Μέρα δεύτερη, Παρασκευή 8-5-2009 Τη νύχτα, έτσι για να μη χαλάμε την παράδοση, είδα το γνωστό εφιάλτη ότι μου κλέβουν τη μηχανή. Δύο φορές βγήκα με τα σώβρακα στο μπαλκόνι. Όλα ήταν στη θέση τους. Ηρεμία, γλυκιά νύχτα, απόλυτη γαλήνη! Προς μεγάλη μου έκπληξη, ενώ είμαστε περιτριγυρισμένοι από δέντρα και πράσινο, δεν είχε καθόλου υγρασία. Το μόνο που ακούγονταν μέσα στη νύχτα ήταν ο απαλός ήχος του νερού που έρεε στο δίπλα από το δωμάτιό μου, κατηφορικό ρυάκι. Μαγεία! Και το πιο σπουδαίο ήταν ότι η μηχανή ήταν στη θέση της! Θα μπορούσα να μείνω να απολαμβάνω την ηρεμία της νύχτας για ώρες, είχε και κάτι σεζ-λονγκ στο γρασίδι στον κήπο, ό,τι πρέπει, αλλά την άλλη μέρα είχα δρόμο και έπρεπε να ξεκουραστώ καλά.
Ο μόνος θόρυβος που ακουγόταν τη νύχτα ήταν αυτός του τρεχούμενου νερού. Και ο Θεός ξημέρωσε την άλλη μέρα. Κατεβαίνω για πρωινό, κάθομαι έξω στον κήπο. Έτσι κι αλλιώς μέσα κάπνιζαν. Φορτώνω τη μηχανή ευλαβικά, με κοιτάζουν οι λιγοστοί υπόλοιποι ένοικοι, ξεθαρρεύουν, έρχεται ένας 60άρης Αλβανός, ο ιδιοκτήτης της Μερσεντές που είναι δίπλα στη μηχανή μου και μου λέει σε σπαστά ελληνικά ότι έχει ζήσει στα Χανιά ένα διάστημα κλπ.
Πρωινό στον κήπο. Λίγο έλειψε να περάσω τη μαγικά ήρεμη νύχτα στις σεζ-λόνγκ πίσω. Έρχεται η ώρα, τους χαιρετάω και φεύγω. Πρέπει να περάσω ένα κομμάτι μέσα από τη Σόφια, την οδό Τσαρ Μπόρις, το χειρότερο καθώς είναι κάπου 5 χλμ πλακόστρωτο που σπάει τα μηχανάκια και τα νεύρα (και τη μέση) του οδηγού. Αλλά τι να κάνω? Θα το υποστώ. Σε μερικά μάλιστα σημεία λείπουν πέτρες και αν πέσεις μέσα στη λακούβα την έχεις τη ζημιά σίγουρη.
Η Σόφια, άθλια. Τριτοκοσμική εικόνα. Χαλασμένοι δρόμοι, σπασμένες νησίδες, χώματα στο κέντρο της πόλης! Και σκόνη. Και το πλακόστρωτο, στην οδό Τσαρ Μπόρις, να μη λέει να τελειώσει. Πάω σιγά και δεξιά για να τη βγάλω καθαρή. Βούλγαροι από τα πίσω καθίσματα των αυτοκινήτων με χαιρετάνε σχηματίζοντας με τα δάχτυλα το σήμα της νίκης!
Ώσπου μετά από κανονικό αστικό περιβάλλον με φανάρια και πυκνή κίνηση όπου κοντεύω να σκάσω από τη ζέστη και είναι μόλις 9 το πρωί, βγαίνω στην ανοιχτή εθνική οδό με κατεύθυνση προς Βάρνα και τη Μαύρη Θάλασσα. Φυσικά δεν φτάνουμε ως εκεί. Στρίβουμε αριστερά προς Ρούσε που είναι η είσοδος στη Ρουμανία (από εκείνη την πλευρά). Λάδωμα στην αλυσίδα, μόλις βγήκα λίγο εξω, και φεύγουμε.
