Συμφωνω με το παραπανω.
Για μενα, το πιο επικινδυνο από ολα, ειναι το σημειο που συμφιλιωνεσαι τοσο πολυ με τον κινδυνο, που φτανεις να τον αψηφας σα να μην υπαρχει.
Πχ, οταν ανεβαινεις τον κηφησο, και για 10 χιλιομετρα οδηγεις συνεχομενα αναμεσα απο μποτιλιαρισμενα αυτοκινητα, τοτε αυτη η προσωρινη "ρουτινα" σε κανει να πας λιγο πιο γρηγορα απο οσο πρεπει, να μην φοβασαι τοσο πολυ οτι θα ανοιξει μια πορτα, οτι πισω απο εκεινο το λεωφορειο περναει ενας πεζος, κλπ κλπ. Το λαθος μπορει να ειναι μοιραιο.
Η οταν πας ενα πολυωρο ταξιδι σε επαρχιακο και εχει κινηση, και σου γινεται ρουτινα να βγαινεις στο αντιθετο για να προσπερνας, απο ενα σημειο και μετα μπορει να σταματησεις να προσεχεις τον χωρο που κινεισαι και να την πατησεις (πχ μηπως στο αντιθετο εχει καποιο βεζιναδικο, καποιο στενακι που μπορει να βγει κανενα τρακτερ, κλπ κλπ)
Πιστευω οτι χρειαζεται reset του μυαλου κανοντας συχνες στασης ξεκουρασης. Να δινεις παντα 100% της προσοχης σου σε αυτο που κανεις εκεινη την ωρα, να επεξεργαζεσαι συνεχως τα στοιχεια ποιυ εχεις γυρω σου, και ασταματητα να παιρνεις αποφασεις που εχνουν να κανουν μονο με την δουλεια που κανεις εκεινη την ωρα: Το οδηγημα.