Aυτο δεν ειναι ενα ακομα ταξιδιωτικο...

[Ξενος]

...Ειναι ομως μια απιστευτη ιστορια απο αυτες που δεν βλεπεις ουτε στα πιο ευφανταστα σεναρια του Χολυγουντ.
Με αφορμη την επερχομενη (ξαν)ανταμωση μας μετα απο τοσο καιρο, ηθελα να μοιραστω μαζι σας μια ιστορια που νομιζω οτι αξιζει να ειπωθει.
Το ξερω οτι καποιες φορες ειμαι υπερβολικος ομως αυτη τη φορα πιστεψτε με - οταν λεω απιστευτη ιστορια εννοω απιστευτη ιστορια. Απο αυτες που ακομα και να τις ακουσεις παλι πιστευεις οτι δεν γινεται να συμβουν στην πραγματικοτητα -ποσο μαλλον οταν τις ζεις εσυ ο ιδιος.

Πριν απ' αυτο ομως μια μικρη εισαγωγη στο εργο...
Οι παλιοι θα θυμοσαστε οτι το μακρυνο 2008 αγορασα απο Γερμανια μια πανεμορφη Honda VFR 750 του 1996. Η συγκεκριμενη μηχανη αποτελουσε παιδικο ονειρο και μια ωραια πρωια αποφασισα να το κανω πραγματικοτητα.

Απο τοτε πολλα εγιναν. Η καλη μου με ταξιδεψε κυριολεκτικα στα περατα της Ευρωπης και πισω.
13 χωρες σε ενα γυρο της Ευρωπης με κυριο πιατο τη Βαλτικη και Σουηδια το 2010...
Βαλκανια το 2011.
Βορειο Ακρωτηρι το 2012.
Βορεια Βαλκανια με ολιγη απο Δαλματικες ακτες το 2013.

Μεσα σ' ολα αυτα η VFR απεκτησε ονομα και εγινε γνωστη ως "Αυρα".

Στο μυαλο μου εμενε να γινει ενα ακομα καλο ταξιδακι στην Ευρωπη. Σκωτια, Ιρλανδια, Αγγλια -επιστροφη στα πατρια εδαφη του βροχονησου τιμοντας ετσι την υποσχεση που ειχα δωσει στον εαυτο μου καποτε που ζουσα εκει οτι θα επεστρεφα με τη μηχανη μου...

Τα σχεδια (με διψα) εγιναν, τα λεφτα (με δυσκολια) βρεθηκαν, η αδεια (με ζορι) παρθηκε και το ταξιδι (με χαρα) ξεκινησε.
Αυτη τη φορα ομως τη συνεχεια δεν μπορουσε να την προβλεψει ουτε ο Σπιλμπεργκ...

Ξεκινησαμε απο Ελλαδα με τις καλυτερες προοπτικες για ενα υπεροχο οσο και μεγαλο ταξιδι.

Εγω πηρα το πλοιο για Ιταλια και η κοπελα μου για λογους αδειας θα ερχοταν 1 μερα αργοτερα με το αεροπλανο απευθειας στην Ιταλια.

Συναντηση στην Βορειο Ιταλια λοιπον και αναβαση των μαγευτικων Αλπικων πασων για αλλη μια φορα. Ενα ακομα ταξιδι ειχε ξεκινησει!

Οι πρωτες μερες ηξερα οτι θα ηταν δυσκολες. Για να εχουμε αρκετες μερες στη διαθεση μας στην Μ. Βρετανια χρειαστηκε να κανουμε ενα περασμα-σουβλακι την Ευρωπη. 900 χιλιομετρα σε μια μερα απο το Innsbruck της Αυστριας μεχρι τη Γανδη του Βελγιου νομιζω τα λενε ολα...

Αφου περασαμε μεσα απο καταρρακτωδεις βροχες, θηριωδεις καταιγιδες και χιλιαδες βαρετα και ατελειωτα χιλιομετρα εθνικων οδων ημασταν ετοιμοι για το ομορφο κομματι του ταξιδιου μας.
Οι ροδες πλεον κυλουσαν στην Αγγλια και η ροτα μας πηγαινε δυτικα προς Ουαλια και τα παλια μου λημερια.

Βεβαια ο Μερφυ ηδη εδειχνε τα δοντια του μην αφηνοντας μας να ηρεμησουμε. Απο την Ιταλια ακομα η μηχανη παρουσιασε προβλημα στο κυκλωμα φορτισης, με αποτελεσμα να εχω συνεχεια το φοβο οτι θα μεινουμε καραβοφαναροι στη μεση του πουθενα.

Δεν ηξερα ποιο θα μπορουσε να ειναι το προβλημα και δεν ειχα μαζι μου εργαλεια να το ανακαλυψω.
Ετσι στα αξιοθεατα της διαδρομης προστεθηκαν και τα κατα τοπους συνεργεια Χοντα και μη, που ομως δεν εδειχναν ιδιαιτερο ενδιαφερον να εξυπηρετησουν δυο περαστικους ταξιδιωτες...

Σε ολα αυτα τα ατελειωτα χιλιομετρα διαδρομων ηταν λογικο οτι δεν μπορουσα να χαλαρωσω. Ειχα συνεχως το νου μου στη μπαταρια ομως η μηχανη εκει, σκυλι μαυρο συνεχιζε να ταξιδευει εστω και ετσι αψηφωντας καθε λογικη και ολα τα καιρικα φαινομενα του κοσμου προς το Aberystwyth, την μικρη παραλιακη πολη στη δυτικη Ουαλια που ειχα περασει τα φοιτητικα μου χρονια πιτσιρικας...

Η επομενη σκηνη θα μεινει χαραγμενη για παντα στο μυαλο και τη ψυχη μου...
Φτασαμε στην πολη και πηγαμε προς την ομορφη προκυμαια, μεσα σε ενα τελειο σκηνικο: ζεστο απογευματακι με τον ηλιο να πεφτει προς τον οριζοντα με θεα το απεραντο μπλε του Ατλαντικου.

Ανεβασα τη μηχανη στην μεγαλη περατζαδα, της ειπα γλυκα "τα καταφεραμε καλη μου" και εκει η μηχανη ξεψυχησε.
Εκει παρεδωσε πνευμα, αφου τελικα ειχε καταφερει να μας παει στο προορισμο μας.

Στη συνεχεια, στο ξενωνα που μας φιλοξενησε μπορεσα να φορτισω τη μπαταρια πληρως και να βρω ενα συνεργειο στην Ιρλανδια πλεον που θα μας βοηθουσε να διορθωσουμε τη βλαβη.

Αφου μεσολαβησαν πολλα και διαφορα -τα οποια ειναι μια αλλη ιστορια γι' αγριους- καταφεραμε 2 μερες αργοτερα να μπουμε παλι επιτελους μετα κοπων και βασανων στο αρχικο μας προγραμμα και να ετοιμαζομαστε για το πιο ομορφο ουσιαστικα κομματι του ταξιδιου μας: τις επαρχιακες οδους της Ιρλανδιας, το δρομο του Ατλαντικου και τα highlands της Σκωτιας.

Ομως καποιοι ειχαν αλλα σχεδια για μας.

Δυστυχως τη νυχτα της 15ης Αυγουστου 2014 η Αυρα κλαπηκε στο Cork της Ιρλανδιας και την επομενη μερα βρεθηκε απο την αστυνομια στο πατο του ποταμου Lee της πολης καπου τρια μετρα κατω απο το νερο μαζι με ολα τα υπαρχοντα μας.


Και εκει ξεκινησε η πραγματικη περιπετεια...

