Recent Posts
81
Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) / Απ: Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)
« Last post by XLGeorge on Τετάρτη 04 Μάρτιος 2026, 04:10:06 πμ »Day 2 Konya-Cappadocia - Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2025
Η δεύτερη μέρα σχεδιάστηκε επί τούτου χαλαρή με μόνο ~250χμ μέχρι την Καππαδοκία και μισή μέρα περιήγησης/ξεκούρασης. Οι λόγοι δύο: Α. είμαστε και οι δύο στην τσίτα μέχρι το ξεκίνημα του ταξιδιού και χρειαζόμαστε μια ανάσα και B. η Καππαδοκία, αν και τουριστικό μέρος, είναι τόσο εντυπωσιακή που αξίζει πάντα μια επισκεψη.
Ξεκινώντας το πρωί από την Konya δεν βάζουμε βενζίνη μέσα στην πόλη, πιστεύοντας οτι θα βρούμε μόλις πιάσουμε την εθνική λίγο πιο έξω. Πληροφοριακά, εγώ είμουνα με ρεζέρβα αρκετά πριν την Konya ενώ ο Κώστας με το μεγαλύτερο 30άλιτρο ρεζερβουάρ είχε ακόμη βενζίνη. Λοιπόν, κάποια βενζινάδικα που δείχνει το GPS είναι κλειστά, κάποια είναι απο την άλλη πλευρά του δρόμου που έχει μπαριέρα στη μέση και αρχίζω να πανικοβάλομαι
Τελικά βρίσκουμε ενα βενζινάδικο απο την άλλη μεριά αλλά ευτυχώς φαίνεται γέφυρα πιο κάτω, οπότε κάνουμε αναστροφή, βάζουμε βενζίνη και μετά άλλη αναστροφή σε γέφυρα πιο πριν, δηλ κάνουμε καμιά 10ριά χμ επιπλέον. Πληροφοριακά, έβαλα 18.8λτ που σημαίνει οτι είχα ακόμη μόνο 1λτ στο τεπόζιτο. Διδαγμα: δεν αφήνουμε ποτέ τον ανεφοδιασμό για αργότερα όταν δεν είμαστε σίγουροι οτι έχει σχετικά κοντά.
Πρώτη στάση στο Sultanhani όπου σταματάγανε τα καραβάνια που ταξιδεύανε στο δρόμο του μεταξιού απο/προς την ανατολή. Το 2016 που είχαμε επίσης σταματήσει με τη συμβία φαινότανε απ’το δρόμο. Τώρα όμως που η πόλη έχει μεγαλώσει δεν φαινότανε, χρειάστηκε να το βάλουμε στο GPS για να μην το ψάχνουμε. Και όπως το βάζαμε στο GPS, τσακίσαμε και το κέϊκ που μας είχε δώσει ο φίλτατος Τούρκος ενόσο επισκευάζαμε το λάστιχο
Εδώ μόλις έχουμε φτάσει στο Sultanhani, Κώστας και μηχανάκια.
Η εσωτερική αυλή και οι δύο ταξιδιώτες.
Εσωτερικό δωμάτιο με χαλιά για προσκύνημα σε δυο προοπτικές, με XLG στη δεύτερη.
Συνεχίζουμε λοιπόν και φτάνουμε στην Καππαδοκία, η πρώτη μαγική θέα του βράχου της Uchishar
Δύο views της περιοχής του Goreme απο ψηλά, στην δεύτερη φαίνεται καλύτερα και το Goreme/Κόραμα κάτω αριστερά.
Αφου τακτοποιούμαστε στο φανταστικό ξενοδοχείο και ξεκουραζόμαστε, ανεβαίνουμε αργότερα με τα πόδια στο κλασσικό viewpoint για να θαυμάσουμε το Goreme στο ηλιοβασίλεμα και αργότερα στο λυκόφως. Ηλιοβασίλεμα views #1 και #2.
Λυκόφως views #1 & #2.
Early night view.
Και το επόμενο πρωί ο Κώστας ξύπνησε στις 6:30 για να δει τα περίφημα αερόστατα της Καππαδοκίας, εγώ είχα ανέβει το 2016 με τη συμβία.
Στην Καππαδοκία υπάρχουν πολλά να δει και να κάνει κάποιος αλλά χρειάζονται δυο διανυκτερεύσεις, οπως είχαμε κάνει το 2015 με τον Λευτέρη-Leon και το 2016 με τη συμβία. Εκτός απο περιήγηση σε Goreme και Uchishar, κάτι που σίγουρα αξίζει είναι επίσκεψη της Ilhara Valley. Επίσης και η επίσκεψη της υπόγειας πόλης στο Kaymakli, αν και δε συνιστάται σε όσους πάσχουν απο κλειστοφοβία ή απλά έχουν πολυ μεγάλες διαστάσεις. Η Καππαδοκία είναι απλά μαγική και δεν την χορταίνει κανείς παρά το γεγονός ότι είναι πολύ τουριστική. Τρίτη φορά για μένα / πρώτη φορά για τον Κώστα και το συναίσθημα είναι (πάντα) φανταστικό!
Φάγαμε στο εξαιρετικό εστιατόριο Sakli Konak στην Uchishar την τοπική σπεσιαλιτέ μοσχαριού μαγειρεμένου για ώρες σε πήλινο σκεύος το οποίο σπάνε μπροστά σου κατα το σερβίρισμα. Και βέβαια το συνοδεψαμε με εξαιρετικό κόκκινο κρασί που υπάρχει/σερβίρεται στην Καππαδοκία καθώς είναι τουριστική περιοχή. Το συγκεκριμένο εστιατόριο μας το σύστησε Τούρκος δεύτερης γενιάς που έχει γεννηθεί στη Γερμανία και έκανε διακοπές στην περιοχή, με τον οποίο πιάσαμε εκτενή κουβέντα για ώρα ενώ χαζεύαμε το ηλιοβασίλεμα, σιγοπίνοντας και οι τρεις απο μια Efes Pilsen.
Χιλιόμετρα ημέρας μόνο 250 Konya-Sultanhani-Goreme. Μείναμε στο εξαιρετικό boutique hotel Elite Stone (4άστερο) που ειχε και gourmet πρωϊνό με 55€ το κάθε δωμάτιο και παρκάραμε τις μηχανές μπροστά στη ρεσεψιόν διπλοκλειδωμένες μαζί. Την επόμενη μέρα αρχίζει ουσιαστικά το ταξίδι, καθώς θα μπούμε στη Βαθειά Ανατολία / Deep Anatolia.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
Η δεύτερη μέρα σχεδιάστηκε επί τούτου χαλαρή με μόνο ~250χμ μέχρι την Καππαδοκία και μισή μέρα περιήγησης/ξεκούρασης. Οι λόγοι δύο: Α. είμαστε και οι δύο στην τσίτα μέχρι το ξεκίνημα του ταξιδιού και χρειαζόμαστε μια ανάσα και B. η Καππαδοκία, αν και τουριστικό μέρος, είναι τόσο εντυπωσιακή που αξίζει πάντα μια επισκεψη.
