Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)

[XLGeorge]

Γιατί και πως

Tο ταξίδι αυτό ήτανε προγραμματισμένο να γίνει αρχικά το 2019 αλλά τελικά πραγματοποιήθηκε το 2025 και με τη δεύτερη προσπαθεια. Το αρχικό πλάνο ήτανε να γίνει αρχές Αυγούστου 2025 αλλά αρχικά αναβλήθηκε και πραγματοποιήθηκε “απο σπόντα” στο δεύτερο μισό του περασμένου Σεπτέμβρη.

Αρχικά να αναφέρω οτι ο Μεγάλος Καύκασος / Greater Caucasus είναι μια τεράστια οροσειρά που εκτείνεται απο τη Μαύρη Θάλασσα βορειο-δυτικά μέχρι σχεδόν την Κασπία Θάλασσα νοτιο-ανατολικά, χωρίζει τη Γεωργία απο τη Ρωσία σαν φυσικό σύνορο και φτάνει έξω από το Baku στο Αζερμπαϊτζάν. Είναι το σύνορο μεταξύ Ευρώπης και Ασίας σ’αυτή την περιοχή, με ψηλότερη κορυφή το Mount Elbrus 5642μ που βρίσκεται στην πλευρά της Ρωσίας, ενώ υπάρχουν άλλες 9 κορυφές που έχουν ύψος από 5000μ και πάνω, με 5 απ’αυτές να βρίσκονται στην πλευρά της Ρωσίας ενώ άλλες 4 ακριβώς στα σύνορα Γεωργίας-Ρωσίας. Και συνολικά 33 (!!) κορυφές έχουν ύψος πάνω απο 4000μ, μιά πραγματικά εντυπωσιακή οροσειρά. Να αναφέρω επίσης οτι το Mont Blanc των Αλπεων, η ψηλότερη κορυφή σε καθαρά ευρωπαϊκό έδαφος, είναι 4805μ ενώ ο Καύκασος έχει 13 κορυφές ψηλότερες απο το Mont Blanc – αυτά για να καταλάβουμε για τι μέγεθος/ύψος οροσειράς μιλάμε. Υπαρχει και ο Μικρός Καύκασος / Lesser Caucasus πιο νότια που “συνορεύει” με Γεωργία, Τουρκία, Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν και ο οποίος είναι σαφώς μικρότερη οροσειρά σε μεγεθος και ύψος. Ο επόμενος χάρτης δείχνει τον Μεγάλο Καύκασο (Greater Caucasus Mountains) και τον Μικρό Καύκασο (Lesser Caucasus Mountains). Επίσης κάτω αριστερά φαίνονται οι Ποντιακές Αλπεις (Pontic Mountains).




Η επόμενη φωτό απο δορυφόρο δείχνει χιονισμένους τον Μεγάλο και Μικρό Καύκασο, ο μεγάλος είναι η χιονισμένη οροσειρά βόρεια και ο μικρός νότια. Επίσης αριστερά του μικρού καύκασου φαίνονται επίσης χιονισμένες οι Ποντιακές Αλπεις.




Στη Γεωργία υπάρχουν δύο περιοχές του Καυκάσου που έχουν χαρακτηριστεί εθνικά πάρκα, το Svaneti δυτικά και το Tusheti ανατολικά. Ο κεντρικός Καύκασος στην περιοχή της Γεωργίας ανήκει στη Νότια Οσετία η οποία έχει ουσιαστικά προσαρτηθεί απο τη Ρωσία – όπως βέβαια και η Αμπχαζία που είναι το βορειο-δυτικό κομμάτι της Γεωργίας δίπλα στη Μαύρη Θάλασσα. Η επίσκεψη των εθνικών πάρκων Svaneti και Tusheti είναι must για τον adventure rider, και ειδικά καθώς οι περιοχές έχουν αποκτήσει αυξανόμενο τουριστικό ενδιαφέρον οπότε φτάχνονται συνέχεια οδικές και άλλες τουριστικές υποδομές. Συμπερασματικά ενέχεται παρόμοιος “κίνδυνος” πχ με τη Βερλίγκα και τη Νιάλα στην κεντρική Ελλάδα να αποκτήσουν ασφάλτινη πρόσβαση σε βάθος χρόνου, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Ο επόμενος χάρτης δείχνει τα δύο εθνικά πάρκα της Γεωργίας. Το Svaneti φαίνεται αριστερά, κάτω απο την ψηλότερη κορυφή Elbrus η οποία βρίσκεται λίγο μέσα στη Ρωσία. Η διαδρομή είναι ουσιαστικά ενα ανάποδο U που ξεκινάει απο το Zugdidi παράλληλα με το σύνορο της Αμπχαζίας και γυρνάει μετά προς νότια καταλήγοντας βόρεια πριν το Kutaisi. Στη μέση του χάρτη φαίνεται και ο Military Road E117 Tbilisi-Vladikavkaz και δεξιά/ανατολικά το Tusheti στο οποίο φτάνει κανείς και γυρνάει απο τον ίδιο δρόμο δηλ δεν υπάρχει κυκλική διαδρομή όπως στο Svaneti.