[Ξενος]

Οχι οτι παιζει κανενα ιδιαιτερο λογο αλλα η μηχανη βρισκοταν σε ιδιωτικο χωρο παρκινγκ και μαλιστα (συμπτωματικα) ακριβως κατω απο εγχρωμη καμερα ασφαλειας.

Το hostel στο οποιο μειναμε βρισκοταν στην ακρη της πολης σε ενα απο τα πιο ησυχα μερη του Cork, διπλα απο μικρα σπιτακια με αυλες και ακριβως απεναντι απο το μικρο δρομο μπροστα στο ξενωνα ηταν ενα μεγαλο και ομορφο παρκο με γκαζον, φωτιζομενα αγαλματα και κτηρια το βραδυ και μια παιδικη χαρα που τα απογευματα γεμιζε πιτσιρικαδες και οικογενειες με καροτσακια που εκοβαν βολτες κλπ, ενω λιγο πιο περα περνουσε ο ποταμος της πολης. Εν ολιγοις δεν θα το ελεγες ακριβως και κακοφημη συνοικια το μερος. Αυτα για τα προεορτια.

Οταν βγηκαμε το πρωι να βαλουμε τα πραγματα στη μηχανη για την αναχωρηση η μηχανη δεν ηταν πουθενα.

Πρωτη σκεψη = αρνηση. Αποκλειεται. Καπου αλλη παρκαρα κ βγηκα σε αλλο μερος ο βλακας.

Στο επομενο δευτερολεπτο η κατανοηση ειχε αρχισει να εισχωρει στον εγκεφαλο και η καρδια βυθιζοταν στις καλτσες. Μουδιασμα. Το γνωστο "οχι ρε γμτ".

Κρατησα τη ψυχραιμια μου και πηγα στη ρεσεψιον να το αναφερω. Ο τυπακος εκει τα εχασε αλλα προσπαθησε να βοηθησε οσο μπορουσε. Καλεσε τους ιδιοκτητες του ξενωνα -ενα γλυκο ηλικιωμενο ζευγαρι που εμεναν παραδιπλα-, πηραμε την αστυνομια και αρχισαμε να βλεπουμε το βιντεο απο τις καμερες.

Οντως στις 1.20 το πρωι αρχισε το γλεντι.

Δυο πιτσιρικαδες γυρω στα 25, ο ενας με ασπρη μπλουζα φουτερ κ ο αλλος με σκουροχρωμα ρουχα περνανε εξω απο την εισοδο του παρκινγκ. Κοντοστεκονται και φευγουν. Λιγο αργοτερα να τα παλι τα παιδια μας να κοιταζουν γυρω γυρω και ο τυπος με την ασπρη μπλουζα παει κατευθειαν στη μηχανη και αρχιζει να σκαλιζει τη μπροστινη ροδα απο τα δεξια (εχει σημασια αυτο).

Βλεπετε η καλη μου δεν το εβαλε κατω ετσι απλα. Γενικα λογω φορτιου και γενικα μεγαλου stand η μηχανη πεφτει ευκολα προς τα δεξια ομως αυτοι δεν το ηξεραν.

Ετσι ο κοπανος στη προσπαθεια του να δει αν ειχα λουκετο αρχισε να την κουναει με αποτελεσμα να πεσει επανω του και να τον πλακωσει χωρις να μπορει να σηκωθει.

Ο αλλος ηρθε πανικοβλητος και με μεγαλη προσπαθεια σηκωσαν τη μηχανη ορθια και ξαναξεκινησαν το σοου.

Εσπασαν τη κλειδαρια στο τιμονι, παλεψαν να τη βαλουν μπροστα αλλα δεν τα καταφεραν καθως τελικα την πηραν με τον εναν πανω στη σελα και τον αλλον να σπρωχνει.

Βλεποντας ολο αυτο το πραγμα στο βιντεο ενοιωθα απαισια αλλα απ' την αλλη χαιρομουν που οι τυποι εδειχναν ξεκαθαρα οτι ηταν ερασιτεχνες καραγκιοζηδες και μου εδινε ελπιδες οτι η μηχανη θα βρεθει.

Τελικα συντομα ηρθε το τηλεφωνημα απο την αστυνομια: Υπαρχει περιπτωση η μηχανη να εχει βρεθει. Απλα θελουν να ταυτοποιησουν οτι ειναι αυτη προτου πουν κατι στα σιγουρα.

Εκει το ηθικο αναπτερωθηκε. Αρχισα να σκεπτομαι οτι θα παμε στο τμημα, να γινουν τα σχετικα διαδικαστικα και συντομα θα εχω τη μηχανη στα χερια μου. Μαλιστα να φανταστειτε οτι ηδη σκεπτομουν τις ζημιες στο τιμονι κλπ και κοστος επισκευης! (Που να ηξερα ε; )

Καποια στιγμη ο ιδιοκτητης του ξενωνα προσφερθηκε να με παει στους αστυνομικους που εχουν τη μηχανη. Φανταστηκα οτι θα πηγαιναμε σε καποιο τμημα, ομως το αμαξι δεν ειχε κανει πανω απο ενα τετραγωνο αποσταση, οταν εστριψε στη γωνια του παρκου και σταματησε διπλα σε μια πεζογεφυρα μπροστα στο ποταμι.

- Φοβαμαι οτι εχω ασχημα νεα. Η μηχανη βρεθηκε αλλα ειναι μεσα στο ποταμι. Λυπαμαι ειλικρινα.

Βγηκα εξω αρνουμενος να πιστεψω τα οσα μου ελεγε, πλησιασα στην οχθη και την ειδα. Θελετε να περιγραψω πως ενοιωσα εκεινη την ωρα; Αφηστε το. Ευχομαι ολοψυχα να μην το ζησει κανενας κατι τετοιο.

Η κουκλα μου ηταν ολη βυθισμενη στο νερο μαζι με τις βαλιτσες και τα παντα, ξαπλωμενη στην αριστερη πλευρα της με το μουτρο να κοιτα προς τα εξω και τα δεξια fairings σπασμενα. Η εικονα ηταν τραγικη περα απο καθε φαντασια.

Η μηχανη που εχεις καμαρι και αγαπας τοσο πολυ να βρισκεται πεταμενη σαν σκουπιδι μεσα σε ενα μεγαλο βρωμοποταμο.

Οι αστυνομικοι στεκονταν διπλα αμηχανοι και μετα βιας μπορουσαν να προφερουν καποια λεξη. "Δεν εχει ξαναγινει κατι τετοιο..." "Και εμεις ειμαστε μοτοσυκλετιστες και λυπουμαστε οσο δεν φανταζεσαι..." κλπ

Μαζεψα ψυχραιμια και λογικη και απαιτησα να τη βγαλουμε εξω. Ναι, πως.

Αυτο χρειαζοταν γερανο και η αστυνομια της πολης ΔΕΝ ειχε τετοια μηχανηματα.

- Οκ, τοτε ο δημος ρε παιδια! Καποιος. Δεν μπορει να μεινει εκει;! Δεν ειναι υπο συζητηση. ΠΡΕΠΕΙ να βγει εξω.

- Λυπουμαστε αλλα ουτε ο δημος εχει γερανους για τετοιες περιπτωσεις.

Ημουν ετοιμος να χασω καθε ιχνος ψυχραιμιας: Δηλαδη συγγνωμη. Και ΤΙ κανετε οταν πεφτει ενα οχημα μεσα στο ποταμι;;; Το αφηνετε εκει να λιαζεται; Εγω μονος με τα χερια προφανως δεν μπορω να τη βγαλω τη μηχανη εξω. Αν δεν βρεθει λυση τι θα γινει; Θα καταληξει η μηχανη αξιοθεατο της πολης;;

- Ξερετε θα παρουμε τηλεφωνο τον ανθρωπο που μαζευει στα παρανομα σταθμευμενα οχηματα μηπως εχει καποια ιδεα...

