Και εννοώ ότι γύρισα από τις καλοκαιρινές μου διακοπές, καθώς φέτος τις πήρα λίγο νωρίς (αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι δε θα κάτσουν 3-5μεράκια εδώ και κεί
)
Καταρχήν χαιρετισμούς σε όλο τον κόσμο και ειδικά στα νεά μέλη του forum που προέκυψαν το 15μερο που έλειπα
Ο προορισμός μας, εμού και της Χαράς, ήταν η Κρήτη (για αλλη μια φορά) όχι όμως δίτροχοι αλλά τετρακίνητοι. Κύριος σκοπός να λιώσουμε για άλλη μια φορά τις σόλες μας στα βουνά και τα λαγκάδια της Μεγαλονήσου. Αρχίζοντας λοιπόν από το Σάββατο προ του Αγ.Πνέυματος, οπότε και φτάσαμε Χανιά, διασχίσαμε το φαράγγι της Αγ. Ειρήνης στο νότο (εύκολη πεζοπορία 3 ωρών) και ακολούθως μπανάκι στη Σούγια. Μετά ανηφορήσαμε με το τζιπ προς τις δυτικές πλαγιές των Λευκών Ορέων στο εκκλησάκι της Αγ. Αικατερίνης, πάνω από το χωριό Κουστογέρακο, όπου και στήσαμε τη σκηνή. Ανάβω φωτιά (είχα κι ένα κουνελάκι να ψήσω,πρωινό ψώνιο από την υπέροχη δημοτική αγορά των Χανίων) και προκύπτουν και 5 πεινασμένοι συνάδελφοι ορειβάτες που κατέβαιναν από Γκίγκιλο μέσω του μονοπατιού Ε4 (διαδρομή που θα κάναμε την επόμενη). Έγινε ωραίο τσιμπουσάκι καθώς οι μάγκες είχαν και ωραίο κρασάκι μαζί τους οπότε χαλάλι το κουνέλι!
Την άλλη μέρα κάνουμε μια φανταστική ανάβαση μέσω του Ε4 στην καρδιά τον Λευκών Ορέων προς Γκίγκιλο και Λινοσέλι με τη μισή 8ωρη διαδρομή μέσα σε υπέροχη ευρεία κοίτη ξεροχείμαρου κατάφυτη με κέδρους, πρίνους και πεύκα (σπάνιο πράγμα τα δάση στην Κρήτη). Μόνο παρατράγουδο η συνάντηση με λαθροκυνηγό κρι-κρι. Το βράδυ επιστροφή και διανυκτέρευση στο ίδιο σημείο.
Του Αγ.Πνεύματος μετακομίζουμε απο τις δυτικές πλαγιές των Λευκών Ορέων και απο το Βορρά μέσω Θερίσου καταλήγουμε στο οροπέδιο του Ασκύφου, στο χωριό Ίμβρος όπου διανυκτερεύσαμε στα υπέροχα δωμάτια-ταβέρνα της Κατερίνας και Σήφη Ζερβού (30 ευρώ το 2κλινο, φαί σπιτικό, καταπληκτικό και πάμφθηνο). Την άλλη μέρα κατάβαση και ανάβαση του Ιμβριώτικου φαραγγιού με τα εντυπωσιακά στενώματα (ένα 4ωράκι υπολογίστε) και μετά βουρ για Σφακιά κι από εκεί Ανώπολη και γέφυρα Αράδαινας. Εκεί αφήνουμε το αμάξι και την ίδια μέρα ζαλωμένοι με σκηνή και τα σχετικά κατεβαίνουμε το παλιό καλντερίμι προς την κοίτη του φαραγγιού κι από εκεί μετά από μια ψιλοζόρικη 3ωρη κατάβαση (οι οδηγοί γράφουν 1.45' αλλά είναι εξωπραγματικός χρόνος, το φαράγγι έχει μήκος αρκετά χιλιόμετρα και σε αρκετά σημεία έχει χαλασέ με ογκόλιθους στην κοίτη του και θέλει λίγο σκαρφάλωμα) φτάσαμε στην παραλία Μάρμαρα (πρόσβαση μόνο πεζή ή με σκάφος) όπου και στήσαμε τη σκηνούλα. Highlight της διαδρομής τα απίστευτα γίδια που βλέπαμε κολλημένα στους πανύψηλους γκρεμούς (200μ+) πάνω απο τα κεφάλια μας. Κάποια από αυτά βέβαια πού και πού γκρεμοτσακίζονταν όπως μαρτυρούσαν κάποια κουφάρια που βλέπαμε στη διαδρομή. Πάντως ομολογώ ότι το φαράγγι της Αράδαινας είναι από τα ωραιότερα που έχω κάνει, πολύ επιβλητικό.
Την άλλη μέρα αποφασίσαμε να ανέβουμε στο σημείο που ήταν το αμάξι ανηφορίζοντας το βουνό εκτός του φαραγγιού (ανάβασή του θα ήταν ακόμα δυσκολότερη από την κατάβαση-ειδικά όντας φορτωμένοι) μέσω ενός ωραίου μονοπατιού που σε 2,5 ώρες σε έβγαζε στη γέφυρα της Αράδαινας (δηλ του Βαρδινογιάννη) αφού ανηφόριζε στις νότιες πλαγιές των Λευκών Ορέων με υπέροχη θέα στο Λιβυκό και τη Γαύδο. Το μονοπάτι περνάει μέσα από το έρημο χωριό-φάντασμα Λιβανιανά με ημερομηνία τελευταίου τάφου το 2003 (ανέκδοτο η μισοσβησμένη γραφή στον τοίχο του νεκροταφείου "Καλώς ήρθες πρωθυπουργέ της Ελλάδας Κωνσταντίνε Μητσοτάκη"!!!!) Ηighlight της διαδρομής τα δύο ζευγάρια τεράστιων γυπαετών (κοκκαλάδων όπως τους λένε στην Κρήτη) που παρακολουθούσαμε να ανεμοπορούν για ώρα πάνω από τα κεφάλια μας.
