ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥΡΚΙΑ – ΣΥΡΙΑ – ΛΙΒΑΝΟΣ και πίσω!!!
Το ότι θα ξεκινούσαμε για ένα ταξίδι στις 23 Οκτωβρίου το είχε μάθει και η κάθε κυρα Κατίνα, ήταν το επίκεντρο όλων το συζητήσεων από τον παρασμένο Απρίλη, ήταν ξεκάθαρο : θα πηγαίναμε μιά μεγάλη βόλτα με τις μοτοσυκλέτες. Προορισμοί συζητήθηκαν πολύ, ο πιό πιθανός για μένα ήταν η κατεύθυνση πρός την Ιβηρική χερσόνησσο να αγναντεύσουμε τον Ατλαντικό ωκεανό από το δυτικότερο σημείο της Ευρώπης, το CABO DA ROCCA όπως λεγεται . Επεσαν κι άλλες ιδέες στο τραπέζι όπως η Νότια Ιταλία, η Τυνησία και τα βαλκάνια. Ολες ήταν υπό συζήτηση μέχρι που αρχές Οκτώβρη είδαμε ότι ο καιρός αγριεύει. Οι θερμοκρασίες έπεσαν απότομα 10 μέρες πρίν το ξεκίνημα της βόλτας και τότε ήταν που έπεσε η φαεινή ιδέα για την Συρία!!!
Ο πρώτος που ενθουσιάστηκε ήμουν εγώ! Εχοντας πολλούς φίλους, από τα φοιτητικά χρόνια, Σύριους με τσιγκλισε η ιδέα να τους ξαναδώ μετά από τόσα χρόνια, και μάλιστα χτυπώντας τους την πόρτα!!!
Οι πρώτες αντιδράσεις από την υπόλοιπη παρέα κάθε άλλο από ενθαρυντικές ήταν. Που θα πάμε ? που είναι άγνωστο μέρος, που οι Τούρκοι είναι βάρβαροι, έχουμε τις παλιές δυχόνοιες, θα μας σφάξουν στο δρόμο, θα πάμε με μηχανές και θα γυρίσουμε με τρένο, οι Αραβες απολίτιστοι σφάζονται μεταξύ τους θα μας φάνε κι εμάς .... όλο τέτοιες ιστορίες επιστημονικής φαντασίες ακούγαμε. Σφίγκεται η καρδιά σου όταν ακούς τέτοια, ευτυχώς βρήκαμε παιδιά που είχαν κάνει το ίδιο εγγχείρημα και μας ενθάρρυναν να ξεκινήσουμε άφοβα.
Σιγά σιγά αρχίζουν οι πρώτες αποχωρήσεις από την ομάδα, στο αρχικό ταξίδι υπολογίζαμε να φύγουμε γύρω στα 6-7 άτομα, στην πρώτη διαλογή μείναμε 5, 4 θα φεύγαμε μαζί και ένας θα ερχόταν μια βδομάδα μετά να μας συναντήσει στη Συρία. Οταν φτάσαμε στο δια ταύτα να φύγει ο Ζάχος για Αθήνα να ετοιμάσει τις βίζες αποχώρησαν άλλοι δύο από την ομάδα, καταλήξαμε δύο άτομα να τα δώσουμε όλα και να φτάσουμε όπωσδήποτε μέχρι την Συρία. Τα σχέδια του 3 που θα ερχόταν να μας βρεί Συρία άλλαξαν λόγω της εθνικής επετείου, που τον καθυστέρησε μερικές μέρες παραπάνω από το προγραμματισμένο.