Πηγα πισω στο hostel. Μεχρι εκεινη την ωρα η Annika δεν ηξερε τι ειχε γινει με τη μηχανη. Αν με πειραξε μια φορα που ειδα τη μηχανη στο ποταμι, το να πρεπει να της το πω με πονεσε χιλιες φορες παραπανω...

Ανοιξαμε τον χρυσο οδηγο και τελικα βρεθηκε ενας εργολαβος οικοδομων με μεγαλα μηχανηματα εργου που θα μπορουσε να φερει ενα γερανο αλλα ηθελε 300 ευρω (που εννοειται οτι δεν θα τα πληρωναν οι μπατσοι η ο δημος).

Τον πηρα τηλεφωνο και του εξηγησα την υποθεση.

Ο Ανθρωπος (με Α κεφαλαιο) δεν χρειαστηκε πολυ για να καταλαβει το προβλημα. Γυριζει και μου λεει με τονο που εδειχνε οτι συμμεριζεται το προβλημα: Καταλαβαινω τι περνας. Ακου. Δωσε στον οδηγο μου 150 ευρω για το μηχανημα και τη δουλεια και δεν θελω τιποτε αλλο.

150; 150. Τι να εκανα. Δεν θα εδινα τη χαρα στους μπ@σταρδους που ειχαν πεταξει τη μηχανη στο νερο να την αφησω εκει.

Του λεω λοιπον: ΟΚ περιμενω στο παρκο.

Οντως σε μιση ωρα ενα θηριωδες γερανοφορο μηχανημα εργου ηρθε στο παρκο και μετα βιας χωρεσε στο σημειο της οχθης απ' οπου ειχαν ριξει μεσα τη μηχανη. Ο τυπας ενας σκληροτραχηλος διμετρος τυπος με ξυρισμενο κεφαλι, τατου κλπ βγηκε εξω και αρχισε να σκεφτεται το πως θα βγαλουμε εξω τη μηχανη.

Τη συνεχεια την ηξερα ηδη...

- Εχω μεγαλους ιμαντες για την ανελκυση αλλα καπως πρεπει να τη δεσουμε.

- Αστο, ξερω. Κατσε μονο να παω στον ξενωνα να παρω μια πετσετα μπανιου γιατι οταν βγω εξω θα πεθανω με το κρυο που εχει εδω.

Για καλη μου τυχη γυριζοντας πισω το ηλικιωμενο ζευγαρι ερχοταν προς το παρκο και οταν μαθανε τι πηγαινα να κανω μου προσεφεραν οχι απλα μια πετσετα αλλα μια παλια στολη καταδυσεων που ειχαν στο σπιτι!

Ντυμενος με τη στολη και ζωσμενος με τους τεραστιους ιμαντες βουτηξα στο ποταμι και τα βρωμονερα, αναμεσα σε νεροκισσους, αγκαθια και διαφορα σκουπιδια για να πιασω τη μηχανη.

Ηταν πιο ευκολο να το λες παρα να το κανεις. Το ποταμι ειχε δυνατα ρευματα που με επαιρναν μακρυα απο τη μηχανη σε καθε προσπαθεια να την φτασω. Τελικα καταφερα και πατησα πανω στο πλαινο fairing και με τα ποδια πιανομουν στο τιμονι για να μην με παρασυρει το νερο.

Κρατησα αναπνοη, βουτηξα μεσα και με το ενα χερι κρατιωμουν απ' τη δισκοπλακα ενω με το αλλο προσπαθουσα να περασω τον ιμαντα απο το μπροστινο τροχο. Τελικα τα καταφερα και εριξα εξω την ακρη του ιμαντα για να συνεχισω με τον αλλον.

Βουτηξα ακομα βαθυτερα για το πισω μερος της μηχανης και ευτυχως που υπηρχε το τριβαλιτσο και μπορεσα να τον περασω απο εκει.

Ασφαλισα τους ιμαντες στο γαντζο του γερανου και βγηκα εξω.

Το θεαμα της μηχανης να αναδυεται απο τα νερα ηταν εντυπωσιακο αλλα οχι κατι που ηθελα να αποθανατισω εκεινη την ωρα...

(Αν και ειμαι σιγουρος οτι οι διαφοροι περαστικοι και τουριστες που ηταν εκει και τραβουσαν φωτο ολη αυτη την ωρα ειχαν χαρει με το θεαμα που τους ειχαμε χαρισει...)

Ο γερανος ακουμπησε τη μηχανη στη πισω ροδα και τη κρατησαμε ελαχιστη ωρα σε ορθια θεση να φυγουν οσα νερα μπορουσαν.

Η μηχανη ηταν γεματη φυκια και νερα ετρεχαν απο παντου. Βαλιτσες, πλαστικα, εξατμιση... Τη ξαπλωσαμε στο χορταρι και αφου τη λυσαμε προσπαθησαμε να τη σηκωσουμε. Ματαια. 4 ατομα μαζι και ο θηριωδης οδηγος του γερανου και δεν κουνουσε ρουπι.

Τελικα βοηθησαν και κανα δυο ακομα περαστικοι και τελικα η Αυρα σταθηκε ξανα στις ροδες της.

Σε πρωτη ματια ηταν ενα χαλι. Ολο το μουτρο σπασμενο. Η ζελατινα ελειπε σχεδον ολη, δεξι πανω κομματι του μουτρο διελυμενο, δεξι πλαινο μεσαιο με ενα μικρο κομματι σπασμενο, ολη η αριστερη πλευρα με βαθιες χαρακες, καθρεφτες κατεστραμμενοι και αυτα μονο απο τα διακοσμητικα μερη.

Το υποπλαισιο των οργανων που κραταει οργανα και fairings στη θεση τους ειχε στραβωσει τελειως με αποτελεσμα το πανω μερος του μουτρου να ακουμπα σχεδον στο αριστερο clipon κανοντας σχεδον αδυνατη τη στροφη του τιμονιου δεξια.

Ο πυρος του τιμονιου ηταν σπασμενος αλλα η κλειδαρια ηταν ανεπαφη.

Προφανως τιποτα ηλεκτρικο δεν δουλευε και το μοτερ ηταν γεματο νερο. Προτου γινει οτιδηποτε θα επρεπε να βγουν ολα τα νερα απο μεσα να αλλαχθουν ολα τα υγρα, να στεγνωσουν πλεξουδες και ηλεκτρικα και μετα... ισως...

Κοινως με ενα σετ αλενοκλειδα και τα εργαλεια της μηχανης 5000 χιλιομετρα απο το σπιτι και το συνεργειο μου we were fucked.

[Ξενος]

Εδω πρεπει να τονισω ξανα οτι μεσα σε ολη αυτη την απιστευτη περιπετεια εγινα μαρτυς απιστευτης καλοσυνης και εν τελει καλης τυχης μεσα σε ολο αυτο το εφιαλτικο σεναριο.

Και ιδου. Αφου ειχα βαλει τη μηχανη στο stand και παλευα να βγαλω τη στολη ερχεται ο θηριωδης οδηγος του γερανου. Σκεφτηκα οτι θα θελει τα λεφτα που ειχαμε κανονισει. Του λεω κατσε να βγαλω τη στολη και να στεγνωσω και θα σου δωσω αυτα που συμφωνησαμε.