Ξεκινώντας το πρωί από την Konya δεν βάζουμε βενζίνη μέσα στην πόλη, πιστεύοντας οτι θα βρούμε μόλις πιάσουμε την εθνική λίγο πιο έξω. Πληροφοριακά, εγώ είμουνα με ρεζέρβα αρκετά πριν την Konya ενώ ο Κώστας με το μεγαλύτερο 30άλιτρο ρεζερβουάρ είχε ακόμη βενζίνη. Λοιπόν, κάποια βενζινάδικα που δείχνει το GPS είναι κλειστά, κάποια είναι απο την άλλη πλευρά του δρόμου που έχει μπαριέρα στη μέση και αρχίζω να πανικοβάλομαι
Τελικά βρίσκουμε ενα βενζινάδικο απο την άλλη μεριά αλλά ευτυχώς φαίνεται γέφυρα πιο κάτω, οπότε κάνουμε αναστροφή, βάζουμε βενζίνη και μετά άλλη αναστροφή σε γέφυρα πιο πριν, δηλ κάνουμε καμιά 10ριά χμ επιπλέον. Πληροφοριακά, έβαλα 18.8λτ που σημαίνει οτι είχα ακόμη μόνο 1λτ στο τεπόζιτο. Διδαγμα: δεν αφήνουμε ποτέ τον ανεφοδιασμό για αργότερα όταν δεν είμαστε σίγουροι οτι έχει σχετικά κοντά.Πρώτη στάση στο Sultanhani όπου σταματάγανε τα καραβάνια που ταξιδεύανε στο δρόμο του μεταξιού απο/προς την ανατολή. Το 2016 που είχαμε επίσης σταματήσει με τη συμβία φαινότανε απ’το δρόμο. Τώρα όμως που η πόλη έχει μεγαλώσει δεν φαινότανε, χρειάστηκε να το βάλουμε στο GPS για να μην το ψάχνουμε. Και όπως το βάζαμε στο GPS, τσακίσαμε και το κέϊκ που μας είχε δώσει ο φίλτατος Τούρκος ενόσο επισκευάζαμε το λάστιχο
Εδώ μόλις έχουμε φτάσει στο Sultanhani, Κώστας και μηχανάκια.Η εσωτερική αυλή και οι δύο ταξιδιώτες.
Εσωτερικό δωμάτιο με χαλιά για προσκύνημα σε δυο προοπτικές, με XLG στη δεύτερη.
Συνεχίζουμε λοιπόν και φτάνουμε στην Καππαδοκία, η πρώτη μαγική θέα του βράχου της Uchishar
Δύο views της περιοχής του Goreme απο ψηλά, στην δεύτερη φαίνεται καλύτερα και το Goreme/Κόραμα κάτω αριστερά.
Αφου τακτοποιούμαστε στο φανταστικό ξενοδοχείο και ξεκουραζόμαστε, ανεβαίνουμε αργότερα με τα πόδια στο κλασσικό viewpoint για να θαυμάσουμε το Goreme στο ηλιοβασίλεμα και αργότερα στο λυκόφως. Ηλιοβασίλεμα views #1 και #2.
Λυκόφως views #1 & #2.
Early night view.
Και το επόμενο πρωί ο Κώστας ξύπνησε στις 6:30 για να δει τα περίφημα αερόστατα της Καππαδοκίας, εγώ είχα ανέβει το 2016 με τη συμβία.
Στην Καππαδοκία υπάρχουν πολλά να δει και να κάνει κάποιος αλλά χρειάζονται δυο διανυκτερεύσεις, οπως είχαμε κάνει το 2015 με τον Λευτέρη-Leon και το 2016 με τη συμβία. Εκτός απο περιήγηση σε Goreme και Uchishar, κάτι που σίγουρα αξίζει είναι επίσκεψη της Ilhara Valley. Επίσης και η επίσκεψη της υπόγειας πόλης στο Kaymakli, αν και δε συνιστάται σε όσους πάσχουν απο κλειστοφοβία ή απλά έχουν πολυ μεγάλες διαστάσεις. Η Καππαδοκία είναι απλά μαγική και δεν την χορταίνει κανείς παρά το γεγονός ότι είναι πολύ τουριστική. Τρίτη φορά για μένα / πρώτη φορά για τον Κώστα και το συναίσθημα είναι (πάντα) φανταστικό!
Φάγαμε στο εξαιρετικό εστιατόριο Sakli Konak στην Uchishar την τοπική σπεσιαλιτέ μοσχαριού μαγειρεμένου για ώρες σε πήλινο σκεύος το οποίο σπάνε μπροστά σου κατα το σερβίρισμα. Και βέβαια το συνοδεψαμε με εξαιρετικό κόκκινο κρασί που υπάρχει/σερβίρεται στην Καππαδοκία καθώς είναι τουριστική περιοχή. Το συγκεκριμένο εστιατόριο μας το σύστησε Τούρκος δεύτερης γενιάς που έχει γεννηθεί στη Γερμανία και έκανε διακοπές στην περιοχή, με τον οποίο πιάσαμε εκτενή κουβέντα για ώρα ενώ χαζεύαμε το ηλιοβασίλεμα, σιγοπίνοντας και οι τρεις απο μια Efes Pilsen.
Χιλιόμετρα ημέρας μόνο 250 Konya-Sultanhani-Goreme. Μείναμε στο εξαιρετικό boutique hotel Elite Stone (4άστερο) που ειχε και gourmet πρωϊνό με 55€ το κάθε δωμάτιο και παρκάραμε τις μηχανές μπροστά στη ρεσεψιόν διπλοκλειδωμένες μαζί. Την επόμενη μέρα αρχίζει ουσιαστικά το ταξίδι, καθώς θα μπούμε στη Βαθειά Ανατολία / Deep Anatolia.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
82
Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) / Απ: Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)
« Last post by XLGeorge on Τετάρτη 04 Μάρτιος 2026, 03:48:48 πμ »Καιρό είχα να διαβάσω τέτοιο ποστ. Περιμένω με αγωνία (και λίγη ζήλια) τη συνέχεια
Παύλο ελπίζω οτι θα υπάρξει αρκετή πληροφορία στο τέλος ώστε να το επιχειρήσει κάποιος/κάποιοι απο Ελλάδα. Δύο εβδομάδες είναι αρκετές μέσω Χίου, φεύγει κανείς Παρασκευή βράδυ απο Πειραιά και επανέρχεται Κυριακή ξημερώματα μετα από δύο βδομάδες και ακριβώς 15 μέρες στο δρόμο. Καλύτερα όμως να γίνει τους καλοκαιρινούς μήνες πριν αρχίσουν οι βροχές στον Καύκασο. Και ακόμα και τότε, παίζει να έχει κάποιες βροχές.
