Παρασκευή 27 -7-07
Η ώρα αναχώρησης είχε κανονιστεί για της 15:00. Τα χρειώδη είχαν τακτοποιηθεί στις βαλίτσες από την προηγούμενη το βράδυ και είμαστε έτοιμοι για αναχώρηση. Με το που επιστρέψαμε από τις εργασίες μας φάγαμε κάτι ελαφρό, γιατί ως γνωστόν το ψωμοσάκουλο έχει απευθείας σύνδεση με τον εγκέφαλο και όταν λειτουργεί το ένα το άλλο υπολειτουργεί.
Μπουφάν, κράνη, γάντια, καλαμίδες και το μοτέρ, όπως πάντα πρόθυμο, ζωντάνεψε για να μας ταξιδέψει.
Προορισμός Σαμαρίνα στα 1600 μ.
Για να πάμε Σαμαρινα είχαμε δυο επιλογές. Από Τρίκαλα ή από Ελασσόνα.
Ο δρόμος των Τρικάλων γνωστός για τις βαρετές ευθείες του. Προτιμήσαμε λοιπόν να πάμε από Τρίκαλα – Γρεβενά που είναι πολύ ποιο όμορφη η διαδρομή, και να αφήσουμε τις τρικαλινές ευθείες για την επιστροφή.
Κίνηση δεν συναντήσαμε πολύ μόνο που η θερμοκρασία ήταν 37c και μας ζέστανε λίγο μέχρι να αρχίσει η ανάβαση.
Η πρώτη στάση που κάναμε ήταν στο Κεφαλόβρυσο Λάρισας σε μια πηγαία λίμνη με πολύ κρύο νερό και πεντανόστιμα ψάρια. Φύγαμε πολύ γρήγορα όμως και ακολουθήσαμε τον ορεινό δρόμο μέσω Κρανιάς - Δεσκάτης για τα σύνορα της Λάρισας με τα Γρεβενά.
Επόμενη στάση στην γέφυρα του ποταμού Βενέτικου. Φοβερό τοπίο αλλά και πολύ βρώμικο. Υπάρχει ένα πολύ ωραίο κιόσκι δίπλα στο ποτάμι που είναι τέλεια στάση για ξεκούραση ή και φαγητό αλλά δυστυχώς έχει ότι βρωμιά μπορείς να αφήσουν πίσω τους οι ορδές των Ελλήνων και ξένων εκδρομέων. Έργα ανθρώπων για τον άνθρωπο.
Μετά από λίγη ξεκούραση και τις απαραίτητες φωτο ξεκινήσαμε για την επόμενη στάση που δεν ήταν άλλη από την Σαμαρίνα. Ήθελα να φτάσουμε πριν τις 7 για να μπορέσουμε να βρούμε ξενοδοχείο και να κάνουμε και καμιά βόλτα στην περιοχή.
Περνάμε από το χωριό Μαυραναίοι και στην επόμενη διασταύρωση στρίβουμε δεξιά. Εκεί έκανα λάθος εκτίμηση. Μεχρι τότε ενα φουλάρισμα με εβγαζε για 220 χλμ περίπου. Κοιτάζω τον ημερήσιο χιλιομετρητή (ΗΧ) και βλέπω 193 χλμ. Εντάξει λέω έχω σίγουρα 30 χλμ ακόμα περιθώριο, στα επόμενα χωριά θα γεμίσω. Κάτι με έτρωγε όμως σχετικά με την ύπαρξη βενζινάδικου γιατί ξέρω ότι τα χωριά αυτά κατοικούνται μόνο για μερικούς μήνες το καλοκαίρι. Υπάρχει και αυτή η παροιμία που μας την έκαναν πλύση εγκεφάλου από το δημοτικό σχετικά με των φρονίμων τα παιδιά και δεν χρειάστηκε δεύτερη σκέψη. Τηλέφωνο στο 100 για να ρωτήσω, και ένας ευγενέστατος αστυνομικός επιβεβαίωσε τους φόβους μου. ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΒΕΝΖΙΝΑΔΙΚΟ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΥΡΑΝΑΙΟΙ ΕΠΟΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΚΟΝΙΤΣΑ. Αυτό για μένα όμως σήμαινε 20 χλμ επιστροφή. Αν ήθελα ας εκανα και αλλιως. Επιστροφή λοιπόν στους Μαυραναίους σε ένα παλιό βενζινάδικο με πολύ παλιές αντλίες και έναν παππού που είχε το εξής μαγαζί: καφεουζεριπαντοπωλειοβενζιναδικο. του οποίου οι αντλίες σχεδόν εφάπτονται του δρόμου. Μπαίνω με τη μούρη, σβήνω χωρία να βγάλουμε κράνη και περιμένω κάποιον από τους έξω καθήμενους να σηκωθούν να με εξυπηρετήσουν. Μετά από αναμονή μερικών δευτερολέπτων ακούω κάποιον να φωνάζει μέσα στο μαγαζί ¨Γιάνν΄ ελα όξω είναι κατ΄ γερμανοί με μηχανακ΄ για βιζινα¨ . Τώρα πως έγινα Γερμανός δεν το κατάλαβα
. Ίσως η μηχανή με τις βαλίτσες και ότι δεν έβλεπαν αριθμό; Ποιος ξέρει. Να μην τα πολυλογώ εφοδιαστήκαμε καύσιμα και επιστροφή για Σαμαρίνα.
Στο χωριό φτάσαμε 19:30. Σταματήσαμε δίπλα στην πλατεία και ετοιμαζόμασταν να ψάξουμε για ξενοδοχείο. Η λύση ήρθε από την διπλανή καφετέρια που μας φωνάζει κάποιος αν θέλουμε δωμάτιο και μας πάει στον ξενώνα Κυπαρρίσης. Σε αυτόν τον ξενώνα είχα μείνει πριν 6 χρόνια σε μια από τις καλοκαιρινές εξορμήσεις που κάναμε τότε με άλλους 3 φίλους στα βουνά της Ελλάδας. (Ωραία εμπειρία. Γυρίσαμε όλα τα βουνά από Ναυπακτία μέχρι Φαλακρό). Η εμπειρία μας από τον ξενώνα ήταν κάκιστη. Πήγαμε με επιφύλαξη αλλά βρεθήκαμε σε μια κατάσταση τελείως διαφορετική. Ξενώνας πεντακάθαρος, μοντέρνος και πλήρως εξοπλισμένος. Ο ιδιοκτήτης, ένας νεαρός, προσφέρθηκε ακόμα και να παραμερίσει τα τραπέζια της αυλής για να βάλουμε την μηχανή μέσα για ασφάλεια. Καταλύσαμε, μπανιαριστήκαμε και βουρ για την πλατεία όπου θα γινόταν η σπονδή στο θεό της πείνας. Στις ψησταριές γινόταν αλλεπάλληλες θυσίες. Οι αμνοί είχαν παραδώσει πνεύμα από ώρα και τώρα στριφογύριζαν ροδοκοκκινισμένοι στην σούβλα. Κάθε ψησταριά με αρνί, κεμπάπ, κοκκορέτσι κλπ αηδιαστικά κρεατικά.
Μεγάλο πρόβλημα τι να διαλέξεις και τι να αφήσεις.
Βέβαια εμείς που είμαστε χορτοφάγοι φάγαμε μόνο κεμπάπ αρνίσιο και πρόβειο για να ελέγξουμε την διαφορά. Συνοδευτικό διαλέξαμε κοκκορέτσι γιατί από τα έντερα καταλαβαίνεις την ποιότητα, μαζί με πατατούλες φρέσκες, τυράκι ντόπιο(?) κλπ. Από ποτό προτιμήσαμε άκρατο οίνο
. (Μοσχάτο με παγάκι. Δοκιμαστε το, αξίζει). Η συνεχεία περιλάμβανε βόλτα στην πλατεία όπως κάνανε και οι ντόπιοι για την χώνεψη.
Το χωριό έχει βρύσες αρκετές με κρύο και χωνευτικό νερό και το ήπιαμε άφθονο
μπας και καταφερναμε να χωνέψουμε και κοιμηθούμε το βράδυ. Όσο για την θερμοκρασία στις 21:00 είχε 22c. Κατά τις 23:00 ξεκινήσαμε για τον ξενώνα για να κοιμηθούμε νωρίς. Πέρα των πολλών χλμ της επόμενης ημέρας θέλαμε να απολαύσουμε και την ανατολή Έτσι κύλησε η πρώτη μέρα του ταξιδιού μας.
