το βουνό απο δασικό...βγήκα λίγο πριν τα Σέρβια περνώντας απο δρόμους με τρελές κροκάλες και νεροφαγώματα...εκεί φοβήθηκα...

Το gps σε κάποια φάση έδειχνε δρόμο...αλλα κάποιοι έξυπνοι που σκάψαν το βουνό τον κατέργησαν...γιατί σκάψαν ολόκληρο νταμάρι...τα είδα όλα...το μεσημέρι που θα γυρίσω σπίτι θα βάλω και φώτο...γύρισα 10 το βράδυ και με πήρε ο Λούρος να ρωτήσει αν έφτασα καλά ....τι να του έλεγα πόσο μ@λάκας είμαι;...κομμάτια γύρισα..πτώμα...ήθελα και χώμα...

ιδού και η φώτο...εδώ τελειώνει ο δρόμος διότι αυτοί που σκαβουν το βουνό στα δεξιά επέλεξαν να τον κόψουν(δημιούργησαν άλλον 500 μέτρα μακριά...μύρισα τα δάχτυλα μου και τον βρήκα)....στο βάθος η λίμνη και το φράγμα του Πολυφύτου...




Και μετά δεν έβαλα μυαλό και ξαναπήγα μόνος στα βουνά ...πεισματάρης πόντιος...και κόντεψα να μείνω απο βενζίνη.... ...μόνος δεν ξαναπάω.Τέλος. Αφού δεν το κατέχω το άθλημα...θα πάω με άλλους που ξέρουν για να μάθω κι εγώ....

Βουνό μόνο με παρέα...πάλι τρία άτομα...αλλά αυτήν την φορά μονοκάβαλο

[TransalpMan]

Μόνος ταξιδεύω τόσα χρόνια καμμιά φορά έρχεται και η γυναίκα μαζί.Βέβαια δεν πάω ούτε πήγαινα σε χώματα και διαδρομές έξω από τους βασικούς άξονες σε Ελλάδα και Ευρώπη.Μέχρι δύο μηχανές είναι καλά και να ξέρεις καλά τον φίλο που έρχεται μαζί.Από κει και πάνω γίνεται χαμός δεν μπορείς να συννενοηθείς και χαλάς και τη διάθεσή σου 

[KostasC]

Εγω δε θα είμαι απόλυτος, μια που πιστεύω οτι έχω ζήσει ολες τις πιθανές περιπτώσεις και κάπου έχω κατασταλάξει.

Σε μακρινά ταξίδια στο εξωτερικό, είτε μόνος αν θες να κάνεις/δεις οσο το δυνατόν περισσότερα, είτε με μια δευτερη αντε τρίτη μηχανή αν θες παρέα τα βράδια.

Σε μακρινά ταξίδια στην Ελλάδα, πάντα παρεάκι . Περνάς πάντα καλύτερα  . Με μια ακόμα μηχανή είσαι σαν μόνος, με δυο κάνεις χαβαλέ, με τέσσερις χρειάζεται χαρακτήρας και αρχηγός, με 5-6 σίγουρα αρχηγός , πάνω απο 6 με αυστηρούς κανόνες γιατι μετά κουράζονται και κινδυνεύουν όλοι.

Σε κοντινά στο εξωτερικό, μια δυο μηχανές και εξαρτάται τι θα πας να κάνεις. Αν πας ταξίδι και κάθε μέρα έχει εξόδους-φαγητά-βόλτες κλπ μέχρι 4-5 μηχανές είναι καλά

Σε κοντινά στην Ελλάδα, το καλύτερο μόνος ή με εγγυημένη παρέα 1-2 ακόμα άτομα.

Μη ξεχνάτε... περιπέτεια είναι το άγνωστο. Βάζεις ενα στόχο... πχ πάμε βόρεια και όπου σου κάνει κλικ μπαίνεις.
Το μόνο που πρέπει να ανησυχείς είναι η βενζίνη.
Προσωπικά τη βρίσκω με το χάσιμο στο βουνό, καμιά φορά οδηγώ χωρίς να σκέφτομαι που να πάω... μου αρέσει πολύ αυτό.

[ThanDim]

Προσωπικά τη βρίσκω με το χάσιμο στο βουνό, καμιά φορά οδηγώ χωρίς να σκέφτομαι που να πάω... μου αρέσει πολύ αυτό.

Κωστάκη το έχουμε προσέξει αυτό αλλά όταν μπαίνεις αρχηγός σε κάποιο γκρουπ να συγκεντρώνεσαι παιδί μου. Να συγκεντρώνεσαι.......

