Στην αρχή, ήταν μόνο μια ιδέα
. Αποδείχθηκε όμως αρκετή για να γεμίσει με έξαψη και ενθουσιασμό τις χειμωνιάτικες συναντήσεις μας και - κυρίως - τη σκέψη μας, η οποία ταξίδεψε εκεί πολύ πριν πάρουμε την οριστική μας απόφαση για την πραγματοποίηση του τολμηρού αυτού εγχειρήματος.
Εισιτήρια αγοράστηκαν, ξενοδοχεία κλείστηκαν, διαδρομές χαράχθηκαν, αποσκευές ετοιμάστηκαν και η περιπέτεια της Σκωτίας ξεκίνησε στις 29 Απριλίου… ήταν το καλύτερο δώρο για τα γενέθλια του Ισίδωρου
! Πειραιάς, Πάτρα, μια νύχτα εν πλω και την Πρωτομαγιά - ημέρα γενεθλίων του Τάκη
- φτάσαμε στην Ανκόνα. Ο δρόμος ανοίχθηκε μπροστά μας, οδηγώντας μας χιλιόμετρο - χιλιόμετρο
στον πολυπόθητο στόχο μας.
Το πρώτο βράδυ της Άνοιξης διανυκτερεύσαμε στην Alessandria της βόρειας Ιταλίας, όπου και φάγαμε τις πιο νόστιμες μακαρονάδες! Την επομένη και παρά τα 850 περίπου χιλιόμετρα που διανύσαμε, φτάσαμε απτόητοι στο Reims της Γαλλίας. Calais, κανάλι της Μάγχης, Dover και στις 3 Μαΐου η «απόβαση» των Συριανών στη γηραιά Αλβιώνα ήταν γεγονός.
Welcome to UK! Οδήγηση στην αριστερή πλευρά του δρόμου, λίρες στο πορτοφόλι, βενζίνη self-service, B & B, κλασικά βρετανικά μαύρα ταξί, κλασικοί βρετανικοί κόκκινοι θάλαμοι τηλεφώνου, σερβίρισμα φαγητού στα εστιατόρια μέχρι τις 9:30 το βράδυ (το πολύ!
), μεταλλικό εμφιαλωμένο νερό 1 ½ λίτρου ούτε για δείγμα, προτεραιότητα πεζών ακόμη κι όταν δεν περίμεναν στις διαβάσεις, ξεχωριστή βρύση για το κρύο νερό και ξεχωριστή για το ζεστό, tea time, fish & chips, English breakfast, ήλιος «με δόντια» (όταν στην Ελλάδα «έλιωναν» από τους 35°C
). Το σοκ ξεπεράστηκε γρηγορότερα (και ευκολότερα) απ’ ό,τι νομίζαμε.
Δίδυμη φιλοξενία στο Northampton, γνωριμία και αντάμωμα με αγαπημένα πρόσωπα στη Γλασκώβη και μετά… όχι το χάος, αλλά τα Highlands - επιτέλους!
Δύο πρόσωπα της Σκωτίας γνωρίσαμε.
Το πρώτο, το πιο άγριο και μυστηριώδες, ήταν και αυτό που μας γοήτευσε περισσότερο. Το τραχύ, αλλά ταυτόχρονα επιβλητικό τοπίο της βορειοδυτικής πλευράς των Highlands ήταν τόσο πρωτόγνωρο για εμάς που μαγνήτισε αμέσως το βλέμμα μας. Βουνά και λίμνες (οι «λοχ», όπως τις λένε εκεί), γυμνές εκτάσεις και συστάδες δέντρων εναλλάσσονταν αρμονικά και κάπου ανάμεσα τους, αγροικίες, οικισμοί και χωριά συμπλήρωναν την ειδυλλιακή σκωτσέζικη ύπαιθρο.
Kyle of Lochalsh, το ήρεμο χωριό απέναντι από το Isle of Skye, το μεγαλύτερο από τα νησιά των Εσωτερικών Εβρίδων. Πιο βόρεια, το Ullapool, που αρχικά χτίστηκε ως αλιευτικός σταθμός. Ακόμη βορειότερα, το Durness με τις λευκές αμμουδιές του, το Thurso με θέα τον Ατλαντικό και στο τέλος της διαδρομής το Dunnet Head, το βορειότερο άκρο της ηπειρωτικής Βρετανίας. Εκεί, ξεδιπλώσαμε με υπερηφάνεια την ελληνική σημαία που κουβαλούσαμε στις αποσκευές μας και φωτογραφηθήκαμε δίπλα στις δυο πιστές μας «συντρόφους», απαθανατίζοντας μια ξεχωριστή στιγμή με τη βοήθεια ενός νεαρού ορνιθολόγου! (Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, ήταν ο ΜΟΝΟΣ που δεν μας ρώτησε για την οικονομική κατάσταση της χώρας μας!