Με κοιταξε σοβαρα σοβαρα και απλα μου ετεινε το χερι σε χειραψια λεγοντας μου "Ποια λεφτα; Ρε αδερφε τοσα χρονια δεν εχω δει κατι παρομοιο. Το κωλοποταμο αυτο εχει πολυ ατιμα ρευματα και θελει κοτσια για να μπεις μεσα, ποσο μαλλον για να κανεις οτι εκανες. Μιλησα με το αφεντικο μου και δεν θελω να μου δωσεις ουτε ενα ευρω. This one's on me. Ετσι για να ξερεις οτι δεν ειναι ολοι οι Ιρλανδοι μ@νοπανα σαν αυτους που σου εκαναν αυτο το κακο."

Τι να ελεγα; Δεν ηθελε να παρει ουτε ενα εικοσαρικο για μια μπυρα. Τον ευχαριστησα και του ειπα απλα οτι δεν θα ξεχασω οτι εκανε για να με βοηθησει.

Πηρα τη καλη μου Αυρα στα χερια και με μεγαλη δυσκολια λογω βαρους την μετακινησα μεχρι το σπιτι των ιδιοκτητων του ξενωνα και την παρκαραμε εκει μεχρι να βρεθει μια λυση.

Και εδω ξεκινουσε το επομενο σταδιο... Οκ, αντε και την εβγαλες εξω τη μηχανη μεγαλε. Και τωρα;

Ξεκινησα να σκεφτομαι τροπους να κινηθουμε απο εδω και περα.

Καταρχας το να συνεχισουμε το ταξιδι ηταν δυστυχως εκτος συζητησης. Υπηρξαν πολλες προσφορες να συνεχισουμε το ταξιδι μας με αλλη μηχανη. Ομως μετα απο μια τετοια εμπειρια θα ενοιωθα ηλιθιος να συνεχισω σαν τον καλο τουριστα με φωτο και τραλαλα σαν να μην ειχε συμβει τιποτα. Ποσο μαλλον με ξενη μηχανη. Χωρια που τωρα με τα νεα δεδομενα οτι χρηματα ειχα στην ακρη για το ταξιδι θα επρεπει να χρησιμοποιηθουν για να επισκευαστει η μηχανη και για νεα εισιτηρια κλπ.

Το αλλο σεναριο να τη φτιαξουμε και να γυρισουμε πισω ηταν επισης ακυρο. Ακομα και αν η μηχανη αδειαζε απο ολα τα νερα τα πλαστικα ηταν ενα χαλι και τα ηλεκτρικα δεν ηταν καθολου σιγουρο οτι θα δουλεψουν. Εξαλλου μετα απο κατι τετοιο πως θα μπορουσα να ταλαιπωρησω μοτερ και μηχανη για να μας φερει πισω στην Ελλαδα σαν να μην ειχε συμβει τιποτα;

Ηταν σαφες οτι επρεπε να βρεθει τροπος μεταφορας.

Οι μεταφορικες εταιριες χρεωνουν τεραστια ποσα, και το να φορτωθει σε φορτηγο θα ηταν μια λυση αλλα λυση αναγκης.

Τελικα η μονη λυση που εδειχνε να ειναι εφικτη ηταν πανευρωπαικη οδικη βοηθεια που εχω και η οποια καλυπτει (και) επαναπατρισμο σε περιπτωση σοβαρης ζημιας η βλαβης. Αυτο που επρεπε να γινει ηταν να παει η μηχανη σε ενα συνεργειο για να πιστοποιηθει η εκταση της ζημιας και να γινουν οι πρωτες βοηθειες στη μηχανη: αδιασμα των υγρων, αλλαγη λαδιων και ενα καλο καθαρισμα απο τη μακα του ποταμου.

Πως θα την πηγαινα ομως; Ο μονος που ειχε τη δυνατοτητα να βοηθησει ηταν ενα συνεργειο (και μαλιστα αντιπροσωπος Honda) 50 χιλιομετρα απο τη πολη οποτε η μεταφορικη ηταν μονοδρομος. Τα 100 ευρω ομως δεν χωνευονταν με τιποτα, ποσο μαλλον οταν η συνεχεια απο εκει και περα δεν ηταν καθολου εξασφαλισμενη...

[Ξενος]

Το υπολοιπο του Σαββατου περασε με δυσκολια ψαχνοντας να βρω λυση στο προβλημα... Οι ιδιοκτητες του ξενωνα μας εδωσαν ενα τετρακλινο δωματιο επ' αοριστον χωρις να μας αφησουν να πληρωσουμε ουτε ενα ευρω προσπαθωντας να μας βοηθησουν με το τροπο τους στη δυσκολη κατασταση που ειχαμε βρεθει, οποτε η διαμονη ηταν εξασφαλισμενη.

Ομως ο γορδιος δεσμος παρεμενε. Τελικα αρχισε να διαμορφωνεται ενα πολυ βασικο σχεδιο: να παω τη μηχανη σε ενα συνεργειο, κατα πρωτον για να παρασχεθουν οι πρωτες βοηθειες και κατα δευτερον για να παρουμε τη σχετικη βεβαιωση οτι η μηχανη δεν επισκευαζεται τοπικα εντος ευλογου χρονικου διαστηματος ωστε να τη δωσω στην οδικη μου βοηθεια για να ξεκινησουν οι διαδικασιες επαναπατρισμου.

Ομως πως να πηγαινε εκει; Και αν τελικα πηγαινε, που θα εμενε μεχρι να συγκινηθει η οδικη και να την φερει Ελλαδα;

Η μηχανη τωρα χρειαζοταν φροντιδα. ΠΟΛΥ φροντιδα, ανεση χρονου και λεπτοδουλεια. Επρεπε να λυθει με επιμελεια, να ελεγχθει, να καθαριστει, να αντικατασταθουν πραγματα που ειχαν χαλασει και να δεθει ξανα παρεα με νεα αναλωσιμα και ανταλλακτικα.

Κοινως ηθελε πραγματα που κανενα συνεργειο δεν ειχε τη διαθεση και το χρονο για να κατσει να ασχοληθει. Και αν ακομα το εκανε θα χρεωνε ποσα που δεν ηθελα καν να ρωτησω...

Το πρωι της Κυριακης ομως η Annika ειχε μια εξαιρετικη ιδεα που πραγματικα αποδειχτηκε σωτηρια. Να μπω να γραψω τα οσα ειχαν συμβει σε ενα συγκεκριμενο φορουμ Ιρλανδων μηχανοβιων. Γιατι ομως εκει; Απο που ως που;

Οταν πριν καιρο σχεδιαζα το ταξιδι ειχα γραφτει τυχαια σε ενα φορουμ Ιρλανδων μηχανοβιων ψαχνοντας για συμβουλες τι να δουμε, που να παμε και για το αν ηθελε κανεις να βρεθουμε για καμια μπυριτσα η για να κανουμε και καμια διαδρομη παρεα.

Η πρωτη ομως υποδοχη ηταν καπως ατσαλη, καθως καποια μελη θεωρησαν σωστο να με πιασουν στο ψιλο για το nickname που ειχα διαλεξει (traveller).

Bλεπετε, αυτο που δεν γνωριζα ηταν οτι στην Ιρλανδικη αργκο το traveller σημαινει γυφτος και μαλιστα με την χειροτερη εννοια του ορου.

Τελικα η παρεξηγηση λυθηκε απο καποια πιο σοβαρα μελη που εσπευσαν να δωσουν τις απαραιτητες εξηγησεις αλλα η αρχικη εντυπωση ειχε μεινει.

Εκτοτε δεν ειχα πολυασχοληθει με το φορουμ οποτε τωρα δεν ημουν ιδιαιτερα θετικος να τους γραψω.

Η Annika ομως επεμενε: "Γραψτους για να δουν τι αλητες υπαρχουν στη χωρα τους. Στο κατω κατω μπορει να βρεθει κανεις να εχει καμια χρησιμη συμβουλη η κατι τετοιο."

