Μετά το ταξίδι μας στην Ιταλία - Αυστρία - Τσεχία, πριν από δύο χρόνια και παρόλο που σχεδιάζαμε ταξίδια στην Ευρώπη, εν τούτοις πέρσι δεν μπορέσαμε να βγούμε έξω από την Ελλάδα.
Για φέτος, σχεδιάστηκε ολόκληρο ταξίδι σε Νότιο Ιταλία, Σαρδηνία, Κορσική, μέχρι και δρομολόγια πλοίων μάθαμε, αλλά και πάλι, λόγω διαφόρων προβλημάτων, οικογενειακών και επαγγελματικών, δεν μπορέσαμε να το πραγματοποιήσουμε. Ακόμη και η παρέα, που πριν δύο χρόνια είχαμε ταξιδέψει, κάπου χάθηκε. Ο Γιώργος Φωτιάδης, πέρσι παντρεύτηκε, φέτος τον Μάρτιο έγινε μπαμπάς. Ο Γιώργος Λύρατζης, είχε επαγγελματικά προβλήματα λόγω δραστηριοποίησής του σε νέα περιοχή, είχε και κάποια προβλήματα υγείας, που τελικά ξεπεράστηκαν. Ο Κώστας Μελάς, έφυγε για επαγγελματικούς λόγους στην Κω.
Πριν από 20 περίπου μέρες, μέσα στην αγανάκτησή μας, εγώ και ο Γιάννης Κετίκογλου, ότι και φέτος τελικά δεν θα μπορέσουμε να πάμε πουθενά, πετάχτηκε η ιδέα να πάμε Βελιγράδι. Μία μέρα να πάμε, μία να γυρίσουμε, να έχουμε, δύο μέρες και τρεις νύχτες εκεί.
Είχαμε περάσει απ' έξω, αλλά ποτέ δεν μπήκαμε μέσα στην πόλη για να τη δούμε. Εδώ που τα λέμε, είχα και ένα απωθημένο να πάω, από την εποχή που οι αμερικάνοι ρίχνανε τις βόμβες και τελευταία στιγμή ματαιώθηκε η αποστολή βοήθειας, που θα έστελνε η τότε εργασία μου και που θα ήμουν ο επικεφαλής της ομάδας, δύο μέρες πριν φύγουμε, γιατί βομβάρδισαν, την αποστολή των γιατρών χωρίς σύνορα, για όσους θυμούνται.
Τηλεφωνηθήκαμε με τον Κώστα Μελά, που όπως είπαμε βρίσκεται στην Κω και με μεγάλη μας χαρά ακούσαμε να μας λέει, ότι μπορεί να πάρει λίγες μέρες άδεια και να έρθει μαζί μας.
Είδαμε ότι το τετραήμερο 4 με 7-7-08 είναι το καταλληλότερο, διαβατήρια πάντα έτοιμα, μία πράσινη κάρτα και όλα έτοιμα. Οι μηχανές μας πάντα ετοιμοπόλεμες, εγώ με το varadero, ο Γιάννης με cbr600f και ο Κώστας με το cbf1000.
Με όλα αυτά που ακούγαμε, για το μένος των Σκοπιανών εναντίον μας, συμφωνήσαμε να πάμε από Σέρρες, Προμαχώνα, Σόφια, Νις, Βελιγράδι και από τον ίδιο δρόμο επιστροφή.
Την Παρασκευή κατά τις 11.00 λοιπόν ραντεβού στο Δερβένι (ο Κώστας θα ερχόταν από Έδεσσα, όπου είναι το πατρικό του) και αναχωρήσαμε για το ταξίδι μας.
Ο δρόμος μέχρι τις Σέρρες, είναι υπό κατασκευή, με ένα ρεύμα κυκλοφορίας και με κορίνες ανάμεσα, να μην μπορείς να προσπεράσεις με τίποτα. Στον Προμαχώνα στάση για καφέ και ανεφοδιασμό, γιατί την Βουλγαρία θα την περνούσαμε χωρίς στάση και οι μηχανές των άλλων δύο δεν έχουν την αυτονομία του varadero.
Περάσαμε στη Βουλγαρία και αμέσως καταλάβαμε ότι το ταξίδι θα κρατούσε πολλές ώρες. Ο δρόμος είχε τα χάλια του, ειδικά για τις δύο street μηχανές. Εκεί που έβλεπες μία ευθεία κι έλεγες, άντε να ανοίξω λίγο πάνω από τα 100, έβλεπες ξαφνικά ότι ο δρόμος ήταν γεμάτος τρύπες και υπήρχε κίνδυνος να πάθει ζημία κάποια μηχανή. Σιγά - σιγά λοιπόν, φτάσαμε Σόφια και είπαμε να πάρουμε την περιφερειακή οδό και να φύγουμε προς τα σύνορα. Τέτοια περιφερειακή, πρώτη φορά βλέπω. Ο δρόμος κάτω από το σπίτι μου είναι φαρδύτερος. Ένα ρεύμα πάει, ένα έρχεται και στην άκρη του δρόμου χώμα, με αποτέλεσμα να πατάνε εκεί οι νταλίκες, αναγκαστικά, αφού δεν χωρούσαν δύο στο δρόμο και να σηκώνουν σύννεφα σκόνης, ενώ το μποτιλιάρισμα κρατούσε χιλιόμετρα. Τελικά με πολύ κόπο καταφέραμε να ξεπεράσουμε τη Σόφια και βγήκαμε στο δρόμο για τα σύνορα με τη Σερβία, που και αυτός δεν ήταν καλύτερος. Σε κάθε μέτρο καραδοκούσε και μία τρύπα να μας στείλει αδιάβαστους.
