Δευτερη μέραΤην επόμενη μέρα ξυπνάμε νωρίς και αρχίζουμε να κατεβάζουμε τα πράγματα για να φορτώσουμε τις μηχανές.
Πριν το φόρτωμα ρυθμίζουμε την αλυσίδα του Στέφανου που είχε τεντώσει και χτύπαγε και διαπιστώνουμε πως και ο Γιάννης έχει πρόβλημα με την εξάτμιση του , αλλα οφείλεται σε λασκαρισμένα περτσίνια , κάτι που όπως και να έχει δεν μπορούμε να διορθώσουμε επι τόπου.
Μετά από ένα γρήγορο εσπρεσσάκι(μηχανής παρακαλώ) καβαλάμε τις μηχανές και βγαίνουμε στον κεντρικό δρόμο που οδηγεί Σόφια.
Το αρχικό μας πλάνο λέει πως περνάμε από Bansko και αναλόγως του χρόνου που θα μας μείνει , και την κατάσταση των δρόμων είτε συνεχίζουμε για Μπουργκάς, είτε διανυκτερευουμε στην λίμνη Batak.
Η κίνηση μας επιλέχθηκε να περιλαμβάνει κυρίως δευτερεύων οδικό δίκτυο.
Η πρώτη στάση γίνεται στο Σαντάνσκι για ανεφοδιασμό. Εκει κάνω μια ευχάριστη διαπίστωση που επιβεβαιώνεται και σε κάθε γέμισμα από εκεί και πέρα.
Σ.σ Η κατανάλωση του ΤΑ 400 βρίσκεται αισθητά κάτω και από του ΤΑ 600 και από του ΤΑ 650. Κυρίως συμβαίνει γιατί οι ταχύτητες μέσα στην Βουλγαρία δεν ξεπερνούσαν τα 100 χλμ/ωρα. Το 650 βρίσκεται κοντά και το 600 (και λόγο ηλικίας κατασκευής) καίει αρκετά παραπάνω.
Πρώτη στάση για καφεδάκι και πρωινό γίνεται στο Razlok . Ένα μέρος σαν την Ζωοδόχο πηγή (Οι βόριοι θα καταλάβουν…σαν την Καστανιά)…Ομελέτες σαν πίτσες , γιαουρτι, αναψυκτικά, και καφέδες…όλα 20 λέβα (10 €) τα 4 άτομα…αρχισε να μυρίζει Βουλγαρία.
Μετά από την μισάωρη στάση μας αποφασίζουμε πως σε αυτό το οδικό δίκτυο δεν μπορούμε να γράψουμε πολλά χιλιόμετρα ημερησίως και λαμβάνουμε απόφαση για διανυκτέρευση στην λίμνη Batak που στον χάρτη δείχνει Κάμπιγκ.
Σ.σ Από αυτό το σημείο και μετά σταματήσαμε να σχεδιάζουμε με βάση τα χιλιόμετρα που θα διανύσουμε, και αποφασίσαμε να μετράμε τις διαδρομές και τις στάσεις με βάση τον χρόνο παραμονής στην σέλα.
Ο δρόμος από την στροφή (απο εθνική οδό) μέχρι το Velingrad είναι ορεινός φιδισιος με μέτριας ποιότητας οδόστρωμα (στην πορεία βέβαια διαπιστώσαμε πως ήταν μια χαρά σε σχέση με άλλα…)
Κάπου μεταξύ Razlok και Velingrad κάναμε μια στάση για φωτο. Το μέρος σου έκοβε την ανάσα…
Επόμενη στάση στο Velingrad για ανεφοδιασμό και εφόδια.
Ο Γιάννης χρειάστηκε ακουστικά για το Mp3 του και μαντέψτε από πού τα πήραμε…
Από τον Γερμανό! Σε τιμές καλύτερες από την Ελλάδα να προσθέσω.
Τα παιδιά έκαναν συνάλλαγμα στην Eurobank που εκει λέγεται Postbank και επιπροσθέτως είχε και Γενική τράπεζα και Alpha Bank…εξάγουμε τράπεζες μου φαίνεται...
Κάπου εκεί είδαμε και αυτό:
…και αποφασίσαμε να πιούμε ένα φραπεδάκι…αλλά εκεί τον πίνουν σκέτο….
Οπότε ο αρκούδος ανέλαβε χρέη barman και καθοδήγησε για την τέλεια απολαυση του φραπέ
Μετά το δροσιστικό φραπεδάκι κατευθυνθήκαμε στην λίμνη Batak. Επιλέξαμε την διανυκτέρευση εκεί για να δούμε κάτι διαφορετικό από την λίμνη Dospat που είδαν τα παιδιά το 2006…
Δυστυχώς με το που φτάσαμε διακρίναμε ένα τουριστικό κάμπιγκ και μια λίμνη δίχως ίχνος δέντρου. Ο Γιάννης αντιπρότεινε να πάμε στο χωριό Batak λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα για να αποφύγουμε αυτό το πανηγυράκι. Φτάσαμε στο χωριό αλλά εκεί τα πράγματα ήταν ακόμα πιο άθλια..
Απογευματάκι πλέον και οι επιλογές μας ήταν ή να μείνουμε στο χωριό ή να πάμε στο κάμπιγκ.
Εκεί πέφτει η ιδέα να πάμε Dospat, αλλά η ώρα είναι περασμένη και μένουμε διστακτικοί…
Αφου άκρη δεν βγαίνει με ορθολογικά κριτήρια παίρνω την πρωτοβουλία και στρίβω ένα νόμισμα…
Το κεφάλι του Βούλγαρου πάνω στο κέρμα μεταφραζόταν σε Dospat και ξεκινάμε πλεόν για τον τελευταίο σταθμό της δευτερης μέρας.
