Σήμερα φίλοι μου θα σας διηγηθώ για το πώς περάσαμε τις υπόλοιπες πεντε ημέρες στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και το ταξίδι του γυρισμού.
Ημέρα 1η
αφού λοιπόν ξυπνήσαμε μετά από ένα μεγάλο και αρκετά κουραστικό ταξίδι φίλοι μου, απολαύσαμε ένα πολύ ωραίο πρωινό στο ξενοδοχείο και ξεκινήσαμε για την εξερεύνηση της Πόλης.
Φυσικά το πρώτο πράγμα που ήταν στο μυαλό μας δεν ήταν παρά η μεγαλειώδεις εκκλησία της Άγιας Σοφίας που τώρα δυστυχώς είναι μόνο μουσείο. Όταν φτάσαμε μπροστά η συγκίνηση ήταν μεγάλη βλέποντας αυτό το μεγαλειώδες κατασκεύασμα! Αφού λοιπόν πληρώσαμε 10 λίρες το άτομο και περάσαμε από τον απαιτητό έλεγχο αρχίσαμε να προχωράμε στον αυλόγυρο της εκκλησίας και βλέπαμε κομμάτια από πλάκες που επάνω ήταν χαραγμένες φράσεις στα Ελληνικά. Μόλις μπήκαμε μέσα εμένα προσωπικά μου κόπηκε η λαλιά και για περίπου 5 λεπτά είχα μείνει άφωνος κοιτώντας το μεγαλείο αυτής της εκκλησίας αλλά και τον τρούλο ο οποίος ήταν λες και κρεμόταν από τον ουρανό. Τα μόνα ψηφιδωτά που έχουν απομείνει είναι η πανάγια με τον Χριστό και δεξιά τους ο αρχάγγελος Μιχαήλ (Ταξιάρχης). Εδώ να επισημάνω ότι οι τούρκοι ακόμα και τώρα αλλά ειδικότερα παλιά μετά από αφηγήσεις γηραιότερων, φοβόντουσαν τον ταξιάρχη αλλά και τον σεβόντουσαν πηγαίνοντας πυκνά συχνά στο ναό του παρότι μουσουλμάνοι και προσευχόντουσαν!!! Αφού λοιπόν καθίσαμε αρκετή ώρα στο εσωτερικό της άγιας σοφίας χωρίς κυριολεκτικά να την χορταίνουμε αποχωρήσαμε για το μπλε τζαμί όπου τελικά δεν μπήκαμε διότι είχε παρά που κόσμο κυρίως τουρίστες και αποφασίσαμε να πάμε άλλη φορά.
Στην συνεχεία πήγαμε στο μεγάλο παζάρι το οποίο είναι σε όντως ¨μεγάλο¨! Μπαίνοντας συναντάς μαγαζί τα οποία έχουν ότι θέλει η ψυχή σου και είναι τόσο μεγάλο και έχει τόσα πολλά στενάκια που στην κυριολεξία χάνεσαι!! να φανταστείτε μέσα στο παζάρι αυτό υπάρχουν 4000 μαγαζιά που πουλάνε ότι θέλεις! Προσοχή, αν αποφασίσετε να αγοράσετε κάτι από εκεί πρέπει να το παζαρέψετε πολύ σκληρά. Ότι τιμή σας λέει ο πωλητής εσείς θα του λέτε τουλάχιστον την μίση και πιο κάτω ώστε στο τέλος να βρείτε την χρυσή τομή! Αφού φάγαμε αρκετές ώρες σε αυτό το παζάρι αποφασίσαμε να αποχωρήσουμε και να κατευθυνθούμε στο παζάρι των μπαχαρικών. Βγαίνοντας λοιπόν έξω αρχίσαμε να περιπλανιόμαστε στα σοκάκια τα οποία έσφυζαν από ζωή και τα οποία και αυτά ήταν ένα μεγάλο παζάρι. Οι εικόνες ήταν πολύ ωραίες με κόσμο να παζαρεύει για τα ψώνια του άλλοι να τρώνε μέσα στην μέση του δρόμου άλλοι να δοκιμάζουν άλλοι να κουβαλάνε διάφορα, εικόνες που θα μου μείνουν αποτυπωμένες στην μνήμη μου για αρκετό καιρό.