83
Μηχανολογικά / Απ: Ντιζα συμπλέκτη κόβεται συνεχώς!
« Last post by XLGeorge on Τετάρτη 04 Μάρτιος 2026, 03:27:36 πμ »Πού ακριβώς κόβεται? Συνήθως αυτό συμβαίνει στο σημείο της κάτω ρύθμισης. Αν ευμβαίνει εκεί, είναι πολύ σημαντικό να προσέξει κανείς στην εγκατάσταση να μην τρίβεται το συρματόσχοινο στην άκρη του εξωτερικού "σωλήνα". Και αυτό όχι μόνο στατικά αλλά και όταν τραβάμε τη μανέτα του συμπλέκτη. Οπότε στερεώνουμε την άκρη αυτού του "σωλήνα" του συρματόσχοινου κατάλληλα ώστε να μη συμβαίνει.
84
Μηχανολογικά / Ντιζα συμπλέκτη κόβεται συνεχώς!
« Last post by jimaras132 on Τετάρτη 04 Μάρτιος 2026, 00:50:31 πμ »Καλησπέρα στην ομάδα. Έχω ένα θέμα που δεν νομίζω να είναι φυσιολογικό... Από όταν πήρα την μηχανή πριν περίπου ένα χρόνο, κόβεται συνεχώς η ντιζα συμπλέκτη! Σε σημείο να έχω εργαλεία μαζί μου και 2 ντιζες κάθε φορά που φεύγω έστω και για έναν καφέ! Τις γνήσιες τις εξάλειψε σε λιγότερο από 800 χιλιόμετρα και τις χειροποίητες σε περίπου 1000
85
Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) / Απ: Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)
« Last post by Παύλος on Τρίτη 03 Μάρτιος 2026, 06:35:47 πμ »Καιρό είχα να διαβάσω τέτοιο ποστ. Περιμένω με αγωνία (και λίγη ζήλια ) τη συνέχεια
) τη συνέχεια 86
Νέος στην ηλεκτρονική-παρέα μας? / Απ: Παλιονεος
« Last post by Παύλος on Τρίτη 03 Μάρτιος 2026, 06:22:03 πμ »Καλώς μας ξαναβρηκες 
87
Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) / Απ: Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)
« Last post by XLGeorge on Τρίτη 03 Μάρτιος 2026, 04:23:33 πμ »Day 1 Cesme-Konya - Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2025
Πρώτη μέρα του ταξιδιού λοιπόν, είμαστε αργοπορημένοι λόγω τελωνείου και SIM και έχουμε να κάνουμε 700χμ μέχρι το Ικόνιο/Konya. Ελπίζουμε να φτάσουμε πριν μας πιάσει η νύχτα αν "ρίξουμε" τουλάχιστο μία ώρα στον χρόνο που δίνουν τα google maps. Με το που μπαίνουμε λοιπόν στον αυτοκινητόδρομο λίγο έξω απο τον Τσεσμέ ανεβάζουμε ρυθμό. Μπαίνω μπροστά και το κλειδώνω στα 140 κοντέρ / 130 GPS. Αρχικά ο δρόμος είναι σχετικά άδειος και το τοπίο πραγματικά κρανίου τόπος απο τις πρόσφατες μεγάλες φωτιές 
Αργότερα τα καμμένα κομμάτια ευτυχώς τελειώνουν και με το που μπαίνουμε στον άλλο αυτοκινητόδρομο που έρχεται απο Σμύρνη προς Αϊδίνιο, αρχίζει η κίνηση. Αρχίζουμε κι’εμείς τα σλάλομ ανάμεσα στα αυτοκίνητα προσπαθώντας να κρατήσουμε ένα αρκετά γρήγορο ρυθμό.
Και σε κάποια στιγμή νοιώθω το πίσω μέρος της μηχανής να κοπανάει, λες και ξαφνικά η άσφαλτος έγινε πλακόστρωτο! Προσπαθώ να καταλάβω τι παίζει και το μυαλό μου πάει στιγμιαία πάλι σε ρουλεμάν πίσω τροχού αλλά δεν "δένει" με τα συμπτώματα. Μπαίνω στη δεξιά λωρίδα και σκέφτομαι τι μπορεί να συμβαίνει και με το που αποφασίζω τελικά να κόψω για να σταματήσω στη ΛΕΑ, βλέπω στον καθρέφτη μου τον Κώστα να μου κάνει ανήσυχος νεύμα “κάνε δεξιά, κάνε δεξιά”. Σταματάμε στη ΛΕΑ, κοιτάμε το λάστιχο αλλά δεν φαίνεται σκασμένο. Βαζουμε τις μηχανές στο κεντρικό σταντ, ελέγχω αρχικά το ρουλεμάν τροχού και μετά ψάχνουμε για κάποιο καρφί αλλά ..τίποτα. Μετράω πίεση με τον μετρητή ...και δε δείχνει καθόλου!
Βγάζουμε λοιπόν τον τροχό, ξεμοντάρουμε το λάστιχο όσο είναι ακόμη ζεστό, βγάζουμε τη σαμπρέλα και τη βλέπουμε διαλυμένη, προφανώς απο αστοχία υλικου! Να πώ οτι όταν άλλαξα το λαστιχο πριν φύγουμε, βρήκαμε τη σαμπρέλα νάχει λίγη σκουριά στη βαλβίδα και ο λαστιχάς με συμβούλεψε να την αλλάξω. Εβαλε Kenda που είναι επώνυμη μάρκα αλλά δυστυχώς διαλύθηκε. Και επειδή η πίσω ζάντα του CRF1000 έχει αυλάκια στις άκρες όπως αυτές των tubeless, το λάστιχο δεν ξεζαντάρισε στα 130χμω ώστε να δημιουργήσει αστάθεια όπως μούχει συμβεί άλλη φορά στο παρελθον με άλλο μηχανάκι, οπότε δεν έγινε αμέσως φανερό οτι το πρόβλημα ήτανε σκασμένο λάστιχο.
Το βάλσιμο ήτανε σαφώς πιο δύσκολο, οπως ξέρουν οσοι τόχουν κάνει σε 150άρι πίσω λάστιχο στην άκρη του δρόμου. Mετά απο αρκετή προσπάθεια βάλαμε την εφεδρική σαμπρέλα και ζαντάραμε το λάστιχο, με τον ιδρώτα να στάζει τικ-τικ-τικ. Αυτά με συνθήκες 35’C κάτω απο τον ήλιο και με δίδυμες νταλίκες να περνάνε απο τη δεξιά λωρίδα στα 2-3 μέτρα και να μας ταρακουνάνε με το ρεύμα αέρα που προκαλούσανε. “Στις εθνικές των φορτηγών με τα ψυγεία” που λέει και το άσμα, αλλά οχι τόσο ποιητικά στη συγκεκριμένη περίπτωση!
