Day 12 It’s All Over: Izmir, Chios and Back - Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου 2025
Τελευταία μέρα του ταξιδιού λοιπόν για μένα τουλάχιστο, ο Κώστας θα έμενε για ένα βράδυ στη Σμύρνη και θα πέρναγε Χίο/Ελλάδα το επόμενο πρωί. Εγώ έπρεπε να είμαι στον Τσεσμέ κατά τις 4:30 το αργότερο καθώς είχα καράβι για Χίο στις 6μμ και πτήση Αθήνα-Λονδίνο την Παρασκευή το απόγευμα. Η αρχική σχεδίαση του ταξιδιού ήτανε να φτάσουμε Σμύρνη απο Αϊβαλί και παράλια αλλά η διαδρομή αυτή είναι 450χμ και 5.5 ώρες ενώ κατ’ευθείαν στη Σμύρνη απο την ενδοχώρα μέσω αυτοκινητόδρομου 350χμ και 3.5 ώρες. Αποφασίσαμε τελικά το πρωί για τη δεύτερη εναλλακτική καθώς και απο παράλια να πηγαίναμε δεν θα βλέπαμε/επισκεπτόμαστε και πολλά λόγω έλλειψης χρόνου. Ενώ έτσι θα περνάγαμε τουλάχιστο κάποια ώρα στην προκυμαία της Σμύρνης για έναν τελευταίο καφέ με άνεση χρόνου.
Φύγαμε λοιπόν με το πάσο μας απο την αξιόλογη Προύσα κατα τις 10 και σταματήσαμε μόνο σε κάποιο σταθμό βενζίνης / service area για ένα σνακ και κουβέντα. Η διαδρομή στον αυτοκινητόδρομο απο Προύσα για Σμύρνη ήτανε επίσης τελείως βαρετή, παρόμοια με την διαδρομή της προηγούμενης μέρας απο τον βόρειο αυτοκινητόδρομο προς την Προύσα. Φτάνοντας προς τη Σμύρνη είδαμε για πρώτη φορά διόδια σε αυτοκινητόδρομο, σε όλους τους άλλους αυτοκινητόδρομους που είχαμε περάσει είχανε απλά κάμερες αναγνώρισης πινακίδας που αφαιρεί το ποσό απο αυτό που έχει αγοράσει εκ των προτέρων ο οδηγός του οχήματος. Αν δεν έχεις προ-αγοράσει, σε βρίσκουν συνήθως στα σύνορα και πληρώνεις, πιθανά και με κάποιο πρόστιμο (?). Αλλά η αναγνώριση γίνεται απο μπροστά και δεν πιάνει τις μηχανές. Εκεί όμως στη Σμύρνη είχε κανονικά διόδια και πληρώσαμε ενα σεβαστό ποσό, παρόμοιο με το τι θα πληρώναμε στην Ελλάδα για διαδρομή περίπου 300 χιλιομέτρων.
Εγώ είχα ξανάρθει στη Σμύρνη με μηχανή το 2015 και θυμόμουνα πως φτάνει κανείς στην παραλία/προκυμαία με τον συντομότερο τρόπο, και ήτανε χρήσιμο καθώς στους δρόμους της πόλης είχε τρομερή μεσημεριανή συμφόρηση. Κάναμε μια περατζάδα αρχικά με τις μηχανές στην παραλία και καθήσαμε για καμιά ώρα και πλέον σε ένα πολύ ωραίο καφέ όπου κάναμε ένα σύντομο απολογισμό του ταξιδιού. Επίσης κουβεντιάσαμε για τη Χίο όπου ο Κώστας θα πέρναγε μιάμιση μέρα, για την οποία του είχα δώσει λεπτομερείς οδηγίες που να πάει και τι να δεί καθως το νησί το ξέρω όσο και οι ντόπιοι.
Ο τελευταίος τούρκικος καφές για μένα, προσέξτε ότι σερβίρεται με μικρά ζαχαρωτά, και δυτικού τύπου εσπρέσο για τον Κώστα.
Η τελευταία φωτό μαζί ήτανε θεωρητικά εκείνη που βγάλαμε στο βενζινάδικο στο Kutaisi της Γεωργίας όπως είχαμε κατέβει απο Svaneti και ο Κώστας θα πήγαινε Kars κι’εγώ Batumi για επιστροφή ξεχωριστά όπως ήτανε το αρχικό πλάνο, καθώς ο Κώστας είχε δυό μέρες επιπλέον. Περάσαμε όμως τόσο ωραία μαζί απο κάθε άποψη που τελικά το τραβήξαμε παρέα μέχρι τη Σμύρνη
Μακάρι νάχαμε κι’αλλο χρόνο να πηγαίναμε και Αρμενία και να βάζαμε περισσότερο χρόνο στα εθνικά πάρκα του Καυκάσου, δεν πειράζει, next time... Αυτή λοιπόν η φωτό στο παραλιακό καφέ της Σμύρνης ήτανε σίγουρα η τελευταία μαζί!!