 

[nikos 238]

Όλες οι απόψεις, εφόσον προέρχονται από εμπειρία, θεωρώ ότι δεν προάγουν το συμπέρασμα σωστό - λάθος, αλλά μια κοινή συνισταμένη που λέγεται "ασκήσεις λογικής στην πράξη" (δικός μου όρος).

Όπως και ο φίλτατος Drake, ορθά επισημαίνει ότι το ταξίδι μόνος εγκυμονεί κινδύνους. Και όχι μόνο. Τό πιο απλό που σου στερεί, είναι η άνεση στο να πάς από κάπου που δεν ξέρεις και που δεν είναι σίγουρο ότι θα βγείς κάπου. Με την σύζυγο επί χρόνια, έβλεπα χωματόδρομους και δίσταζα να μπω γιατί με καταλάμβανε ένα αίσθημα αυτοσυντήρησης και πρόνοιας (για άλλους υπερβολικής, για άλλους λογικής)

Αλλά και το ταξίδι με παρέα, εγκυμονεί πάλι κινδύνους, όπως για παράδειγμα την οργάνωση του τρόπου κίνησης στον δρόμο και κάποιους απλούς κανόνες συμπεριφοράς. Μια ωραία παρέα, χάνει το κάλλος της, εάν στον δρόμο πηγαίνει σαν "αγγέλη".

Δεν μπορώ να ξεχάσω την ομοιογένεια και τον ρυθμό που είχαμε με τους Γερμανούς και επικεφαλής τον Διαμαντή, στην εκδρομή μας στην Πάργα (Νικόπολη, Ζάλλογο, Αχέρων, Νεκρομαντείο). Μπορούσα να ταξιδεύω όλη μέρα.

Σε άλλες περιπτώσεις, έχω κουραστεί πάρα πολύ να κινούμαι δίχως ρυθμό.

Συνεπώς, προτιμώ μια παρέα καλή και οργανωμένη, για να μπορούν να λυθούν και τα προβλήματα που ανέφερε ο Αποστόλης, αλλά και για να έχω άτομα να μοιραστώ την χαρά και την απόλαυση που προσφέρει το "χούι" μας.

Αν δεν υπάρχει αυτή η παρέα, (όπως έχει γίνει πολλές φορές), ε τότε, δεν θα φθάσω μακριά και απόμακρα.

Ιδανικό σχήμα μετακίνησης : Ομάδα ή Ομάδες 4-5 μηχανών

[Stefanosh]

Αν και είμαι ο πιο άπειρος θα πω κι εγώ την γνώμη μου. Ωστόσο, η έλλειψη εμπειρίας εκτός του οτι "αφαιρεί" λίγο απο την βαρύτητα της άποψής μου, με κάνει και περισσότερο πιθανό να αλλάξω γνώμη, γιατί απλά η γνώμη που έχω είναι "νέα".
Γενικά πιστεύω οτι αφενός το μοναχικό ταξίδι είναι όντως ρίσκο, άρα απο αυτήν την άποψη καλύτερα με παρέα (δεν ξέρω με πόση παρέα γιατί όλα τα χιλιόμετρα που έχω κάνει τα έχω κάνει μόνος, πλην μιας βόλτας στην κατακαμμένη Πάρνηθα), αφετέρου πιστεύω οτι κερδίζεις, πραγματικά κερδίζεις πράγματα όταν πας μόνος. Αν ο Βάϊος λέει οτι έμαθε πράγματα για τον εαυτό του μέσα σε ένα ταξίδι 400χλμ περίπου άσφαλτο σε "εθνική" οδό (ο Θεός να την κάνει), φαντάσου τι μπορεί κανείς να "δει" αν πάει μόνος σε βουνό... ή έστω μακριά σε επαρχιακό δίκτυο. Βέβαια, αυτά που μπορεί κάποιος να "δει" ή που έχει την υποψία οτι μπορεί να "δει" όταν είναι μόνος, ίσως να μην είναι ευχάριστα για όλους.
Επιπλέον, όπως πολύ σωστά αναφέρει ο Απόστολος "Ιδανικό σύντροφο στο ταξίδι ακόμα δεν έχω βρεί...αν είχα ,θα είχα κάνει πολλά ταξίδια περισσότερα...είναι δύσκολο να βρεις κάποιον με τόσα κοινά με έσενα ώστε να κάνεις μακρινά ταξίδια..." είναι πολύ δύσκολο να βρούμε (και κατ' εμέ και λίγο παράξενο να αναζητάμε) κάποιον που να είναι "ιδανικός σύντροφος" που να έχει κοινά σημεία με εμάς. Ο ιδανικός σύντροφος, πρωτίστως είναι ο εαυτός μας, όσο μ@λ@κί@ μπορεί να ακούγεται αυτό. Άρα πάντα έχουμε έναν "σύντροφο"...
Πέραν της "φιλοσοφικής" άποψής μου για εκείνον τον σύντροφο, υπάρχει και η ρεαλιστική: αξίζει να περιμένεις, δεν ξέρεις πόσο, να βρεις αυτό το πρόσωπο, προκειμένου να κάνεις τα ταξίδια που θέλεις? Ο χρόνος δεν είναι άπειρος, ούτε οι στιγμές. Αν δεν μπορεί να έρθει παρέα κι εσύ θέλεις να φύγεις τί κάνεις, μιζεριάζεις? Κλασσική ατάκα με φίλους "να κανονίσουμε ρε, να κάνουμε το τάδε, ή να πάμε στο δείνα μέρος" κλπ. Ναι, ναι, να κανονίσουμε!...

