Αναδημοσίευση από to "Auto Moto Sport"
14/3/2007
Λιπαντικά αυτοκινήτων
Κάποτε αλλάζαμε συχνά λάδια γιατί έπρεπε. Σήμερα τα αλλάζουμε γιατί μας αναγκάζουν. Υπήρχε μια εποχή που αλλάζαμε λάδια στα αυτοκίνητα κάθε 5.000 χιλιόμετρα. Μια εποχή που κυριαρχούσε το καρμπιρατέρ, που οι κατασκευαστικές ανοχές ήταν μεγάλες, τα λάδια ήταν λίγο καλύτερα από τηγανέλαια.
Υπήρχε μια εποχή που αν ένα αυτοκίνητο έκανε 100.000 χιλιόμετρα χωρίς ρεκτιφιέ περνούσε στο βιβλίο Γκίνες και ας άλλαζε λάδια κάθε 5.000 χιλιόμετρα. Κι όμως, ακόμη και σήμερα είναι καλύτερα να μιλήσεις υπέρ του καπνίσματος στο ογκολογικό του Παίδων, παρά να προσπαθήσεις να εξηγήσεις γιατί είναι ανώφελο να αλλάζουμε λάδια τόσο συχνά.
Υπάρχει αυτή η λογική που λέει πως αντίθετα με την αραιή αλλαγή, η συχνή αλλαγή λαδιών ποτέ δεν έβλαψε. Και δώσ’ του και αλλάζουν λάδια κάθε τόσο και όπως καινούρια τα βάζουν έτσι καινούρια τα βγάζουν και τα πετάνε. Κάτι τέτοιο, ίσως, να ήταν απαραίτητο όταν τα καρμπιρατέρ γέμιζαν με άκαυτη βενζίνη τους θαλάμους καύσης και στα τοιχώματα μαζεύονταν οξέα που κατέληγαν στο λάδι από την κακή επαφή των ελατηρίων των πιστονιών. Όταν οι ατέλειες στην κατασκευή των τμημάτων επέτρεπαν στο γρέζι που δημιουργούταν από τις τριβές να μπαίνει παντού, ναι, η αλλαγή λαδιού ήταν σωτήρια. Σήμερα, με φυσιολογική χρήση ένα αυτοκίνητο μπορεί να μην αλλάξει και ποτέ λάδια, χωρίς να παρουσιάσει πρόβλημα στο ωφέλιμο διάστημα της ζωής του.
Στα μέσα του ’80 το auto motor und sport έκανε 100.000 χιλιόμετρα με ένα Golf χωρίς να αλλάξει λάδι και κατόπιν έλυσε το μοτέρ και το έλεγξε με το μικροσκόπιο για βλάβες χωρίς να διαπιστώσει το παραμικρό. Αν σκοπεύει κανείς να κρατήσει το αυτοκίνητό του για πάντα ίσως να υπάρχει λόγος. Αλλιώς τις κάνουμε μόνο για να διατηρήσουμε την εγγύηση.
Αυτό είναι λίγο διφορούμενο. Από τη μία ο κατασκευαστής θέλει να κάνεις συντήρηση ώστε να μη χαλάσει το αυτοκίνητο στο διάστημα της εγγύησης και αναγκαστεί να το πληρώσει. Από την άλλη η εισροή χρημάτων στις αυτοκινητοβιομηχανίες αλίμονο αν τελείωνε με την αγορά του αυτοκινήτου. Και φυσικά όσο τα αυτοκίνητα τα αγοράζουμε από την τσέπη μας και η εγγύηση μας καίει, ακολουθούμε πιστά τις οδηγίες, ακόμη και αν καμιά φορά τα διαστήματα σέρβις καθορίζονται, από τις εδώ αντιπροσωπείες, σε σαφώς μικρότερα από ό,τι συνιστά ο κατασκευαστής.
Είναι μια τακτική ελαφρώς αφαιμακτική, στην οποία όμως δεν έχουμε τρόπο να αντιδράσουμε. Όμως οι καιροί αλλάζουν. Γιατί ενώ εμείς σαν ιδιώτες δεν έχουμε τρόπο να πιέσουμε για τα μεγαλύτερα διαστήματα που ανακοινώνει ο κατασκευαστής, οι τράπεζες που καλύπτουν τα κόστη αυτά σε αγορές με λίζινγκ δεν είναι και τόσο πρόθυμες. Όταν το λίζινγκ καθιερωθεί και στην Ελλάδα σαν τον κύριο τρόπο απόκτησης αυτοκινήτου, δεν θα μας βγάζουν άλλο το λάδι. Θα πιέσουν οι τράπεζες να μένει περισσότερο καιρό μέσα.