Σάββατο 28-7-07
Παρ΄ όλη την κούραση της προηγούμενης ημέρας το κλίμα στο βουνό στα 1600 μ. είναι πολύ καλό και σε ξεκουράζει. Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να ξυπνήσω πριν την ανατολή και να περιμένω στην βεράντα μέχρι δώ το σήκωμα του ήλιου. Βέβαια στις 6:30 η θερμοκρασία ήταν 12 c και ήθελε ψυχραιμία. Τα χρώματα της ανατολής στην κορυφογραμμή λίγο πριν φανεί ο ήλιος ήταν ότι καλύτερο και άξιζαν την αναμονή. Το έντονο κρύο και το πολύ πρωινό ξύπνημα δεν άργησαν να μου προκαλέσουν μια γλυκιά υπνηλία και να αναζητήσω για μια ακόμη φορά την ζεστασιά των σεντονιών:sleeping:. Όταν ξανάνοιξα τα μάτια μου ήταν 8:45 και άκουγα τις κουβέντες των χωριανών, ανακατεμένα ελληνικά και βλάχικα, χωρίς να καταλαβαίνω τι λένε. Σε 15 λεπτά ήμασταν έτοιμοι για πρωινό στον επάνω όροφο του ξενώνα με μια υπέροχη θέα στα απέναντι βουνά. Με χάλασε λίγο το τυπικό πρωινό με μαρμελάδες και βουτυράκια τυποποιημένα. Να πω την αλήθεια περίμενα κάτι διαφορετικό.
Είχαμε κανονίσει να φορτώσουμε την μηχανή και να βγούμε στην πλατεία για καφέ. Έτσι και κάναμε. Παρκάραμε δίπλα στην πλατεία και ήπιαμε από εναν ζεστό ελληνικό που πραγματικά τον νιώσαμε να μας τονώνει στην πρωινή δροσιά.
Το πρόγραμμα της ημέρας έλεγε πορεία από Σαμαρίνα προς Άρματα μέσω ενός δρόμου που είναι περιορισμένης βατότητας.
Βέβαια τον είχα κάνει και παλιά με το jeep και ήταν όντως δύσκολος. Μια δοκιμή όμως δεν βλάπτει αν και τα μηνύματα ήταν απογοητευτικά. Δύο χωριανούς που ρωτήσαμε μας απάντησαν ¨με δικιά σας ευθύνη¨. Αυτή την απάντηση δεν την είχα ξανακούσει άλλη φορά σε ανθρώπους που ρωτούσα για κάποιο δρόμο.
Ξεκινήσαμε και τα πρώτα 800-1000 μ ήταν στρωμένα με 3Α γιατί οδηγούσαν στο εργοστάσιο εμφιάλωσης του νερού Σαμαρίνα. Μετά από μια στροφή σταματούσε ο δρόμος και συνέχιζε κάτι ανάμεσα σε δρόμο και αντιπυρική ζώνη. Τα ίχνη από ερπύστριες χανόταν συχνά ανάμεσα σε λάκκους από ξεριζωμένες πέτρες και ρίζες δέντρων. Εδώ πέτυχα και την χαμηλότερη ΜΩΤ των 12 χλμ. Υπήρχαν σημεία που αγωνιζόμουν να κρατήσω την μηχανή όρθια. Δεν χρειαστήκαμε πάνω από 1 χλμ για να αποφασίσουμε να γυρίσουμε. Όλα συνηγορούσαν σε αυτό. Τα λάστιχα που δεν ήταν για τέτοιο δρόμο, ο δρόμος που δεν έδειχνε σημεία βελτίωσης, το δεξί μου χέρι που μέσα σε λίγα μέτρα είχε χάσει κάθε αίσθηση λόγω καρπιαίου σωλήνα ο οποίος δεν αντέχει τέτοιες ταλαιπωρίες, αλλά και ο φόβος του μοναχικού ταξιδιού.
