Ολίγον εκτός προγράμματος.

[γκ]

Σα σκαραβαίος είναι αυτό το Αλπίν....

ΠΙΠΕΡΙ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ  ή μαλλον στο πληκτρολόγιο! Ακούς η Αλπίν σα Σκαραβαίος!
Όπως γράφω στον Σωτήρη, ο υπερευρυγώνιος της άξιον, όλα τα στρογγυλεύει. Τον κινητήρα η αλπίν τον είχε πίσω πάντως, όπως ο σκαραβαίος. Λίγα κυβικά, λίγα κιλά (χάρις στο πολυεστερικό αμάξωμα) κέρδιζε μεγάλα και βαρυά αυτοκίνητα στα ράλυ. Εκτός από γάλλους, Ζαν Λυκ Τεριέ, Νικολά, Νταρνίς, οδηγήθηκε και από τον Ούβε Άντερσον και από τους δικούς μας από τον Σιρόκο.

[Sotos]

Ωραία χρόνια...
Καποτε είχαμε rally που το σεβονταν όλος ο κόσμος...

[γκ]

Για να μη παραπονιέται όμως ο Νικόλας, ιδού μια Μερτσέντες που όντως μοιάζει με το σκαθάρι.

[γκ]

Ωραία χρόνια...
Καποτε είχαμε rally που το σεβονταν όλος ο κόσμος...

Το ότι το χάσαμε ίσως δεν φταίμε εμείς Σώτο. Η διοργάνωση του Ακρόπολις ήταν κορυφαία, καλύτερη από πολλών ευρωπαϊκών χωρών. Όμως το παγκόσμιο πρωτάθλημα ράλυ δεν μπορούσε να γίνεται μόνο σε ευρωπαϊκές χώρες τώρα που άνοιξαν οι αγορές του τρίτου κόσμου για το αυτοκίνητο.

[γκ]

Λίγα αγωνιστικά ακόμα με τον κινητήρα εμπρός.

[γκ]

Ήρθε η ώρα να μετακομίσει ο κινητήρας στο κέντρο του αυτοκινήτου. Σε χρώμα British racing green ελαφρές βολίδες με τον κινητήρα στο κέντρο, πίσω από τον οδηγό. Ο Φεράρι άργησε να το δεχθεί αυτό, πιστεύοντας ότι «τα άλογα πρέπει να σέρνουν την άμαξα και όχι να την σπρώχνουν». Τα αποτελέσματα στους αγώνες του άλλαξαν γνώμη. 

[γκ]

Και πιο σύγχρονα. Αυτή η ΜΕΓΑΦΟΗ που υποστηρίζει τη Ρενώ ποιά είναι;

[γκ]

Από τα αγωνιστικά στους γίγαντες. Ψηλότεροι  από σημερινό 4Χ4, ζάντα 24 ιντσών, μάσκα γοτθικού ρυθμού.

[γκ]

Τα αεροδυναμικά. Στην αρχή η μορφή της μάσκας θεωρούνταν δεδομένη και η προσπάθεια εστίαζε στην ουρά.

[γκ]

Αργότερα σχεδιάστηκαν συνολικά αεροδυναμικά αμαξώματα.

[γκ]

[γκ]

Τη δεκαετία του 50, όταν τα οικογενειακά αυτοκίνητα ή είχαν τον κινητήρα πίσω, ή κλασική μετάδοση με άκαμπτο άξονα πίσω, η Σιτροέν παρουσίασε την DS, (πίσω στη φωτογραφία) πραγματικά επιστημονικής φαντασίας για την εποχή της. Σήμερα δεν είναι δυνατόν να παρουσιαστούν αυτοκίνητα ή μοτοσυκλέτες 50 χρόνια μπροστά από την εποχή τους!
Κορυφαία της σειράς της Σιτροέν τη δεκαετία του 70 ήταν η SM σε πρώτο πλάνο. Υδροπνευματικά Σιτροέν με κινητήρα Μαζεράτι. Το μείον στο αυτοκίνητο ήταν ότι κόπηκαν οι 2 κύλινδροι από τoν V 8 της Μαζεράτι παραμένοντας η γωνία του V 6 μπλοκ στις 90 μοίρες πράγμα κακό για τους κραδασμούς. Παραλίγο να αγοράσω μια που βρήκα φτηνή το 92. Ευτυχώς επικράτησε η λογική. 