Και επειδή ο δρόμος προς τη Γεωργία/Καύκασο περνάει αναγκαστικά δίπλα από τις Ποντιακές Αλπεις, ένα ταξίδι εκεί μπορεί να συνδυαστεί με διάσχιση του – κυρίως χωμάτινου - δρόμου D915 στη βορειο-ανατολική Τουρκία ο οποίος παρουσιάζεται απο κάποιους σαν ...one of the most dangerous roads in the world! Η επόμενη φωτό του D915 είναι απο το διαδίκτυο.




Ακόμη ένα ταξιδιωτικό λοιπόν στον Καύκασο που θα παρουσιάσει την περιοχή με μια ακόμη διαφορετική ματιά και επίσης θα προσπαθήσει να απαντήσει σε κάποιες ερωτήσεις στις οποίες εμείς τουλαχιστο δεν είχαμε απαντήσεις πριν το ταξίδι:

• Εμπεριέχει ρίσκο να ταξιδέψει κανείς μόνος του σ’αυτές τις περιοχές του Καυκάσου και ειδικά μετά τα μέσα Σεπτέμβρη που αρχίζει η περίοδος των βροχών?
• Χρειάζονται χωμάτινα λάστιχα για μεγάλο on-off, δηλ 50-50, ή θα μπορούσε να γίνει και με 70-30 λάστιχα? Και ίσως και με 80-20 τον Αύγουστο??
• Είναι ένα τέτοιο ταξίδι εφικτό σε 2 εβδομάδες από Ελλάδα? Και αν ναι, τι ρίσκα παίρνει κανείς για την ολοκλήρωση του, ειδικά μετά τα μέσα Σεπτέμβρη?

Read on λοιπόν και απαντήσεις θα δοθούν στο τέλος. Κόκκινη κλωστή δεμένη κλπ κλπ.

Αυτό το ταξιδιωτικό δεν έχει πάρα πάρα πολλές φωτογραφίες όπως άλλα ταξιδιωτικά, αλλά έχει γίνει προσπάθεια ώστε οι ποσταρισμένες φωτογραφίες να είναι όσο το δυνατόν καλύτερες απο καλλιτεχνική άποψη. Περιέχει όμως αρκετό κείμενο που περιγράφει τη διαδρομή και τις σχετικές “περιπέτειες” που είχαμε. Επίσης ελπίζουμε ότι περιέχει αρκετές πληροφορίες για κάποιον που θα επιχειρήσει το ίδιο ή κάποιο παρόμοιο ταξίδι και ειδικά σε δύο εβδομάδες, που είναι ο χρόνος που διαθέτουν οι περισσότεροι.

[XLGeorge]

Ταξίδι στον Καύκασο “απο σπόντα”

Το ταξίδι αυτό είχε αρχικά προγραμματιστεί για Ιούλιο/Αύγουστο του 2019, έχοντας πάει το 2015 στην Ανατολία με τον φίλτατο Λευτέρη-Leon (τώρα πια Λευτέρης-AfricanBoy), το 2016 πάλι στα ίδια μέρη 2κάβαλος με τη συμβία, το 2017 στο δρόμο του μεταξιού μεχρι το Κυργιστάν με παρέα και το 2018 στο Μαρόκο πάλι με τη συμβία. Το είχα σχεδιάσει σαν ταξίδι 3 εβδομάδων που θα εμπεριήχε Τυφλίδα, Tusheti, Vardzia, Batumi, Svaneti, πιθανά Σουμελά/D915, Καππαδοκία και τελικά διακοπές στη Χίο για να ρηλαξάρουμε κατά τα κλασσικά. Αλλά ένα απρόσμενο γεγονός μας ανάγκασε να ακυρώσουμε το ταξίδι μόλις μια βδομάδα πριν φύγουμε, και ευτυχώς μπορέσαμε να ακυρώσουμε κρατήσεις μέσω booking χωρίς κόστος - είχαμε αναγκαστεί να κλείσουμε απο πριν σε τουριστικά μέρη όπως στην Καππαδοκία μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού.

Μετά ήρθε ο κορωνοιός και τα ταξίδια περιοριστήκανε σε Βαλκάνια και Ευρώπη, μέχρι που φέτος προγραμμάτισα να κάνω επιτέλους πάλι το ταξίδι στη Γεωργία αλλά σε καταδρομικό στυλ, δηλ μόνο για τις δύο πρώτες βδομάδες του Αυγούστου λόγω “εξωτερικών περιορισμών”. Οι οποίοι δυστυχώς μεγαλώσανε αρχές Ιούλη και το ταξίδι ακυρώθηκε για δεύτερη φορά. Μάλιστα φέτος είχαμε ήδη βγάλει το αεροπορικό εισιτήριο της συμβίας Αθήνα-Τυφλίδα όπου θα την παραλάμβανα λόγω του περιορισμένου χρόνου που είχαμε. Και ευτυχώς για καλή μας τύχη η πτήση Αθήνα-Τυφλίδα άλλαξε ώρα, οπότε πήραμε πισω τα χρήματα του εισιτηρίου σαν voucher.

