Ευχαριστούμε για τα συγχαρητήρια,
Να πω ξεκινώντας ότι και ο Τόλης έφερε κούπα πίσω μια και έτρεχε με το Σαμουράι και κέρδισε την 1η θέση στην Α3!
Για τον αγώνα έχω να πω τα εξής :
Ήμουν προετοιμασμένος για πολλή σκόνη και ζέστη αρχή εβδομάδας αλλά τελικά ο καιρός αποφάσισε να βρέξει το τεραίν, μόνο που…το παράκανε σε κάποια σημεία. Η διαδρομή ήταν χωρισμένη σε δύο ειδικές (106 και 113χλμ). Η μεν πρώτη ξεκινούσε από Λιβαδειά και διέσχιζε από νότο προς βορρά την κοιλάδα του Κηφισού (ανάμεσα σε Καλίδρομο και Παρνασσό δηλαδή, εκεί που είναι η Αμφίκλεια κλπ).Αυτό το κομμάτι ήταν αρκετά γρήγορο αλλά ήθελε προσοχή γιατί αλλού ήταν στεγνό και αλλού βρεγμένο με πολύ ύπουλη λάσπη και κάτι θεόρατα τρακτέρ να κυκλοφορούν. Μετά η διαδρομή έκοβε δυτικά προς Γραβιά και από εκεί ανέβαινε τις βορειοανατολικές πλαγιές της Γκιώνας μέσα από πεδίο παλιών λατομείων αρχικά και μετά μέσα από υπέροχο δάσος με δρυς και αργότερα έλατα. Στα λατομεία εγώ «τυφλώθηκα» καθώς έμεινα από κοντέρ (γύρω στο 70χλμ δηλαδή της πρώτης ειδικής) και συνέχισα βρίζοντας τη γκαντεμιά μου
και πηγαίνοντας «με το μάτι» διαβάζοντας μόνο το roadbook (το οποίο ήταν πολύ προσεγμένο ομολογώ). Η πρώτη ειδική πέρναγε ακολούθως στην νότια Οίτη (όπου η βροχή άρχισε να γίνεται ενοχλητική στην ορατότητα κατά τόπους) και κατέληγε στο χωριό Παύλιανη. Κι εκεί που νόμιζα ότι από άποψη χρόνου ήμουν πλέον εκτός συναγωνισμού λόγω του προβλήματος με το κοντέρ, πετυχαίνω τον Τηλέμαχο (είχε πάρει εκκίνηση 2 λεπτά πριν από μένα) και κανά δυο άλλους να κάνουν τσιγάρο λίγα μέτρα πριν το τέρμα της ειδικής γιατί είχαν προπορεία. Άρα από χρόνο καλά ήμουν σκέφτηκα! Αυτό συν το ότι πέτυχα τον Τηλέμαχο που είχε κοντέρ με αναπτέρωσε οπότε από εκεί συνεχίσαμε παρέα (ευχαριστώ Τηλέμαχε
).
Η διαδρομή λοιπόν της 2ης ειδικής μετά την Παύλιανη ξανακατηφόριζε ανατολικά προς την γέφυρα της Παπαδιάς, την κοιλάδα του Κηφισού και το δρόμο Μπράλου-Αμφίκλειας και μετά ανέβαινε από ένα κομμάτι όλο φυτευτά κοτρώνια στο κεντρικό οροπέδιο του Καλίδρομου , στη λίμνη. Από εκεί το πράμα δυσκόλεψε αρκετά γιατί μας έπιασε ομίχλη και γερή βρόχα και μας πήγε έτσι μέχρι να κατηφορίσουμε στις ανατολικές πλαγιές του Καλίδρομου και να πάρουμε πορεία νότια για να κλείσει η δαδρομή στη Λιβαδειά. Κατεβαίνοντας λοιπόν στα πρώτα χωριά του ανατολικού Καλίδρομου η ομίχλη υποχώρησε και η βροχή έκοψε λίγο. Δεν προλάβαμε να χαρούμε γιατί ακολούθησε ένα κομμάτι που πήγαινε «κορυφογραμμή» μια σειρά λόφων για κανά δυο χλμ, δρόμος δηλαδή με συνεχόμενες ανηφοροκατηφόρες-λουναπάρκ. Το θέμα ήταν ότι η βροχή είχε κάνει με το συγκεκριμένης ποιότητας χώμα της περιοχής έναν απίστευτο πηλό που στόμωνε το λάστιχο ότι τακούνι και να’χες. Σταθερό γκάζι, προσευχούλα και με συνεχή κολιάσματα των μοτοσυκλετών βγήκε τελικά το κομμάτι (εκεί πρέπει να ήταν Βατερλώ για πολλούς, κυρίως αυτοκίνητα). Από εκεί και πέρα η διαδρομή ήταν γρήγορη με κάτι ακροπολικές φλαταδούρες και εύκολα πεδινά κομμάτια που απλά ήθελαν προσοχή στην πλοήγηση. Πήγαμε αέρα και τερματίσαμε λασπωμένοι πατόκορφα στη Λιβαδειά στη 2η και 3η θέση της κατηγορίας. Εννοείται ότι ακολούθησαν τα σχετικά σουβλάκια-μπύρες
Φωτό όπως καταλαβαίνετε δεν τραβήξαμε αλλά κάτι θα βρω από τους φωτογράφους της διοργάνωσης και θα το ανεβάσω τις επόμενες μέρες
Και εις άλλα με υγεία
