Μέρα 8η, 14/5/2009Ξύπνησα πάλι με το φως της μέρας όπως και στη Σλοβακία. Κοιτάζω το ρολόϊ, ήταν 04:40 το πρωί!!!! Τώρα βγάζω νόημα. Όσο πιο βόρεια πάμε αυτήν την εποχή τόσο πιο μεγάλες είναι οι μέρες. Στη νότια Φινλανδία πχ το καλοκαίρι νυχτώνει κατά τη 01:00 τα μεσάνυχτα και ξημερώνει κατά τις 04:00. Στη δε βόρεια είναι έξι μήνες μέρα!
Augustov, στη βόρεια Πολωνία. Και όμως είναι μόλις 04:40 το πρωί!!!! Και τώρα τι κάνουμε? Τόσο νωρίς και όμως να είναι μέρα, όλα αποδιαργανώνονται με πρώτο το βιολογικό μας ρολόϊ. Πρέπει να περιμένω κανά δίωρο. Κάνω όμως τις ετοιμασίες μου ώστε να φύγω όσο το δυνατόν γρηγορότερα απ' αυτό το μέρος. Είναι όμορφη πόλη με πράσινο, με ποτάμια, με πάρκα, με βάρκες αλλά μου έχει κάτσει στραβά λόγω του απαίσιου ξενοδοχείου.
Κατεβαίνω κάτω να τσεκάρω τη μηχανή και να πάρω καθαρά ρούχα. Είναι στη θέση της! Η μεγάλη μου φοβία! Ξέρω ότι υπερβάλω αλλά είναι υποσυνείδητη διαδικασία, δεν την ελέγχω. Και πριν 19 χρόνια από την αυλή ξενοδοχείου μου είχαν κλέψει την καινούρια μου μοτοσυκλέτα. Γύρισα αργά τα ξημερώματα από τη δουλειά μου και η μηχανή έλειπε. Δεν θα πω τίποτα άλλο. Εύχομαι μόνο να μην τύχει ποτέ σε κανέναν!
Κάνει λίγο ψύχρα αλλά δεν ανησυχώ. Λαδώνω και την αλυσίδα μια και κατέβηκα, να είμαι όσο το δυνατόν έτοιμος. Στη ρεσεψιόν ξυπνάω άθελά μου το χτεσινό τύπο. Μου λέει κάτι στα Πολωνικά , καλημέρα μάλλον, του λέω καλημέρα στα ελληνικά!
Και ή ώρα περνάει και κατεβαίνω για πρωινό. Ο Θεός να το κάνει πρωινό! Όπως και πέρυσι έξω από τη Βαρσοβία έτσι κι εδώ. Χάλια. Κάπως το περίμενα όταν μου είπαν ότι το πρωινό πληρώνεται έξτρα. Σου φέρνουν ό,τι να' ναι, άσχετα αν τα τρως εσύ ή όχι και συχνά πολύ κακής ποιότητας. Την επόμενη φορά που δεν θα περιλαμβάνεται πρωινό στην τιμή, δεν θα πληρώσω έξτρα. Θα σταματήσω στο πρώτο μοτέλ ή έστω βενζινάδικο και θα φάω κανονικά.
Τέλος πάντων, άντε να φεύγουμε γιατί δεν αντέχω άλλο εδώ. Φεύγοντας, διαπιστώνω ότι σε ακτίνα 100 μέτρων από το ξενοδοχείο υπάρχουν άλλα 3-4 ξενοδοχεία ενδεχομένως πολύ καλύτερα. Τι να πεις? Όταν τα πράγματα γίνονται βεβιασμένα λόγω μη καθαρού μυαλού όπως χτες βράδυ μετά από ατελείωτες ώρες οδήγησης και με επερχόμενη βροχή, είναι σίγουρο ότι θα γίνουν λάθος επιλογές. Το να επιλέξεις το χειρότερο ξενοδοχείο από όσα έχεις διαθέσιμα δεν είναι δα και το πιο τραγικό πράγμα στη γη. Καμιά φορά όμως, σε άλλες περιπτώσεις, οι λάθος επιλογές, το μη καθαρό μυαλό, η απόφαση κάτω από πίεση, μπορεί να είναι μοιραία. Μετά την εμπειρία του περασμένου Οκτωβρίου στο ίδιο δρομολόγιο, με 14 ώρες οδήγησης με νταλίκες, σκοτάδι, κρύο, ομίχλη και βροχή, υποθερμία και οπτικές παραισθήσεις δεν έχω σκοπό να επαναλάβω κάτι παρόμοιο.
Απέχω μόνο 260 χλμ από τον τελικό προρορισμό μου, τοΒίλνιους την πρωτεύουσα της Λιθουανίας , δηλαδή κάπου 130 χλμ από τα σύνορα, και αυτό με κάνει να είμαι πολύ χαλαρός και χαρούμενος. Όλα δείχνουν ότι άλλος ένας στόχος επετεύχθη. Άλλο ένα ταξίδι, άλλη μια εμπειρία. Το να ταξιδεύεις με μοτοσυκλέτα είναι υπέροχο. Το να ταξιδεύεις με μοτοσυκλέτα μόνος είναι όνειρο, είναι μαγεία, είναι πρόκληση, είναι για λίγους! Με αυτές τις σκέψεις οδηγούσα χαλαρά, χωρίς να βιάζομαι, απολαμβάνοντας το τοπίο, ξέροντας ότι σε 2-3 ώρες θα είμαι στον προορισμό μου.