Καθώς συνεχίζαμε την περιπλάνηση μας μέσα στα αχανή σοκάκια ξαφνικά καταλάβαμε ότι το παζάρι με τα μπαχαρικά ήταν αρκετά κοντά και αυτό γιατί όπως πλησιάζαμε οι μυρωδιές από τα μπαχαρικά άρχιζαν να γαργαλάνε τις μύτες μας. Μπαίνοντας μέσα οι μυρωδιά ήταν τόσο έντονη αλλά σύγχρονος και μεθυστική. Σχεδόν αμέσως διαπιστώσαμε ότι οι τιμές στα σουβενίρ είναι αρκετά φθηνότερες αλλά επ’ουδενη στα μπαχαρικά τα οποία ήταν μακράν τα πια ακριβά. Ένα κιλό μπαχαρι κόστιζε περίπου στις 25 λίρες δηλαδή γύρω στα 12-13 εύρο. Οι πωλητές ήταν πολύ φιλικοί όπως και στο μεγάλο παζάρι άλλωστε και σχεδόν όλοι ήξεραν κάποια ελληνικά! Δεν σας λέω το τι γινόταν όταν μάθαιναν ότι είμαστε έλληνες… κεράσματα αγκαλιές και ότι χωράει ο νους σας!
Στην συνεχεία κατευθυνθήκαμε στο ξενοδοχείο για να ξεκουραστούμε λιγάκι και να ξαναβγούμε βόλτα το απόγευμα με σκοπό να περπατήσουμε στις ακτές του Βοσπόρου και να πάμε για φαγητό.(εδώ να τονίσω ότι όλες τις ημέρες που μείναμε στην Πόλη το φαγητό το οποίο ήταν πολύ χορταστικό δεν μας κόστισε παραπάνω από 30 λίρες δηλαδή 15€ για 2 άτομα.
Ημέρα 2η
Καθώς η δεύτερη ημέρα βρισκόταν στην αρχή της, ξεκινούσαμε για το παλάτι όπου έμεναν οι Σουλτάνοι (Dolmabache Palace) στην περιοχή ντολμαμπαχτσε. Η είσοδος στο παλάτι μας κόστισε 26 λίρες καθώς αποφασίσαμε να μην πάμε σε όλο το παλάτι αλλά μόνο στο κομμάτι αυτού που βρίσκονταν τα δωμάτια του σουλτάνου της μητέρας του και των γυναικών του. Εδώ να πω λίγο για της τιμές. Αν κάποιος ήθελε να πάει σε όλο το παλάτι έπρεπε να πληρώσει 25 λίρες το άτομο και αν ήθελε να πάρει μαζί του την φωτογραφική του μηχανή έπρεπε να πληρώσει 6 λίρες παραπάνω ενώ δέκα ήταν οι λίρες για την κάμερα. Αν ήθελες να πας μόνο στα δωμάτια ήταν 10 λίρες το άτομο. Το παλάτι είναι χτισμένο στις ακτές του Βοσπόρου με πολύ όμορφους και προσεγμένους κήπους.. Το παλάτι στο εσωτερικό ήταν γεμάτο χρυσαφί και μετά πω μια σύντομη περιήγηση με ξεναγό είδαμε τα δωμάτια, τα χαμάμ αλλά και το κρεβάτι όπου πέθανε ο Κεμάλ ατατουρκ.
Αφού ξοδέψαμε αρκετή ώρα στο παλάτι στην συνεχεία κατευθυνθήκαμε στην γνωστή πλατειά Τακσιμ. Εκεί δεν συναντήσαμε και κάτι το ιδιαίτερο απλά από εκεί ξεκινούσε ένας πολύ μεγάλος δρόμος ο οποίος ήταν γεμάτος μαγαζιά (zara, Benetton,κτλ) το οποίο δεν θύμιζε καθόλου Τουρκία. Καθώς κατηφορίζαμε τον δρόμο είδαμε μια ελληνική Εκκλησία και αποφασίσαμε να την επισκεφθούμε.