Περάσαμε στη Σερβία χωρίς πρόβλημα και αμέσως φάνηκε η διαφορά. Επαρχιακός μεν δρόμος, αλλά με καλή άσφαλτο και έτσι ανέβηκαν τα χιλιόμετρα στο κοντέρ, αλλά ανέβηκε και η κατανάλωση για το cbr κι έτσι 50 χιλιόμετρα πριν το Νις, ο Γιάννης έμεινε από βενζίνη κι επιστρατεύτηκε ο αρχαίος τρόπος σπρωξίματος που τον λένε «πατηράκι», ευτυχώς για 2-3 χιλιόμετρα, όπου βρήκαμε ένα πρατήριο αερίου και ο ένας από τους ιδιοκτήτες, προσφέρθηκε να πάει με δικό του μπιτόνι και με το αυτοκίνητό του, να μας βρει βενζίνη, όσο εμείς ξεκουραζόμασταν.
Τελικά φτάσαμε στο Νις περίπου στις 06.00 το απόγευμα και ενώ είχαμε στο πρόγραμμα να πιούμε εκεί καφέ, για να δούμε λίγο και την πόλη, αποφασίσαμε ότι αν κάναμε κάτι τέτοιο, θα φτάναμε στο Βελιγράδι βράδυ, καθώς η απόσταση Νις - Βελιγράδι είναι 230 χιλιόμετρα, Εθνικής οδού βέβαια, αλλά οπωσδήποτε με στάση για ανεφοδιασμό και θα ήταν δύσκολο να βρούμε ξενοδοχείο, μιας και δεν ξέραμε καθόλου την πόλη κι έτσι αποφασίσαμε να συνεχίσουμε και φτάσαμε στο Βελιγράδι περίπου στις 08.00 το βράδυ και καταλήξαμε στο ξενοδοχείο SLAVIJA, δύο αστέρων, αλλά σχετικά κοντά στο κέντρο του Βελιγραδίου.
Με την κατάσταση των δρόμων, τις καθυστερήσεις σε σύνορα, ανεφοδιασμούς και με την ταχύτητα που αναγκαστικά πηγαίναμε, κάναμε 9 ώρες να διανύσουμε τα 700 χιλιόμετρα Θεσσαλονίκης – Βελιγραδίου και πάλι καλά ήτανε.
Τα δωμάτια του ξενοδοχείου, δεν ήτανε και ό,τι καλύτερο, αλλά ήτανε φτηνά (45€ η βραδιά στο μονόκλινο και 57€ η βραδιά στο δίκλινο) και εμείς μόνο για έναν ύπνο και για μπάνιο θα τα χρησιμοποιούσαμε.
Μετά από τακτοποίηση στα δωμάτια κι ένα μπάνιο, βγήκαμε για μια πρώτη επαφή με την πόλη και για να φάμε και κάτι, γιατί μας είχε κόψει η πείνα, αφού πέρα από κάτι τυρόπιτες το πρωί στη Θεσσαλονίκη, δεν είχαμε φάει τίποτα άλλο. Κάναμε μία βόλτα γύρω από το ξενοδοχείο και φάγαμε σε ένα εστιατόριο, πολύ καλό φαγητό, με σαλάτες και μπύρες και πληρώσαμε 15 € το άτομο. Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και πέσαμε για ύπνο.
Το Σάββατο το πρωί μετά το πρωινό πήγαμε στον κεντρικό πεζόδρομο του Βελιγραδίου Knez Mihailova, όπου είναι και η κεντρική τους αγορά και καθημερινά βρίσκονται εκεί χιλιάδες κόσμος, Αφού περιηγηθήκαμε εκεί και ήπιαμε και ένα καφεδάκι πήγαμε στην παλιά πόλη του Βελιγραδίου, γραφικότατη με πέτρα στο δρόμο, όπου και φάγαμε για μεσημέρι και επιστροφή στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.
Το απόγευμα βόλτα στο πάρκο, στην βόρεια πλευρά του ποταμού Σάββα, με μικρά συμπαθητικά πλωτά μπαράκια και καταλήξαμε στο Mad Max, ένα μικρό μαγαζάκι με μεγάλο πάρκο μπροστά του, όπου είναι το σημείο συνάντησης των μοτοσικλετιστών του Βελιγραδίου και παλιότερα όλης της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, όπου «δώσαμε τα διαπιστευτήριά μας». Στο πάρκο μπροστά από το Mad Max, ετοιμάζανε αυτοκίνητα που θα τρέχανε την Κυριακή το πρωί αγώνα.