Εξω απο το λιμάνι του Τσεσμέ είδα ενα φορτωμένο Ducati Multistrada V4 Rally με τουρκικές πινακίδες και μούκανε εντύπωση που είδα ότι υπήρχε εκεί μια τόσο ακριβή μηχανή. Μάλιστα καθώς το φωτογράφιζα ήρθε ο Σμυρνιός ιδιοκτήτης της, ο συμπαθέστατος Ejder, και μούπιασε κουβέντα. Ητανε καπετάνιος σε εμπορικά πλοία για μια ελληνική εταιρία και πήγαινε στη Χίο για ένα συνέδριο της εταιρίας. Μετά θα πήγαινε να περάσει το σ/κ στην Αθήνα πριν κάνει ένα γύρο των Βαλκανίων για να δεί και τον αδελφό του που ζούσε προσωρινά στην Βοσνία και μετά θα γύρναγε στη Σμύρνη χερσαία, απο ανατολική Θράκη.
Του είπα να προσέξει στη Χίο και να βάλει τη μοτό στο γκαράζ του πολυτελούς ξενοδοχείου Χανδρής όπου θα έμενε και του έδωσα και κάποια tip για το νησί καθώς θα είχε ελεύθερο το απογευμα της Παρασκευής. Δε μου ανέφερε καθόλου που θα έμενε στην Αθήνα αλλά φαντάστηκα σε κάποιο καλό ξενοδοχείο με γκαράζ. Δυστυχώς επέλεξε να μείνει σε ξενοδοχείο στην περιοχή Ομόνοιας/Μεταξουργείου, άφησε τη μηχανή στο δρόμο μπροστά στη ρεσεψιόν με δυό λουκέτα και συναργερμό αλλά παρ’ολα αυτά κλάπηκε τη νύχτα Σαββάτου προς Κυριακή, δηλ το πρώτο βράδυ που έμεινε στην Αθήνα
Εδώ η τελευταία φωτό των δυο μηχανών στον Τσεσμέ, λίγο πριν επιβιβαστούμε στο πλοίο της Erturk Lines για Χίο.
Χιλιόμετρα ημέρας 350 για τον Κώστα μέχρι τη Σμύρνη και 430 για μένα μέχρι τον Τσεσμέ.
Επίλογος Μετά απο 12 υπέροχες μέρες σε Γεωργία και Τουρκία, είσοδος και πάλι στο αγαπημένο λιμάνι της Χίου. Αριστερά το πολύ γνωστό καφέ-μπαρ Μπούρτζι απ’όπου μπορεί κανείς να δει πίνοντας καφέ ή ποτό τα τεράστια επιβατικά πλοία να περνάνε μερικά μέτρα δίπλα!
Στο τελωνείο η τελωνειακός-μοντέλο με ρώτησε τι έχετε στις αποσκευές, μήπως τσιγάρα? Οχι ωραία κοπέλα μου, μόνο ρούχα, τα περισσότερα απο τα οποία θέλουν πλύσιμο! Σίγουρα?? Ε ναι, τόχω κόψει εδώ και 30 χρόνια. Εντάξει σας πιστεύω, περάστε. Χωρίς άνοιγμα αποκευών όπως σε Τουρκία και Γεωργία
Είχα ακριβώς τρείς ώρες διαθέσιμες στη Χίο και μιας και Τετάρτη βράδυ, ο ΓιάννηςΚ με πήγε στο στέκι της τοπικής μοτο-λέσχης όπου είχε μάζωξη “..και θάναι και ο Richard o Αγγλος με το CBF που ο Ερντογάν τους έδιωξε από την Τουρκία και μένει πια στη Χίο”. Η μία ώρα που περάσαμε εκεί πέρασε χωρίς καν να το καταλάβουμε με κουβέντα για το ταξίδι, για μηχανάκια, για το πως ο Richard κατεληξε στη Χίο κλπ κλπ
Στο καράβι οι εικόνες, τα χρώματα, οι μυρωδιές, οι άνθρωποι κλπ του ταξιδιού γυρνάγανε συνεχώς στο μυαλό μου. Εμεινα μιάμιση ώρα στο κατάστρωμα χαζεύοντας τη νοτιο-ανατολική ακτή της Χίου αλλά με το μυαλό να είναι μακριά, στον μαγικό Καύκασο, στον D915, στο Karanlik Canyon, στην Καππαδοκία, στην Τυφλίδα, και όλα τα άλλα μαγικά μέρη που είχαμε επισκεφτεί
Εξήμιση το πρωί της Πέμπτης στο λιμάνι του Πειραιά ...ΤΟ ΤΕΛΟΣ. Ακριβώς δώδεκα μέρες πριν την ίδια ώρα έβλεπα το πλοίο που είχε φέρει τον Κώστα και τη μηχανή του στο λιμάνι της Χίου και το ταξίδι σε Τουρκία-Γεωργία μόλις άρχιζε...
THE END