Σκασμένος λοιπόν που το ταξίδι ακυρώθηκε για δεύτερη φορά, είχα δυο βδομάδες διαθέσιμες προς το τέλος Σεπτέμβρη και σκεφτηκα αρχικά να πάω ένα ταξίδι στην Τουρκία όπου θα έκανα το Karanlik Canyon / Σκοτεινό Φαράγγι και τον D915 (δεν είχα κανένα ενδοιασμό να τα κάνω αυτά μόνος μου), και πιθανά θα έμπαινα και μια ολόκληρη μέρα στο ΤΕΤ των βουνών Κατσκάρ / Ποντιακές Αλπεις (Kackar Daglar / Pontic Alps). Στα Kackar όμως θα απέφευγα το τελικό κομμάτι που ο σύντροχος Αλεξανδρος -uohmaru! γλαφυρά ονομάτισε Βιετνάμ στο ταξιδιωτικό του σε Ποντιακές Αλπεις & Καύκασο και θα γύρναγα πίσω κανοντας το ιδιο κομμάτι ανάποδα και ξεκινώντας μετά για Αμάσεια on the way back. Αυτά με 60-40 λάστιχα (TKC80 μπροστά / Pirelli STR πίσω) ελπίζοντας οτι δε θάχει βροχές στα Kackar, αν είχε απλά δε θάμπαινα.

Οταν ανέφερα τα σχέδια μου σε εναν καφέ στην Τρικαλινή μοτο-χωματο-παρέα, με αποπήρανε ομαδικά!!
- Που θα πας μόνος σου σε τέτοιες διαδρομές, παρα-παίρνεις ρίσκα μ’αυτά που κάνεις, μείνε εδώ να πάμε ενα διήμερο Γράμμο και πιθανά και επίσης σε Σμόλικα κλπ κλπ.
- Ρε παιδιά ο Ψ (το επίθετο του αρχίζει πραγματικα απο Ψ) πάει στα ΤΕΤ Αλβανίας/Βουλγαρίας μόνος του με Τ700, δηλ μεγάλο μηχανάκι κι’αυτός, γιατί όχι εγώ?
- Ναι, αλλά ο Ψ είναι 45 όχι 65 όπως εσύ και παει σχετικά δίπλα και οχι στα βάθη της Τουρκίας σε διαδρομές με 3000μ ύψος!!
Μου βάλανε λοιπόν ένα σαράκι ανησυχίας αλλά δε μάσησα, ok σκέφτηκα απλά θα κόψω το TET στα Kackar.

Κι’εκει που σχεδίαζα τις λεπτομέρειες του ταξιδιού τον Αυγουστο στην Ελάτη (μία είναι η Ελάτη) περιμένοντας τις διακοπές στη Χίο στα τέλη Αυγούστου, σκάει μύτη ποστ στο viber απο τον φίλο Κώστα gaslion:
- Σκέφτομαι να πάω Γεωργία και πιθανά Αρμενία ασφάλτινα αλλά δεν έχω διασχίσει ποτέ την Τουρκία, επειδή εσύ τόχεις κάνει πες μου τι και πως.
- Πότε σκεφτεσαι να πας?
- Θα φύγω 6 ή 13 Σεπτεμβρη απο Τσεσμέ.
- Ελα ρε, αν φύγεις 13 σκεφτομαι κι’εγώ να πάω Τουρκία φεύγοντας στις 13. Γιατί δεν έρχεσαι να πάμε μαζί μέχρι τον Πόντο και να κανουμε τα Karanlik Canyon και τον D915?
- Ναι αλλά έχω 90-10 λάστιχα στο Ducati.
- Δεν υπάρχει πρόβλημα, νομίζω οτι δεν είναι κάτι δύσκολο και αν μπλέξουμε θα σε βοηθήσω.
- Ok το βλέπω, θα κοιτάξω να φύγουμε στις 13 Σεπτέμβρη.


Μετά απο κάποιες μέρες προς το τέλος Αυγούστου και ενω είμουνα στη Χίο σκάει μύτη δεύτερο ανατρεπτικό ποστ:
- Τι λες, άμα βάλω 50-50 ή 60-40 χωμάτινα πάμε μαζί να κάνουμε αυτά που λες στην Τουρκία αλλά επίσης και τα δυο εθνικά πάρκα του Καυκάσου?
- (Αλλο που δεν ήθελα εγώ) Ναι ναι, αλλά να κοιτάξουμε κάποια διαδικαστικά για το αν βγαίνουν ολ’αυτά στο χρόνο που έχουμε. Και επίσης πως θα το οργανώσουμε μεταξύ μας για να μην έχουμε δράματα. Επίσης αν βάλεις χωμάτινα, θα βάλω κι’εγώ πιο χωμάτινο πίσω λάστιχο για νάμαστε έτοιμοι για όλα!!
Στέλνω λοιπόν ένα πρώτο πλάνο τροποποιώντας αυτό που είχα σχεδιάσει να κάνω με τη συμβία στις αρχές Αυγούστου, το συζητάμε, το τροποποιεί/βελτιώνει λίγο ο Κώστας και είμαστε ...ready for adventure (και είχαμε σεβαστή δόση τελικά).

Τετοια απαιτητικά ταξίδια προτιμώ να τα κάνω μονος μου ή με τη συμβία αλλά αυτή την εποχή είχα έγνοια να πάω μόνος μου πχ στο Tusheti National Park γιατί δεν είμουνα σίγουρος για το τι θάβρισκα εκεί πάνω και ειδικά προς τα τέλη Σεπτέμβρη. Οπότε μου έπεσε κουτί το οτι θα το έκανα με φίλο που ήξερα από παλιά αλλά από την άλλη απλά είχαμε πάει κάποιες 1ήμερες/2ήμερες χωμάτινες μαζί αλλά με μεγαλύτερη παρέα κι’αυτές πριν χρόνια, πως θα εξελισσότανε ενα τέτοιο απαιτητικό ταξίδι? Σχετική ανάλυση στην επόμενη ανάρτηση για το τι χρειάζεται να παίζει/προσέξει/συμφωνήσει κανείς για να μην υπάρξουν δράματα, τα οποία συμβαίνουν ..more often than not μεταξύ συμμετεχόντων σε τέτοια ταξίδια.