Την Κυριακή το πρωί κατά τις 10.00 ανηφορήσαμε στο κάστρο Kalemegdan του Βελιγραδίου, που είναι μία τεράστια έκταση με πάρκα που περικλείονται από τα τείχη, μέσα είναι και το πολεμικό μουσείο και ο ζωολογικός κήπος. Περιηγηθήκαμε μέχρι τις 06.00 το απόγευμα, αλλά ακόμα έχω την αίσθηση, ότι δεν είδα αρκετά το κάστρο. Από εκεί βλέπεις την ένωση των ποταμών Σάββα και Δούναβη όπως και τη νέα πτέρυγα της πόλης του Βελιγραδίου.
Μετά το φαγητό στην παλιά πόλη, ύπνο για ξεκούραση και το βράδυ πήγαμε στην νέα πόλη στις όχθες του Δούναβη, εκεί που ήταν παλιότερα το ξενοδοχείο Γιουγκοσλάβια και εδώ και 4 χρόνια έχει γίνει καζίνο. Πάρα πολλά πλωτά μπαράκια πολυτελείας στην όχθη του Δούναβη και στον πεζόδρομο από πάνω χιλιάδες Σέρβοι κάνανε τη βολτούλα τους. Κατά τις 04.30 το πρωί καταλήξαμε στο ξενοδοχείο για ύπνο γιατί είχαμε ήδη μπει στη Δευτέρα που ήταν και η ημέρα αναχώρησής μας για Θεσσαλονίκη.
Κατά τις 12.00 αναχωρήσαμε, με θλίψη, από το Βελιγράδι για πίσω και μετά το Νις ακολουθήσαμε πορεία προς Σκόπια, γιατί δεν αντέχαμε να ξαναπεράσουμε την ταλαιπωρία της Βουλγαρίας.
Στα Σκόπια δεν είχαμε κανένα απολύτως πρόβλημα με τους Σκοπιανούς, ίσα – ίσα μπορώ να πω ότι ήταν πολύ φιλικοί μαζί μας και ο δρόμος καλός εκτός από μερικά σημεία στις γέφυρες του Αξιού, που τις επιδιορθώνουν και η κυκλοφορία γίνεται σε ένα ρεύμα εναλλάξ με σηματοδότη που σε προειδοποιεί πότε θα ανάψει το πράσινο.
Το βράδυ πια και αφού κάναμε στάση στο Πολύκαστρο για φαγητό, φτάσαμε στον προορισμό μας, με μόνο «απρόοπτο» ότι το cbr πάλι έμεινε από βενζίνη και πάλι χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος «πατηράκι».
Συμπερασματικά να πούμε ότι το Βελιγράδι είναι μια πολύ όμορφη πόλη. Μπορεί κάποιες άλλες πόλεις να είναι ομορφότερες, όπως η Βουδαπέστη, η Βιέννη, η Πράγα, αλλά το Βελιγράδι έχει κάτι που το κάνει ξεχωριστό. Έχει πολύ όμορφους ανθρώπους, που χαίρονται να ζουν, που χαίρονται που ζουν (δεν πέρασαν και λίγα εδώ που τα λέμε) κι αυτό στο μεταδίδουν και αισθάνεσαι μία μεγάλη ευφορία που είσαι εκεί μαζί τους. Εμάς του Έλληνες μας λατρεύουν. Η εγκληματικότητα είναι στο μηδέν και δεν είναι τυχαίο που 04.30 το πρωί βλέπεις κοριτσάκια 13 – 14 ετών να περπατούν μόνα στην πόλη χωρίς να υπάρχει κάτι που να τα φοβίσει. Η ζωή, για μας, είναι σχετικά φτηνή, ο καφές στα 2,50 €, τα ρούχα και παπούτσια από 40 – 100 €, το ποτό στα 4 €. Υπάρχουν όλες οι μεγάλες φίρμες σε ρούχα και παπούτσια και η τράπεζα με τα περισσότερα υποκαταστήματα είναι η Alpha Bank, υπάρχει και η Τράπεζα Πειραιώς, αλλά και η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας. Το νόμισμά τους είναι το δηνάριο και 1 € = 78 δηνάρια. Αν θα ξαναπηγαίναμε; Με σιγουριά ναι, στην πρώτη ευκαιρία και αυτό συνιστούμε να κάνετε κι εσείς. Όταν περάσετε από εκεί, ή αν θέλετε να περάσετε μερικές ημέρες πολύ - πολύ όμορφα πάτε στο Βελιγράδι θα σας αποζημιώσει πλήρως.
Μερικές από τις φωτογραφίες που πρόλαβα να ανεβάσω στο :
http://community.webshots.com/user/redkom