Να αρχίσω σιγά σιγά να τα γράφω, τώρα που είναι ακόμα φρέσκα αν και δεν νομίζω ότι ακόμα έχω συνειδητοποιήσει που ήμασταν μερικές μέρες πριν και που είμαστε τώρα.
Εδώ και αρκετά χρόνια κουβέντιαζα με διάφορους φίλους για προορισμούς λιγότερο Ευρωπαϊκούς, όπως ο Πόντος, η Συρία – Ιορδανία και φυσικά η Καππαδοκία. Για εμάς τους νησιώτες (Μυτιλήνη – Χίος) είναι πιο εύκολο μιας και τα καραβάκια σε 45 λεπτά (από Χίο) και σε 90 λεπτά (από Μυτιλήνη) σε αλλάζουν χώρα – ήπειρο.
Η ιδέα έπεσε λίγο πριν το Πάσχα. Που θα πάμε φέτος ρε παιδιά; Τι λέτε για Καππαδοκία; Τόσα χρόνια το λέμε καιρός να το κάνουμε κιόλας. Τα χρήματα περιορισμένα οπότε ένας φτηνός προορισμός θα ήταν ότι έπρεπε. Πότε; Όποτε να ΄ναι, αρκεί να φύγουμε. Ξενοδοχεία θα κλείσουμε; Βρωμάει ο τόπος, να φύγουμε και βρίσκουμε όπου μας αρέσει. Εντάξει λοιπόν, θα φύγουμε. Τέλος Ιούνη η και λίγο αργότερα. Θα κάνει ζέστες; Ε, και;
Από τις πρώτες κουβέντες μέχρι και την ημέρα που φύγαμε μαζευτήκαμε 6 μηχανές. Τελευταία προσθήκη στην παρέα ο Παναγιώτης (apnea).
Βάλαμε λοιπόν κάτω χάρτες, χάρτινους και ηλεκτρονικούς, βρήκαμε τις ημερομηνίες, κλείσαμε και όλες τις διανυκτερεύσεις εκτός μιας που θα μέναμε όπου βρίσκαμε ανάλογα τα κέφια και την 1η Ιούλη στις 8 το πρωί είμαστε έξω από την πόρτα του τελωνείου στη Μυτιλήνη. Ο Σπύρος (vstrom), ο Νίκος (1150GS), ο Παναγιώτης (F650), o Φώτης (vstrom), o Παναγιώτης (Varadero) και η αφεντιά μου. Λίγο χάζεμα, πειράγματα για τα χρέπια μας, κάμποση αναμονή, ταξίδι 90 λεπτών, ξανά αναμονή, έλεγχος στο τελωνείο της Τουρκίας, συνάλλαγμα, και επιτέλους κατά τις 12:00 είμαστε έξω από το Ayvalik, στη σκιά μερικών πεύκων να αρματωνόμαστε για τα πρώτα χιλιόμετρα. To 1150GS είχε καιρό να κάνει ταξιδάκι και δε κρατιόταν με τίποτα. Γι αυτό το δέσαμε μη πέσει στη θάλασσα κι έχουμε κι άλλα
Προορισμός το Aksehir, 534 χλμ μακριά. Μετά τα πρώτα 70 χλμ άρχισα να αναρωτιέμαι αν κάτι δεν πάει καλά με την ανάρτηση. Η μηχανή χόρευε σαν βάρκα που περνάει το Κάβο Ντόρο. Μετά από λίγο έστρωσε η κατάσταση αφού βελτιώθηκε η ποιότητα του οδοστρώματος και σφίχτηκε λίγο η προφόρτιση αλλά και η απόσβεση.
2-3 διακοπές στο F650 μας γέμισαν με άγχος που εξαφανίστηκε μόλις αλλάχθηκε το φιλτράκι της βενζίνης που μάλλον ήταν μικρό για τη συγκεκριμένη μηχανή. Η διαδρομή μέχρι το Aksehir περίεργη. Διαφορετικά τοπία από τα δικά μας. Μεγάλες ευθείες, βαρετές τις περισσότερες φορές, πόλεις και χωριά στη μέση που πουθενά, με πολύ τσιμέντο και κάμποση σκόνη. Ζέστη υποφερτή που όσο ανεβαίναμε υψόμετρο μετριαζόταν ακόμα περισσότερο. Πολλά έργα στους δρόμους. Οι 2 λωρίδες ανά κατεύθυνση συχνά πυκνά γινόταν μια, μιας και το ένα ρεύμα ήταν κλειστό για έργα. Όριο ταχύτητα στους δρόμους με το διαχωριστικό χαντάκι στη μέση τα 90χλμ/ώρα. Το ξεπερνάγαμε στο βαθμό που το ξεπέρναγαν και οι ντόπιοι. 100 με 110 χλμ/ώρα στο κοντέρ και κάτω στα 90 στην υποψία μπλόκου. Το πρώτο μας σταμάτησε λίγο μετά την Πέργαμο αλλά δεν προλάβαμε να βγάλουμε ούτε τα κράνη. Ρώτησε από που είμαστε, ρώτησε που πάμε μας χαιρέτησε και … Ήταν και το τελευταίο που μας σταμάτησε. Συχνά πυκνά βλέπαμε πολλά μπλόκα αλλά κανένα δεν ασχολήθηκε μαζί μας. Στην πρώτη στάση για καφέ μας κοίταζαν σαν εξωγήινους. Πιτσιρίκια να χαζεύουν τις μηχανές και θαμώνες του καφενείου με ένα ζεστό χαμόγελο έδιωχναν εύκολα την όποια ανησυχία υπήρχε στον καθένα μας για τριτοκοσμικούς προορισμούς, θέματα ασφάλειας και άλλες μικρές η μεγαλύτερες έγνοιες που πιθανόν να έχουμε όλοι, στην αρχή, όταν η σκέψη σχεδιάζει ταξίδια πέρα από τα συνηθισμένα.
Τα τελευταία 100 χλμ πριν το Aksehir έγιναν δύσκολα. Μια λωρίδα ανά κατεύθυνση (λόγω έργων) νταλίκες και στα δύο ρεύματα και λόγω του σχετικού χαζέματος, μας είχε πιάσει η νύχτα. Χωρίς όμως κάποια ιδιαίτερη δυσκολία και με αυξημένη απλά την προσοχή μας φτάσαμε στο ξενοδοχείο. Γρήγορο μπάνιο και γραμμή στον 5ο για κεμπάπ και μπύρες. Άλλη μια μπύρα στο μπαρ του ξενοδοχείου και γρήγορα για ύπνο μιας και την επόμενη μας περίμεναν άλλα 360 χλμ μέχρι το Anatolia Cave στο Goreme.
Συνεχίζεται …