Η διαδρομή Batak –Dospat περνάει μέσα από βουνό και κάμπους με ποτάμια και άλογα που τρέχουν (σχεδόν ελεύθερα). Ο δρόμος είναι κακοτράχαλος με ασφαλτο μπαλωμένη σε πολλά σημεία και στενός αλλά το τοπιό μας αποζημιώνει με το παραπάνω…
Στάση για τσιγάρο και φωτογραφίες στο φράγμα του Golyam Beglik...
Κατά τις 8 παρα φθάνουμε στην πόλη του Dospat. Πανέμορφο μέρος που όμως δεν προλάβαμε να δούμε γιατί φθάσαμε αργά. Εφοδιασμός σε απαραίτητα και γεύμα σε Εστιατόριο .
Εκεί δημιουργέιται ένα θεματάκι…η αρχική σκέψη ήταν να μείνουμε σε κάμπιγκ , αλλά κάμπιγκ δεν βρήκαμε.Επιπροσθέτως το γευμα τελείωσε νύχτα και δεν ξέραμε προς τα πού να πάμε.
Οι υπόλοιποι επέμεναν για κάμπιγκ στο δάσος. Προσωπικά προτιμούσα δίπλα στην λίμνη. Φοβόμουν να χωθούμε μέσα στο δάσος την νύχτα με τις μηχανές και να στήνουμε στο σκοτάδι.
Οι υπόλοιποι επέμεναν διότι ήταν κάτι που το είχαν ξανακάνει οπότε ακολούθησα, έστω και με βαριά καρδιά (ευτυχώς που τους άκουσα και υπερνίκησα τους προσωπικούς μου ενδοιασμούς…ήταν καταπληκτικά)
Αφου βρήκαμε το μέρος που ήταν αρκούντως κοντά στον δρόμο αλλά και αρκούντως απομονωμένο διασχίσαμε ένα στενό μονοπάτι με γκρεμί δίπλα (ακόμα μια προσωπική υπέρβαση) και αρχίσαμε να στήνουμε.
Η νύχτα μας βρήκε με μια φωτιά αναμένη να μας ζεσταίνει το σώμα (και με την βοήθεια ρακής ) και η ομορφιά του χώρου να μας ζεσταίνει την ψυχή…
Αφού έσβησε η φωτιά και μετρήσαμε τα άστρα βρίσκοντας τα όλα στην θέση τους (έλειπαν μόνο τρία που έπεσαν) πέσαμε για ύπνο…
Φωτό και βίντεο από το μέρος που κατασκηνώσαμε:
Βίντεο...και μια μυρμηγκοφωλιά....
Σ.σ συγνώμη για την χαμηλή ποιότητα των νυχτερινών φωτό και του βίντεο…είναι από κινητό τηλέφωνο.
Παραλειπόμενα δεύτερης μέραςΟι δρόμοι της βουλγαρίας είναι στριφτεροί με καλές (και όχι ανάποδες κλίσεις) αλλά με πολλά μπαλώματα και χώματα στις στροφές.
Ιδανική μοτό για Βουλγαρία είναι οποιαδήποτε μεσαίου κυβισμού On-Off. Ότιδήποτε άλλο είτε ταλαιπωρεί τον αναβάτη είτε ο αναβάτης ταλαιπωρεί την μηχανή (προσωπική εκτίμηση).
Συναντήσαμε την δευτερη μέρα 4 μπλόκα. Κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί μας, ούτε μας σταμάτησαν (μάλλον μας σταμάτησαν αλλά αυτό είναι ιστορία της τρίτης μέρας).
Κινούμασταν με τον ρυθμό των Βουλγάρων και ουδέποτε αντιμετωπίσαμε πρόβλημα. Παραχωρούσαν προτεραιότητες, μας βοηθούσαν στις προσπεράσεις, και γενικά έδειχναν ότι διέθεταν οδηγική παιδεία. Κάτι πιτσιρίκια μόνο που έβγαιναν το βράδι και έκαιγαν λάστιχα ήταν επικίνδυνα, αλλά δεν τα συναντούσες στους δρόμους.
σ.σ Ένα φορτηγό μονο ,Ελληνικής εταιρίας τσιμέντων (αν διέκρινε καλά ο Στέφανος) βγήκε απότομα απο μια στροφή και παραλίγο να γίνει μια στραβή...αλλά λόγο της φίρμας που είχε πάνω δεν το χρεώνω στους Βουλγαρους.
Στους δρόμους κυκλοφορούν τα πάντα από γαιδούρια, άλογα και κάρα…μέχρι SLK και bmw X5…ο καθένας
σεβόταν τον άλλο ως ισότιμο χρήστη του δρόμου. Δεν παρατηρήσαμε κάτι επιλήψιμο.
Οι Βουλγάρικες σούπες είναι ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΕΣ. Είτε σας αρέσουν οι σούπες είτε όχι δοκιμάστε…δεν θα χάσετε.
Σε κάθε μέρος που περνούσαμε πιτσιρίκια, γιαγιάδες, αγρότες και βοσκοί μας χαιρετούσαν…ωραίο feeling.
Στο Velingrad αφήσαμε τις μηχανές με όλα τα πράγματα πάνω και παρακολουθούσαμε από απόσταση. Κανείς δεν ασχολήθηκε…
Προφανώς στις μεγαλουπόλεις τα πράγματα είναι επικίνδυνα…αλλα έτσι και αλλιώς σε όλες τις μεγαλουπόλεις επικίνδυνα είναι.
Υ.Γ Προσεχώς η Τρίτη μέρα…