Φτάνοντας ανακαλύψαμε ότι ήταν η εκκλησία της Άγιας τριάδας η οποία ήταν χτισμένη το 1880. στο περίβολο της εκκλησίας κάθονταν ένας γεράκος ο οποίος μόλις μας είδε να κάνουμε τον σταυρό μας ρώτησε αν είμαστε έλληνες. Μόλις του γνέψαμε καταφατικά μας προέτρεψε να πάμε να ανάψουμε ένα κερί και να τον συναντήσουμε μετά για να μας γνωρίσει. Μόλις τελειώσαμε τον πλησιάσαμε και μας είπε το όνομα του ¨Ιωακείμ¨ ήταν βέρος Κωνασταντινοπουλιτης και απ’ότι μας είπε από τους τελευταίους 1800 που έχουν απομείνει. Μετά από λίγη ώρα συζήτησης και αφού δώσαμε ραντεβού μαζί του για την επόμενη ημέρα το πρωί στο πατριαρχείο όπου θα γινόταν και η καθιερωμένη λειτουργία ξεκινήσαμε και πάλι να κατηφορίζουμε τον πολυσύχναστο δρόμο. Λίγο μετά συναντήσαμε το Ελληνικό προξενείο και λίγο πιο πέρα μια καθολική εκκλησία όπου επισκεφθήκαμε.
Συνεχίζοντας βρήκαμε μπροστά μας τον πύργο του Γαλατά. Αφού πληρώσαμε 10 λίρες για να μπορέσουμε να ανέβουμε στον τελευταίο όροφο πήραμε το ασανσέρ όπου υπήρχε και σε λίγο βρεθήκαμε στην κορυφή όπου απολαύσαμε την Πόλη από ψηλά. Η θεά ήταν απίστευτη, έβλεπες τα πάντα προς όλες της μεριές. Αφού καθίσαμε για αρκετή ώρα θαυμάζοντας την θεά και τραβώντας κάποιες φωτογραφίες στην συνεχεία κατευθυνθήκαμε προς το ξενοδοχείο για να ανακτήσουμε δυνάμεις.
Το απογευματάκι αφού κάναμε την βόλτα μας στους υπέροχους κήπους του Παλατιού Τοπ καπί πήραμε την ανηφόρα για να επισκεφτούμε και αυτό τα παλάτι.
Αφού πληρώσαμε τις καθιερωμένες 10 λίρες είσοδο μπήκαμε στο παλάτι το οποίο δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από το προηγούμενο που προανέφερα. Τα λόγια και εδώ είναι περιττά. Θησαυροί και πλούτη σε όλο τους το μεγαλείο.
Αφού είδαμε ένα ακόμα αξιοθέατο απολαύσαμε ένα υπέροχο γεύμα σε ένα εστιατόριο όπου είχε ζωντανή μουσική και επίσης είχε ένα σώου από χορευτές, τους λεγόμενους δερβίσηδες(αξίζει να το δείτε) και όλα αυτά με 46 λίρες δηλαδή 23€ και για τους δυο μας
Η ώρα είχε πάει περίπου 10:30 και ήταν η ώρα που θα φώναζε ο χότζας του πιστούς για την τελευταία προσευχή της ημέρας (5 στο σύνολο). Χωρίς να χάσουμε χρόνο κατευθυνθήκαμε προς το μπλε τζαμί και αφού μας υποχρέωσαν να βγάλουμε τα παπούτσια μας και έδωσαν στην Εύα να βάλει στο κεφάλι της ένα μαντίλι παρακολουθήσαμε μια πολύ ωραία και διαφορετική λειτουργία. Φυσικά δεν ήμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε ότι έκαναν και οι μουσουλμάνοι απλά είχαμε κάτσει σε μια γωνίτσα πίσω και παρακολουθούσαμε ήσυχα καθώς δεν ακουγόταν τίποτα άλλο πλην του χότζα.