Οδός Τσαρ Μπόρις στη Σόφια, μερικά χιλιόμετρα πλακόστρωτο. Οπλιστείτε με υπομονή και πολλή προσοχή! Η διαδρομή στην αρχή είναι όμορφη. Δηλαδή όλη είναι όμορφη, αλλά μετά από λίγο παύεις να τη βλέπεις έτσι. Θα φτάσουμε και σ' αυτό. Ένας δρόμος, λοιπόν, ανάμεσα σε τεράστιο κάμπο με καλλιέργειες, με καλό οδόστρωμα, λιγοστές στροφές και δέντρα στις άκρες. Ευχάριστο τοπίο. Συχνή κι εδώ η αστυνομική παρουσία, ενώ κάθε τόσο είναι και ΙΧ σταματημένα στην άκρη του δρόμου, στη μέση του πουθενά, χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης εκεί, που μάλλον πρόκειται για μυστικούς αστυνομικούς.
Πανέμορφες νεαρές πόρνες στέκονται στην άκρη του δρόμου, κάνοντάς σου με αέρινες κινήσεις σήμα να σταματήσεις. Το σκηνικό όμως αυτό διαρκεί για κάπου 250 χλμ. Στην αρχή είναι ωραίο, μετά από λίγο όμως κυριολεκτικά "λαλείς". 250 χλμ ίδιου τοπίου, μονοτονία, οδηγώντας μόνος, χωρίς επιταχύνσεις ή επιβραδύνσεις, χωρίς τίποτα το συνταρακτικό, αυτή η μοναξιά του σχοινοβάτη, να οδηγείς, οδηγείς και να μη βγαίνεις πουθενά, κυριολεκτικά σε σκοτώνουν.
Σταθμός ξεκούρασης στη Βουλγαρία (συγκρατείστε αυτήν την εικόνα για αργότερα) Κάποια στιγμή άρχισα να κραυγάζω. Δεν άντεχα άλλο. Να βρω κάπου να σταματήσω πριν τρελλαθώ! Και να μην υπάρχει τίποτα να σταματήσεις για μεγάλη απόσταση. Επιτέλους, σε ένα κατοικημένο μέρος με μαγαζιά σταματώ για ξεκούραση, νερό, κατούρημα, τρώω μια σαλάτα, πίνω ένα χυμό, συνήλθα. Εκεί βλέπω και το μήνυμα στο κινητό από τους Ρουμάνους φίλους του Τρανσάλπ κλαμπ Ρουμανίας, που στο μεταξύ έχουν ειδοποιηθεί από τα...."κεντρικά" στην Ελλάδα, ότι με περιμένουν.
Λαδώνω ξανά την αλυσίδα και ανανεωμένος ξεκινάω για το υπόλοιπο που είναι πλέον κάπου 80κάτι χλμ για Ρουμανία. Μην αφήνετε τη φυσική σας κατάσταση να πέφτει. Μπορεί να είναι μοιραίο. Άσε που δεν απολαμβάνεις τίποτα.
Μην αφήνετε τον εαυτό σας να διψάει, πεινάει, κατουριέται. Δημιουργεί τρομερή νευρικότητα και άγχος, θολώνει την κρίση, δεν απολαμβάνεις και είναι και επικίνδυνο. Κάθε δυο ώρες να σταματάτε ανεξαρτήτως του πόσα χλμ έχετε διανύσει. Όσοι ταξιδεύετε βέβαια γιατί όσοι πηγαίνετε σπίτι-γραφείο απλώς δεν σας αφορούν αυτά.
Το πώς λειτουργεί ο οργανισμός μελετάται πλέον από την επιστήμη και ξέρουμε πράγματα που δεν ξέραμε στο παρελθόν. Υπάρχει δε σήμερα μέχρι και ιατρική ειδικότητα "ιατρός αεροπορικής ιατρικής". Ακόμη και ένα ποτήρι νερό μπορεί να κάνει τη διαφορά και σας το δηλώνω υπεύθυνα ως κάποιος που αφ' ενός τα έχει διδαχθεί δίνοντας εξετάσεις λόγω αντικειμένου (αεροπλάνα) και αφ' ετέρου τα έχει δει να συμβαίνουν και στην πράξη (μοτοσυκλέτα). Κλείνει η παρένθεση.
