Day 9 Svaneti Round: Mestia to Batumi/Kars - Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2025

Μετά την πολύ δύσκολη προηγούμενη μέρα με συνεχείς βροχές στο δεύτερο σκέλος του Χιαστί Τυφλίδα-Μέστια, ξυπνήσαμε το πρωί με έναν λαμπερό ήλιο και καταγάλανο ουρανό!!     Και τα βουνά δίπλα στη Mestia ήτανε γεμάτα φρέσκο χιόνι, οπότε ίσως πιθανά νάχε χιονίσει και στο Zagari Pass που θέλαμε να κάνουμε την προηγούμενη πριν αλλάξουμε πλάνο και ανεβούμε απο δυτικά. Θα μαθαίναμε σε λίγο...

Ξεκινήσαμε τη μέρα με ξεφόρτωτα μηχανάκια για να δούμε τη Mestia και τους πύργους της, η οποία αν και τουριστική κωμόπολη αξίζει επίσκεψη. Στην δεύτερη φωτό προσέξτε το φρέσκο χιόνι σε σχετικά χαμηλό υψόμετρο στα διπλανά βουνά.







Επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο το οποίο ήτανε στην έξοδο της πόλης προς Ushguli, φορτώνουμε τα μηχανάκια και ξεκινώντας αρχίζουμε να ανεβαίνουμε υψομετρικά προς τα κει. Ο δρόμος είναι τσιμεντόδρομος και κάνουμε μια πρώτη στάση δίπλα στον ορμητικό ποταμό Enguri που είχαμε χθες δίπλα μας σε όλη τη διαδρομή και ο οποίος πηγάζει κάπου κοντά στο Ushguli.




Λιγο πιο πάνω σταματάμε να δούμε το χωριό Lakhiri απο μακριά, που είναι επίσης γεμάτο Καυκασιανούς/Σβανετιανούς πύργους - γιατί οι πύργοι είναι σχετικά διαφορετικοί στο Svaneti από το Tusheti.




Και τελικά φτάνουμε στο Ushguli το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 2100μ. Ο δρόμος συνέχισε να είναι τσιμεντόδρομος μέχρι εδώ, αρα το Ushguli είναι πια προσβάσιμο με οποιοδήποτε όχημα. Και ο δρόμος μετά το Ushguli στο Svaneti Pass έχει γίνει καινούργια άσφαλτος, όπως είχε επίσης αναφέρει το διαδικτυακό άρθρο του 2025 που βρήκαμε. Οπότε σχεδόν όλο το Svaneti έχει τσιμεντο-ασφαλτοστρωθεί εκτός απο το κομμάτι περίπου 20 χιλιομέτρων δυτικά της Mestia το οποίο είναι υπό κατασκευή.




Πρώτες όψεις του Ushguli απο μακριά...




…και απο πιο κοντά.







Και μια φωτό ουσιαστικά μέσα στο χωριό. Το μέρος και το χωριό είναι απλά μαγικά και το Ushguli αξίζει σίγουρα διανυκτέρευση. Το αφήνουμε για την επόμενη φορά όταν θα επισκεφτούμε επίσης τον παγετώνα Chaaladi που βρίσκεται λίγο πριν και που η επίσκεψη του απαιτεί σημαντική πεζοπορία.




Στην έξοδο απο το Ushguli φαίνεται πιο ψηλά το Zagari Pass μέσα στα χιόνια, ξεκινάμε προς τα κει να δούμε αν περνάει.