Αφού καθίσαμε αρκετή ώρα αποχωρήσαμε και περνώντας μπροστά από την Αγια Σοφία κατευθυνθήκαμε προς το ξενοδοχείο.
Ημέρα 3η
Το ραντεβού είχε δοθεί από την προηγούμενη ημέρα στις 9 το πρωί στο πατριαρχείο.
Αφού φτάσαμε στο Φανάρι το οποίο απέχει από το ξενοδοχείο με τα ποδιά γύρω στα 20 λεπτά, βέβαια εκείνη την ημέρα χρησιμοποιήσαμε την μηχανή και σε 5 λεπτά ήμασταν εκεί, συναντήσαμε τον Ιωακείμ ο οποιός μας γνώρισε σε αρκετό κόσμο με τους οποίους συζητούσαμε για την ζωή τους εκεί και διάφορα αλλά μέχρι που ξεκίνησε η λειτουργία.
Εδώ έχω να προσθέσω ότι εγώ δεν είμαι και πολύ παιδί της εκκλησίας. Δηλαδή δεν πηγαίνω και πολύ συχνά, πιστεύω όμως με τον δικό μου τρόπο και με τα δικά μου πιστεύω. Αλλά αυτό που έχω να σας πω είναι ότι αυτή ήταν μια πολύ ξεχωριστή λειτουργία για εμένα. Καθώς η λειτουργία έφτανε στο τέλος της και μετά την θεια κοινωνία στην οποία συμμετείχαμε και εμείς περιπλανηθήκαμε στα σοκάκια του Φαναριού τα οποία κρατάνε ακόμα κατά πολύ το Ελληνικό στοιχείο.
Στην συνέχεια αναχωρήσαμε από το φανάρι και αφού κάναμε μια μεγάλη βόλτα με την μηχανή (όπου παραλίγο να μας χτυπούσε ένα αυτοκίνητο) πήγαμε σε ένα εστιατόριο και στην συνεχεία στο ξενοδοχείο.
Το απόγευμα κάναμε μια από τις ωραιότερες βόλτες με καραβάκι το οποίο ξεκινούσε από το λιμάνι που ήταν πολύ κοντά στο ξενοδοχείο. Αφού πληρώσαμε 30 λίρες το άτομο επιβιβαστήκαμε στο καραβάκι το οποίο θα μας έκανε μια αρκετά μεγάλη βόλτα στις ακτές του Βοσπόρου από την ευρωπαϊκή αλλά και από την Αστική μεριά της Πόλης. Όταν τελείωσε η βόλτα την οποία την συνιστώ σε όλους κατευθυνθήκαμε σε ένα ζαχαροπλαστείο το οποίο είχα βάλει στο μάτι από την πρώτη ημέρα και το τι ακολούθησε δεν περιγράφεται! Φυσικά τα γλυκά που φάγαμε ήταν ταψιού (μπακλαβάδες, καταιφια κτλ) αλλά αυτό που θα μου μείνει αξέχαστο ήταν το εκμεκ παγωτό!!
Αφού σκάσαμε στα γλυκά κάναμε μια βόλτα στα σοκάκια του Σουλταναχμετ και μετά κατάκοποι φτάσαμε στο ξενοδοχείο για ύπνο.
Ημέρα 4η
Η τελευταία ημέρα ήταν αφιερωμένη στα δώρα τα οποία θα περνάμε μαζί μας.
Αφού ξεκινήσαμε λίγο πιο αργοπορημένοι αυτή την φορά αφού αποφασίσαμε να κοιμηθούμε λίγο παραπάνω για το παζάρι των μπαχαρικών το οποίο ήταν και το πιο φτηνό για να αγοράσεις σουβενίρ ξοδέψαμε γύρω στις 100 λίρες δηλαδή περίπου 50 ευρω σε δώρα. Βέβαια το παζάρεμα που έπεσε με τους πωλητές ήταν άλλο πράγμα!
Η υπόλοιπη ημέρα ήταν αφιερωμένη σε βόλτες.