[XLGeorge]

Ταξίδι μόνος ή με παρέα και πως?

Αυτή είναι μεγάλη κουβέντα που χρειάζεται ένα νήμα απο μόνη της. Αλλά έχοντας ταξιδέψει μακριά μόνος, μόνος με τη συμβία, με ενα συνοδοιπόρο (δύο μηχανές) και επίσης με μεγαλύτερη μοτοπαρέα (συνολικά τέσσερεις και περισσότερες μηχανές), έχω κατασταλάξει στο τι θέλω και τι χρειάζεται σε απαιτητικά πολυήμερα ταξίδια για να πάνε όλα καλά, οπότε παραθέτω τη γνώμη που έχω σχηματίσει με βάση την εμπειρία μου.

Αριθμός συμμετεχόντων

Αρχικά μου αρέσει πολύ να ταξιδεύω μόνος και έχω κάνει έτσι πολυήμερα ταξίδια, κυρίως σε δυτική Ευρώπη και Βαλκάνια. Βρίσκω πάντα τρόπο να επικοινωνώ με τους ντόπιους (μιλάω αγγλικά/γαλλικά και λίγα ιταλικά) και δεν αισθάνθηκα ποτέ απομονωμένος ή και ..depressed ταξιδεύοντας έτσι, κάθε άλλο! Θα πήγαινα και ανατολικότερα μόνος, εξ’άλλου έτσι είχα αρχικά σχεδιάσει αυτό το ταξίδι. Από την άλλη, όταν υπάρχουν απαιτητικά κομμάτια εκτός δρόμου σε απομακρυσμένες περιοχές, είναι καλό να υπάρχει μοτο-παρέα για ένα πιθανά δύσκολο ή και ατυχές ενδεχόμενο. Βέβαια όλοι οι συνοδοιπόροι σε τέτοια μακρινά ταξίδια πρέπει να είναι σε αρμονία για να μην υπάρξουν εντάσεις και τριβές που θα χαλάσουν πιθανά το κλίμα και θα μετριάσουν την απόλαυση του ταξιδιού - και τέτοια ταξίδια δεν είναι εύκολο να επαναληφθούν. Κατά τη γνώμη μου ο αριθμός συμμετεχόντων σε τέτοια μακρινά ταξίδια πρέπει να είναι το πολύ μέχρι τρείς, τέσσερεις είναι ...one too many. Για ταξίδι 2-3 διανυκτερεύσεων θα μπορούσανε και περισσότεροι, και έχω συμμετάσχει στο παρελθόν σε τέτοια ταξίδια με επιτυχία, αλλά απο 5-6 διανυκτερεύσεις και πάνω αυστηρά μέχρι τρεις.

Οδηγικές ικανότητες / συμπεριφορά

Ποιά είναι λοιπόν τα ζητούμενα για να πάνε όλα καλά? Το κυριότερο είναι να έχουν οι συμμετέχοντες παραπλήσιες οδηγικές ικανότητες και ρυθμό. Σε τέτοια ταξίδια πρέπει να διανυθούν μεγάλες αποστάσεις καθημερινά και βγαίνουν μόνο με σβέλτο ρυθμό χωρίς περιττές στάσεις και καθυστερήσεις. Και φυσικά γνώση και εφαρμογή του κώδικα μοτοπαρέας σχετικά με το ότι δεν χάνουμε ποτέ οπτική επαφή με τον μπροστά και πίσω, εκτός αν συζητηθεί ότι κάποιος θα μείνει πίσω / φύγει μπροστά για οποιοδήποτε λόγο. Επίσης αν η παρέα ταξιδεύει με μεγαλύτερες αποστάσεις, ο προπορευόμενος σταματά πάντα σε διασταυρώσεις και περιμένει να υπάρξει οπτική επαφή με τον πίσω πριν ξανα-ξεκινήσει. Και αυτό ανεξάρτητα αν όλοι έχουν GPS, είναι γνωστό εξ΄άλλου οτι τα τελευταία μπορεί κανουν τα δικά τους σε πλοήγηση απο σημείο σε σημείο. Και παρά το ότι αυτά είναι προφανή και γνωστά, συνήθως δεν τηρούνται απο τους συμμετέχοντες.