Τη συνεχεια δεν την περιμενε κανεις...

Εγραψα το σχετικο thread και πραγματικα εγινε της μουρλης!

Μεσα σε μερικες ωρες το θεμα ειχε πιασει φωτια με ΟΛΟ το φορουμ και δεκαδες μελη να ασχολουνται ολοι με το θεμα αυτο.

Σε ενα φορουμ που ενα δημοφιλες θεμα πιανει τις 3-4 σελιδες μεσα σε μια βδομαδα, εδω τις ειχε πιασει μεχρι το μεσημερι! Οι αρχικες εκδηλωσεις συμπαραστασης αρχισαν να γινονται ολο και πιο εμπρακτες με πολλους να ζητανε επιμονα να τους δωσω καποιο λογαριασμο paypal για να μου βαλουν λεφτα.

Στην αρχη δεν ηθελα και επεμενα οτι το μονο που ζηταω ειναι ενα τροπο να παει η μηχανη σε ενα συνεργειο και αν μπορει καποιος να βοηθησει για τη φυλαξη της μετα μεχρι να ερθει η οδικη η αν μπορει να ριξει ενα βασικο πλυσιματακι απο τα αλατα και τη μπιχλα, ομως αυτοι εκει. Λυσσα να βοηθησουν με οποιο τροπο μπορουσαν.

Καποιοι αρχισαν να μου στελνουν μηνυματα προσφεροντας μου τη μηχανη τους για να συνεχισω το ταξιδι μου: Africa Twin, Honda Bros, Triumph, Yamaha, Suzuki, Kawasaki... τα παντα!

Καποιοι αλλοι επεμεναν να θελουν να κανουν καποια δωρεα λεγοντας μαλιστα προς τον admin οτι "οκ, ξερουμε οτι δεν εχει ξαναγινει καποιος τετοιος ερανος στο φορουμ αλλα αυτο το θεμα δεν μπορει να μεινει ετσι" κλπ. Ακομα και ο ιδιος ο admin μπηκε στη μεση ζητωντας μου να τους δωσω λογαριασμο τραπεζης.

Τελικα το εκανα και το αποτελεσμα ηταν μεχρι στιγμης να εχουν μαζεψει πανω απο 700 ευρω!

Ενα παλικαρι καποια στιγμη μου γραφει απλα: "Ελα εκει που εχεις παρκαρει τη μηχανη τωρα."

Παω εκει και βλεπω εναν αδυνατο, σκληροτραχηλο 50αρη τυπο φαση Bruce Willis με δερματινη στολη με ενα καταμαυρο BMW 1000RR να στεκεται διπλα στην Αυρα.

- Γεια, ειμαι ο Paul. Ειδα το θεμα και δεν μπορουσα να μην ασχοληθω. Θα τα τακτοποιησουμε τα καλοπαιδα, εννοια σου. Η μηχανη περιμενα να ειναι σε πολυ χειροτερη κατασταση. Ολα καλα. Πρεπει να φυγω τωρα για τη δουλεια αλλα θα ξαναπερασω. Για τωρα εσεις πηγαινετε να φατε κατι και τα υπολοιπα θα τα κανονισουμε. Εχω κανει κατι κουμαντα για τη μεταφορα και θα ειμαστε σε επαφη.

Λιγα λογια και καλα.

Ολοι τους ενας ενας μας αφηναν αναυδους με τα οσα εκαναν για δυο ανθρωπους που δεν γνωριζαν καθολου και στη τελικη δεν τους χρωστουσαν και τιποτα!

Και που ειστε ακομα.... Η συνεχεια ηταν ακομα πιο τρελη!

Ενα απο τα μελη του φορουμ ειχε δει οτι ειχα γραψει το τηλεφωνο μου σε καποιο μηνυμα και πηρε τη πρωτοβουλια και συννενοηθηκε με καποιον δικο του στον μεγαλυτερο και εθνικης εμβελειας ραδιοφωνικο σταθμο της χωρας το Radio 1 Ireland οπου του ειπε το τι ειχε συμβει. Αποτελεσμα; Μεσα σε λιγη ωρα με ειχαν καλεσει για να μου ζητησουν να μου παρουν συνεντευξη σε ζωντανη μεταδοση σε μια απογευματινη δημοφιλη ενημερωτικη εκπομπη αναφορικα με το ολο θεμα!

Ετσι και εγινε. Μια κοπελα με πηρε τηλεφωνο, με ρωτησε αναλυτικα για το τι ειχε συμβει, σημειωσε τις απαντησεις και λιγο αργοτερα ο παρουσιαστης πλεον της εκπομπης εχοντας προφανως γνωση του τι θα πω με καλεσε και αρχισε να με ρωτα τα ιδια πραγματα ωστε ολη η χωρα πλεον να ακουσει για τη περιπετεια μας!

Δεν μπορουσα να φανταστω τετοια εξελιξη ουτε στα πιο τρελα ονειρα. Με το που τελειωσε η εκπομπη εγινε πανικος. Με ξαναπηραν τηλεφωνο απο το σταθμο για να μου πουν οτι οι ακροατες τους ειχαν σπασει τα τηλεφωνα και ολοι ηθελαν να μας βοηθησουν με καποιο τροπο κανοντας προσφορες με οτι μπορουσε ο καθενας. Πολλοι ηθελαν να μας δωσουν μηχανη να συνεχισουμε το ταξιδι, αλλοι προσεφεραν βοηθεια αναφορικα με συνεργεια η ανταλλακτικα, ενω ενας εφτασε μεχρι να μας προσφερει τρεις διανυκτερευσεις δωρεαν σε VIP σουιτα στη Δυτικη Ιρλανδια για το ετησιο φεστιβαλ μοτοσυκλετας που γινεται εκει καθε Ιουνιο με ολα τα εξοδα πληρωμενα και φυσικα δωρεαν μοτοσυκλετα στη διαθεση μας!

Δεν ηξερα τι να πω. Τους ευχαριστησα ολους ξανα και ξανα και απλα επανελαβα οτι η προσφορα και μονο εφτανε. Το μονο που ηθελα ηταν ενα τροπο να παω τη μηχανη στο συνεργειο, μερικα πραγματακια σαν πρωτες βοηθειες και ενα χωρο για να μεινει μεχρι να ερθει η οδικη μου να την μεταφερει.

Η ιστορια μας εγινε θεμα ακομα και στον τυπο, τοσο με online αρθρα οπως αυτο που βρηκε ο Παναγιωτης, οσο και στις εφημεριδες την επομενη μερα.

(Προφανως δεν εχουν και πολλα να ασχοληθουν οι δημοσιογραφοι εκει πανω γι αυτο και απεκτησε τετοια δημοσιοτητα το ολο θεμα! )

Ειτε ετσι ειτε αλλιως ομως η ανταποκριση του κοσμου ηταν απιστευτη...!

Το ιδιο βραδυ ο Paul ηρθε ξανα απο τον ξενωνα και αυτη τη φορα ηταν μαζι με ενα αλλο καταπληκτικο παλικαρι, τον Joe, που εμελλε να βοηθησει οσο ελαχιστοι αλλοι τελικα. Ο Joe εχει 6 μηχανες και ειδικευεται ερασιτεχνικα σε ανακατασκευες, ειχε διαβασει το τι ειχε συμβει και βεβαια ηθελε να βοηθησει.

Ηρθε με δυο πολυ καλες μαυρες (και σπανιες) μπυρες για εμας και στη συνεχεια με ενα τηλεφωνο κανονισε ωστε τη Δευτερα το πρωι στις 8 ακριβως να ερχοταν φορτηγο για να μεταφερει τη μηχανη στη Honda χωρις κανενα κοστος.