Ρουμανία σε μισό χιλιόμετρο Με τα πολλά, φτάνω σύνορα Ρουμανίας στο Giurgiu. Ο έλεγχος υποτυπώδης. Τι υποτυπώδης λέω εγώ? Ανύπαρκτος! Από μακριά με ρώτησε η υπάλληλος από ποια χώρα είμαι, της απάντησα Γκρέτσια και μου έκανε νόημα από μακριά να φύγω. Επίσης, ούτε εδώ πληρώνουν βινιέτα οι μοτοσυκλέτες.
Στη μακριά αλλά στενή γέφυρα πάνω από το Δούναβη που ενώνει Βουλγαρία-Ρουμανία, το τοπίο την προηγούμενη φορά που πέρασα σούρουπο ήταν ειδυλιακό με τον ήλιο να δύει πάνω από το Δούναβη! Και με νταλίκες εμπρός-πίσω μου ήταν αδύνατο να σταματήσω για φωτογραφία. Τώρα, έχοντας απωθημένο, το είχα σχεδιάσει από πριν: θα άφηνα να περάσουν και θα έβρισκα μια στιγμή που δεν θα ερχόταν κανείς. Δυστυχώς όμως, τώρα ντάλα μεσημέρι, η εικόνα ήταν απολύτως βιομηχανική με γερανούς και εργοστάσια στις όχθες του Δούναβη.
Διασχίζοντας αυτήν τη γέφυρα πάνω από το Δούναβη βρίσκεσαι Ρουμανία Άλλα 60κάτι χιλιόμετρα και είμαι Βουκουρέστι. Εκεί έκανα το πρώτο μεγάλο λάθος: να μπω μέσα στην πόλη. Τι το 'θελα? Τα παιδιά που με περιμένουν βρίσκονται στην πόλη Πλοϊέστι άλλα 60κάτι χιλιόμετρα βόρεια του Βουκουρεστίου. Θα μπορούσα να κινηθώ περιφερειακά, άνετα και ωραία. Παίξανε τα νεύρα μου! Έχασα ώρα, ταλαιπωρήθηκα και εγώ και η μηχανή, ίδρωσα και ρούφηξα τη σκόνη και το καυσαέριο "της αρκούδας", σε ένα μποτιλιάρισμα ατελείωτων χιλιομέτρων μέχρι πολύυυυυ έξω από την πόλη. Το μεγαλύτερο και χειρότερο μποτιλιάρισμα που έχω βιώσει ποτέ. Μέχρι εκείνη τη στιγμή το χειρότερο που είχα δει ήταν στη Ρίγα της Λετονίας που τώρα έπεσε στη δεύτερη θέση.
Μα δεν θυμόμουνα να είναι έτσι το Βουκουρέστι βρε παιδί μου, γι' αυτό έκανα το λάθος να μπω μέσα. Απ' ό,τι μου είπε αργότερα ο Μιχάϊ, ήταν επειδή ήταν Παρασκευή απόγευμα που όλοι φεύγουν προς τα έξω για Σαββατοκύριακο.
Μέσα σ' αυτό το χαμό, που έδειχνε να μην έχει τέλος και δεν μπορούσα να κάνω και διηθήσεις εύκολα με το τριβάλιτσο, είδα ένα Γάλλο με BMW 1200 GS, να προσπαθεί κι αυτός να επιβιώσει. Χαιρετηθήκαμε μάλιστα και χαθήκαμε. Μετά από λίγο, όταν η κίνηση είχε λασκάρει, τον είδα σταματημένο δεξιά. Σταμάτησα να δω αν θέλει τίποτα, και μου είπε ότι περιμένει τους δύο συντρόφους του που είχαν χαθεί μέσα στο μποτιλιάρισμα. Χαιρετηθήκαμε ξανά και έφυγα. Κρατήστε το αυτό, έχει συνέχεια αργότερα.