Εδώ στα ψηλότερα σημεία του Zagari Pass στα 2600μ όπου είναι προφανές οτι το προηγούμενο απόγευμα/βράδυ είχε χιονίσει αλλά τώρα μέσα στη μέρα το περισσότερο χιόνι στο δρόμο είχε λιώσει και σ’αυτό βοήθησε και η κίνηση των οχημάτων. Περάσαμε και κάποια ψηλότερα κομμάτια με χιόνι στο δρόμο αλλά δεν έχουμε φωτό καθώς κοιτάγαμε να περάσουμε! Απο την άλλη μεριά στην ανατολική κάθοδο ο δρόμος ήτανε σκιερός και ήθελε πολύ προσοχή για black ice

Πάντως αργά το προηγούμενο απόγευμα είχαμε πάρει την απόλυτα σωστή απόφαση να μην έρθουμε απο δω προς Ushguli/Mestia καθώς θα υπήρχε φρέσκο χιόνι το οποίο σε συνδυασμό με τη νύχτα που θα μας έβρισκε εκεί πάνω θα ήτανε πολύ επικίνδυνο   




Το τοπίο πάνω στο Zagari Pass ήτανε απλά μαγευτικό και τελικά είμαστε τυχεροί που πετύχαμε το Upper Svaneti με χιόνι τέλη Σεπτέμβρη!   







Απο κει κατεβήκαμε το ανατολικό κομμάτι του ανάποδου U του Svaneti και στο τέλος του ξαναπεράσαμε τον χαλικόδρομο 5χμ που είχαμε περάσει και την προηγούμενη πριν αλλάξουμε ρότα και κατευθυνθούμε δυτικά προς το Jgali. Ο δρόμος είναι ωραίος καθώς κινείται συνεχώς μέσα σε ένα φαράγγι αλλά οχι κάτι το εντυπωσιακό, όπως η περιοχή του Upper Svaneti που είχαμε επισκεφτεί με Mestia, Ushguli και το Zagari Pass.

Η επόμενη φωτό είναι θεωρητικά η τελευταία που θα βγάζαμε μαζί.




Στη συνέχεια εγώ κινήθηκα μέσω εθνικής προς Batumi όπου έφτασα απο το βόρειο μέρος της πόλης δίπλα στον Εύξεινο Πόντο την ώρα του ηλιοβασιλέματος, δηλ 7 και κάτι.




Απο την άλλη ο Κώστας μετά απο μια οχι ευχάριστη εμπειρία που είχε στα τουρκικά σύνορα, ανέβηκε στα υψίπεδα της βαθιάς Ανατολίας όπου ο δρόμος διάσχιζε οροπέδια 2500μ ύψος με τη θερμοκρασία νάχει πέσει στους -1’C στις 8 το βράδυ! Εβαλε οτι είχε και δεν είχε, και βέβαια τα αδιάβροχα από πάνω, αλλά αγριεύτηκε καθώς υπήρχε πάντα κίνδυνος black ice, δεν υπήρχανε άλλα οχήματα στο δρόμο και τα μόνα χωριά ήτανε των 4-5 σπιτιών και τα έβλεπε “μακριά κάτω”. Τελικά έφτασε με την ψυχή στο στόμα αλλά χωρίς θέματα στο Kars, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1800μ, στις 9 το βράδυ / 10 η ώρα Γεωργίας, δηλ 6 ώρες μετά τον ανεφοδιασμό μας στο Kutaisi. Μιλήσαμε στο τηλ αργά το βράδυ και μου περιέγραψε τι ζόρι τραβηξε στα υψίπεδα της Ανατολίας οδηγώντας μόνος με -1’C. Μετά απ’αυτή την εμπειρία αποφάσισε να εγκαταλείψει την ιδέα να συνεχίσει στην Ανατολία και κανονίσαμε να ξαναβρεθούμε την επόμενη μέρα στην όμορφη Αμάσεια. Εδω ένα εντυπωσιακό τζαμί στο Kars.




Και τα διαφορετικά δείπνα της μέρας, beef sashlik “a la georgian” για μένα στο Batumi και τηγανιτό κοτόπουλο “a la turk” για τον Κώστα στο Kars.







Και η διαδρομή της μέρας για μένα Mestia-Ushguli-Kutaisi-Batumi...