Τελικά, αυτές οι φράσεις του Κώστα νομίζω οτι με αντιπροσωπεύουν στο θέμα αυτό. Σαν να τις έγραψα εγώ

Μη ξεχνάτε... περιπέτεια είναι το άγνωστο. Βάζεις ενα στόχο... πχ πάμε βόρεια και όπου σου κάνει κλικ μπαίνεις.
Το μόνο που πρέπει να ανησυχείς είναι η βενζίνη.
Προσωπικά τη βρίσκω με το χάσιμο στο βουνό, καμιά φορά οδηγώ χωρίς να σκέφτομαι που να πάω... μου αρέσει πολύ αυτό.

[Kostas P]

Οταν ταξιδεύεις μόνος συγκεντρώνεσαι στη διαδρομή και ότι αυτή σου προσφέρει πράγμα που σημαίνει ότι βλέπεις πιο πολλά πράγματα, έτσι και αλλιώς πρέπει να γεμίζεις το μυαλό σου λόγο μοναξιάς γιατί αλλιώς αρχίζεις να μιλάς με τον ευατό σου. Αυτά τα μοναχικά ταξίδια είναι και μια μέθοδος αυτογνωσίας και πάντα γυρνάς λίγο πιο διαφορετικός, μπορώ να πω καλύτερος, πιο ξεκάθαρος.
Οταν ταξιδεύεις με 2η μηχανή πρέπει πάντα να ταιριάζεις με τον συνταξιδιώτη σου, να υπάρχει εμπιστοσύνη, αλληλοβοήθεια όπου χρειαστεί. Το βασικό είναι ότι μπορείς να μοιραστείς τις εικόνες που ο άλλος δεν είδε, να μοιραστείς εμπειρία πίνοντας μια παγωμένη μπυρίτσα μετά από εκείνο τον κακοτράχαλο χωματόδρομο πάνω στο βουνό με ντάλα ήλιο.
Μόνος ή παρέα 2 μηχανών(3 πιο δύκολο)? Δύσκολο το ερώτημα, συνήθως η καρδιά σου θα σου πει πως να κάνεις το ταξίδι,κοντινό ή μακρινό, μόνος ή με παρέα. 
Τα ταξίδια και τα μονοπάτια τους που ακολουθείς με την καρδιά σου είναι και αυτά που θα σε συντροφεύουν  πάντα είτε μόνος είτε με παρέα.

[Chris_de_Ze]

Καλή η παρέα σε ταξίδια αλλά χρειάζεται να ταυτίζονται πολλά για να έχει επιτυχία. Αν ο ένας θέλει να δεί μουσεία και ο άλλος μοναστήρια, σίγουρα θα έχουν πρόβλημα και οι δύο.

ΥΓ: Όλα τα ταξίδια/εκδρομές κλπ, τα έχω κάνει πάντα μαζί με τη σύζυγο (είτε αυτοκίνητο είτε μηχανή).

[Fratello Giovanni]

Άμα είναι ταξίδι σε βουνό και μονοπάτια είναι ωραία και μόνος και είσαι συγκεντρωμένος στη διαδρομή και τις γραμμές σου. Μεγάλο ταξίδι στην εθνική το θεωρώ άκρως επικίνδυνο να γίνει μόνος, επειδή όπως είπατε το μυαλό φεύγει λόγω βαρεμάρας και σκέφτεται διάφορα να περάσει η ώρα...οπότε συγκέντρωση και προσοχή σε ενδεχόμενο κίνδυνο μειωμένη.

Ιδανικός αριθμός? μάξιμουμ 4 μηχανές, πολύ κοντινών επιδόσεων και οδηγοί επίσης παραπλήσιας συμπεριφοράς.

