Ο Ολυμπιακός χάνει άλλο ένα ματς στην Ευρώπη και ο κόσμος αγανακτεί.
Εισβάλλουν λοιπόν στα αποδυτήρια και τους κάνουν τόπι στο ξύλο.
Τότε έρχεται μια ιδέα του Κωνσταντίνου: "Θα φέρω μια στολή αστυνομικού στα
αποδυτήρια, ώστε όταν ξαναγίνουν επεισόδια, θα την φοράω και θα φεύγω
άνετα!". Όντως, την επόμενη φορά (όπως πάντα) ξαναγίνονται επεισόδια. Φοράει
γρήγορα ο Κωνσταντίνου τη στολή του μπάτσου, κανένας δεν τον αναγνωρίζει και
φεύγει ανενόχλητος. Στο δρόμο, του φωνάζει μια γριούλα:
"Κωνσταντίνου, παιδάκι μου, μπορείς να με περάσεις απέναντι;".
Τρελλαίνεται ο Μιχαλάκης! Καθώς την περνάει απέναντι, σκέφτεται:
"Καλά, εδώ ξέφυγα από τόσους οπαδούς που με βλέπουν συνέχεια και με
γνωρίζουν, η γριά πώς με αναγνώρισε;;;".
Την επόμενη αγωνιστική, ξανά χάνει ο θρύλος, ξανά επεισόδια, ξαναβάζει τη
στολή του μπάτσου, φεύγει ανενόχλητος...
ξανά η γριά στο δρόμο: "Μιχαλάκη, με περνάς σε παρακαλώ απέναντι;"
Κόκκαλο ο Μιχαλάκης! Την περνάει ξανά απέναντι, και φεύγοντας
σκέφτεται: "Την επόμενη φορά, θα την ρωτήσω πώς με αναγνωρίζει".
Έρχεται η επόμενη φορά, ξανά ήττα, ξανά επεισόδια, ξανά στολή, ξανά η γριά
να την περάσει απέναντι.
Μιχαλάκης: "Θα σε περάσω γιαγιά, αλλά πες μου σε παρακαλώ, δεν με
αναγνωρίζουν οι οπαδοί, εσύ πώς με αναγνωρίζεις;".
Κι η γριά:
"Σκάσε ρε μαλάκα! Ο Ανατολάκης είμαι!!!