Με την ουρά στα σκέλια
γυρίσαμε και αλλάξαμε τα σχέδια επιτόπου. Θα πηγαίναμε από το χιονοδρομικό της Βασιλίτσας. Στο δρόμο της επιστροφής βλέπουμε μια ταμπέλα ¨προς σπηλιά και καταρράκτη¨. Ξεπεζεύουμε και παίρνουμε το μονοπάτι για την σπηλιά. Μετά από 15 λεπτά περπάτημα φτάνουμε σε αδιέξοδο και σπηλιά πουθενά
. Περιττό να πω ότι δεν ψάξαμε για τον καταρράκτη
. Ξανά λοιπόν στην διαδρομή για την Βασιλίτσα η οποία είναι ορεινή κλειστή, υπέροχη και δροσερή. Σύμφωνα με το χάρτη φτάνοντας στο χωριό Βρυσοχώρι έπρεπε να στρίψουμε ώστε να αποφύγουμε τον τεράστιο κύκλο από Κόνιτσα. Εκεί μας περίμενε νέα ταλαιπωρία. Ο δρόμος φρεσκοστρωμένος με 3Α τόσο παχύ που σε σημεία το λάστιχο βούλιαζε ολόκληρο μέσα. Πολύ δύσκολος ο έλεγχος και η περισσότερη διαδρομή κατηφορική. Ούτε συζήτηση για φρένα. Αναγκαστικά κατέβηκα με τον κινητήρα. Κάναμε τα 12 χλμ με 1η και 2η . Χρειαστήκαμε 25 λεπτά για την απόσταση αυτή. Με το που τελειώσαμε είχα ανάγκη από μια καλή στάση γιατί το χέρι μου ήταν στα τελευταία του.
Συνεχίσαμε δύσκολα πλέον γιατί μούδιαζε συχνά το χέρι μου και οδηγούσα για μεγάλα διαστήματα με το ένα μόνο. Επιτέλους φτάσαμε στην διασταύρωση για Βραδέτο.
Είχα δει στο internet ότι είχαν φτιάξει ξενώνα ενώ την τελευταία φορά που πήγα πριν 6 χρόνια δεν υπήρχε τίποτα. Τότε γνωριστήκαμε και με τον ιδιοκτήτη του μοναδικού καφενείου του χωριού τον Λάμπρο*** και ήθελα να τον ξαναδώ. Παίρνουμε τον ανηφορικό δρόμο και το κρύο άρχισε να γίνεται περισσότερο έντονο. Λίγο πριν το χωριό συναντήσαμε ένα κοπάδι γελάδια να περπατούν στην μέση του δρόμου. Έκοψα ταχύτητα γιατί ποτέ δεν ξέρεις πως μπορεί να αντιδράσουν τα ζώα και μάλιστα τέτοιου μεγέθους, όταν με την άκρη του ματιού μου είδα 3 σκυλιά να κατεβαίνουν την πλαγιά κατά πάνω μας. Ανοίγω το γκάζι απότομα και η Ερμιόνη γλυτώνει για μερικά εκατοστά ένα δάγκωμα το οποίο τελικά το τρώει η βαλίτσα
. Το τράνταγμα ήταν περισσότερο από όσο περίμενα ή για να ακριβολογώ δεν το περίμενα. Νόμιζα ότι είχα καταφέρει να ξεφύγω. Ο πίσω τροχός σε κατάσταση έντονης επιτάχυνσης έφαγε και το τράνταγμα και έχασε την πρόσφυσή του. Χρειάστηκε ανάποδο τιμόνι και πολύ τύχη για να μην πέσω. Ευτυχώς ήταν από τα καλά τσοπανόσκυλα που δεν κυνηγούν τα οχήματα. Στα 20 μ μπροστά ήταν και ο βοσκός ο οποίος μάλλον είχε πάρει ληγμένα ή είχε νοητικό πρόβλημα γιατί μας κοιτούσε με ανοιχτό το στόμα αποχαυνωμένος και αδιάφορος για τι αν θα είχαμε ατύχημα ή όχι. Κυριολεκτικά στον κόσμο του.