Πως οργανώνουμε το βράδυ

Το δεύτερο και επίσης πολύ σημαντικό είναι το πως οργανώνεται η διανυκτέρευση. Το καλύτερο είναι να μένουν οι συμμετέχοντες σε ξεχωριστά δωμάτια καθώς έτσι υπάρχει σαφώς μεγαλύτερη άνεση που κάνει το ταξίδι ευκολότερο. Το κόστος αυξάνει αλλά η διαμονή γίνεται ΠΟΛΥ καλύτερη. Εχω κοιμηθεί πολλές φορές με 2 και 3 συνοδοιπόρους και άλλος ροχαλίζει σαν ξετάπωτο εντούρο (και ακούγεται και ΜΕ ωτοασπίδες), άλλος ξυπνάει απο τις 6 κάνει θορυβο μέχρι αν ντυθεί/βγει, άλλος δε μπορεί να κοιμηθεί τη νύχτα και μπαινοβγαίνει για τσιγάρο ή οτιδήποτε, κλπ κλπ. Επίσης άλλο σημαντικό θέμα είναι τι κάνουμε το βράδυ. Για μένα προσωπικά τα ταξίδια είναι και τουρισμός και θέλω να μένω κατα το δυνατόν σε ωραία μέρη, να βγω στην πόλη να την περπατήσω / επισκευτώ, να δοκιμάσω τις τοπικές σπεσιαλιτέ κλπ. Αλλοι είναι ok με το να μένουν σε χωριά στη μέση του πουθενά ή και ακόμη όταν βρίσκονται σε ωραίες πόλεις να μένουν απλά στο κατάλυμα / ξενοδοχείο και να τρώνε κάπου δίπλα. Κοινές προτιμήσεις κάνουν το ταξίδι καλύτερο!

Ωρα αναχώρησης το πρωί

Ενα άλλο θέμα είναι η αναχώρηση το πρωί. Αλλοι θέλουν να είναι στο δρόμο απο τις 7 δηλ από τα χαράματα και άλλοι φεύγουν κατά τις 9. Προσωπικά προτιμώ να φεύγω κατά τις 8:30-9 επειδή επιλέγω να μένω σε ωραία μέρη (όχι απαραίτητα ακριβά) και το πρωί θέλω να παίρνω το πρωϊνό με την ανεσή μου, να περπατάω την περιοχή δίπλα στο κατάλυμα με το φως τις μέρας (καθώς τις περισσότερες φορές φτάνω 6-7μμ) και να απολαμβάνω για τελευταία φορά το μέρος που έμεινα την προηγούμενη. Φεύγοντας κατά τις 9, έχει κανείς ενα 9ωρο/10ωρο μέχρι τις 6-7μμ και με σβέλτο ρυθμό βγαίνουν πολλά χιλιόμετρα ακόμη και με τις στάσεις για φωτό και αναφοδιασμούς. Και ως γνωστόν, το ταξίδι είναι ...ταξίδι και όχι προορισμός, οπότε δεν θα πάω καταδρομικά απλά για να φτάσω στον προορισμό και μάλιστα πριν την ώρα μου, εκτός βεβαια αν χρειαστεί λόγω κάποιου συμβάντος.

Σχεδιασμός ταξιδιού

Και κάτι τελευταίο αλλά επίσης πολύ σημαντικό. Είναι απαραίτητο να έχουν συμμετάσχει όλοι στο σχεδιασμό ένος πολυήμερου ταξιδιού, ή έστω αν ένας έχει πάρει την πρωτοβουλία, οι άλλοι να δούνε λεπτομερειακά και να σχολιάσουν / τροποποιήσουν τη διαδρομή ανάλογα με τα θέλω τους. Για παράδειγμα, κάποιος πηγαίνει σε τέτοιο πολυήμερο ταξίδι κυρίως για την οδήγηση και επιλέγει μέρη διαμονής χωρίς ενδιαφέρον που απλά υποστηρίζουν το πρόγραμμα. Αλλος θέλει να μένει σε ωραία μέρη ώστε να συνδυάσει το ταξίδι με επισκέψεις πόλεων και αξιοθεάτων και βάζει σε δεύτερη μοίρα τις στριφτερές διαδρομές. Προσωπικά ανήκω στη δεύτερη κατηγορία, προτιμώ διαδρομές με φοβερή θέα αντί για διαδρομές για στρίψιμο και δεν θα μείνω στη μέση του πουθενά απλά για να περάσω ενα στριφτερό-όλα-κάτω δρόμο. Τον οποίο βέβαια θα τιμήσω δεόντως αν βρεθεί στο δρόμο μου!


The two travellers on THIS trip and the bikes

Οταν έπεσε λοιπόν στο τραπέζι η πιθανότητα αυτού του ταξιδιού με τον Κώστα-gaslion είχα όλα τα παραπάνω στο μυαλό μου απο προηγούμενες εμπειρίες και το συζήτησα και με τη συμβία η οποία με συμβούλεψε “πες του να μείνετε ξεχωριστά”. Και πήγα να το θέσω δειλά, επειδή πολλοί κοιτάνε να ελαχιστοποιήσουν το κόστος. Ο Κώστας λοιπόν μούπε ακριβώς το ιδιο κι’αυτός, οπότε no problem!! Επίσης συμφωνήσαμε να ξεκινάμε στις 8:30 το πρωί και όχι νωρίτερα, αν και βέβαια δεν το τηρήσαμε και φεύγαμε συνήθως στις 9, πολιτισμένα πράγματα δηλαδή  Και βέβαια του έδωσα το πρόγραμμα που έφτιαξα με βάση το αρχικό δικό μου και ο Κώστας έκανε κάποιες προσθέσεις / τροποποιήσεις ώστε είχαμε κοινή κατανόηση για το τι θα κάναμε. Μάλιστα επειδή αυτός είχε μερικές μέρες παραπάνω από μένα, πιθανά θα το σπάγαμε στην επιστροφή. Και τελικά με τον Κώστα έχουμε και παρόμοιο οδηγικό στυλ (το ήξερα αυτό απο παλιά χωμάτινα 2ήμερα) και επίσης, όπως αποδείχτηκε, και παρόμοια γούστα στην επίσκεψη πόλεων και αξιοθεάτων, οπότε γράψαμε και πολλά χιλιόμετρα κάθε μέρα με τα πόδια! 