Απο εκει και περα με τον πιο φυσικο τροπο ανελαβε απο μονος του ολες τις συννενοησεις τοσο με τα μελη του φορουμ που ζητουσαν να βοηθησουν οσο και με το συνεργειο.

Το σχεδιο οπου ειχαμε καταληξει ηταν να παμε τη μηχανη στο συνεργειο, να κανονισει αυτος για την εκθεση ζημιων για την εταιρια μου, να μου τη στειλει στην Ελλαδα και στη συνεχεια να μεταφερει την μηχανη σε φυλλασομενο κλειστο γκαραζ οπου θα μπορουσε να παραμεινει στεγνη μεχρι να ερθουν να την μαζεψουν.

Του ειπα οτι δεν ηξερα πως να τον ευχαριστησω και απλα ειπε οτι ειχαν πει και ολοι οι αλλοι: "Νοιωθω ντροπη και αηδια που σας συνεβει κατι τετοιο και στην τελικη δεν μας αρεσει να συμβαινουν τετοια πραγματα στη πολη μας."

Την επομενη μερα το πρωι οντως 8 παρα τεταρτο ηταν εξω απο τον ξενωνα και με περιμενε για να παμε στη μηχανη και να περιμενουμε το φιλο του με το φορτηγο. Σε δεκα λεπτα ο αλλος ηταν εκει με ενα καινουργιο κιτρινο Ford Transit το οποιο μαλιστα μεσα ηταν ειδικα διαμορφωμενο για να μεταφερει μοτοσυκλετες! Ειδικες δεστρες, ραμπα, δαγκανα για το μπροστινο τροχο, αφρολεξ για να βαζει οπου περνουσε ιμαντες για να μην χαλασει κατι... Μιλαμε για Οργανωση επαγγελματικου επιπεδου.

Πηρε τη μηχανη για το συνεργειο και εμεις με το αμαξι του Joe τον ακολουθησαμε μεχρι την αντιπροσωπεια. Κατεβασε τη μηχανη, μας χαιρετησε εγκαρδια και εφυγε. Τοσο απλα.

Πηγαμε μεσα, ο Joe ανελαβε τις εξηγησεις με τον υπευθυνο της εταιριας (ο οποιος παρεπιπτοντως κανονισε να μας κανει ειδικες τιμες για τη περισταση!) και φυγαμε. Πριν επιστρεψουμε στο ξενωνα ο νεος μου φιλος ειχε την ευγενη καλωσυνη ακομα και να με παει σε ενα μερος που ηθελα πολυ να δω: στον ταφο του λατρεμενου Rory Gallagher που βρισκοταν σε ενα μικρο κοιμητηριο εξω απο τη πολη...

Μεσημερακι ειχαμε κανονισει τα παντα. Η μηχανη βρισκοταν στη Χοντα για τις πρωτες βοηθειες και παροτι εγω εφευγα ηξερα οτι την αφηνω στα καλυτερα χερια που θα μπορουσα να εχω φανταστει...

Στο μεταξυ μεσα στο φορουμ γινοταν της τρελης. Τους ειχα πει οτι η μηχανη εχει ονομα και πλεον ολοι αναφερονταν σ' αυτην ως η "Avra"!

Ενα μελος ειχε σκεφτει να αγοραστει ενα ολοκληρο VFR για να παρουμε οτι τυχον ανταλλακτικα θα χρειαζομασταν αν τελικα το μοτερ δουλευε οταν μπηκε μεσα στο νερο (κατι που θα το ειχε καταστρεψει τελειως).

Ενα αλλο μελος ηθελε να κανονιστει μια πανεθνικη φιλαθρωπικη μοτοεκδρομη που θα λεγοταν "Ride for Avra" ωστε να μαζευτουν λεφτα για τη μηχανη και εμας.

Ενας αλλος ελεγε οτι αν χρειαστει καποιο μεταλλικο κομματι κολληση μπορει να το αναλαβει καθως κανει επαγγελματικες TIG κολλησεις.

Αλλος ειπε οτι αν τελικα δεν βρισκοταν ακρη για τη μεταφορα, θα μπορουσε ευκολα να την παει μεχρι το πλοιο για Γαλλια ωστε να την αναλαβουμε εμεις με καποιο μεταφορεα απο εκει και περα.

Και βεβαια γυρω απο ολους αυτους, ηδη υπηρχαν πολλοι που εψαχναν στο internet αλλα και στις αποθηκες τους για ανταλλακτικα που θα εκαναν στην VFR...

Ειχαμε τακτοποιησει οσο το δυνατον καλυτερα το θεμα της μηχανης ομως τωρα επρεπε να φυγουμε εμεις...

Και αυτο ειχε μεγαλη ταλαιπωρια. Το πιο οικονομικο αεροπορικο εισιτηριο ηταν απο Μαντσεστερ ομως για να πας εκει δεν ηταν αστειο πραγμα.

Επρεπε να παρουμε πλοιο απο Δουβλινο για απεναντι στην Ουαλια και απο εκει να αλλαξουμε 3 τρενα μεχρι το αεροδρομιο.

Ομως στο Δουβλινο πως πας; Η αποσταση ηταν γυρω στα 270 χλμ, σχεδον Αθηνα - Βολο.

Το πλοιο εφευγε 8.45 το πρωι την επομενη μερα οποτε οσο πιο αργα πηγαιναμε στο Δουβλινο τοσο καλυτερα θα ηταν.

Εν μεσω ολων των προσφορων και των μηχανοβιων που ερχονταν και εφευγαν στο ξενωνα ειχε ερθει καποια στιγμη και ενας ακομα υπεροχος ανθρωπος, ο Ski. "Το ονομα μου ειναι Ειραν αλλα οι παντες ακομα και η συζυγος μου εδω και πολλα χρονια με λενε Σκι, οποτε ετσι θα με λετε και εσεις."

Ειχε ενα πληρως ανακατασκευασμενο ZZR1100 καθως και ενα Bandit 650 (της γυναικας) και ειχε ερθει απο τον ξενωνα για να δει αν μπορει να μας βοηθησει με καποιο τροπο.

Του ειπαμε το σχεδιο για να φυγουμε την επομενη μερα και προσφερθηκε να μας πεταξει στο σταθμο των λεωφορειων της πολης το βραδυ με το αμαξι καθως θα σερναμε μαζι κατι τεραστιες αποσκευες αφου μεσα κουβαλουσαμε οτι προηγουμενως υπηρχε στις βαλιτσες της μηχανης, οποτε η μεταφορα δεν ηταν ευκολη υποθεση. Παροτι ενοιωθα ασχημα να τον τραβολογαω στις 11 το βραδυ στα λεωφορεια αυτος επεμενε. Ετσι τον ευχαριστησα θερμα και δωσαμε ραντεβου για το βραδυ.

Το βραδυ ομως ηρθε με αλλα σχεδια...

- Λοιπον, το ξανασκεφτηκα. Αφου σας παω που σας παω δεν εχει νοημα να παμε στο σταθμο του λεωφορειου. Θα σας παω εγω στο Δουβλινο.

- Ρε Σκι τρελλαθηκες; Ειναι 500 χιλιομετρα πηγε-ελα. Θα κανεις τετοια αποσταση μες τη μαυρη νυχτα μονο και μονο για να μας πας επανω; Αφου μπορουμε να παρουμε το ΚΤΕΛ.

- Οχι οχι, μην το σκεφτεσαι καθολου. Αν εσεις θελετε εγω δεν εχω κανενα προβλημα! Το κανονισα και με τη γυναικα και ολα καλα. Μονο θα παμε να παρουμε και εναν κολλητο μου για να εχω παρεουλα στην επιστροφη.