Μπαίνουμε στο χωριό και δεν βλέπω καμία αλλαγή. Ήταν όπως το θυμόμουν . Στην πλατεία που βρίσκεται και το καφενείο η ίδια γνώριμη εικόνα, η γιαγιά Κωστάντο ( η μητέρα του Λάμπρου), μερικοί χωριανοί και μερικοί περιπατητές που ανεβήκαν την σκάλα του Βραδέτου και ξεκουράζοταν μέχρι να έρθει η ώρα να φύγουν. Ο Λάμπρος δυστυχώς ήταν σε μια υποχρέωση και θα έλειπε όλο το ΣΚ. Ατυχία σκέφτηκα
αλλά τι να κάνουμε. Ο ξενώνας που είναι ξαναρωτάω; και η απάντηση ήταν για γέλια. Ποιος ξενώνας; Δεν υπάρχει ξενώνας εδώ!!. Μα λέω στο internet κλπ.
Α!!!!
Τώρα τον χτίζουν του χρόνου θα είναι έτοιμος, μου λένε, και για μια ακόμα φορά στην ζωή μου σιχτιρίζω το δίκτυο που με παραπλάνησε και πάλι.
Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα δεν ήταν για να κάτσουμε πολύ. Σκοτείνιαζε πλέον και έπρεπε να κατέβουμε Καπέσοβο ή Τσεπέλοβο για διανυκτέρευση.
Όχι ακόμα μου λέει ένας παππούς τα σκυλιά θα τα βρεις πάλι στο δρόμο, να περιμένεις μέχρι να φύγει το κοπάδι για το μαντρί και μετά να φύγεις.
Πάνω που λέγαμε αυτά να και ένα περιπολικό με 3 συνοριοφύλακες. Τους πραγματικούς όμως όχι τους άλλους που τους έκαναν αστυνομικούς. Με φαιοπράσινες στολές.
Πιάσαμε κουβέντα, ο ένας μάλιστα είχε και ένα VStrom. Και οι 3 παιδιά μάλαμα. Αυτοί μας βοήθησαν να κατέβουμε. Φύγαμε μαζί και σταμάτησαν στο δρόμο, κατέβηκαν 2 από αυτούς και έδιωξαν τα σκυλιά για να περάσουμε. Να είναι καλά και τους ευχαριστώ και δημοσίως. Δυστυχώς δεν ξέρω τα ονόματά τους για να τα αναφέρω.
Φτάνουμε στο Καπέσοβο και κοιτάζω τις σημειώσεις με τους ξενώνες που είχα βρει στο δίκτυο. Πρώτος και καλύτερος ο ¨Καπέσοβο¨. Τηλέφωνο για να τον βρούμε και συζήτηση για το που να αφήσω την μηχανή. Μέσα στο χωριό μου λένε δεν μπαίνουν οχήματα γιατί είναι καλντερίμι, έπρεπε να την αφήσω έξω από το χωριό και να κουβαλήσω τα πράγματα περί τα 300 μ. Το κουβάλημα λέω ΟΚ αλλά να αφήσω την μηχανή στο πουθενά είναι ανέκδοτο που δεν γελάμε
. Μόλις είδε ότι θα έφευγα βρέθηκε λύση και μάλιστα να φτάσω μέχρι μπροστά στην πόρτα του ξενώνα.
Παρεμπίπτοντος ήταν τουλάχιστον 6 αυτοκίνητα μέσα στο χωριό που απαγορευόταν τα οχήματα. Μόλις κατεβάζουμε τα μπαγκάζια διαπιστώσαμε ότι έπρεπε κάπως να γυρίσουμε την μηχανή για να φύγουμε την άλλη μέρα. Εκεί να δείτε ταρζανιές. Σε 2 μετρα χώρο. Ευτυχώς έχω συντρόφισσα που μπαίνει μέσα σε όλα. Μαζί την στρίψαμε λίγο-λίγο. Όσοι το έχουν κάνει καταλαβαίνουν τι τραβήξαμε. Οι υπόλοιποι πάρτε μια ιδέα από τις φωτό. Επιτέλους ήρθε η ώρα για μπάνιο. Έλα όμως που το νερό δεν ήταν έτοιμο
. Μέχρι να ζεσταθεί πήγαμε στην πλατεία για φαγητό. Το μαγαζάκι ήταν κλασικό μαγαζί τέτοιου χωριού . Λίγο από όλα. Καφενείο, ψησταριά και μερικά χρειώδη.