 ...και για τον Κώστα Mestia-Ushguli-Kutaisi-Kars.




Χιλιόμετρα ημέρας 400 για μένα μέχρι το Batumi και 550 για τον Κώστα μέχρι το Kars. Εγώ έμεινα και πάλι στο εξαιρετικό New Wave Hotel στο Batumi για 54€ και ο Κωστας στο ακόμη πιό εξαιρετικό Grand Ani Hotel στο Kars για 62€. Και τα δυό 4τράστερα αλλά θα μπορούσανε να είναι και 5άστερα!


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ... (με τις τελευταίες μέρες της επιστροφής)

Day 8 Tbilisi to Svaneti/Mestia the Hard Way (Part 1) -
Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2025

WARNING: ακολουθεί τριπλοσέντονο με πολύ λίγες φωτό, αλλά αυτή ήτανε η πιο δύσκολη μέρα του ταξιδιού . Οποιος θέλει το παραλείπει και πάει κατ’ευθείαν στη Day 9 η οποία έχει τις φωτό περιήγησης του Δυτικού Καυκάσου / Svaneti National Park.





Αυτή προβλεπότανε η δεύτερη δύσκολη μέρα του ταξιδιού στη Γεωργία, καθώς θα κάναμε το δεύτερο κομμάτι του Χιαστί, δηλ απο Τυφλίδα νοτιο-ανατολικά μέχρι τη Μέστια στο Svaneti βορειο-δυτικά όπως στον χάρτη πάνω. Είχαμε κάνει το πρώτο κομμάτι τρεις μέρες πριν, απο το Batumi μέχρι το Omalo του Tusheti, και ισα που καταφέραμε να φτάσουμε εκεί στο τέλος της μέρας. Είχαμε κοιτάξει τον καιρό και οι μεγάλες βροχές δυτικά είχανε κινηθεί ανατολικά προς το Tusheti. Η πρόγνωση έδινε βροχές ακόμη στη δυτική Γεωργία μέσα στην ημέρα αλλά θεωρητικά όχι έντονα φαινόμενα ώστε να μας εμποδίσουν να ανέβουμε στο Svaneti. Αλλά όπως αποδείχτηκε, το "θεωρητικά όχι έντονα" δεν έστεκε!! 

Οπως γράφτηκε και στην αρχή, το Svaneti είναι ουσιαστικά ένα ανάποδο U που ξεκινάει δυτικά απο το Zugdidi, περνάει απο το Jvari, ανεβαίνει υψομετρικά μέχρι Mestia/Ushguli και το Zagari Pass και μετά κατεβαίνει ανατολικά μέχρι λίγο πριν το Kutaisi. Παλιότερα ένα μεγάλο μέρος αυτής της διαδρομής ήτανε χωμάτινο, όπως είναι ακόμη όλο το Tusheti. Αλλά κάθε χρόνο ασφαλτοστρώνεται / τσιμεντοστρώνεται όλο και περισσότερο καθώς έχει γίνει πολύ γνωστός τουριστικός προορισμός.

Πριν το ταξίδι δεν μας ήταν γνωστό πόση ακόμα διαδρομή έχει μείνει χωμάτινη αλλά είχαμε μείνει με την εντύπωση οτι τα ψηλότερα κομμάτια, δηλ ανεβαίνοντας από Mestia προς Ushguli και μετά ψηλά το Zagari Pass είναι ακόμη χωμάτινα. Μάλιστα ο Κώστας που τόψαξε με βάση φωτό του 2021, συμπέρανε οτι η διαδρομή είχε 16χμ χώμα δυτικά και 27χμ χώμα ανατολικά του Ushguli. Αλλά ψάχνοντας πιο πρόσφατα δημοσιεύματα την προηγούμενη μέρα στην Τυφλίδα, βρήκαμε το επόμενο πρόσφατο άρθρο του 2025 με τίτλο Tbilisi to Svaneti: How to get to Mestia https://wander-lush.org/tbilisi-to-svaneti-how-to-get-to-mestia/ που γράφει οτι το Zagari Pass ανατολικά του Ushguli έχει γίνει πια όλο άσφαλτος!! Οπότε αποφασίσαμε να κάνουμε το Svaneti από ανατολικά προς δυτικά, αντίθετα με την φορά που το κάνουν οι περισσότεροι, και αυτό μας βόλευε καθώς θα ερχόμαστε απο ανατολικά λόγω Χιαστί. Οπότε η προβλεπόμενη διαδρομή άλλαξε όπως φαίνεται στον επόμενο χάρτη.