Με τον Κώστα είχαμε βρεθεί από κοντά για τελευταία φορά σε λασπομαχία στο Καντήλι το Νοέμβρη του 2018. Εκείνα τα χρόνια ο Κώστας με KTM 990 κι'εγώ με χωματοφτιαγμένο Ηονδα Τρανσαλπ 650. Από τότε εγώ προβιβάστηκα για ταξίδια παντός εδάφους σε Χονδα CRF1000 Africa Twin και ο Κώστας σε Ducati Multistrada 1200 Enduro.




Και οι δύο ταξιδιώτες κάπου στην Αθήνα τον Αύγουστο του 2018.

[XLGeorge]

Προετοιμασία μηχανών

Αρχικά να πω ότι με ρωτάνε γνωστοί και φίλοι που δεν έχουν σχέση με μηχανές πως δεν φοβάμαι να ταξιδεύω μόνος μου σε τέτοια μακρινά μέρη. Αισθάνομαι απόλυτα αυτάρκης και νομίζω ότι τόχω στην επικοινωνία με τους ντόπιους αν τύχει και συμβεί κάτι. Και επειδή συνήθως ταξιδεύω με περιορισμό χρόνου σε μακρυνά μέρη, δεν έχω την πολυτέλεια να χάσω μέρα ή μέρες λόγω κάποιου προβλήματος με τη μηχανή, καθώς αυτό θα αλλάξει το ταξίδι όπως είχε αρχικά σχεδιαστεί ή και πιθανά ακόμη θα το ακυρώσει. Οπότε η επιλογή και προετοιμασία της μηχανής παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο. Προτιμώ λοιπόν να ταξιδεύω λοιπόν με γιαπωνέζικα μηχανάκια και ειδικά με μοντέλα που δεν έχουν βγάλει τίποτα για 100άδες χιλιάδες χμ σπό πολλούς χρήστες. Επίσης κάνω όλη τη συντήρηση μόνος μου ώστε να είμαι σίγουρος οτι όλα έχουν γίνει σωστά και όπως πρέπει. Παλιότερα ταξίδευα με Τρανσαλπ 650 ενώ τα τελευταία 9 χρόνια ταξιδεύω με AfricaTwin 1000 από τα πρώτα (του 2017), με κανένα ηλεκτρονικό εκτός απο ABS/traction και το οποίο έχει αποδειχτεί bullet-proof.

Ο σύντροχος Κώστας-gaslion θα ερχότανε με Ducati Multistrada 1200 Enduro, που είναι πιο βαρύ μηχανάκι και βέβαια ιταλικό, με ότι αυτό συνεπάγεται (προσοχή, δε θέλω ν’ανοίξω ακόμη μια – τη ν-οστή - σχετική αντιπαράθεση!!). Bella Italiana σίγουρα ναι, αλλά bullet-proof μηχανάκι για απόλυτο peace of mind σε μέρη μακριά απο τον πολιτισμό πιθανά όχι. Οπότε ένα απο τα πρώτα πραγματα που έβαλα στα εργαλεία που πήρα μαζί μου ήτανε ιμάντας ρυμούλκησης για αν, λεω αν, είχαμε κάποιο πρόβλημα. Και αργότερα στο ξεκίνημα του ταξιδιού ο Κώστας μου είπε οτι είχε πάρει κι’αυτός ιμάντα  Παρ’όλα αυτά το Ducati δούλεψε σαν ελβετικό ρολόϊ στο ταξίδι, διαψεύδοντας τους λύκους του Καυκάσου που είχανε στείλει ραβασάκι “ελάτε με Ιταλικά και ταξιδέψτε και νύχτα” – και τα κάναμε και τα δυό χωρίς να μας δαγκώσουν!  Ενας ιμάντας πάντως είναι απαραίτητος καθώς θα μπορούσαμε να μείνουμε και απο κάτι πολύ πιο απλό, όπως τελείωμα βενζίνης σε απομακρυσμένη περιοχή ή απο άλλο πρόβλημα σχετικό με τη βενζίνη, θα δείτε αργότερα τι έπαιξε.

Το Ducati του Κώστα δε χρειαζότανε κάτι απο σερβις εκτός απο αλλαγή ελαστικών με πιο χωμάτινα όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, είχε αρκετά χμ ακόμη μέχρι την αλλαγή λαδιών ώστε να καλύψει τα περίπου 6000χμ του ταξιδιού καθώς είχε κάνει πρόσφατα σερβις. Απο την άλλη το δικό μου Africa προερχότανε απο ταξίδι Αγγλία-Ελλάδα 8000χμ the-long-scenic-way και χρειαζότανε λάδια τώρα που θα έφτανα μέχρι τον ανατολικό Καύκασο (ενώ αν πήγαινα απλά Τουρκία όπως ήτανε το αρχικό πλάνο θα την έβγαζα χωρίς), φίλτρα αέρα, τακάκια/υγρά φρένων και επίσης αλλαγή πίσω λάστιχου με πιο χωμάτινο - κάτι που επίσης δεν θα χρειαζόμουνα αν πήγαινα απλά στο Karanlik Canyon και D915.

