Η ταβέρνα που φάγαμε στο χωριό πάνω από τον Αγ. Νικόλαο στην Κρήτη.
Φοβερά φαγητά και όλα δικής τους παραγωγής.
Μιχάλη δώσε λεπτομέρειες
Ε, αφού θέλετε λεπτομέρειες...Λοιπόν η ταβέρνα ανήκει σε έναν τύπο του οποίου ο πατέρας είναι βοσκός στα βουνά, απ' αυτούς τους αρχέγονους σε πετρόκιτιστα σπίτια χωρίς ηλεκτρικό και τα γνωστά, που κατοικούν μόνιμα στο βουνό, στο μαντρί.
Απ' αυτούς τους παλιούς αυτάρκεις αγρότες που παράγουν μόνοι τους ό,τι χρειάζονται. Από το τυρί μέχρι τα χόρτα και λαχανικά, κρασί, ρακή, ελαιόλαδο, πατάτες.
Ο ταβερνιάρης λοιπόν, πάει μια φορά τη βδομάδα στη στάνη και γυρίζει πίσω φορτωμένος για την ταβέρνα τα καλά του θεού: από αγνό κατσικάκι (το καημένο), τυρί κάθε είδους φυσικά, μέχρι χόρτα μαζεμένα από το δάσος.
Ακόμη και ο ντάκος (παραδοσιακό ψωμί) είναι φτιαγμένος από τη μάνα του με τον παλιό παραδοσιακό τρόπο στον ξυλόφουρνο.
Επίσης, κάπου στην πίσω μεριά εκτρέφει κόκορες (εδώ πετεινούς) για κρασάτο. Τον παίρνουν τηλέφωνο και του λένε οι πελάτες "σφάξε ένα πετεινό, φτιάξ' τον όπως ξέρεις και ερχόμαστε". Και φυσικά, όλα μαγειρεμένα με ελαιόλαδο δικής του παραγωγής.