Τι να ελεγα πλεον για αυτους τους ανθρωπους; Μπορει να διαβαζετε το τελικο σταδιο ομως οτι μεσολαβησε στο ενδιαμεσο πραγματικα δεν εχει προηγουμενο...!!

Ετσι λοιπον φορτωσαμε τα πραγματα στο αυτοκινητο, πηγαμε απο το σπιτι του οπου η γλυκυτατη συζυγος μας κερασε τσαι για το δρομο και μεσανυχτα πλεον ξεσηκωσαμε το κολλητο του Σκι και αναχωρησαμε μεσα στη μαυρη νυχτα για το Δουβλινο.

Σε τρεις ωρες ημασταν στο προορισμο μας η πιο συγκεκριμενα σε ενα διανυκτερευον βενζιναδικο ενα χιλιομετρο πιο περα καθως ο τερματικος σταθμος του λιμανιου ηταν κλειστος τη νυχτα (ωραιοι!)

Ο Σκι και ο Πατρικ μας χαιρετησαν εγκαρδια, δωσαμε υποσχεση να ξανασυναντηθουμε καθως πλεον οπως ειπαν χαρακτηριστικα "εχετε αδερφια στην Ιρλανδια", ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ οτι αρνηθηκαν πεισματικα να παρουν εστω και ενα ευρω για το κοπο τους και εφυγαν.

Εγω ηθελα να ανοιξει η γη να με καταπιει καθως ντρεπομουν πλεον που γινομουν αποδεκτης τοσης καλοσυνης... ΔΕΝ την αξιζω ρε παιδια λεμε! Ολα αυτα για ενα τομαρι και ενα σαραβαλο μηχανη 20ετιας... Το μονο που ηξερα στα σιγουρα ειναι οτι θα βρω τροπο να ανταποδωσω αυτες τις απιστευτες πραξεις ανθρωπιας...

Η τελευταια πραξη απιστευτης καλωσυνης γραφτηκε οταν εμεις πλεον ειχαμε συρει στα απομειναρια μας πισω στην Αθηνα.

Η Μοτοσυκλετιστικη Λεσχη του πανεπιστημιου του Cork -και συγκεκριμενα ο αντιπροεδρος που εχει ενα VFR ολοιδιο με το δικο μου και ο προεδρος που εργαζεται ως λεκτορας στο πανεπιστημιο και τυγχανει να ειναι και ο chief mechanic της λεσχης - προσφερθηκε να αναλαβει την πληρη ανακατασκευη της μηχανης στο προτυπο συνεργειο που εχουν φτιαξει μεσα στο campus του πανεπιστημιου και μαλιστα να καταγραφουν ολα τα βηματα σε ενα blog ωστε να εχουν ολοι οι εμπλεκομενοι πληρη ενημερωση!

Μου εστειλαν email οπου μου συστηθηκαν πληρως, μου εστειλαν φωτογραφιες του συνεργειου και της λεσχης, μου εξηγησαν οτι τις Τεταρτες μαζευονται καθηγητες και φοιτητες και κανουν ανακατασκευες σε μοτοσυκλετες και μου ζητησαν την αδεια να παρουν τη μηχανη και να την κανουν πληρη ανακατασκευη -και εννοειται αμισθοι απλα και μονο γιατι ηθελαν να συμβαλουν και αυτοι στη σωτηρια της Αυρας.

Ετσι γεννηθηκε το Project Avra οπου σκοπος ειναι η καλη μου να γινει οπως ηταν πριν και ακομα καλυτερη.

Το μονο σιγουρο ειναι οτι αν πριν ελεγα οτι τη μηχανη δεν την εδινα με τιποτα, τωρα πλεον αποκτα για εμενα αμυθητη αξια. Στο κατω κατω ποσες μηχανες μπορουν να πουν οτι εφτασαν να κανουν το ...υποβρυχιο στο πατο ενος ποταμου για να καταληξουν τελικα να ανακατασκευαστουν πληρως στην Ιρλανδια γινομενες διασημες (εστω και για τους λαθος λογους) σε δυο χωρες στη πορεια;

- Robert Daly - ιδιοκτητης των μηχανηματων εργου.

- Nicholas - οδηγος του γερανοφορου που ηρθε και εβγαλε τη μηχανη δωρεαν εξω.

- Billy & Breda Noonan - ιδιοκτητες του ξενωνα που μας προσεφεραν δωρεαν διανυκτερευση για οσο χρειαζοταν, καθως και δωρεαν γευματα

- Paul "Airman" - ο λιγομιλητος αλλα ουσιαστικος φιλος που ξεκινησε τις διασυνδεσεις και συννενοησεις με την υπολοιπη κοινοτητα

- Joe "Fledermaus" - ο φιλος που ανελαβε να κανονισει τα παντα που ειχαν να κανουν με τη μηχανη οσο ειναι στην Ιρλανδια

- Ailish O' Shea - υπευθυνη του προγραμματος Liveline στο Radio 1 της Ιρλανδιας που κανονισε τη συνεντευξη

- Αoife O' Donoghue - o ιδιοκτητης του ξενοδοχειου που μας προσεφερε τη VIP φιλοξενια και τη μοτοσυκλετα για του χρονου

- Charlie Nicholl - ο φιλος που προσεφερε τη μοτοσυκλετα του αμεσως για να συνεχισουμε αν θελουμε το ταξιδι μας.

- Nevin Power & Μartin Driskoll - οι υπευθυνοι της μοτολεσχης UCCMCC του Πανεπιστημιου του Cork που ανελαβαν μαζι τα μελη τους την ανακατασκευη της μηχανης

- Ski "Confusion" - ο καταπληκτικος τρελαρας "δρουιδης" που παρεα με το φιλο του Πατρικ μας πηγαν ετσι απλα στο Δουβλινο για να φυγουμε

- Ο λιγομιλητος φιλος του Joe με το φορτηγο που ζητησε να παραμεινει ανωνυμος και που πηγε τη μηχανη σε χρονο μηδεν στο συνεργειο αφιλοκερδως

- Lee's Motorcycles - η επισημη αντιπροσωπεια της Honda που δουλεψε επι μερες στη μηχανη για τις πρωτες βοηθειες κανοντας μας ειδικες τιμες για την περισταση

- Ολα εκεινα τα μελη που μας εστειλαν μηνυματα συμπαραστασης θελοντας να μας βοηθησουν με καθε τροπο καθως και ολοι εκεινοι που εδωσαν απλοχερα απο το υστερημα τους για να συγκεντρωθουν χρηματα για την επισκευη της μηχανης και να καλυψουν καθε αλλο τυχον εξοδο...

Τα ονοματα ειναι τοσο πολλα που πιανουν σελιδες, ομως ακομα περισσοτερα ειναι τα συναισθηματα ευγνωμοσυνης και απεριοριστης αγαπης που εχω προς ολους τους.

Ναι ξερω το κλισε, ολοι θα καναμε τετοια πραγματα για εναν ξενο που θα ειχε παθει κατι τετοιο εδω -σιγουρα θελω να πιστευω οτι εγω θα ημουν ενας απο αυτους που θα ετρεχε να βοηθησει- ομως αλλο να το λεμε στη θεωρια και αλλο να το βιωνεις στη πραξη στο προσωπο σου... Η καλοσυνη, η αγαπη, η φιλοξενια, η ανιδιοτελεια αυτων των ανθρωπων δεν εχει προηγουμενο στη ζωη μου πανω σ' αυτο τον μικρο πλανητη. Νοιωθω αναξιος τετοιας εξαιρετικης αντιμετωπισης ομως θα κανω οτι περνα απ' το χερι μου να τους το ξεπληρωσω εστω και στο ελαχιστο δυνατον που μπορω.