Εισέπραξα λοιπόν σχετική γκρίνια απο το έτερο ολόκληρο “είμαστε διακοπές κι’εσυ ασχολείσαι με το μηχανάκι!!”  Τελικά κατάφερα να τα κάνω στον ελάχιστο δυνατό χρόνο ώστε να τα συνδυάσω με κοινωνικές συναντήσεις στην Ελάτη και ένα τελευταίο μπάνιο στη λίμνη Πλαστήρα, με αντάλλαγμα να μην κατέβουμε μαζί στην Αθήνα αλλά να μείνω εγώ μια μέρα πίσω ώστε να τελειώσω τη μηχανή και να διαλέξω/πακετάρω προσεκτικά τα πράγματα για το ταξίδι – κάτι που ως γνωστό παίρνει από αρκετό έως πολύ χρόνο. Ετσι λοιπόν μετά απο ένα σπριντ προετοιμασίας δύο ημερών, το απόγευμα της Τετάρτης 10 Σεπτεμβρίου είμαι τελικά έτοιμος να ξεκινήσω την επόμενη μέρα και το συναίσθημα, ειδικά πριν από τέτοιο μακρυνό και αναπάντεχο ταξίδι (θυμίζω οτι ο Καύκασος προέκυψε την τελευταία στιγμή), είναι απλά φανταστικό! 


Ο Κώστας άλλαξε λάστιχα στο μηχανάκι του 10 μέρες πριν το ταξίδι - και κράτησε τα Dunlop Meridian που είχε πάνω καθώς είχανε ακόμη αρκετό ψωμί. Για το ταξίδι έβαλε Dunlop Trailmax




Εγώ απο την άλλη εγώ έβαλα Dunlop Trailmax μόνο πίσω, και μάλιστα την τελευταία στιγμή, καθώς μπροστά είχα ένα Continental TKC80 με 6000χμ και πολύ ψωμί ακόμη. Και επίσης έκανα αλλαγή λαδιού, φίλτρων αέρα, τακακιών μπρος-πίσω και αλλαγή υγρών φρένων - το τελευταίο με την βοήθεια του φίλτατου Κώστα-President καθώς η δουλειά αυτή είναι σαφώς πιο εύκολη με 4 χέρια.

[sot econ]

Πολύ ωραίο. 

Αναμένουμε την συνέχεια.

[Padis]

Το διάβασα σε άλλο φόρουμ. Πολλά μπράβο George. Πάντα τέτοια !

[γκ]

Έναν λύκο όλον κι' όλον έχει ο Καύκασος τον Εξελγιώργο!!!

[XLGeorge]

Το διάβασα σε άλλο φόρουμ. Πολλά μπράβο George. Πάντα τέτοια !

Tnx!    Πουσαι ρε Παντή, long time καθώς δεν έχω πιά μηχανάκι για χωματάδες στην Αθήνα. Πληροφοριακά, η τελευταία σοβαρή χωματάδα ήτανε εκείνη η λασπομαχία στο Καντήλι το φθινόπωρο του 2018 και ήτανε στην ομάδα και ο Κώστας-gaslion. Ετοιμάζομαι κι'εγώ για μικρό μηχανάκι καθώς έχετε πάρει όλοι μικρά και ακόμη και με μεσαία σαν το Alp (και με ψηλό φτερό) η συμμετοχή είναι ταλαιπώρια.

[XLGeorge]

Έναν λύκο όλον κι' όλον έχει ο Καύκασος τον Εξελγιώργο!!!

Λέμε τώρα... 

[XLGeorge]

Day -1/0 Πηγαίνοντας Χίο/Τσεσμέ -
Πέμπτη/Παρασκευή 11/12 Σεπτεμβρίου 2025

Λίγο πριν το μεσημέρι της Πέμπτης 11 Σεπτεμβρίου φορτώνω το μηχανάκι, περνάω απο το Diverso να χαιρετήσω τη μοτο-χωματο-παρέα και παίρνω το δρόμο για Αθήνα, αρχικά απο Ε65 μέχρι τη Λαμία και μετά απο Μπράλο και παλιά εθνική μέχρι το Σχηματάρι, ως συνήθως. Με το που μπαίνω λοιπόν στον Ε65 και κλειδώνω την ταχύτητα ταξιδιού στα 130χμω GPS, ακούω ενα δυνατό συνεχές ίιιιιιιιιιιιιιιιιιιι και η καρδιά μου πάει στην κούλουρη! Τι παίζει τώρα, ξεκινάω για τέτοιο μακρινό ταξίδι και έχω πιθανά κάποιο πρόβλημα με ρουλεμάν τροχού??!  Ριχνω την ταχύτητα στα 90-100χμω και εξαφανίζεται, ανεβάζω και ξαναεμφανίζεται μετά τα 110χμω. Ok εντάξει, μάλλον είναι το καινούργιο πιο χωμάτινο πίσω λάστιχο που έβαλα πίσω και “σκούζει” έτσι αλλά σταματάω στον επόμενο σταθμό βενζίνης στους Σοφάδες να τσεκάρω το ρουλεμαν τροχού, όλα καλά 

Εδώ στην κλασσική στάση στην Αλίαρτο “στα νερά” για τον προτελευταίο freddo cappuccino, τον τελευταίο τον ήπια το επόμενο απόγευμα στην Κώμη της Χίου, γιατί τις επόμενες δυο βδομάδες σε Τουρκία και Γεωργία είπαμε το φρέντο-φρεντάκι!