[KostasC]

επίσης ξέχασα να πώ οτι στα ταξίδια μόνος, γνωρίζεις κόσμο. Αν είσαι και κλειστός τύπος, ολο και με κάποιον θα μιλήσεις.
Αν έχεις όμως παρέα... θα κλειστείς εκεί και τέλος.

[DAKARMAN]

Τα περισσοτερα ταξιδια τα εχω κανει με τη συνεπιβατη μου (δεν ξερω αν κατατασετε στο μονος ή με παρέα), και πραγματικα μαθαινεις τη μηχανη σου και πας με το ρυθμό σου. Ωστοσο το τι θα γινει αν συμβει και το πιο απλό, ευτυχως δεν μου εχει συμβει, ειναι κατι που δεν εχω και δεν θελω να το αντιμετωπίσω.

Οσο για την παρέα θελει πολλα χιλιομετρα με αυτον ή αυτους που θα παω παρεα για να μαθουμε τον τροπο οδηγησης και τις αντοχές τις ομάδας. Πισευω αλλη μια μηχανη πάντα χει'αζεται για να μοιαζομαι τις εμπειριες και να λεμε τις εντυπωσεις της διαδρομής. Οριακά 3 μοτορια.

Οι παραπανω μοτοσυκλετες με τρομαζουν, ισως γιατι δεν εχω ταιριαξει με κανεναν ακόμα. Το μπουλουκι με τρομαζει και οπως προαναφερθηκε χρειαζεται αυστηρη πειθαρχια και υποταγη στους κανονες της εκδρομής.

Καλα χιλιομετρα. . .

[louros]

Moνάχος μονάχος.
Σχεδόν πάντα .
Δεν με πείραξε ποτέ και ομολογώ ότι μ αρέσει κιόλας.
Το ταξίδι με άλλο όχημα είναι κακά τα ψέμα;τα ιδιότροπη περίπτωση.
Κατ αρχήν όποτε συμβαίνει έχω το μυαλό στους άλλους πράμα το οποίο γίνεται κουραστικό.
Μεγάλο γκρουπ ακόμη πιό δύσκολο τη στιγμή μάλιστα που δεν έχουν μπει προ υποθέσεις από πριν  , με συνέπεια αυξομείωση ταχυτήτων , πολλές στάσεις άσκοπα ,κακή λειτουργία του σχηματισμού σε αλλαγή συνθηκών  και γενικά κούραση και κίνδυνος δεδομένου ότι υπάρχουν λιγότερο έμπειροι αναβάτες .

(Έτσι παθαίνουμε τελευταία όποτε βρισκόμαστε οι Βόρειοι , κακώς πρέπει να το δούμε αυτό.)

Μόνο ταξίδι που κάναμε κάμποσοι και πραγματικά το ευχαριστήθηκα ,το περσινό φωτογραφικό , αλλά είμασταν όλοι έμπειροι και γενικά "χαλαροί".

 θα συμφωνήσω με τους προλαλήσαντες ότι το ομαδικό ταξίδι πρέπει να γίνεται με προϋποθέσεις και κανόνες που θα έχουν μπει από πριν και θα τηρούνται ευλαβικά από τους συμμετέχοντες.

Μόνος όμως έχει άλλη χάρη.

[CheGuevara]

Έχοντας ταξιδέψει και μόνος αλλα και με συνταξιδιώτη 2η μηχανή, μπορώ να πώ ότι και τα δύο έχουν τα πλεονεκτήματα αλλά και τα μειονεκτήματά τους.

Το ταξίδι μόνος έχει μια άγρια ομορφιά. Ταξίδεψα πρόσφατα μόνος από Αθήνα μέχρι Ορμένιο με ένα πέρασμα από Σβίλενγκραντ (Βουλγαρία) και Αδριανούπολη (Τουρκία). Νοιώθεις πιό τσιτωμένος είναι η αλήθεια, μιας και αν τύχει οτιδήποτε θα πρέπει να το αντιμετωπίσεις μόνος αλλά αυτή η αίσθηση εμένα με εξιτάρει. Τρως τις βροχούλες σου, τις λιακάδες σου, σκληραίνεις και μαθάινεις να φοβάσαι λιγότερο. Έχεις ελευθερία κινήσεων χωρίς να πρέπει να λάβεις υπόψη σου άλλους. Στα μείον βέβαια είναι η έλλειψη παρέας,  αλλά και η μη ύπαρξη βοήθειας από άλλον σε περίπτωση ανάγκης.