Και σιγουρα μια μερα η Αυρα θα ξαναπατησει τις ροδες της σ' αυτη τη χωρα ετσι ως ενα ελαχιστο ευχαριστω προς ολους αυτους που στη πιο δυσκολη στιγμη σταθηκαν διπλα μας σαν αδερφια.

Bikers. Proud to be one of them.

YΓ. Και αν θελετε και το κερασακι στη τουρτα οριστε. Μεσα στις αποσκευες ειχα μεταξυ αλλων και ενα ολοκαινουργιο σετ του τελευταιου μοντελου ενδοεπικοινωνιας της Sena, το SM5D FM. Κοστος; Αστα να πανε. Και το ειχαμε αγορασει μολις μια βδομαδα πριν οποτε δεν ειχαμε προλαβει να το χαρουμε καθολου. Αν υπηρχε κατι στα ηλεκτρονικα που με ειχε πειραξει που χαλασε αυτο ηταν ισως το μοναδικο.

Ομως κατοπιν σχετικου email στην εταιρια ο CEO των κεντρικων γραφειων της στη Γαλλια κ. Sang-Jin Kim μας ενημερωσε οτι η εταιρια θα χαρει να μας αντικαταστησει χωρις κανενα κοστος τις χαλασμενες συσκευες με ενα ολοκαινουργιο σετ θελοντας να συμβαλλουν και αυτοι με τη σειρα τους στην επιλυση ολης αυτης της περιπετειας που ειχαμε...

Μετα και απο αυτο τι αλλο να πεις πια!
Το μονο που εμενε τωρα ηταν να ξαναγεννηθει η Αυρα μου μες απ' τις σταχτες της ως ενα ελαχιστο δειγμα ευγνωμοσυνης σε ολους οσους μας βοηθησαν στη σκοτεινοτερη στιγμη...



Αθηνα, Ιουνιος 2016 ...αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορια ολτουγκεδερ που λενε και στο χωριο μου.

[AFKY]

Τα λόγια είναι περριτά...

[Παύλος]

Μπράβο Νίκο που το ανέβασες. Οι πιο παλιοί του φόρουμ την ξέρουμε την ιστορία σου, αλλά έπρεπε να υπάρχει κι εδώ.

Για να καταλάβετε όσοι δε γνωρίζετε το Νίκο τον έρωτα που έχει γι αυτή τη μηχανή διαβάστε εδώ

Καλή αντάμωση Νίκο στη Φοινικούντα

[γκ]

Η κακοτυχία εξελίχθηκε σε ωραία περιπέτεια χάρη στους Ιρλανδούς! 
Ωραία μηχανή, εγώ είχα κόλλημα με το cam gear drive.
Για τα ηλεκτρικά της ο XLGeorge είναι εγκυκλοπαίδεια.

[Δημήτρης Ανδρεάδης]

Απίστευτή ιστορία.

Υπάρχουν κάμποσοι Ιρλανδοί τσόγλανοι αλλά η πλειοψηφία είναι ωραίος και παιδεμένος λαός με φιλότιμο, τους έζησα για 3 χρόνια, δύο στο Δουβλίνο και άλλο ένα στο Cork, εκεί κοντά που περιγράφεις το συμβάν.

Μακάρι να τα πούμε κάποια στιγμή από κοντά!

[XLGeorge]

Νικο, χαιρομαι που σε ξαναβλεπουμε απο δω, σχετικα με την περιπετεια της Αυρας σου ταχουμε πει αλλου, εγινε καλυτερη/ομορφοτερη κι'απο πριν την περιπετεια! 

[M. I. Pagalos]

  Έχω διαβάσει την ιστορία όταν συνέβη, μάλλον στο περιοδικό ΜΟΤΟ, αν θυμάμαι καλά. Χαίρομαι που είσαι εδώ και θα ήθελα να συζητήσουμε κάποια στιγμή σχετικά με την ιστορία αυτή, την πιθανότητα να κανονίσουμε μια συνάντηση με όλους αυτούς που σε βοήθησαν· μια τιμητική βραδυά θα είναι? Κάτι άλλο? Με μια αναμνηστική πλακέτα ίσως που θα τους απονείμουμε?
  Θα πάμε εμείς? Θα έρθουν αυτοί? Δεν ξέρω. Πάντως νομίζω ότι κάτι πρέπει να κανονίσουμε και, αν δεν κάνω λάθος, το έχω ξαναγράψει εδώ μέσα παλαιότερα. Σε ό,τι γίνει, αν γίνει, είμαι πρόθυμος να βοηθήσω.

[tasosbob]

Ρε φιλε αυτο ειναι ΚΑΤΑΛΠΛΗΚΤΙΚΟ!!!!Το διαβασα και λιγο ελειψε να κλαψω.....πολυ συγκινηθηκα!!!
Θυμηθηκα που καποιος φιλος απο δω μεσα φιλοξενησε στην αυλη του τα παιδια απο την Πολωνια(αν δεν κανω λαθος) που ψαχναν μερος για καμπιγκ και ποσο τον ευχαριστησαν...
Και οπως ειπες BIKERS proud to be one of them....

[Ξενος]

  Έχω διαβάσει την ιστορία όταν συνέβη, μάλλον στο περιοδικό ΜΟΤΟ, αν θυμάμαι καλά. Χαίρομαι που είσαι εδώ και θα ήθελα να συζητήσουμε κάποια στιγμή σχετικά με την ιστορία αυτή, την πιθανότητα να κανονίσουμε μια συνάντηση με όλους αυτούς που σε βοήθησαν· μια τιμητική βραδυά θα είναι? Κάτι άλλο? Με μια αναμνηστική πλακέτα ίσως που θα τους απονείμουμε?
  Θα πάμε εμείς? Θα έρθουν αυτοί? Δεν ξέρω. Πάντως νομίζω ότι κάτι πρέπει να κανονίσουμε και, αν δεν κάνω λάθος, το έχω ξαναγράψει εδώ μέσα παλαιότερα. Σε ό,τι γίνει, αν γίνει, είμαι πρόθυμος να βοηθήσω.

Πολυ ωραιες ιδεες αδερφε και θα χαρω να τα συζητησουμε ολα αυτα απο κοντα, μονο που η τυχον συναντηση θα ειναι δυσκολη καθως αυτοι ειναι στην Ιρλανδια και εμεις εδω... Βεβαια, αν ψηνεστε να με χρηματοδοτησετε να τους παω την πλακετα ιδιοχειρως τοτε πολυ ευχαριστως!

[cookos]

Τί άλλο να πει κανείς.. Υπέροχοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ, υπέροχη μηχανή, απίθανη ιστορία να τη λές στα εγγόνια σου...

[M. I. Pagalos]

Πολυ ωραιες ιδεες αδερφε και θα χαρω να τα συζητησουμε ολα αυτα απο κοντα, μονο που η τυχον συναντηση θα ειναι δυσκολη καθως αυτοι ειναι στην Ιρλανδια και εμεις εδω... Βεβαια, αν ψηνεστε να με χρηματοδοτησετε να τους παω την πλακετα ιδιοχειρως τοτε πολυ ευχαριστως!

   Θα μπορούσε να συμπεριλάβει το transalp στο ετήσιο εκδρομικό του πρόγραμμα ένα ταξιδιωτικό στην Ιρλανδία. Ή οποιαδήποτε άλλη λέσχη, γιατί απ' ό,τι καταλαβαίνω είσαι -όλοι είμαστε- και σε άλλες.

[ThemistocleS]

Να σου πω την αληθεια μου μια εκδρομη του χρονου Ιρλανδια δεν θα με χαλαγε καθολου