Τη διαλυμένη σαμπρέλα την πήραμε φυσικά μαζί μας για ανακύκλωση παρά το γεγονός οτι στα δεξιά της μπαριέρας το έδαφος ήτανε γεμάτο με μη αυτο-αποδομούμενα σκουπίδια οπως και στην Ελλάδα και χειρότερα – πλαστικά μπουκάλια, σακούλες κλπ κλπ 
Εδώ έχουμε μόλις ζαντάρει το λάστιχο και ανεβάζουμε πίεση με το κομπρεσεράκι για να πατήσει στα αυλάκια της ζάντας ενώ ο Κώστας κοιτάει μηνύματα καθώς τον ψάχνουν απο τη δουλειά – τον πήρανε και τηλ όσο δουλεύαμε στο λάστιχο!!
Και τελικά ο τροχός μονταρισμένος πάνω στο μηχανάκι και ...ready to go μετά απο καθυστέρηση πάνω από μιά ώρα, καθώς αφού τελειώσαμε έπρεπε να ξεϊδρώσουμε και να πάρουμε ανάσες.
Να αναφέρω επίσης οτι ενόσο προσπαθούσαμε να ζαντάρουμε τον τροχό, σταματάει πίσω μας μηχανάκι no name, όπως τα περισσοτερα στην Τουρκία, και ο τύπος μας λέει διάφορα στα τουρκικά. Σκεφτομαι “ισως είναι μηχανικός, ξέρει και θέλει να μας βοηθήσει με το λαστιχο” - ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται!!
Αλλά τελικά απλά μας δίνει ενα energy drink τύπου red bull το οποίο εγώ κατέβασα μονορούφι, ενα χυμό βύσσινο long life και ένα κέϊκ, και πάλι respect λοιπόν! Τον ευχαριστούμε/χαιρετούμε και ξανασυγκεντρωνόμαστε στο να ζαντάρουμε το λάστιχο.
Στην επόμενη φωτό ο χυμός βύσσινο και το κέϊκ στη μπαγκαζιέρα του Κώστα, αυτά τα τιμήσαμε εν καιρώ καθώς δεν μείναμε εκει για ώρες, όπως θα μέναμε αν περιμέναμε οδική (που εννοείται δεν είχαμε - και δεν είναι εύκολο νάχει κανείς στην Τουρκία).
Στον πρώτο σταθμό ανεφοδιασμού σταματάμε για να πλυθούμε και να ανασυνταχτούμε. Στην επόμενη φωτό τα χέρια μου όπως ήτανε αφού τα είχα “καθαρίσει”για ώρα με wipes για να βάλω τα γάντια, πριν το πλύσιμο στο σταθμό.
Φτάσαμε τελικά στο ξενοδοχείο λίγο πριν τις 9μμ, όντας ακριβώς εννέα ώρες στο δρόμο και έχοντας οδηγήσει περίπου ένα δίωρο στο σκοτάδι. Oχι οτι καλύτερο στους επαρχιακούς δρόμους της Τουρκίας - ο σχετικά καινούργιος αυτοκινητόδρομος είχε τελειώσει κάπου μετά το Denizli.
Εδώ ενα απο τα φημισμένα τζαμιά της Konya και στην επόμενη το τζαμί μέσα στο Μουσείο Mevlana, το οποίο αξίζει επίσκεψη για την οποία κάποιος πρέπει να μείνει τουλάχιστο μισή μέρα στην Konya. Εγω το είχα επισκεφτεί το 2015 με τον Λευτέρη-Leon και πάλι το 2016 με τη συμβία. Πληροφοριακά η Konya είναι η “θρησκευτική πρωτεύουσα” της Τουρκίας.
Εδώ μια δεύτερη/διαφορετική φωτό του πρώτου τζαμιού και στην επόμενη ο Κώστας μπροστά στα τζαμιά της Konya.
Cheer up mate, αύριο θάχουμε πιο εύκολη μέρα!
Αφού περπατήσαμε αρκετά το ιστορικό κέντρο της Konya, καθήσαμε σχετικά αργά για φαγητό (κατα τις 10:30). Παραγγειλαμε περισσότερα απ’όσα θάπρεπε, Pide και σαλάτα για αρχή και απο ½ κιλό αργοψημένου αρνιού για κυρίως πιάτο, το οποίο ήτανε λουκούμι Αλλά αλκοόλ μηδέν στην Ερντογανική Τουρκία, εκτός απο τις άκρως τουριστικές περιοχές ή τα δυτικά παράλια.
Και το χειρότερο: πληρώσαμε με το που έκλεινε το μαγαζί λίγο πριν τις 12 και του ζητήσαμε να πληρώσουμε ξεχωριστά μισά-μισά. Ο τύπος tried his luck και μας έδωσε να πληρώσουμε το ιδιο ποσό και τους δύο, το οποίο εμείς όπως είμαστε κατακουρασμένοι δεν ελέγξαμε, ούτε καν ζητήσαμε τον αναλυτικό λογαριασμό τον οποίο μας είχε απλά δείξει (και βέβαια ούτε λέξη αγγλικά) Καταλάβαμε οτι είχαμε πληρώσει τα διπλά μόνο όταν ηρθανε τα email απο τις τράπεζες αλλά το μαγαζί είχε ήδη κλείσει και την επόμενη έπρεπε να φύγουμε πρωί. Απο τότε προσέχαμε πολύ τι πληρώναμε αλλά προσοχή στην Τουρκία γιατί κάποιοι είναι μπαγαπόντηδες, κάτι παρόμοιο είχε αναφέρει και κάποιος άλλος στο ταξιδιωτικό του.