Το ταξίδι με άλλους έχει ως πλεονεκτήματα τα δύο μειονεκτήματα  που ανέφερα πιο πάνω (σημαντικά για πολυήμερα ταξίδια στο εξωτερικό), αλλά εκεί πρέπει να υπάρχει καλή χημεία ανάμεσα στους συνταξιδιώτες και πιστεύω ότι οι 3 μηχανές είναι πράγματι το μέγιστο όριο.


Καλό είναι κατά τη γνώμη μου κάποιος να δοκιμάσει και τα δύο.

[ThanDim]

Αναλόγως τον σκοπό του ταξιδιού, την παρεα και τις συνθήκες! Πάντως όχι πάνω από 4 μηχανές.  Τα κυβικά δεν έχουν καθοριστικό ρόλο όσο η διάθεση των οδηγών να συνταξιδέψουν.
Πάνω από 8-10 μηχανές...  επικίνδυνο!

[serbill]

Γειά σας.
Διαβάζω και μετά απο καιρό ξαναγράφω. Αύγουστο φεύγω για Βαρκελώνη μόνος.
~1300 ασφάλτινα χιλιόμετρα μέσα απο τρείς ρημαδοχώρες της Ευρώπης(ΙΤΑΛΙΑ-ΓΑΛΛΙΑ-ΙΣΠΑΝΙΑ).
Πρώτο νιούφρικο ταξίδι στο εξωτερικό.Ελλάδα αρκετές διαδρομές επίσης μόνος.
Μου έχουν φάει όλοι το κεφάλι να μην πάω και τα έχω πάρει. Καταλαβαίνω οτι θα αγχωθούν αλλά ρε
φίλε πώς μπορείς να πείς στον άλλο μην πάς? Γιατί τον κρατάς πίσω? Στο κάτω κάτω μην του πείς τίποτα.
Πες καλά να περάσεις και όταν γυρίσω χτύπα. Ή έλα μαζί...
θεωρώ ότι η επικυνδυνότητα αυξάνεται ανάλογα με τον προορισμό. πχ. Τουρκία, Μαρόκο, Τυνησία.
Έχοντας λύσει το θέμα της μοναξιάς σκέφτομαι οτι θα ταξιδέψω μέσα σε τρείς απο τις πιο πολιτισμένες
χώρες.Μέχρι και οδική βοήθεια θα κανονίσω. Μέχρι που αν κολλήσει το μοτερ στην γυρνανε Ελλάδα. (εδώ γελάμε:ΤΑ600 99
σκύλος.Σε παέι ΠΑΝΤΟΥ. Έχω γυρίσει απο Καρδίτσα με 850gr λάδι .Ο μ@@κας ο μηχανικός αλλάξε και έβαλε συνθετικό και μετα εγώ άλλαξα αυτόν.Άντε να κοπεί καμμία ντίζα.Έχω περάσει ήδη δεύτερες )
Αυτό το οδοιπορικό στην Τουρκία που έκανε καποιος απο εδω θέλει ΜΕΓΑΑΑΑΛΑ ΑΡ$%^ΔΙΑ. Την Βασίλισσα την πήρα όταν
διάβασα το ταξίδι σου φίλε. Σε ευχαριστώ.
Εκτός απροόπτου την κάνω 1/8/08. Και η μοναξιά είναι απάτη. Μοτοσυκλετισμός για μένα σημαίνει αλλλεγγύη.
 Όταν βλέπω άλλη μηχανή συνταξιδεύω και το ίδιο μου έχει συμβεί απο άλλους σε όλα τα ταξίδια.  Μοναξία? .
Μέχρι και με στριτά (άγγλος! cbr 900) που με περίμενε έχω ταξιδέψει. Να ναι καλά ο Kevin.

Moderators/Admins υπάρχει topic με την ορολογία μεταφρασμένη στα αγγλικά?Πώς διαολο λες ντίζα?
Για το ταξίδι πάντως έχω μάθει τα βασικά: ΟΥΝΑ ΘΕΡΒΕΘΑ(μπύρα) ΠΟΡ ΦΑΒΟΡ και ΕΣΤΟΙ ΕΝ ΑΜΟΡΑΔΟ(ερωτευμένος) ΝΤΕ ΤΙ!       