Κάνει λίγο ψυχρούλα αλλά δεν με πειράζει και πολύ. Το ηθικό είναι στα ύψη, όταν φτάνω δε στα σύνορα απογειώνομαι! Κανένας έλεγχος και εδώ αφού η χώρα είναι στη ζώνη της συνθήκης Σέγκεν. Περνάς έτσι. Σταματώ όμως στο πρώτο γραφείο για βινιέτες να επιβεβαιώσω αν χρειάζεται να πληρώσω και ο υπάλληλος μου λέει ότι οι μοτοσυκλέτες δεν πληρώνουν.
Είσοδος στη Λιθουανία 
Τα όρια ταχύτητας για φορτηγά στη Λιθουανία. Στην αρχή μπερδεύτηκα. Απολαμβάνω αφάνταστα το απέραντο πράσινο και κίτρινο λιβάδι με τους καταπληκτικούς δρόμους που περνάν ανάμεσά του, που λέγεται Λιθουανία! Ναι, λιβάδι αφού το ψηλότερο σημείο όλης της χώρας είναι 275 μέτρα!!! Απολαμβάνω τους καλούς δρόμους, απολαμβάνω το ότι τηρώ τα όρια ταχύτητας, απολαμβάνω τα πάντα. Το συναίσθημα δεν περιγράφεται.
Έχω διανύσει κάπου 3.500 χλμ ως εδώ ταξιδεύοντας μόνος, χωρίς απρόοπτο, χωρίς ζημιά, έχοντας περάσει εφτά χώρες, έχοντας συναντήσει φίλους (Ρουμανία), έχοντας δει απίστευτα τοπία, έχοντας κουραστεί, έχοντας νευριάσει, έχοντας πάρει πολλές φωτογραφίες, έχοντας βγάλει σημαντικότατα συμπεράσματα και, το σπουδαιότερο, έχοντας ακόμα ένα να θυμάμαι όταν πεθάνω. Γιατί, όπως λέει και ένας πολύ καλός φίλος, ο Ζάχος:
"όλοι θα πεθάνουμε, λίγοι όμως θα ζήσουμε" . Το γεγονός δε ότι σε λιγο θα συναντήσω και αγαπημένα πρόσωπα συμπληρώνει τη χαρά μου.
Για άλλη μια φορά, σε αυτό το ταξίδι, σκέφτομαι πόσο μηδαμινοί είμαστε σ' αυτόν τον πλανήτη και πόσο πλούσιος σε εμπειρίες και γνώση γίνεσαι ταξιδεύοντας. Η λέξη πλούσιος, άλλωστε, προέρχεται από τη λέξη "πλους" (ταξίδι με πλοίο). Στην αρχαιότητα πλούσιος θεωρούνταν αυτός που είχε πολλούς "πλόες" (ταξίδια με πλοίο).
Σκέφτηκα όλους εκείνους που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, κάτι γραφικούς και συμπαθείς παπούδες στο χωριό μου, έχοντας πάει σε όλη τους τη ζωή μέχρι το καφενείο. Μου ήρθαν στο μυαλό άνθρωποι που εμφανίζονται ως ειδικοί-ξερόλες και δίνουν και συμβουλές (συχνά λάθος) παπαγαλίζοντας όλα κι όλα τα εγχειρίδια οδηγιών των κατασκευαστών αλλά δεν έχουν πάει μακρύτερα από "σπίτι-γραφείο". Διαπίστωσα και από τον ίδιο μου τον εαυτό, ότι
όσο πιο λίγες εμπειρίες έχεις τόσο περισσότερα νομίζεις ότι ξέρεις και σχεδόν ένιωσα ευτυχία με αυτή τη διαπίστωση. Το μυρμήγκι που ζει στα έγκατα ενός τεράστιου καθεδρικού ναού, διάβασα κάποτε σε ένα βιβλίο, νομίζει ότι όλος ο κόσμος είναι η φωλιά του και ότι είναι κυρίαρχος του κόσμου.
Σταματώ για καφέ και κολατσιό 50 χλμ έξω από το Βίλνιους. Περιποιημένα μοτέλ-εστιατόρια υπάρχουν κάθε λίγα χιλιόμετρα ενώ σήμανση στον αυτοκινητόδρομο σε ειδοποιεί γι' αυτά. Προσπαθώ να μιλήσω Λιθουανικά κάνοντας τις δυο όμορφες Λιθουανές να γελάνε!
Και μπαίνω στην πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2009, το Βίλνιους, έχοντας εκπληρώσει άλλο ένα στόχο, άλλο ένα όνειρο. Είναι αυτά τελικά που σε κρατάνε ζωντανό. Αξίζει, φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...
Βίλνιους, πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης 2009 Εμπρός για το επόμενο. Επόμενος στόχος η ΙΤΤ 2009 στη Γερμανία, σε μερικές μέρες. Σηκωθείτε από τους καναπέδες, βγείτε από τα γραφεία. Ο καλύτερος καναπές είναι η σέλα της μηχανής, το καλύτερο γραφείο (όπως λέμε εμείς οι πιλότοι) είναι το κόκπιτ του αεροπλάνου. Ζήστε, ρουφήξτε ό,τι μπορείτε. Δεν θα το ξαναβρείτε. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Μη σταματάτε, έχουμε πολύ δρόμο ακόμη. Γιατί,
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ, KEEP GOING!