Το βραδάκι πήγαμε να ετοιμάσουμε τα πράγματα μας αφού πρώτα είχαμε περάσει για μια τελευταία βόλτα από την Αγια Σοφία, και στην συνεχεία καθίσαμε σε ένα καφέ να δούμε και λίγο euro και να απολαύσουμε έναν ναργιλέ.
Ημέρα 5η (επιστροφή)
Η ώρα ήταν 5:30 και η ώρα της επιστροφής είχε έρθει.
Με εμφανή τα σημάδια της μελαγχολίας φορτώσαμε την μηχανή και αφού χαιρετήσαμε το πολύ καλό προσωπικό του ξενοδοχείου και φυσικά τον Χουσειν που ήταν ο άνθρωπος που πρόσεχε την μηχανή όλες αυτές τις ημέρες στο γκαράζ του ξενοδοχείου αναχωρήσαμε για το γενικαπι το λιμάνι όπου μας περίμενε το ταχύπλοο το οποίο αναχωρούσε στις 7 για να μας πάει στο λιμάνι του Μπαντιρμά. Τα εισιτήρια για την επιστροφή τα είχα προμηθευτεί από την πρώτη ημέρα που φτάσαμε και κόστισαν 75 λίρες για 2 άτομα και την μηχανή δηλαδή γύρω στα 35€.
Μετά από δυο ώρες και καθώς είχαμε διάσχιση την θάλασσα του Μάρμαρα φτάσαμε στο λιμάνι του Μπαντιρμα και αμέσως ξεκινήσαμε για το Μπαλικεσιρ αφού γεμίσαμε το ντεπόζιτο μας με 30 λίρες (15 εύρο).(αναχώρηση 9:20)
Όντως μετά από μια περίπου ώρα φτάσαμε στο μπαλικεσιρ (άφιξη 10:30). Ο δρόμος ήταν λίγο άσχημος μέχρι εκεί, κακοστρωμένος και σε ορισμένα σημεία με μόνο 2 λωρίδες κυκλοφορίας και αρκετή αστυνομία. Μετά από μία σύντομη στάση και αφού βάλαμε άλλες 20 λίρες στο ντεπόζιτο μας ξεκινήσαμε για το Αδραμύττιο όπου θα ήταν και η επόμενη μας στάση καθώς μετά απόμεναν περίπου στα 80χλμ για να φτάσου με και πάλι στο Δικέλλι.(αναχώρηση 11:45).
Όντως μετά από περίπου μια ώρα και περνώντας μέσα από μια πολύ όμορφη διαδρομή είδαμε ξανά θάλασσα και τον κόλπο του Αδραμυτίου. Αφού φτάσαμε (άφιξη 12:50)σταματήσαμε σε ένα καφενεδάκι για να ξεκουραστούμε για λίγο και αφού ήπιαμε και ένα τσαγακι αναχωρήσαμε για το Δικέλλι (αναχώρηση 13:15).
Μετά από 45 λεπτά περίπου είχαμε φτάσει στο Δικέλλι και εκεί φίλοι μου όταν αντικρίσαμε την Μυτιλήνη συνειδητοποιήσαμε ότι το ταξίδι μας έφτασε στο τέλος του.
Αφού φάγαμε σε ένα εστιατόριο επιβιβαστήκαμε στο καραβάκι και μετά από μιάμιση ώρα ήμασταν στο λιμάνι της Μυτιλήνης.
Κάπου εδώ τελείωσε αυτό τα ταξίδι φίλοι μου το ποιο μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις, και ειδικά με τον λαό της Τουρκίας ο οποίος ήταν πολύ φιλικός τελικά σε αντίθεση με αυτά που περίμενα να συναντήσω…
Ελπίζω να βοήθησα οποίους θέλουν να επισκεφθούν την Κωνσταντινούπολη με αυτά που έγραψα και σας προτρέπω όλους να πάτε. Θα σας μείνει αξέχαστη…
Τελικά όλα τα ωραία τελειώνουν γρήγορα…
Γερμανία ερχόμαστε…. Αλλά μέχρι τότε πιστεύω να έχω κάνει ακόμα ένα ταξιδάκι!