Χιλιόμετρα ημέρας 700, αυτοκινητόδρομος απο Τσεσμέ μέχρι μετά το Denizli και μετά Α-road και επαρχιακός μέχρι την Konya. Οδηγήσαμε τις τελευταίες δύο ώρες νύχτα κυρίως λόγω της καθυστέρησης με το λάστιχο και επίσης λόγω της καθυστέρησης στον Τσεσμέ, όχι ότι καλύτερο στους επαρχιακούς δρόμους της Τουρκίας. Mείναμε στο πολύ καλό Selcuk Hotel (4άστερο) με υπόγειο γκαράζ και 55€ το κάθε δωμάτιο.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
Πρώτη μέρα του ταξιδιού λοιπόν, είμαστε αργοπορημένοι λόγω τελωνείου και SIM και έχουμε να κάνουμε 700χμ μέχρι το Ικόνιο/Konya. Ελπίζουμε να φτάσουμε πριν μας πιάσει η νύχτα αν "ρίξουμε" τουλάχιστο μία ώρα στον χρόνο που δίνουν τα google maps. Με το που μπαίνουμε λοιπόν στον αυτοκινητόδρομο λίγο έξω απο τον Τσεσμέ ανεβάζουμε ρυθμό. Μπαίνω μπροστά και το κλειδώνω στα 140 κοντέρ / 130 GPS. Αρχικά ο δρόμος είναι σχετικά άδειος και το τοπίο πραγματικά κρανίου τόπος απο τις πρόσφατες μεγάλες φωτιές
Αργότερα τα καμμένα κομμάτια ευτυχώς τελειώνουν και με το που μπαίνουμε στον άλλο αυτοκινητόδρομο που έρχεται απο Σμύρνη προς Αϊδίνιο, αρχίζει η κίνηση. Αρχίζουμε κι’εμείς τα σλάλομ ανάμεσα στα αυτοκίνητα προσπαθώντας να κρατήσουμε ένα αρκετά γρήγορο ρυθμό.Και σε κάποια στιγμή νοιώθω το πίσω μέρος της μηχανής να κοπανάει, λες και ξαφνικά η άσφαλτος έγινε πλακόστρωτο!
Προσπαθώ να καταλάβω τι παίζει και το μυαλό μου πάει στιγμιαία πάλι σε ρουλεμάν πίσω τροχού αλλά δεν "δένει" με τα συμπτώματα. Μπαίνω στη δεξιά λωρίδα και σκέφτομαι τι μπορεί να συμβαίνει και με το που αποφασίζω τελικά να κόψω για να σταματήσω στη ΛΕΑ, βλέπω στον καθρέφτη μου τον Κώστα να μου κάνει ανήσυχος νεύμα “κάνε δεξιά, κάνε δεξιά”. Σταματάμε στη ΛΕΑ, κοιτάμε το λάστιχο αλλά δεν φαίνεται σκασμένο. Βαζουμε τις μηχανές στο κεντρικό σταντ, ελέγχω αρχικά το ρουλεμάν τροχού και μετά ψάχνουμε για κάποιο καρφί αλλά ..τίποτα. Μετράω πίεση με τον μετρητή ...και δε δείχνει καθόλου!Βγάζουμε λοιπόν τον τροχό, ξεμοντάρουμε το λάστιχο όσο είναι ακόμη ζεστό, βγάζουμε τη σαμπρέλα και τη βλέπουμε διαλυμένη, προφανώς απο αστοχία υλικου!
Να πώ οτι όταν άλλαξα το λαστιχο πριν φύγουμε, βρήκαμε τη σαμπρέλα νάχει λίγη σκουριά στη βαλβίδα και ο λαστιχάς με συμβούλεψε να την αλλάξω. Εβαλε Kenda που είναι επώνυμη μάρκα αλλά δυστυχώς διαλύθηκε. Και επειδή η πίσω ζάντα του CRF1000 έχει αυλάκια στις άκρες όπως αυτές των tubeless, το λάστιχο δεν ξεζαντάρισε στα 130χμω ώστε να δημιουργήσει αστάθεια όπως μούχει συμβεί άλλη φορά στο παρελθον με άλλο μηχανάκι, οπότε δεν έγινε αμέσως φανερό οτι το πρόβλημα ήτανε σκασμένο λάστιχο.Το βάλσιμο ήτανε σαφώς πιο δύσκολο, οπως ξέρουν οσοι τόχουν κάνει σε 150άρι πίσω λάστιχο στην άκρη του δρόμου. Mετά απο αρκετή προσπάθεια βάλαμε την εφεδρική σαμπρέλα και ζαντάραμε το λάστιχο, με τον ιδρώτα να στάζει τικ-τικ-τικ. Αυτά με συνθήκες 35’C κάτω απο τον ήλιο και με δίδυμες νταλίκες να περνάνε απο τη δεξιά λωρίδα στα 2-3 μέτρα και να μας ταρακουνάνε με το ρεύμα αέρα που προκαλούσανε. “Στις εθνικές των φορτηγών με τα ψυγεία” που λέει και το άσμα, αλλά οχι τόσο ποιητικά στη συγκεκριμένη περίπτωση!
Τη διαλυμένη σαμπρέλα την πήραμε φυσικά μαζί μας για ανακύκλωση παρά το γεγονός οτι στα δεξιά της μπαριέρας το έδαφος ήτανε γεμάτο με μη αυτο-αποδομούμενα σκουπίδια οπως και στην Ελλάδα και χειρότερα – πλαστικά μπουκάλια, σακούλες κλπ κλπ Εδώ έχουμε μόλις ζαντάρει το λάστιχο και ανεβάζουμε πίεση με το κομπρεσεράκι για να πατήσει στα αυλάκια της ζάντας ενώ ο Κώστας κοιτάει μηνύματα καθώς τον ψάχνουν απο τη δουλειά – τον πήρανε και τηλ όσο δουλεύαμε στο λάστιχο!!
Και τελικά ο τροχός μονταρισμένος πάνω στο μηχανάκι και ...ready to go μετά απο καθυστέρηση πάνω από μιά ώρα, καθώς αφού τελειώσαμε έπρεπε να ξεϊδρώσουμε και να πάρουμε ανάσες.
Να αναφέρω επίσης οτι ενόσο προσπαθούσαμε να ζαντάρουμε τον τροχό, σταματάει πίσω μας μηχανάκι no name, όπως τα περισσοτερα στην Τουρκία, και ο τύπος μας λέει διάφορα στα τουρκικά. Σκεφτομαι “ισως είναι μηχανικός, ξέρει και θέλει να μας βοηθήσει με το λαστιχο” - ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται!!
Αλλά τελικά απλά μας δίνει ενα energy drink τύπου red bull το οποίο εγώ κατέβασα μονορούφι, ενα χυμό βύσσινο long life και ένα κέϊκ, και πάλι respect λοιπόν! Τον ευχαριστούμε/χαιρετούμε και ξανασυγκεντρωνόμαστε στο να ζαντάρουμε το λάστιχο.Στην επόμενη φωτό ο χυμός βύσσινο και το κέϊκ στη μπαγκαζιέρα του Κώστα, αυτά τα τιμήσαμε εν καιρώ καθώς δεν μείναμε εκει για ώρες, όπως θα μέναμε αν περιμέναμε οδική (που εννοείται δεν είχαμε - και δεν είναι εύκολο νάχει κανείς στην Τουρκία).
Στον πρώτο σταθμό ανεφοδιασμού σταματάμε για να πλυθούμε και να ανασυνταχτούμε. Στην επόμενη φωτό τα χέρια μου όπως ήτανε αφού τα είχα “καθαρίσει”για ώρα με wipes για να βάλω τα γάντια, πριν το πλύσιμο στο σταθμό.