[CheGuevara]

Γειά σας.
Διαβάζω και μετά απο καιρό ξαναγράφω. Αύγουστο φεύγω για Βαρκελώνη μόνος.
~1300 ασφάλτινα χιλιόμετρα μέσα απο τρείς ρημαδοχώρες της Ευρώπης(ΙΤΑΛΙΑ-ΓΑΛΛΙΑ-ΙΣΠΑΝΙΑ).
Πρώτο νιούφρικο ταξίδι στο εξωτερικό.Ελλάδα αρκετές διαδρομές επίσης μόνος.
Μου έχουν φάει όλοι το κεφάλι να μην πάω και τα έχω πάρει. Καταλαβαίνω οτι θα αγχωθούν αλλά ρε
φίλε πώς μπορείς να πείς στον άλλο μην πάς? Γιατί τον κρατάς πίσω? Στο κάτω κάτω μην του πείς τίποτα.
Πες καλά να περάσεις και όταν γυρίσω χτύπα. Ή έλα μαζί...
θεωρώ ότι η επικυνδυνότητα αυξάνεται ανάλογα με τον προορισμό. πχ. Τουρκία, Μαρόκο, Τυνησία.
Έχοντας λύσει το θέμα της μοναξιάς σκέφτομαι οτι θα ταξιδέψω μέσα σε τρείς απο τις πιο πολιτισμένες
χώρες.Μέχρι και οδική βοήθεια θα κανονίσω. Μέχρι που αν κολλήσει το μοτερ στην γυρνανε Ελλάδα. (εδώ γελάμε:ΤΑ600 99
σκύλος.Σε παέι ΠΑΝΤΟΥ. Έχω γυρίσει απο Καρδίτσα με 850gr λάδι .Ο μ@@κας ο μηχανικός αλλάξε και έβαλε συνθετικό και μετα εγώ άλλαξα αυτόν.Άντε να κοπεί καμμία ντίζα.Έχω περάσει ήδη δεύτερες )
Αυτό το οδοιπορικό στην Τουρκία που έκανε καποιος απο εδω θέλει ΜΕΓΑΑΑΑΛΑ ΑΡ$%^ΔΙΑ. Την Βασίλισσα την πήρα όταν
διάβασα το ταξίδι σου φίλε. Σε ευχαριστώ.
Εκτός απροόπτου την κάνω 1/8/08. Και η μοναξιά είναι απάτη. Μοτοσυκλετισμός για μένα σημαίνει αλλλεγγύη.
 Όταν βλέπω άλλη μηχανή συνταξιδεύω και το ίδιο μου έχει συμβεί απο άλλους σε όλα τα ταξίδια.  Μοναξία? .
Μέχρι και με στριτά (άγγλος! cbr 900) που με περίμενε έχω ταξιδέψει. Να ναι καλά ο Kevin.

Moderators/Admins υπάρχει topic με την ορολογία μεταφρασμένη στα αγγλικά?Πώς διαολο λες ντίζα?
Για το ταξίδι πάντως έχω μάθει τα βασικά: ΟΥΝΑ ΘΕΡΒΕΘΑ(μπύρα) ΠΟΡ ΦΑΒΟΡ και ΕΣΤΟΙ ΕΝ ΑΜΟΡΑΔΟ(ερωτευμένος) ΝΤΕ ΤΙ!       

 Φίλε καλό ταξίδι. Μη φοβάσαι τίποτα αυτό ακριβώς ήταν και εμένα το πρώτο μου ταξίδι. Το πιο επικίνδυνο κομματι της διαδρομής είναι Κόρινθος - Πάτρα! Τώρα ειδικά στη Βαρκελώνη δεν υπάρχει θέμα να μη συννενοηθείς, οι τύποι είναι ωραίοι και η πόλη θαυμάσια.

Vamos

[fotisalp]

Κατ' αρχήν αναρτώ εδώ ένα δοκιμιάκι που είχα γράψει κάποτε για την εφημερίδα του κλαμπ και με "υλικό" το ταξίδι μου στην Ισλανδία και το κομμάτι του ταξιδιού μου στην ανατολική Τουρκία που έκανα μόνος (κατά το υπόλοιπο ήμουν με μερικούς άξιους συντρόφους απο εδώ μέσα). Να σημειώσω ότι το ότι πήγα στην Ισλανδία μόνος ήταν εν μέρει και από ανάγκη καθώς δεν υπήρχε περίπτωση να βρω κάποιον μοτοσύντροφο που να μπορεί να λείψει τις 6 σχεδόν βδομάδες που διήρκησε το ταξίδι. Σαφώς υπήρχαν βραδιές που όταν έστηνα τη σκηνή μου στη μέση του πουθενά της Ισλανδικής ενδοχώρας μου έλειπε κάποιος σύντοροφος (έπιανα κουβέντα με το τρανσάλπ μου!). Από την άλλη βέβαια δεν θα ήθελα να είχα μαζί μου κάποιον με τον οποίο να μην ταιριάζουμε απόλυτα, γιατί οι ασύμβατες διαφορές χαρακτήρων που υπό άλλες συνθήκες δε φαίνονται καν, σε συνθήκες μεγάλου ταξιδιού διογκώνονται εντυπωσιακά! Και δεν είναι μόνο αυτό κατά τη γνώμη μου, όπως θα διαβάσετε παρακάτω:

"Το ταξίδι μακριά…

   Τα ταξίδια αποτελούν μία σημαντική πτυχή της μοτοσικλετιστικής μας ζωής ειδικά όταν η μοτοσικλέτα που κατέχουμε είναι προσανατολισμένη ακριβώς σε αυτά . Θα τολμήσω να πω ότι υπάρχει μία ιδιαίτερη υποκατηγορία ταξιδιών, αυτή των μακρινών, μοναχικών ταξιδιών σε προορισμούς που χαρακτηρίζονται από τελείως διαφορετικές πολιτισμικές ή/και γεωμορφολογικές συνθήκες από αυτές του τόπου που ζούμε.
   Με άλλα λόγια πρόκειται για τα ταξίδια που αφήνεις πίσω σου όσο πιο πολλές «σταθερές» συνιστώσες της καθημερινής σου ζωής μπορείς. Ταξιδεύεις σε μέρη όπου η φύση είναι τελείως διαφορετική, όπως και οι άνθρωποι και ο πολιτισμός τους, και ταξιδεύεις μόνος. Δεν είναι πολλές οι ευκαιρίες που μπορεί να έχει κανείς στη ζωή του για να κάνει ένα τέτοιο ταξίδι, πολλοί θα σκεφτούν και καμία, όμως οι συνάδελφοί μας μοτοσικλετιστές από χώρες με ταξιδιωτική παράδοση μας διδάσκουν ότι συχνά οι ευκαιρίες υπάρχουν, απλώς εμείς δεν τις βλέπουμε-εκμεταλλευόμαστε, είτε γιατί είμαστε προσκολλημένοι στην αδράνεια της καθημερινότητας είτε γιατί απλά η ιδέα και μόνο του  να φορτώσουμε τη  μηχανή μας και να φύγουμε μόνοι για ένα ταξίδι πχ ενός μηνός και 8.000-10.000χλμ. μας φοβίζει. Και είναι ανθρώπινο να μας φοβίζει το άγνωστο. Ανθρώπινο είναι όμως και να τολμούμε να αντιμετωπίζουμε αυτό που μας φοβίζει.
   Αν τώρα κάποιος αποτολμήσει ένα τέτοιο εγχείρημα ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που σύντομα θα συνειδητοποιήσει είναι ότι δεν είναι και τόσο μόνος όσο νόμιζε. Είναι εντυπωσιακό το πόσο πιο εύκολα γνωρίζει κανείς άλλους ανθρώπους όταν ταξιδεύει μόνος. Ανθρώπους που είτε ζουν στον τόπο που επισκέπτεται είτε είναι και αυτοί ταξιδιώτες.
Όταν «κουβαλάς» μαζί σου το μικρόκοσμο μιας παρέας ή ενός συντρόφου είναι φυσιολογικό να είσαι λιγότερο ανοικτός σε νέες γνωριμίες. Συνάμα όταν συνταξιδεύεις με άλλους είναι λιγοστός έως ανύπαρκτος ο χρόνος που έχεις για τον εαυτό σου, για προσωπικές σκέψεις, αυτοκριτική και γιατί όχι φιλοσοφία. Συνοψίζοντας την πεμπτουσία αυτού του είδους των ταξιδιών, θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για βιώματα  με ιδιαίτερο βάθος και ικανότητα μετουσίωσης του εσωτερικού μας κόσμου, μιας και ο τελευταίος εκτίθεται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό σε πολλαπλά ερεθίσματα και εμπειρίες. Γιατί τελικά η αρχέγονη κινητήριος δύναμη του ανθρώπου να ταξιδεύει ίσως είναι ακριβώς αυτό, η εσώτερη ανάγκη για ζύμωση της ψυχής του, και τα ταξίδια να μην είναι παρά ένας καταλύτης με υπόστρωμα από τη μια την ψυχή μας και από την άλλη τον Κόσμο.
   Όσοι  έχουν κάνει τέτοια ταξίδια σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα θα βρουν στα λόγια του γράφοντος πολύ αναγνωρίσιμα βιώματα. Για τους υπόλοιπους η προτροπή είναι μία : Τολμήστε το ! Φορτώστε τη μηχανή σας και φύγετε μόνοι, αρχικά έστω και για λίγες μέρες, έστω και εντός των συνόρων της όμορφης χώρας μας, ο πυρήνας της εμπειρίας θα είναι ο ίδιος. Και κάθε φορά που θα το κάνετε τολμήστε και πιο «μακριά» αν όχι σε χιλιόμετρα , τουλάχιστον σε όλα τα υπόλοιπα. Αφήστε πίσω σας όσες περισσότερες σταθερές μπορείτε, απομακρυνθείτε από τη ζωή σας όσο πιο πολύ γίνεται. Η αίσθηση που θα  έχετε επιστρέφοντας θα είναι ανεκτίμητη όπως και οι εμπειρίες που θα έχετε βιώσει, όπως και οι φιλίες που θα έχετε κάνει. Βγείτε να συναντήσετε το άγνωστο…

