Ιούνιος 2003. Αυτή ήταν 18 και κάτι. Γνωριστήκαμε μέσω κοινού γνωστού (κατά περίεργο τρόπο αυτός ήταν ο πρώην της!). Συναντηθήκαμε σε μία καφετέρια στην οδό Δεκελείας στη Νέα Φιλαδέλφεια. Από την πρώτη φορά μου έκανε «κλικ» κι εκείνη όμως, όπως μου εκμυστηρεύτηκε αργότερα, το ίδιο αισθάνθηκε. Αμέσως κατάλαβα ότι οι δυο μας μπορούσαμε να έχουμε κοινή πορεία.
Στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων τη συνόδευα παντού, είτε με γραβάτα, είτε με σπορτίβ αμφίεση…, από καφετέριες μέχρι γάμους… Μαζί της έχω γνωρίσει μεγάλες συγκινήσεις κι έχω ανακαλύψει άλλους κόσμους. Έχουμε περάσει και καλές και κακές στιγμές, όμως πάντα υπήρξε κυρία!
Συνέχεια την προστάτευα και οι μοναδικοί στους οποίους επέτρεψα να τη φλερτάρουν ήταν οι φίλοι μου ο Παύλος και ο Σωτήρης. Εκείνοι μάλιστα μου έμαθαν και τα κρυφά της σημεία. Αλλά κι αυτή το δέχτηκε αδιαμαρτύρητα, μπορώ να πω ότι το απόλαυσε κιόλας… Κάποια στιγμή βρέθηκε ένας κακεντρεχής που μου είπε ότι το παρελθόν της ήταν διαφορετικό από αυτό που ήξερα κι ότι αυτή είχε περισσότερες εμπειρίες. Εμένα όμως δεν με ένοιαζε το παρελθόν της.
Στα μισά της κοινής μας ζωής άρχισε να αισθάνεται γερασμένη κι ήθελε να σταματήσει τον χρόνο, αλλά εγώ την έκανα να πάψει να το σκέφτεται και να νιώθει όμορφα με αυτό. Άλλες με περισσότερα προσόντα την υποτίμησαν όμως εκείνη πάντα κατάφερνε και ξεπερνούσε τον εαυτό της σε ό,τι έκανε. Τα κατορθώματά της και οι αντοχές της αποτυπώνονται στις «περγαμηνές» της που είναι τοποθετημένες σε περίοπτη θέση.
Τώρα που πάτησε τα… 100 κάνουμε μια νέα αρχή κι εξακολουθώ να είμαι πολύ ερωτευμένος μαζί της.
