Αναμονή να γυρίσει η ''ομάδα ψαχτήρι'' απο το κυνήγι του θησαυρού


μέχρι και ο Καπετάνιος πήγε καβάλα στο άλογό του να ρίξει μια ματιά

... και ξαναφεύγουμε.
Αλλά κάπου εδώ ο αρχηγός πήρε λάθος δρόμο, εγώ ήμουν τυχερός και είδα τον Καψιώτη απο τον καθρέπτη μου να σταματάει και να δείχνει πρός άλλη κατεύθυνση.
Προσππάθησα να ειδοποιήσω αυτόν που ακολουθούσα με τα φώτα και την κόρνα , τελικά μετά απο καμμιά 200 μέτρα ο Αγγελος το κατάλαβε και επιτάχυνε για να ειδοποιήσει αφού κανείς δεν έδεινε σημασία στην κόρνα του. Εγώ έστριψα και τους περίμενα με τον Καψιώτη στην διασταύρωση.
Το0 σωστό θα ηταν να σταματήσω και να γυρίσω πίσω απο την αρχή, αλλά θα το καταλάβαιναν? και πότε?

και στο δρόμο για το μουσείο


πλησιάζουμε ...

και οτι βλέπετε είδαμε και εμείς αφού ηταν κλειστό

Επόμενη στάση Λαύριο , κενό στην ενημέρωση αφού η μνήμη της κάμερας γέμισε .
Αφού λοιπόν αφήσαμε τους κολυμβητές του γκρούπ να βουτήξουν τις κορμάρες τους στην θάλασσα, εμείς οι πιό πειναλέοι πήγαμε στο ταβερνάκι, όπου θα τρώγαμε καλά και φθηνά αλλά θα φεύγαμε δίχως αυτιά

Αφιξη Γκρούπ Νο1



Η φάγαμε γρήγορα η εγώ δεν πρόλαβα να τραβήξω το πρίν, εδώ το μετά


δεν είναι λουκουμάδες με τρύπα , είναι μανιτάρια με καυτερό λουκάνικο


Το μετά δεν περιγράφεται ... συνέχεια στην καφετέρια, τέλεια επιλογή, την είχαμε δεί απο πριν και λέγαμε εκεί να πάμε θα έχει θέα ...

κρίμα που ηρθε ο Γιάννης, αλλά νάμαστε καλά να ξαναπάμε


αυτό δεν το είχα ξαναδεί , νόμιζα οτι ηταν ηλεκτρικό


Κλασικά νοι υπόλοιποι πάρκαραν στην σκιά και στο χώμα , και εγώ δεξιά πίσω απο τον Γερμανό στα καθαρά



Η θέα που λέγαμε



κάναμε και φιλίες


[/img]

Η επιστροφή ηταν ... βάσανο, έπρεπε να πάω απο Αττική Οδό η απο Θήβα - Λειβαδιά κάπως.
Μπλέξαμε στην Παραλιακή, κίνηση που δεν περιγράφεται, αρχισαν τα βεντιλατερια να δουλεύουν υπερωρίες και καταλήξαμε να φτάσουμε Ελευσίνα στις 09:30.
Ωραία ηταν όμως, το βράδυ την πέφτεις στο κρεβάτι σαν κούτσουρο αλλά είναι γλυκειά αυτή η κούραση.
Νάστε όλοι καλά, και να βρισκόμαστε να τα λέμε.