[γκ]

Η Άστον του 82. Το πρώτο αυτοκίνητο με ψηφιακά όργανα και το ακριβότερο της εποχής του.

[γκ]

Και τα ταπεινά. Τα κορυφαία ιδιοφυή μικρά γαλλικά αυτοκίνητα Ρενώ 4 και 2CV.

[XLGeorge]

Τη δεκαετία του 50, όταν τα οικογενειακά αυτοκίνητα ή είχαν τον κινητήρα πίσω, ή κλασική μετάδοση με άκαμπτο άξονα πίσω, η Σιτροέν παρουσίασε την DS, (πίσω στη φωτογραφία) πραγματικά επιστημονικής φαντασίας για την εποχή της. Σήμερα δεν είναι δυνατόν να παρουσιαστούν αυτοκίνητα ή μοτοσυκλέτες 50 χρόνια μπροστά από την εποχή τους!

Ετσι ακριβως Γιαννη, τις δεκαετιες 60 και 70 με τους ψιλοχαλασμενους δρομους η DS ητανε αλλου απο κρατημα και με παροιμοιωδη ανεση. Η διαδοχος της, η CX, επισης πολυ καλη αλλα οχι πια 10ετιες μπροστα απο την εποχη της και οι αντιπαλοι, κυριως γερμανοι, ειχανε προχωρησει σε καλυτερους κινητηρες.

Κανενα NSU Ro80 με wankel κινητηρα δε βλεπω στα μουσεια που πηγες..

[γκ]

Κανενα NSU Ro80 με wankel κινητηρα δε βλεπω στα μουσεια που πηγες..

Όπως όλα τα μουσεία σχεδόν και "Η πόλη του αυτοκινήτου" έχει αδυναμία στις εθνικές δημιουργίες. Με έμφαση στις Μπουγγάττι. Ro 80 όμως νομίζω ότι υπήρχε.

[γκ]

Straight eight, μια διάταξη που έχει εγκαταλειφθεί σήμερα, χάριν του V 8.

[γκ]

Παιχνίδια εποχής για πολύ πλούσια παιδάκια.

[γκ]

Ο Εττόρε δεν έφτιαξε μόνο γαλάζια αυτοκίνητα. Φρόντισε και για τους αεκτζήδες. 

[γκ]

Το μουσείο χρειάζεται 2 ώρες γρήγορο περπάτημα χωρίς να διαβάζεις ταμπέλες για να το γυρίσεις. Συνιστώ να μείνετε μια μέρα στη Μυλούζ για να το γυρίσετε με την ησυχία σας. Αν θέλετε, για 40 γιούργια κάνετε σε μια μικροπίστα 8 γύρους με κλασικό αυτοκίνητο.
Εμείς μεσημέρι βγήκαμε από το μουσείο και έπρεπε να διασχίσουμε την Ελβετία να ανεβοκατεβούμε το Στέλβιο και να πλησιάσουμε τη Βενετία, από όπου θα παίρναμε το καράβι την επομένη το μεσημέρι. Αμ δε…

[γκ]