).
Από δω και πέρα, η Σκωτία άλλαξε πρόσωπο. Έγινε πιο προσιτή και - κατά μία έννοια - πιο «πολιτισμένη». Το τοπίο άλλαξε άρδην. Οι ομαλές καταπράσινες εκτάσεις κυριαρχούσαν, η κίνηση στους δρόμους ήταν πιο πυκνή, οι κατοικημένες περιοχές ήταν περισσότερες από πριν και σε μικρότερη απόσταση μεταξύ τους.
Στο αποστακτήριο Glen Ord μυηθήκαμε στην «ιεροτελεστία» παρασκευής αυθεντικού σκωτσέζικου ουΐσκι. Στη Loch Ness δυστυχώς δεν καταφέραμε να γνωρίσουμε τη «Νέσι». Στον «Αγκώνα του Διαβόλου» (“Devil’s Elbow”) επιδείξαμε, για ακόμη μια φορά, τις οδηγικές μας ικανότητες. Στο Εδιμβούργο δώσαμε ραντεβού με την ιστορία (όσοι βρεθείτε στην πρωτεύουσα της Σκωτίας, πρέπει οπωσδήποτε - και μεταξύ άλλων - να περπατήσετε στο Royal Mile, να επισκεφθείτε το Κάστρο του Εδιμβούργου και να ανεβείτε στο Μνημείο Σκοτ. Αυτά προλάβαμε να δούμε, αυτά σας προτείνουμε!
).
Το ταξίδι της επιστροφής μας στα πάτρια εδάφη θα μπορούσε να είναι η πτυχιακή εργασία ενός μετεωρολόγου, αφού συναντήσαμε όλα (μα όλα!) τα καιρικά φαινόμενα. Χιονόπτωση μετά το Εδιμβούργο, συννεφιά - ήλιο - ψιλόβροχο και μετά ξανά λιακάδα μέχρι το Northampton και το Dover, βροχή και ισχυρούς ανέμους μέχρι το Reims, συννεφιά και βροχόπτωση μέχρι τη Ζυρίχη, ήλιο στο Λουγκάνο της Ελβετίας, βροχή και πυκνή ομίχλη μέχρι το Como, λιακάδα στην Πάρμα και - το καλύτερο! - καταρρακτώδη βροχή για 3 ½ και πλέον ώρες μέχρι την Ανκόνα. Τα μποφόρ στην Αδριατική, που έκαναν το καράβι μας να μοιάζει κυριολεκτικά με καρυδότσουφλο, ήταν το κερασάκι στην τούρτα! Ευτυχώς που φτάσαμε Πάτρα και στέγνωσε το κοκαλάκι μας. Το ζεστό χάδι του καλοκαιρινού μας ήλιου
ήταν κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτο!
«Τα καταφέραμε!» είπαμε στο Blue Star Naxos, όταν πια βρισκόμασταν μερικά μόνο ναυτικά μίλια μακριά από τη Σύρο. Μετά από 18 ημέρες και 7.000 χιλιόμετρα, με μαγευτικές εικόνες να έχουν περάσει μπροστά από τα μάτια μας, έχοντας έρθει σε επαφή με συνήθειες και νοοτροπίες διαφορετικές από τις δικές μας, μπορούσαμε πλέον να πάρουμε μια βαθιά ανάσα και να πούμε «ναι, τα καταφέραμε!»
. Και του χρόνου!
Υ.Γ. Συγγνώμη για την καθυστερημένη ανάρτηση, αλλά δυστυχώς όταν πατήσαμε το πόδι μας στη Σύρο, είχαν μείνει πίσω τόοοοοοοσες πολλές δουλειές που ο ελεύθερος χρόνος μας ήταν ελάχιστος. Ελπίζουμε να σας αποζημιώσαμε με το παραπάνω κείμενο και τις φωτογραφίες.
(Για το copyright: Ελένη Τ.)
http://s854.photobucket.com/albums/ab105/siderisbmw/Scotland%202010/