Φύγαμε λοιπον απο την Τυφλίδα κατα τις 9:30 το πρωί ώστε να περάσουμε απο ένα μαγαζί μηχανών στην έξοδο της πόλης που άνοιγε στις 10 σύμφωνα με την ιστοσελίδα του για να πάρω εγω μια εφεδρική πίσω σαμπρέλα – τους είχα πάρει τηλέφωνο την προηγούμενη και είχανε τη διάσταση που ήθελα. Αλλά με το που φτάσαμε εκεί ακριβώς στις 10 και το μαγαζί, το οποίο είχε στη βιτρίνα Ducati και MV Agusta (!!), ήτανε θεόκλειστο. Κοιτάμε προσεκτικά τις ώρες λειτουργίας και το Σάββατο άνοιγε στις 11, οπότε εννοείται οτι φύγαμε καθώς είχαμε το Χιαστί μπροστά μας... Τελικά την έβγαλα στο υπόλοιπο του ταξιδιού με την μπροστινή σαμπρέλα σαν λύση ανάγκης για πίσω και ευτυχώς δεν την χρειάστηκα.

Καρυδώσαμε τα μηχανάκια ως συνήθως στην εθνική αλλά μετά απο περίπου 100χμ είδαμε την μαυρίλα της βροχής μπροστά μας και σταματήσαμε για να βάλουμε τα αδιάβροχα. Στη συνέχεια οδηγήσαμε μέσα σε δυνατή βροχή η οποία μια έκοβε λίγο, μια έριχνε πάλι γερά. Φτάνοντας στο Kutaisi, την τελευταία μεγάλη πόλη που θα περνάγαμε πριν αρχίσουμε την άνοδο προς Svaneti / Zagari Pass, είχαμε ήδη κάνει πάνω απο 200χμ απο την Τυφλίδα και σταματήσαμε κοντά στο κέντρο για να βάλουμε βενζίνη.

Εριχνε καρδάρια βροχής, και όπως βάζω πρώτος εγώ ακούω τον Κώστα να μου λέει “Εχουμε πρόβλημα, έχει μπλοκάρει και δε βγαίνει το tankbag στο μηχανάκι μου!!!”  Το αδειάζουμε για να λύσουμε τις βίδες που το κρατάνε στο στεφάνι της τάπας οι οποίες φαίνονται αρχικά σαν allen αλλά γρήγορα διαπιστώνουμε οτι είναι torx! Εγώ φυσικα με γιαπωνέζικο μηχανάκι δεν έχω κλειδιά torx και ο Κώστας έχει μόνο ένα μέγεθος που δεν κάνει. Τώρα τι κάνουμε? Να βρούμε μαγαζί να αγοράσουμε κλειδί torx, ναι αλλά πως και που σε πόλη που ελάχιστοι μιλάνε αγγλικά??!   