Μπαίνοντας στην Ελβετία πληρώνεις 40 € για διόδια στους αυτοκινητόδρομους, που ισχύει για όλο το χρόνο. Δηλαδή αν μπεις 31/12 πληρώνεις 40€ για μια ημέρα. Κολλάνε δε το αυτοκόλλητο στη μηχανή, ώστε να μη μπορείς να το δώσεις σε άλλον. Μετά τα σύνορα μπαίνουμε σε ένα τούνελ με 3 λωρίδες όπου όλοι υποχρεώνονται να μπουν στην αριστερή, από φωτεινές ενδείξεις. Διακριτικά  προχωρούμε ολίγον εκτός διακεκομμένης, γιατί αν είμαστε τυπικοί, θα είμαστε ακόμα εκεί. Γιατί όμως κρατούνται κενές οι 2 δεξιές λωρίδες; Γιατί μέσα στο τούνελ μας έρχεται και άλλο τούνελ από δεξιά. Ομοίως οι 2 λωρίδες υποχρεώνονται να συμπτυχθούν σε μία, γιατί το σκηνικό επαναλαμβάνεται. Επιτέλους βγαίνουμε στον καθαρό αέρα, αλλά ενώ το σχέδιο ήταν να περάσουμε νότια από τη Ζυρίχη και τη λίμνη της από αυτοκινητόδρομο, βρισκόμαστε βόρια και σε επαρχιακό.
Να σημειώσω εδώ την απροθυμία των ευρωπαίων μοτοσικλετιστών να προσπεράσουν τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα. Βρισκόμαστε σε μια ατελείωτη ευθεία, επαρχιακός δρόμος είπαμε, μόνο μια λωρίδα ανά κατεύθυνση, διακεκομμένη γραμμή στη μέση, τα αυτοκίνητα μπροστά μας ακίνητα για χιλιόμετρα και από απέναντι δεν έρχεται τίποτα. Βγαίνομε αριστερά με μικρή ταχύτητα και όποτε εμφανιστεί από απέναντι αυτοκίνητο την κάνουμε διακριτικά δεξιά. Παρακινούμε έτσι ένα Μοτογκούτσι που περίμενε καρτερικά ανάμεσα στα αυτοκίνητα να μας ακολουθήσει, ένας άλλος μας προσπερνά κιόλας. Όταν φτάνουμε τα ασθενοφόρα, την τροχαία και τις οδικές μπαίνει κι’ αυτός στη σειρά του.  Αφού την διακεκομμένη την πατάμε ακόμα και αν έχει κίνηση, στο μποτιλιάρισμα γιατί όχι;

[γκ]

Είναι ώρα όμως να ζητήσουμε πληροφορίες για το πού βρισκόμαστε και πώς θα πάμε προς το Στέλβιο. Οι ουρανοί όπως βλέπετε βαραίνουν. Βρίσκουμε πρόθυμους ποδηλάτες, αλλά και αυτών οι γνώμες διίστανται, αν και το ψάχνουν στα τηλέφωνά τους. Άλλος μας προτείνει να γυρίσουμε στη Ζυρίχη και άλλος να συνεχίσουμε από το βόρειο επαρχιακό για Kloten, Winterthur. Ούτε να το σκέφτομαι να μπούμε πάλι Ζυρίχη. Επειδή το Davos  είναι θρυλικό στη Ελλάδα,    νόμιζα ότι παντού στην Ελβετία θα υπήρχαν πινακίδες προς Νταβός. Αν φτάσεις στο Νταβός είναι σχεδόν υποχρεωτικό πια να περάσεις από το Στέλβιο. Για αυτό ψάχναμε δρόμο προς Νταβός. ΟΧΙ μας είπαν οι ποδηλάτες, για να πάτε στο Νταβός θα κοιτάτε πινακίδες για  Chur.



Μόλις ξεκινήσαμε οι ουρανοί άνοιξαν και ρίχνει καρεκλοπόδαρα.

[γκ]

Άλλο ένα περιστατικό στο Kloten. Μπαίνοντας στην πόλη ήδη βρεγμένοι, είμαστε στην ουρά για φανάρι αριστερά προς Winterthur. Ανοίγει το φανάρι, κλείνει και υπολογίζω ότι θα περάσουμε με το τρίτο φανάρι. Οι 2 λωρίδες δεξιά μας άδειες. Κατά τα γνωστά φτάνουμε στο φανάρι πρώτοι, μας ακολουθεί και ένας Ελβετός. Μέχρι το Winterthur περνάμε από αριστερά σταματημένα αυτοκίνητα. Το τι Λάμπο , Άστον και Φεράρι περάσαμε δεν λέγεται. Εντάξει οι μισοί Ελβετοί έχουν μυαλό και πάνε στις δουλειές τους με ποδήλατο και τραίνο, οι άλλοι μισοί πάνε με υπεραυτοκίνητα; Τι νόημα έχει να μποτιλιάρεσαι με τόσο φαρδύ αυτοκίνητο, με μεγάλο κύκλο στροφής, χωρίς καλή ορατότητα συνήθως; Φτάσαμε στο Wintrthur  και βρήκαμε ξενοδοχείο για να στεγνώσουμε.