Φτάσαμε τελικά στο ξενοδοχείο λίγο πριν τις 9μμ, όντας ακριβώς εννέα ώρες στο δρόμο και έχοντας οδηγήσει περίπου ένα δίωρο στο σκοτάδι. Oχι οτι καλύτερο στους επαρχιακούς δρόμους της Τουρκίας - ο σχετικά καινούργιος αυτοκινητόδρομος είχε τελειώσει κάπου μετά το Denizli.
Εδώ ενα απο τα φημισμένα τζαμιά της Konya και στην επόμενη το τζαμί μέσα στο Μουσείο Mevlana, το οποίο αξίζει επίσκεψη για την οποία κάποιος πρέπει να μείνει τουλάχιστο μισή μέρα στην Konya. Εγω το είχα επισκεφτεί το 2015 με τον Λευτέρη-Leon και πάλι το 2016 με τη συμβία. Πληροφοριακά η Konya είναι η “θρησκευτική πρωτεύουσα” της Τουρκίας.
Εδώ μια δεύτερη/διαφορετική φωτό του πρώτου τζαμιού και στην επόμενη ο Κώστας μπροστά στα τζαμιά της Konya.
Cheer up mate, αύριο θάχουμε πιο εύκολη μέρα!
Αφού περπατήσαμε αρκετά το ιστορικό κέντρο της Konya, καθήσαμε σχετικά αργά για φαγητό (κατα τις 10:30). Παραγγειλαμε περισσότερα απ’όσα θάπρεπε, Pide και σαλάτα για αρχή και απο ½ κιλό αργοψημένου αρνιού για κυρίως πιάτο, το οποίο ήτανε λουκούμι
Αλλά αλκοόλ μηδέν στην Ερντογανική Τουρκία, εκτός απο τις άκρως τουριστικές περιοχές ή τα δυτικά παράλια.Και το χειρότερο: πληρώσαμε με το που έκλεινε το μαγαζί λίγο πριν τις 12 και του ζητήσαμε να πληρώσουμε ξεχωριστά μισά-μισά. Ο τύπος tried his luck και μας έδωσε να πληρώσουμε το ιδιο ποσό και τους δύο, το οποίο εμείς όπως είμαστε κατακουρασμένοι δεν ελέγξαμε, ούτε καν ζητήσαμε τον αναλυτικό λογαριασμό τον οποίο μας είχε απλά δείξει (και βέβαια ούτε λέξη αγγλικά)
Καταλάβαμε οτι είχαμε πληρώσει τα διπλά μόνο όταν ηρθανε τα email απο τις τράπεζες αλλά το μαγαζί είχε ήδη κλείσει και την επόμενη έπρεπε να φύγουμε πρωί. Απο τότε προσέχαμε πολύ τι πληρώναμε αλλά προσοχή στην Τουρκία γιατί κάποιοι είναι μπαγαπόντηδες, κάτι παρόμοιο είχε αναφέρει και κάποιος άλλος στο ταξιδιωτικό του.Χιλιόμετρα ημέρας 700, αυτοκινητόδρομος απο Τσεσμέ μέχρι μετά το Denizli και μετά Α-road και επαρχιακός μέχρι την Konya. Οδηγήσαμε τις τελευταίες δύο ώρες νύχτα κυρίως λόγω της καθυστέρησης με το λάστιχο και επίσης λόγω της καθυστέρησης στον Τσεσμέ, όχι ότι καλύτερο στους επαρχιακούς δρόμους της Τουρκίας. Mείναμε στο πολύ καλό Selcuk Hotel (4άστερο) με υπόγειο γκαράζ και 55€ το κάθε δωμάτιο.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
88
Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) / Απ: Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)
« Last post by XLGeorge on Τρίτη 03 Μάρτιος 2026, 03:46:39 πμ »Day -1/0 Πηγαίνοντας Χίο/Τσεσμέ -
Πέμπτη/Παρασκευή 11/12 Σεπτεμβρίου 2025
Λίγο πριν το μεσημέρι της Πέμπτης 11 Σεπτεμβρίου φορτώνω το μηχανάκι, περνάω απο το Diverso να χαιρετήσω τη μοτο-χωματο-παρέα και παίρνω το δρόμο για Αθήνα, αρχικά απο Ε65 μέχρι τη Λαμία και μετά απο Μπράλο και παλιά εθνική μέχρι το Σχηματάρι, ως συνήθως. Με το που μπαίνω λοιπόν στον Ε65 και κλειδώνω την ταχύτητα ταξιδιού στα 130χμω GPS, ακούω ενα δυνατό συνεχές ίιιιιιιιιιιιιιιιιιιι και η καρδιά μου πάει στην κούλουρη! Τι παίζει τώρα, ξεκινάω για τέτοιο μακρινό ταξίδι και έχω πιθανά κάποιο πρόβλημα με ρουλεμάν τροχού??! Ριχνω την ταχύτητα στα 90-100χμω και εξαφανίζεται, ανεβάζω και ξαναεμφανίζεται μετά τα 110χμω. Ok εντάξει, μάλλον είναι το καινούργιο πιο χωμάτινο πίσω λάστιχο που έβαλα πίσω και “σκούζει” έτσι αλλά σταματάω στον επόμενο σταθμό βενζίνης στους Σοφάδες να τσεκάρω το ρουλεμαν τροχού, όλα καλά
Εδώ στην κλασσική στάση στην Αλίαρτο “στα νερά” για τον προτελευταίο freddo cappuccino, τον τελευταίο τον ήπια το επόμενο απόγευμα στην Κώμη της Χίου, γιατί τις επόμενες δυο βδομάδες σε Τουρκία και Γεωργία είπαμε το φρέντο-φρεντάκι!
Εφυγα λοιπόν στις 8μμ απο Πειραιά και είμουνα στη Χίο στις 4:15 μέσα στη νύχτα, έχοντας κοιμηθεί λίγες ώρες στη μοκέτα του πατώματος της διακεκριμένης θέσης. Εδώ το πλοίο που με έφερε στη Χίο. Αμέσως μετά, η κλασσική στάση στο Everest για μια μπουγάτσα / early-breakfast πριν ροβολήσω για το σπίτι του φίλτατου σύντροχου ΓιαννηΚ, ο οποίος μου πρόσφερε δωμάτιο/κρεβάτι για λίγες ώρες μεχρι τις 9 που ξύπνησα (ενώ εγώ είχα ζητήσει απλά ενα καναπέ).