Βλέπω ένα πιτσιρικά με ένα καγκουρεμένο αυτοκίνητο και λέω ας ρωτήσω μήπως και... Και πάνω στην ατυχία μας, μπινγκ λόττο, το παιδί μιλάει υποφερτά αγγλικά και επειδή μαστορεύει, ξέρει τι και πως. Μας βάζει λοιπόν πινέζα στο κινητό σε μαγαζί εργαλείων “το οποίο έχει τα πάντα, θα βρείτε σίγουρα!”. Με το που φτάνουμε εκεί, υπάρχει μπαλκόνι που προστατεύει απο τη βροχή αλλά είναι φουλ κατειλημμένο εκτός απο ενα σημείο που ίσα που χωράει ο μπροστινός τροχός και το μισό τεπόζιτο του Ducati, ευτυχώς!! Αγοράζουμε λοιπόν το εργαλείο, λύνουμε τις βίδες και έχουμε περισσότερο χώρο να δουλέψουμε για να το ξεμπλοκάρουμε αλλά θέλει μοχλό με μικρό κατσαβίδι ή τράβηγμα με κάτι. Δανειζόμαστε απο το μαγαζί ένα τέτοιο μικρό κατσαβίδι και το ξεμπλοκάρουμε, result!   

Η επόμενη φωτό δείχνει το δικό μου μηχανάκι μπροστά στην είσοδο του μαγαζιού φουλ εκτεθειμένο στη βροχή, προσέξτε τι ρίχνει!!  Και σημειώστε, τέτοια βροχή έριχνε για ώρες αργότερα πάνω στο Svaneti μόνο που ήτανε νύχτα, ο δρόμος ήτανε καραχαλασμένος, είχε ομίχλη / ελλειπή ορατότητα και η θερμοκρασία ήτανε 5’C θα δείτε αργότερα   




Στην επόμενη φωτό φαίνεται η πατέντα που πάμε να κάνουμε με δεματικό για να τραβήξουμε το κορδόνι να ξεμπλοκάρει, η φωτό είναι τραβηγμένη δυό μέρες μετά στην Αμάσεια, την τρίτη και τελευταία φορά που μπλόκαρε το tankbag γιατί εκεί βρήκαμε το κόλπο να το κάνουμε να μην ξαναμπλοκάρει!   




Αφου βάζει κι΄ο Κώστας βενζίνη, ξεκινάμε παλι μέσα στη φοβερή βροχή. Εχουμε φτάσει πια στο ανατολικό τέλος του ανάποδου U, περνάμε κάπου 5χμ χαλικο-λασπόδρομου με λίγο λιγότερη βροχή και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε. Εκεί σε κάποιο σημείο σταματάμε καθώς βλέπουμε μπροστά μας μια απόλυτη μαυρίλα ψηλά προς το Zagari Pass. Σκεφτόμαστε οτι εκεί πάνω με 2600μ ύψος μπορεί και να χιονίζει, και αυτό παρά την πρόγνωση του καιρού που δεν έδινε βροχές/χιόνι αργά το απόγευμα στο Svaneti. Και επίσης μέσα στη βροχή και ομίχλη/σύννεφο δε θα βλέπαμε σχεδόν τίποτα απο το Zagari Pass.

Οπότε αποφασίζουμε να αλλάξουμε και πάλι (για τρίτη φορά!!) το πλάνο της μέρας και να προσεγγίσουμε τη Mestia απο δυτικά και όχι απο ανατολικά, όπως ήταν το αρχικό πλάνο του ταξιδιού. Αυτό βέβαια σήμαινε ότι βάζαμε επιπλέον ώρες οδήγησης και μάλιστα σε μικρούς και σχετικά δύσκολους δρόμους στους πρόποδες του Καυκάσου. Γιατί αν το ξέραμε απο την αρχή, δεν θα βγαίναμε απο την εθνική προς το Kutaisi αλλά θα συνεχίζαμε δυτικά προς Senaki/Zugdidi και θα είχαμε κερδίσει αρκετό χρόνο. Θυμίζω οτι ο λόγος που διαλέξαμε να ανέβουμε απο ανατολικά ήτανε το αρθρο που έλεγε οτι απο κει είχε γίνει φουλ άσφαλτος μέχρι Ushguli και Mestia. Ετσι λοιπόν η διαδρομή αλλάζει και πάλι και γίνεται όπως στον παρακάτω χάρτη.