Η συμπίεση του κόστους, έχει φέρει τα πάνω κάτω. Γράφει συμφορουμίτης από άλλο φόρουμ στο ταξιδιωτικό του, ότι ρώτησε σε κάμπινγκ στην Ελβετία τιμή και του είπαν 50€ + μηχανή + σκηνή. Εδώ βρήκαμε ξενοδοχείο με πρωινό 115 € το δίκλινο. Έκπληξη, η ρεσεψιονίστ, σερβίρει, καθαρίζει τα πάντα όλα. Κάποτε τα λέγαμε εργατικά δικαιώματα.   
Κόλπα για να στεγνώσετε βρεγμένα ή και πλυμένα ρούχα σε ξενοδοχείο. Τα στύβουμε μαζί με στεγνή πετσέτα του ξενοδοχείου. Το περισσότερο νερό θα το πάρει η πετσέτα, το υπόλοιπο θα στεγνώσει κατά τη διάρκεια της νύχτας. Το ξενοδοχείο είχε και πιστολάκι για τα περαιτέρω. Το πρωί τα γάντια μόνο ήταν ακόμα υγρά και ο καλύτερος τρόπος είναι πάνω στη βαλίτσα, αν έχει ήλιο.

[γκ]

Το επόμενο πρωί προς Chur λοιπόν, με τα γάντια στο στεγνωτήριο. Ευχάριστος ο δρόμος στην ελβετική (καμπίσια) εξοχή, αλλά βιαζόμαστε και έχει λίγη κίνηση. Αν δεν βιάζεσαι μια χαρά είναι οι επαρχιακοί δρόμοι και δεν χρειάζεται και το αυτοκόλλητο των 40€. Επιτέλους βρίσκουμε τον αυτοκινητόδρομο που χάσαμε χθες. Φανταστικό το τοπίο δίπλα σε λίμνη και επιτέλους πλησιάζουμε την ελβετική (ορεινή) εξοχή, αλλά όπως βλέπετε τα όρη είναι νεφοσκεπή.

[γκ]

Μόλις φτάνουμε την παράκαμψη για Chur, ωω του θαύματος ταμπέλα προς Νταβός, μπλε πλέον, τέρμα οι πράσινες ταμπέλες και ο δρόμος γίνεται ανηφορικός, απολαυστικός. Η κίνηση λιγότερη από το Γκροσσκλόκνερ.



Βλέπω τις μπότες του Αντώνη που οδηγεί το ΧΧ, στις στροφές πολύ κοντά στην άσφαλτο και του λέω σε μια στάση να προσέχει μην αιφνιδιαστεί αν ακουμπήσει η μπότα κάτω. Έχω κατεβάσει τα μαρπιέ 2,5 πόντους στο ΧΧ. Το Μπλάκμπερντ είναι απόλαυση σε αυτό το δρόμο μου λέει και το διαπιστώνω όταν αλλάξαμε μηχανές. Εκεί που τα Μέτζελερ Μ5 στην Ελλάδα μου προκαλούν ανασφάλεια, εδώ πατούν σαν να είναι όρθια η μοτοσικλέτα.



Αν περάσεις το Στέλβιο από Ελβετία προς Ιταλία, παίρνεις δώρο άλλα τρία αλπικά περάσματα. Μόλις φτάσουμε Νταβός, δεν μπαίνουμε στην πόλη, αλλά στρίβουμε αριστερά προς Fluelapass 2.383m. Τέλεια η διαδρομή μεν, αλλά ο ήλιος δίνει τη θέση του στα σύννεφα που όλο και τα πλησιάζουμε. Πάει Στέλβιο θα πάμε και Στέλβιο δεν θα δούμε σκέφτομαι και λέω ας βγάλω την τελευταία φωτογραφία πριν μπούμε στα σύννεφα κι’ ας είναι αδιάφορο το τοπίο.



Ευτυχώς λάθος εκτίμηση. Δυο τρις στροφές παραπάνω είναι το πέρασμα με φοβερή θέα, τραπέζια και μια μικρή λίμνη, αλλά φωτογραφία γιόκ, γιατί βιαζόμαστε.