Φτάνω Πλοϊέστι, τηλεφωνιόμαστε και συναντιόμαστε με το Μιχάϊ, βρίσκω ένα πολύ καλό ξενοδοχείο με κυριότερο προσόν όπως πάντα το ότι έχει περιφραγμένο πάρκινγκ. Είναι αρκετά ακριβό για Ρουμανία: 48 ευρώ με πρωινό. Είναι καλό όμως, αξίζει τα λεφτά του δεν λέω, και κυρίως έχει πάρκινγκ. Τα παιδιά στη ρεσεψιόν πολύ ευγενικά. Μετά από λίγο, επειδή με είδαν ότι ήμουν έτοιμος να πάθω εγκεφαλικό με το θέμα ασφάλεια της μηχανής, μου είπαν να μην την αφήσω στο πάρκινγκ (που έτσι κι αλλιώς ήταν πολύ ασφαλές από μόνο του) αλλά να τη φέρω μπροστά στη ρεσεψιόν όπου ήταν πάντα κάποιος για ακόμα καλύτερα. Τους ευχαρίστησα και με ρώτησαν αν μπορούσαν να κάτσουν στη μηχανή για μια φωτογραφία.
Δώσαμε ραντεβού με το Μιχάϊ το βράδυ, αφού θα έκανα ένα μπανάκι και τακτοποιούσα τα πράγματά μου λίγο.
Το βράδυ ο Μιχάϊ ήρθε με το λεωφορείο. Επρόκειτο να πιούμε, λέει, άρα δεν οδηγούμε. Εδώ τα σχόλια δικά σας. Κρατούσε και μια τσάντα με μια μπουκάλα Tzuika, το παραδοσιακό ποτό της Ρουμανίας, από δαμάσκηνα. Κάτι σαν τη δική μας τσικουδιά στην Κρήτη και το τσίπουρο στη Β.Ελλάδα. Άφησα κι εγώ τη μηχανή στο ξενοδοχείο και κατευθυνθήκαμε με τα πόδια. Θα συναντούσαμε και άλλους μοτοσυκλετιστές-ταξιδιώτες που τους είχε αναλάβει ένας άλλος φίλος του από το σύλλογο. Αυτός ανέλαβε εμένα και ο φίλος του ανέλαβε τους άλλους!
Φτάνουμε στο Jazz club όπου μας περιμένουν ήδη οι υπόλοιποι. Και τι να δω? Είναι ο Γάλλος που συνάντησα νωρίτερα στο μποτιλιάρισμα!!! Μαζί με άλλους δυο, έναν ακόμα Γάλλο και έναν Ιταλό που ζει χρόνια στη Γαλλία, επέστρεφαν από ταξίδι σε Ελλάδα και Τουρκία. Και όχι τίποτα παιδαρέλια αλλά μεγάλοι, παντρεμένοι άνθρωποι με παιδιά! Αυτά να τα βλέπουν μερικοί-μερικοί που έχουν πεθάνει πριν την ώρα τους! Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Υπάρχουν μόνο δυνατές ή λιγότερο δυνατές επιθυμίες.
Ο Ιταλός, ο Φραντσέσκο 52 ετών, ήταν μάλιστα συντάκτης σε ξένα περιοδικά μοτοσυκλέτας που αυτή τη στιγμή βρισκόταν σε τεστ 15000 χλμ με ένα Honda DN-01.
Και έτσι, όλοι μαζί, δύο Γάλλοι, δύο Ρουμάνοι, ένας Ιταλός και ένας Έλληνας, άνθρωποι που ποτέ δεν είχαμε ξανασυναντηθεί αλλά ήταν σαν να ξέραμε ο ένας τον άλλον χρόνια, με κοινό σύνδεσμο την αγάπη μας για τη μοτοσυκλέτα, περάσαμε ένα ήσυχο και όμορφο βράδυ ανάμεσα στα δέντρα του κήπου του Jazz club. Αθάνατο πνεύμα μοτοσυκλετισμού! Όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να κάνουν τη μοτοσυκλέτα Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός δεν θα τα καταφέρουν.
Κάλεσαν ένα ταξί, εγώ γύρισα με τα πόδια, ήταν κοντά, ευχηθήκαμε καλή συνέχεια ο ένας στον άλλον και χωρίσαμε μέσα στη νύχτα, τραβώντας καθένας την πορεία του και τη ζωή του.
Ίσως για πάντα. Ίσως δεν ξανασυναντηθούμε ποτέ. Οι στιγμές όμως που η μοτοσυκλέτα ενώνει ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μα τόσο όμοιους, θα μείνουν για πάντα ανεξίτηλες στις καρδιές όλων μας, μέχρι μια μέρα να φύγουμε για το μεγάλο ταξίδι!
Συνεχίζεται.