Οδηγώντας λοιπόν σε σπασμένους χαλικόδρομους στους πρόποδες του Καυκάσου με βροχή που μια έριχνε δυνατά και μια έκοβε, φτάσαμε τελικά στις 5:30 το απόγευμα στο Jgali που είναι κοντά στον κύριο δρόμο Zugdidi-Mestia – επιτέλους σε καλό ασφαλτόδρομο! Εκεί αποφασίσαμε να σταματήσουμε για ένα μισάωρο να ξεκουραστούμε και να φάμε καμιά μπάρα, είμαστε ήδη στο δρόμο για 9 ώρες, απο τις 9:30 το πρωί, μείον τη μια ώρα στο Kutaisi που παλεύαμε με το tankbag. Και σαν bonus, το τελευταίο μισάωρο που οδηγούσαμε η βροχή είχε σταματήσει τελείως!   

Οσο τσακίζαμε μπάρες και ξηρούς καρπούς σε ένα παρκάκι δίπλα στο δρόμο μας πιάσανε κουβέντα κάτι ντόπιοι έφηβοι που χαζεύανε εκει δίπλα, απο που είστε, που πάτε, κλπ. Μάλιστα μας δώσανε και κάποιο τοπικό φρούτο που κόβανε απο τα διπλανά δένδρα το οποίο δοκιμάσαμε και ήτανε ενδιαφέρον. Τους αντιπροσφέραμε ξηρούς καρπούς που είχαμε μαζί. Και παράλληλα κοιτάξαμε το πόσο μας έμενε μέχρι τη Mestia. Είχαμε περίπου 130χμ για τα οποία το Garmin έδινε 1:40 ενώ ο Γούγλης (που πάντα ξέρει καλύτερα  ) 3 ολόκληρες ώρες!  Και με δεδομένο οτι νύχτωνε γύρω στις 7:30 το αργότερο, θα οδηγούσαμε για τουλάχιστο άλλη μιάμιση ώρα στο σκοτάδι και σε σχετικά δύσκολο δρόμο!   

Στις επόμενες φωτό το παιδί που μας έδωσε τα φρούτα και τα φρούτα μισοφαγωμένα απο μας.







Είχαμε λοιπόν οδηγήσει ήδη για 8 ώρες (9:30-5:30), απο τις οποίες τις 6 (11-5) υπό σχεδόν καταρρακτώδη βροχή και είχαμε κάνει 370χμ, απο τα οποία τα τελευταία 170χμ σε δύσκολους επαρχιακούς. Είχαμε ακόμη 130χμ, αρχίζοντας την ανάβαση του Καυκάσου προς το Svaneti με τελικό προορισμό τη Mestia. Και θεωρητικά οι βροχές είχανε κινηθεί ανατολικά, όπως ήτανε άλλωστε η πρόγνωση.

Θεωρητικά μόνο όμως, οι επόμενες τρεις ώρες γι'αυτά τα 130χμ αποδείχτηκαν απο τις δυσκολότερες που οδηγήσαμε ποτέ!!   


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ... (με το τελευταίο κομμάτι της όγδοης μέρας)

Καλημέρα μετά από καιρό...
Εδώ και ένα σχεδόν χρόνο κάτοχος ενός κινέζου!

Ευτυχώς εγώ λόγω ηλικίας δεν προλαβαίνω να πάρψ άλλο , οπότε παραμένω στον ίδιο στάβλο.

Καλοτάξιδο , πολλά κ ασφαλή χιλιόμετρα

Καλημέρα μετά από καιρό...

Εδώ και ένα σχεδόν χρόνο κάτοχος ενός κινέζου!

Εμείς ψάχνουμε για δουλειά κ εσύ θές να μας κόψεις το μεροκάματο?