Έχω μόνο σουβλάκια και λουκάνικά μας λέει.
Κανένα πρόβλημα του λέω βάλε 10 σουβλάκια.
Μπα 8 θα σου βάλω τα 10 είναι πολλά και είναι και βράδυ.
Τι να πω. Αφού φρόντιζε για την υγεία μου αυτός εγώ περίσσευα.
Αυτό που μας έμεινε όμως ήταν το κρασί. Ένα υπέροχο ζωηρότατο κόκκινο κρασί με μια πολύ ιδιαίτερη γεύση. Αν ποτέ περάσετε αξίζει να κάνετε μια παράκαμψη να το δοκιμάσετε.
Μετά το φαγητό κάναμε και μια βόλτα στο πραγματικά γραφικό χωριό και πήγαμε για ύπνο. Τις εντυπώσεις για τον ξενώνα τις άφησα στον υπουργό τουρισμού
(Ερμιόνη) και θα σας τις παραθέσω έπ΄ ακριβώς.
¨Η ιδιοκτήτρια η κα. Βελλησαρία ήταν πρόσχαρη και πρόθυμη να μας φιλοξενήσει στον πραγματικά όμορφα διακοσμημένο ξενώνα της, που είναι παλιό πέτρινο δίπατο σπίτι διαμορφωμένο για τις ανάγκες του ξενώνα. Η πρώτη εντύπωση, φυσικά, είναι καταπληκτική. Το πρόβλημα ξεκινάει από την στιγμή που μπαίνουμε στο δωμάτιο που μας παραχωρεί. Το καζανάκι δεν λειτουργεί και η τουαλέτα ήταν βρώμικη. Τα χαλιά μπορεί να ήταν ασκούπιστα από τότε που στρώθηκαν και, ευτυχώς, τα σεντόνια ήταν καθαρά. Δεν βαριέσαι νύχτα είναι θα περάσει λέμε. Σίγουρα όμως δεν θα ξαναπάμε.¨
Κυριακή 29-8-07
Μας ξύπνησε ο ήχος της καμπάνας. Η ώρα ήταν 7:30. Με το δεδομένο ότι κοιμηθήκαμε στις 1:30 οι 6 ώρες ύπνου μας ξεκούρασαν. Το κλίμα στα μέρη αυτά είναι καταπληκτικό. Σηκωθήκαμε φάγαμε πρωινό και στην συνέχεια φορτώσαμε την μηχανή για να φύγουμε. Περάσαμε όμως και από την εκκλησία για να προσευχηθούμε για καλή επιστροφή και να ακούσουμε έστω και λίγο από την κυριακάτικη λειτουργία.
. Ήταν μια παλιά εκκλησία του 1793 όμορφα αγιογραφημένη αλλά με πολύ λίγο κόσμο. Ίσως επειδή ήταν και νωρίς. Ποιος ξέρει.
Επόμενη στάση τα Γιάννενα για καφέ στην λίμνη. Ο υπουργός εμπορίου (Ερμιόνη) έκανε και ένα έλεγχο στα καταστήματα με τα ασημικά και μου έβαλε ένα πρόστιμο 70 € για την γκρίνια μου περί της ανάγκης της ή όχι για ένα ακόμη ασημένιο δαχτυλίδι που αυτή την φορά όμως είχε λευκή πέτρα. Πλήρωσα το πρόστιμο αμέσως
χωρίς έκπτωση 50% όμως και ξεκινήσαμε για Μέτσοβο. Στο δρόμο, στο υψος της Μπαλντούμας, βλέπουμε πινακίδα για Βοβούσα που την είχαμε στα σχέδια μας αλλά από Μέτσοβο μεριά. Χωρίς σκέψη στρίβουμε, αριστερά, αφού πρώτα εφοδιαστήκαμε καύσιμα γιατί είναι κάμποσα χλμ
, και μπαίνουμε σε μια διαδρομή πολύ κλειστή με στροφές παγίδες και πολύ συχνές λακκούβες μέσα στις στροφές. Κουραστική διαδρομή τα πρώτα 20 χλμ αλλά μετά έγινε όμορφη με καλύτερη άσφαλτο και με δυνατότητα για ¨παιχνιδίσματα¨. Σε ένα από τα παιχνιδίσματα αυτά παρουσιάζεται μπροστά μας ακριβώς στην γραμμή της στροφής μια κοτρώνα. Απότομο σήκωμα της μηχανής και ευθεία για το έρισμα στο οποίο σταματήσαμε τελευταία στιγμή. Πιο συνετά στην συνέχεια γιατί ο υπουργός συγκοινωνιών (
) απειλούσε ξανά με πρόστιμο. Φτάνουμε Βοβούσα και στην πρώτη ταβέρνα σταματάμε γιατί είχαμε πεινάσει πολύ.