Αφού πήραμε πάλι το αμάξι πιάσαμε ανατολική ρότα προς Φραγκοκάστελο (φάγαμε κα-τα-πλη-κτι-κά σε ανύποπτο ταβερνάκι-αχ αυτή η Κρήτη με την υπέροχη και φτηνή κουζίνα της!) με διανυκτέρευση σε δωμάτια στον Πολύριζο Ρεθύμνου με υπέροχη φεγγαράδα στο Λιβυκό. Την άλλη μέρα πέρασα από παλιές μου αγάπες, τις παραλίες από Πρέβελη μέχρι Άγιο Παύλο (από τις καλύτερες παραλίες της Κρήτης, Λίγρες,Τριόπετρα κλπ, όχι πια η παραλία Πρέβελη, είναι πλέον καμμένη από μόλυνση, ομπρέλες και λοιπά "πολιτισμένα" αξεσουάρ) αλλά μας τράβηξε πάλι το βουνό και καταλήξαμε στις νότιες πλαγιές του Ψηλορείτη, πάνω από το χωριό Κουρούτες, στο παραμυθένιο εκκλησάκι του Αγ. Τίτου μέσα σε δάσος από υπεραιωνόβιους πρίνους στα 1000 μέτρα υψόμετρο. Εκεί κατασκηνώσαμε (διαθέτει πηγή με παγωμένο νερό) και μπορώ να πω ότι είναι από τα ωραιότερα μέρη που έχω κατασκηνώσει στη ζωή μου. Το πρωί βλέπεις απο ψηλά τη μέρα να χαράζει πάνω από την κοιλάδα Αμαρίου και τις ηλιαχτίδες να χαιδεύουν τις πλαγιές του Ασιδέρωντα και στο βάθος τα μεγαλόπρεπα Λευκά Όρη να βάφονται με το μοναδικό χρώμα της αυγής. Το πρόγραμμα για την επόμενη μέρα είχε τη ζόρικη ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή του Ψηλορείτη Τίμιος Σταυρός (2456μ), μια ανάβαση που υπερτερεί κατά τη γνώμη μου της κλασσικής από Ιδαίο Άντρο καθώς το πρώτο κομμάτι είναι μέσα σε εκπληκτικό δάσος από τεράστιους υπεραιωνόβιους πρίνους. Πριν την κορυφή συναντήσαμε και χιόνια μια και το υψόμετρο είναι υψόμετρο είτε στην Πίνδο είτε στην Κρήτη
Εντυπωσιακό το πέτρινο εκκλησάκι του Τίμιου Σταυρού που στέκει πεισματικά στην κορυφή παρά τις αντίξοες συνθήκες που χαρακτηρίζουν τέτοια υψόμετρα το χειμώνα.Μετά απο 9 ώρες πεζοπορία ήμασταν πίσω στη σκηνή έτοιμοι για ύπνο βαθύ!
Οι πεζοπορικές δρασηριότητες έκλεισαν εκεί καθώς τις υπόλοιπες ημέρες χαλαρώσαμε στις παραλίες του νότιου Ηρακλείου.Εντυπωσιακό εδώ το φαράγγι της Τρυπητής όπου ο χωματόδρομος περνάει από μέσα τσίμα τσίμα με τα ψηλά λίθινα τοιχώματα.
Το περασμένο ΠΣΚ που ήταν και το τελευταίο της άδειας το περάσαμε με τη σκηνούλα και το ψαροντούφεκο σε υπέροχη ερημική παραλία της Κεντρικής Εύβοιας ευτυχώς με τέτοιο προσανατολισμό που δεν την έπιανε ο αέρας που σήκωσε το ΣΚ. Άλλος φοβερός τόπος η Έυβοια. Τη θεωρώ εφάμιλλη του Πηλίου σε φύση και παραλίες, μόνο στη γραφικότητα των χωριών υστερεί (και βέβαια στις τιμές
)
Εύχομαι καλές διακοπές σε όλο τον κόσμο, το καλοκαίρι είναι εδώ !
Φώτης Δημητρακόπουλος
ΥΓ: οι χρόνοι των πεζοπορικών διαδρομών είναι "καθαροί", δηλ μόνο με ολιγόλεπτες στάσεις και με μέσο ρυθμό. Έγιναν με χάρτες τις Ανάβασης σειρά Topo 25 ως επί το πλείστον σε καλά σηματοδοτημένα μονοπάτια (εξαίρεση η ανάβαση στον Ψηλορείτη που λόγω κακής σήμανσης μπορεί να είναι πολύ προβληματική υπό ομίχλη). Αρκετές πληροφορίες αντλήθηκαν από την Ανεξερεύνητη Κρήτη του Στ. Ψημένου. Όλο το υλικό είναι στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου πεζοπόρου για δανεισμό.