Καλά χιλιόμετρα

Φώτης Δημητρακόπουλος"
   

[fotisalp]

Από εκεί και πέρα θεωρώ ότι δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη νόρμα. Εξαρτάται τι κάνεις, πότε το κάνεις, γιατί το κάνεις. Αν πχ θέλεις να πας ένα ΣΚ στα Βαρδούσια να κάνεις περιηγητικό enduro καλό είναι να είναι τουλάχιστον 3 μοτό. Αν θέλεις να πας σε κανά νησάκι πας και μόνος σου. Αν θες να πας Ευρώπη, με δεδομένη την πυκνοκατοίκηση και την αρτιότητα της οδικής βοήθειας (ειδικά στις προηγμένες χώρες) πάλι μπορείς να πας άφοβα. Μπορώ να πω πιο επικίνδυνα είναι τα ταξίδια στους ελληνικούς δρόμους.
Αν τώρα θες να πας ενδοχώρα Τουρκίας, Μέση Ανατολή, Αφρικές κλπ και κυρίως εκτός της πεπατημένης καλό είναι να έχεις 1-2 διαλεχτούς μοτοσυντρόφους, αλλά πάλι, όπως γράφω και παραπάνω, αν δεν τους έχεις θεωρώ ότι αυτό δεν πρέπει να είναι εμπόδιο στην πραγματοποιήση ενός ταξιδιού. Σε καμία περίπτωση κατά τη γνώμη μου δεν πρέπει να υποχωρούμε στα κριτήρια επιλογής μοτοσυντρόφου απλά και μόνο επειδή δε βρίσκουμε άλλον. Μπορεί όλο το ταξίδι να κριθεί από αυτό. Και γενικά θεωρώ ότι πάνω από 4 μοτό αρχίζουν να γίνονται προβληματικά τα πράγματα-θέλει πειθαρχία και αυστηρή οριοθέτηση παραμέτρων πριν την εκκίνηση (αν δε υπάρχουν και γυναίκες από πίσω γάμησέ τα!  ).
Εκεί που κάποτε οι Έλληνες είμασταν πρωτοπόροι ταξιδευτές κοντεύουμε να καταντήσουμε οι πρώτοι σπιτόγατοι και κυνηγοί της "εκ του ασφαλούς" διαβίωσης. Και όλα αυτά τη σήμερον ημέρα που ο ταξιδιώτης έχει στη διάθεσή του απίστευτα βοηθήματα, ακριβείς χάρτες, οδηγούς, λεξικά, αξιόπιστα οχήματα κλπ κλπ.

Αυτά...

[tranten]

Γιατί τελικά η αρχέγονη κινητήριος δύναμη του ανθρώπου να ταξιδεύει ίσως είναι ακριβώς αυτό, η εσώτερη ανάγκη για ζύμωση της ψυχής του, και τα ταξίδια να μην είναι παρά ένας καταλύτης με υπόστρωμα από τη μια την ψυχή μας και από την άλλη τον Κόσμο.


respect...respect φωτη με αυτες τις αραδες τα ειπες ολα...κ παλι respect

[M. I. Pagalos]

  Τα περισσότερα ταξίδια μου, και δεν εννοώ τις ημερήσιες βόλτες της παρέας, ήταν μόνος (μία μηχανή με συνεπιβάτη). Και μάλλον έτσι θα συνεχίσω. Το επόμενο δε, θα είναι εντελώς μόνος και μακριά (χωρίς συνεπιβάτη).
  Είναι κάτι που το θέλω καιρό. Δοκιμάζεις τα όριά σου, βρίσκεις τον εαυτό σου. Πας ένα βήμα παραπέρα.

[serbill]

Che μου δίνεις αυτό που χρειάζομαι! Ψυχολογική ντόπα!
Ακούς εκεί "αδράνεια της καθημερινότητας".