Και ένα ακόμη μεγάλο ευχαριστώ στους Γιάννη/Σούλα που ανοίξανε το σπίτι τους τα χαράματα για να με βολέψουν για λίγες ώρες Στην επόμενη φωτό τα παιδιά πάνω στον ανακατασκευασμένο Φαραώ 600 δίπλα στην παραλία Μυρσινίδι όπου είχαμε πάει για μπάνιο μόλις μια βδομάδα πριν!
Η επόμενη μέρα κύλησε χαλαρά στην αγαπημένη Χίο, με καφέ/μπάνιο στην Κώμη το απόγευμα και έξοδο στην πόλη το βράδυ. Εδώ δυο φωτό της αγαπημένης παραλίας της Κώμης στη δύση του ήλιου, λίγο μετά το μπανιο.
Το πλοίο που έφερε τον Κώστα απο Πειραιά έφτασε στις 6 το πρωί του Σαββάτου και το είδα στο λιμάνι μόλις χτύπησε το ξυπνητήρι στις 6:30. Και εδω το μηχανάκι του Κώστα άρτι αφιχθέν στη Χίο. Στην επόμενη φωτό το πλοίο που τον έφερε φεύγει γύρω στις τις 7πμ.
(Τώρα είμαστε πια στην Day 1 αλλά ας θεωρήσουμε οτι αυτή αρχίζει απο την πραγματική αρχή του ταξιδιού στον Τσεσμέ.)
Τα λέμε για λίγο με τον Κώστα που είχα να δω καιρό από κοντά και βουρ για το πλοίο της Erturk Lines που θαφευγε στις 8πμ. Εδώ μόλις έχουμε βάλει τα μηχανάκια στο πλοίο. Ο τύπος δεξιά είναι απο τη Σμύρνη και επιστρέφει απο ταξίδι σε Amalfi Coast, Τοσκάνη και Πελοπόννησο. Εμοιαζε δε αρκετά με τον Αταμάν του Παναθηναϊκού, πιάσαμε κουβέντα, του τόπα και γελάγαμε!
Κι’εδω τα μηχανάκια δεμένα και ετοιμα για το σύντομο ταξίδι 45’ μέχρι το λιμάνι του Τσεσμέ. Το GS αριστερά είναι του παιδιού απο τη Σμύρνη ενώ το K1600GT και το άλλο GS δεξιά είναι Ελλήνων που πάνε με τις γυναίκες τους τις επόμενες μέρες στη Σμύρνη και στα βόρεια μικρασιατικά παράλια. Ο τύπος με το K1600 ήτανε τεράστιος, τόσο που το επίσης τεράστιο Κ1600 που σε άλλον θα φάνταζε βαπόρι μ’αυτόν ήτανε μια χαρά!
Φτάνουμε στην ώρα μας αλλά μαζί μας φτανει και ένα ακόμη πλοίο, επισης φουλ με κοσμο, και στο τελωνείο περιμένουμε πολλή ώρα καθώς εμας με τις μηχανές μας βάζουν τελευταίους. Με το που ξεμπερδεύουμε τελικά, πάμε στο κέντρο του Τσεσμέ για να πάρουμε κάρτες SIM για Τουρκία. Και τα δυο Garmin μας γυρνάνε γύρω-γύρω απ’το κέντρο από πλακοστρωτα ανηφορο-κατηφορικά στενά, προφανώς λόγω μη προσβάσιμων πεζόδρομων. Τελικά αποφασίζουμε ..to cut our losses, παρκάρουμε κάπου σχετικά κοντά στο κέντρο και ο Κώστας πάει με τα πόδια να ψάξει να βρει κάποιο μαγαζί για SIM. Ερχεται μετά απο μισάωρο και πλέον έχοντας πληρώσει 40€ καθώς δε μπόρεσε να βρει κάτι φτηνότερο, και επειδή έχουμε αργήσει εγώ “καίω” τη δική μου SIM. Τελικά έβγαλα αργότερα eSim με πολύ μικρότερο κόστος.
Στην επόμενη φωτό τα μηχανάκια για πρώτη φορά σε τουρκικό έδαφος κοντά στο κέντρο του Τσεσμέ ενώ περίμενα τον Κώστα που έψαχνε για SIM. Και βέβαια σημαιάκια παντού κατά τα κλασσικά, μην και ξεχάσουμε σε ποιά χώρα είμαστε...
Τώρα έχει πάει τώρα σχεδόν μεσημέρι (είναι 11:45) και έχουμε 700χμ μέχρι την Konya. Επειδή νυχτώνει στις 7μμ καθώς η Τουρκία έχει την ίδια ώρα με την Ελλάδα αν και πολύ ανατολικότερα, πρέπει να βγάλουμε πραγματική μουαγιέν 100χμω με τις στάσεις για να ταξιδέψουμε μέρα, κάτι καθόλου εύκολο στην Τουρκία. Let’s hit the road then!! Ναι, ναι, όμως ο γνωστός κος Murphy είχε άλλη γνώμη...
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
Πέμπτη/Παρασκευή 11/12 Σεπτεμβρίου 2025
Λίγο πριν το μεσημέρι της Πέμπτης 11 Σεπτεμβρίου φορτώνω το μηχανάκι, περνάω απο το Diverso να χαιρετήσω τη μοτο-χωματο-παρέα και παίρνω το δρόμο για Αθήνα, αρχικά απο Ε65 μέχρι τη Λαμία και μετά απο Μπράλο και παλιά εθνική μέχρι το Σχηματάρι, ως συνήθως. Με το που μπαίνω λοιπόν στον Ε65 και κλειδώνω την ταχύτητα ταξιδιού στα 130χμω GPS, ακούω ενα δυνατό συνεχές ίιιιιιιιιιιιιιιιιιιι και η καρδιά μου πάει στην κούλουρη! Τι παίζει τώρα, ξεκινάω για τέτοιο μακρινό ταξίδι και έχω πιθανά κάποιο πρόβλημα με ρουλεμάν τροχού??!
Ριχνω την ταχύτητα στα 90-100χμω και εξαφανίζεται, ανεβάζω και ξαναεμφανίζεται μετά τα 110χμω. Ok εντάξει, μάλλον είναι το καινούργιο πιο χωμάτινο πίσω λάστιχο που έβαλα πίσω και “σκούζει” έτσι αλλά σταματάω στον επόμενο σταθμό βενζίνης στους Σοφάδες να τσεκάρω το ρουλεμαν τροχού, όλα καλά Εδώ στην κλασσική στάση στην Αλίαρτο “στα νερά” για τον προτελευταίο freddo cappuccino, τον τελευταίο τον ήπια το επόμενο απόγευμα στην Κώμη της Χίου, γιατί τις επόμενες δυο βδομάδες σε Τουρκία και Γεωργία είπαμε το φρέντο-φρεντάκι!
