Το τρανσάλπ μετακόμισε, για λίγο ελπίζω, στη Θεσσαλονίκη.
Η θέα της απουσίας του ψυχοπλακωτική.
Το μόνο από τα χρέπια που μου γεμίζουν το γκαράζ, το υπόγειο, το κοτέτσι και την αυλή, που βρίσκεται σε κατάσταση λειτουργείας, είναι το μικρό Χοντάκι που φαίνεται σκεπασμένο. Το είχα πάρει για παπί, αλλά πάσχει από σπανιότητα και κόστος ανταλλακτικών για καθημερινή μοτοσυκλέτα. Χόντα του 63 γαρ.
Όσοι έχετε μπλέξει με κλασικές μοτοσυκλέτες, θα γνωρίζετε ότι συνήθως δεν πάσχουν από ιπποδύναμη. Η Χόντα ισχυρίζεται 11,5 ίππους στις 9.500 σαλ. Τα σημερινά ον οφφ 125 πόσους έχουν δηλαδή;
Έγινε τρομερή πρόοδος στα φρένα και στις αναρτήσεις όμως.
Ε λοιπόν το ταμπουράκι αυτό ήταν ευχάριστη έκπληξη για μένα, που έχω πάρει από φόβο τα κλασικά φρένα. Και δύναμη και αίσθηση και προοδευτικότητα. Σε παρατεταμένη σκληρή χρήση σε κατηφόρα αλλάζουν βέβαια τα πράγματα, όπως και για τα σύγχρονα ταμούρα όμως.
Πόσους γρασαδόρους βλέπετε;
Ούτε η χλίδα του λοίποι. Μίζα τεραστίων διαστάσεων για τα σημερινά δεδομένα και απολύτως αθόρυβη! Δεν ακούγεται εκείνο το ζζζζζζζ όταν πατάς το κουμπί, απλά αρχίζει να μουρμουρίζει η εξάτμιση. Προφανώς επειδή η κίνηση στο στρόφαλο μεταδίδεται με αλυσίδα.
Μη βάζετε δύναμη, χρησιμοποιήστε σφυρί.
Εάν το πρόβλημα δεν λυθεί, χρησιμοποιήστε βαρύτερο σφυρί.
Αν παρόλα αυτά το πρόβλημα επιμένει, εεε τότε θα είναι ηλεκτρολογικό!