Μόνο λουκάνικα λέει ο ¨σεφ¨. Ενα λουκάνικο στα 2 φάγαμε και υποσχεθήκαμε στα στομάχια μας κοντοσούβλι μετσοβίτικο. Καβάλα ξανά και παίρνουμε το δρόμο για Μέτσοβο. Στην διαδρομή ο υπουργός περιβάλλοντος (
) βλέπει μια πολύ όμορφη λιμνούλα γεμάτη νούφαρα. Απαραίτητη στάση για φωτό και ευκαιρία για ξεκούραση. Εκεί ο προθυπουργός (εγώ) είχα φροντίσει να πάρω κρυφά μερικά σιροπιαστά για την περίπτωση υπογλυκαιμίας του υπουργού μου. Και τα τίμησε δεόντως. Φτάνουμε στην τεχνίτη λίμνη στο Μέτσοβο και η ώρα κόντευε 16:00 Στάση για ύπνο κάτω από τις οξειές μέχρι τις 18:00. Μετά βόλτα για κοντοσούβλι στην πλατεία Μετσόβου σε μαγαζί φάε και φύγε, τύπου κοντοσουβλοφαστφουντάδικο στην λαδόκολα. Για πηρούνια είχε οδοντογλυφίδες και όταν ζήτησα ενα μου απάντησε " έτσι είναι το στυλ του μαγαζιού". Το στυλ του μαγαζιού είναι κονόμα και αρπαχτή
Μπορώ να πω με σιγουριά ότι με χάλασε και δεν θα τον ξαναεπισκευτώ:eusa_naughty:.. Αλλωστε έχει αρκετές άλλες ψησταριές το χωριό. Καθίσαμε μέχρι τις 19:30 και καβαλήσαμε για Λάρισα μονοκοπανιά.
Στον γυρισμό και στις ευθείες των Τρικάλων σημειώθηκαν και οι υψηλές παρατεταμένες.
Πάντα με πιάνει αυτή η αδημονία να φτάσω όσο πιο γρήγορα γίνεται στην επιστροφή.
Φτάσαμε με σκοτάδι πλέον και με ένα ολόγιομο φεγγάρι να φωτίζει το δρόμο μας. Αυτή είναι και η τελευταία φωτό της εκδρομής
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
Ελπίζω να μην σας κούρασα
Όπως καταλάβατε είμαι απλώς πρωθυπουργός.
Φωτό όποιος θέλει σε μεγάλη ανάλυση το ζητάει
Τηλέφωνα επίσης όποιος θέλει ζητάει
ΟΙΚΟΝΟΜΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
• Συνολικά χιλιόμετρα :797,6
• Συνολικός χρόνος οδήγησης :15:43:51
• Κόστος καύσιμων : 44€
• Κόστος / χιλιόμετρο : 0,055€ (18,79 δρχ.)
• Μέση θερμοκρασία : 27,8
• Μέση ταχύτητα ταξιδιού :49,76
• Μεγίστη ταχύτητα :173,1 χλμ
• Ελαχίστη ταξιδίου1 :12 Χλμ
1 Ελαχίστη εννοείται η συνεχή κίνηση για περισσότερο από 100 μ με αυτή την ταχύτητα λογά συνθηκών δρόμου. Οι εκκινήσεις και οι στάσεις δεν υπολογίζονται.