Εφυγα λοιπόν στις 8μμ απο Πειραιά και είμουνα στη Χίο στις 4:15 μέσα στη νύχτα, έχοντας κοιμηθεί λίγες ώρες στη μοκέτα του πατώματος της διακεκριμένης θέσης. Εδώ το πλοίο που με έφερε στη Χίο. Αμέσως μετά, η κλασσική στάση στο Everest για μια μπουγάτσα / early-breakfast πριν ροβολήσω για το σπίτι του φίλτατου σύντροχου ΓιαννηΚ, ο οποίος μου πρόσφερε δωμάτιο/κρεβάτι για λίγες ώρες μεχρι τις 9 που ξύπνησα (ενώ εγώ είχα ζητήσει απλά ενα καναπέ).
Και ένα ακόμη μεγάλο ευχαριστώ στους Γιάννη/Σούλα που ανοίξανε το σπίτι τους τα χαράματα για να με βολέψουν για λίγες ώρες
Στην επόμενη φωτό τα παιδιά πάνω στον ανακατασκευασμένο Φαραώ 600 δίπλα στην παραλία Μυρσινίδι όπου είχαμε πάει για μπάνιο μόλις μια βδομάδα πριν!Η επόμενη μέρα κύλησε χαλαρά στην αγαπημένη Χίο, με καφέ/μπάνιο στην Κώμη το απόγευμα και έξοδο στην πόλη το βράδυ. Εδώ δυο φωτό της αγαπημένης παραλίας της Κώμης στη δύση του ήλιου, λίγο μετά το μπανιο.
Το πλοίο που έφερε τον Κώστα απο Πειραιά έφτασε στις 6 το πρωί του Σαββάτου και το είδα στο λιμάνι μόλις χτύπησε το ξυπνητήρι στις 6:30. Και εδω το μηχανάκι του Κώστα άρτι αφιχθέν στη Χίο. Στην επόμενη φωτό το πλοίο που τον έφερε φεύγει γύρω στις τις 7πμ.
(Τώρα είμαστε πια στην Day 1 αλλά ας θεωρήσουμε οτι αυτή αρχίζει απο την πραγματική αρχή του ταξιδιού στον Τσεσμέ.)
Τα λέμε για λίγο με τον Κώστα που είχα να δω καιρό από κοντά και βουρ για το πλοίο της Erturk Lines που θαφευγε στις 8πμ. Εδώ μόλις έχουμε βάλει τα μηχανάκια στο πλοίο. Ο τύπος δεξιά είναι απο τη Σμύρνη και επιστρέφει απο ταξίδι σε Amalfi Coast, Τοσκάνη και Πελοπόννησο. Εμοιαζε δε αρκετά με τον Αταμάν του Παναθηναϊκού, πιάσαμε κουβέντα, του τόπα και γελάγαμε!
Κι’εδω τα μηχανάκια δεμένα και ετοιμα για το σύντομο ταξίδι 45’ μέχρι το λιμάνι του Τσεσμέ. Το GS αριστερά είναι του παιδιού απο τη Σμύρνη ενώ το K1600GT και το άλλο GS δεξιά είναι Ελλήνων που πάνε με τις γυναίκες τους τις επόμενες μέρες στη Σμύρνη και στα βόρεια μικρασιατικά παράλια. Ο τύπος με το K1600 ήτανε τεράστιος, τόσο που το επίσης τεράστιο Κ1600 που σε άλλον θα φάνταζε βαπόρι μ’αυτόν ήτανε μια χαρά!
Φτάνουμε στην ώρα μας αλλά μαζί μας φτανει και ένα ακόμη πλοίο, επισης φουλ με κοσμο, και στο τελωνείο περιμένουμε πολλή ώρα καθώς εμας με τις μηχανές μας βάζουν τελευταίους. Με το που ξεμπερδεύουμε τελικά, πάμε στο κέντρο του Τσεσμέ για να πάρουμε κάρτες SIM για Τουρκία. Και τα δυο Garmin μας γυρνάνε γύρω-γύρω απ’το κέντρο από πλακοστρωτα ανηφορο-κατηφορικά στενά, προφανώς λόγω μη προσβάσιμων πεζόδρομων. Τελικά αποφασίζουμε ..to cut our losses, παρκάρουμε κάπου σχετικά κοντά στο κέντρο και ο Κώστας πάει με τα πόδια να ψάξει να βρει κάποιο μαγαζί για SIM. Ερχεται μετά απο μισάωρο και πλέον έχοντας πληρώσει 40€ καθώς δε μπόρεσε να βρει κάτι φτηνότερο, και επειδή έχουμε αργήσει εγώ “καίω” τη δική μου SIM. Τελικά έβγαλα αργότερα eSim με πολύ μικρότερο κόστος.
Στην επόμενη φωτό τα μηχανάκια για πρώτη φορά σε τουρκικό έδαφος κοντά στο κέντρο του Τσεσμέ ενώ περίμενα τον Κώστα που έψαχνε για SIM. Και βέβαια σημαιάκια παντού κατά τα κλασσικά, μην και ξεχάσουμε σε ποιά χώρα είμαστε...
Τώρα έχει πάει τώρα σχεδόν μεσημέρι (είναι 11:45) και έχουμε 700χμ μέχρι την Konya. Επειδή νυχτώνει στις 7μμ καθώς η Τουρκία έχει την ίδια ώρα με την Ελλάδα αν και πολύ ανατολικότερα, πρέπει να βγάλουμε πραγματική μουαγιέν 100χμω με τις στάσεις για να ταξιδέψουμε μέρα, κάτι καθόλου εύκολο στην Τουρκία. Let’s hit the road then!! Ναι, ναι, όμως ο γνωστός κος Murphy είχε άλλη γνώμη...
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
89
Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) / Απ: Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)
« Last post by XLGeorge on Τρίτη 03 Μάρτιος 2026, 03:32:53 πμ »Έναν λύκο όλον κι' όλον έχει ο Καύκασος τον Εξελγιώργο!!!
Λέμε τώρα...
90
Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) / Απ: Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)
« Last post by XLGeorge on Τρίτη 03 Μάρτιος 2026, 03:31:11 πμ »Το διάβασα σε άλλο φόρουμ. Πολλά μπράβο George. Πάντα τέτοια !
Tnx!
Πουσαι ρε Παντή, long time καθώς δεν έχω πιά μηχανάκι για χωματάδες στην Αθήνα. Πληροφοριακά, η τελευταία σοβαρή χωματάδα ήτανε εκείνη η λασπομαχία στο Καντήλι το φθινόπωρο του 2018 και ήτανε στην ομάδα και ο Κώστας-gaslion. Ετοιμάζομαι κι'εγώ για μικρό μηχανάκι καθώς έχετε πάρει όλοι μικρά και ακόμη και με μεσαία σαν το Alp (και με ψηλό φτερό) η συμμετοχή είναι ταλαιπώρια.