Εφυγα λοιπόν στις 8μμ απο Πειραιά και είμουνα στη Χίο στις 4:15 μέσα στη νύχτα, έχοντας κοιμηθεί λίγες ώρες στη μοκέτα του πατώματος της διακεκριμένης θέσης. Εδώ το πλοίο που με έφερε στη Χίο. Αμέσως μετά, η κλασσική στάση στο Everest για μια μπουγάτσα / early-breakfast πριν ροβολήσω για το σπίτι του φίλτατου σύντροχου ΓιαννηΚ, ο οποίος μου πρόσφερε δωμάτιο/κρεβάτι για λίγες ώρες μεχρι τις 9 που ξύπνησα (ενώ εγώ είχα ζητήσει απλά ενα καναπέ).







Και ένα ακόμη μεγάλο ευχαριστώ στους Γιάννη/Σούλα που ανοίξανε το σπίτι τους τα χαράματα για να με βολέψουν για λίγες ώρες   Στην επόμενη φωτό τα παιδιά πάνω στον ανακατασκευασμένο Φαραώ 600 δίπλα στην παραλία Μυρσινίδι όπου είχαμε πάει για μπάνιο μόλις μια βδομάδα πριν!




Η επόμενη μέρα κύλησε χαλαρά στην αγαπημένη Χίο, με καφέ/μπάνιο στην Κώμη το απόγευμα και έξοδο στην πόλη το βράδυ. Εδώ δυο φωτό της αγαπημένης παραλίας της Κώμης στη δύση του ήλιου, λίγο μετά το μπανιο.







Το πλοίο που έφερε τον Κώστα απο Πειραιά έφτασε στις 6 το πρωί του Σαββάτου και το είδα στο λιμάνι μόλις χτύπησε το ξυπνητήρι στις 6:30. Και εδω το μηχανάκι του Κώστα άρτι αφιχθέν στη Χίο. Στην επόμενη φωτό το πλοίο που τον έφερε φεύγει γύρω στις τις 7πμ.
(Τώρα είμαστε πια στην Day 1 αλλά ας θεωρήσουμε οτι αυτή αρχίζει απο την πραγματική αρχή του ταξιδιού στον Τσεσμέ.)







Τα λέμε για λίγο με τον Κώστα που είχα να δω καιρό από κοντά και βουρ για το πλοίο της Erturk Lines που θαφευγε στις 8πμ. Εδώ μόλις έχουμε βάλει τα μηχανάκια στο πλοίο. Ο τύπος δεξιά είναι απο τη Σμύρνη και επιστρέφει απο ταξίδι σε Amalfi Coast, Τοσκάνη και Πελοπόννησο. Εμοιαζε δε αρκετά με τον Αταμάν του Παναθηναϊκού, πιάσαμε κουβέντα, του τόπα και γελάγαμε! 




Κι’εδω τα μηχανάκια δεμένα και ετοιμα για το σύντομο ταξίδι 45’ μέχρι το λιμάνι του Τσεσμέ. Το GS αριστερά είναι του παιδιού απο τη Σμύρνη ενώ το K1600GT και το άλλο GS δεξιά είναι Ελλήνων που πάνε με τις γυναίκες τους τις επόμενες μέρες στη Σμύρνη και στα βόρεια μικρασιατικά παράλια. Ο τύπος με το K1600 ήτανε τεράστιος, τόσο που το επίσης τεράστιο Κ1600 που σε άλλον θα φάνταζε βαπόρι μ’αυτόν ήτανε μια χαρά!




Φτάνουμε στην ώρα μας αλλά μαζί μας φτανει και ένα ακόμη πλοίο, επισης φουλ με κοσμο, και στο τελωνείο περιμένουμε πολλή ώρα καθώς εμας με τις μηχανές μας βάζουν τελευταίους. Με το που ξεμπερδεύουμε τελικά, πάμε στο κέντρο του Τσεσμέ για να πάρουμε κάρτες SIM για Τουρκία. Και τα δυο Garmin μας γυρνάνε γύρω-γύρω απ’το κέντρο από πλακοστρωτα ανηφορο-κατηφορικά στενά, προφανώς λόγω μη προσβάσιμων πεζόδρομων. Τελικά αποφασίζουμε ..to cut our losses, παρκάρουμε κάπου σχετικά κοντά στο κέντρο και ο Κώστας πάει με τα πόδια να ψάξει να βρει κάποιο μαγαζί για SIM. Ερχεται μετά απο μισάωρο και πλέον έχοντας πληρώσει 40€ καθώς δε μπόρεσε να βρει κάτι φτηνότερο, και επειδή έχουμε αργήσει εγώ “καίω” τη δική μου SIM. Τελικά έβγαλα αργότερα eSim με πολύ μικρότερο κόστος.

Στην επόμενη φωτό τα μηχανάκια για πρώτη φορά σε τουρκικό έδαφος κοντά στο κέντρο του Τσεσμέ ενώ περίμενα τον Κώστα που έψαχνε για SIM. Και βέβαια σημαιάκια παντού κατά τα κλασσικά, μην και ξεχάσουμε σε ποιά χώρα είμαστε...




Τώρα έχει πάει τώρα σχεδόν μεσημέρι (είναι 11:45) και έχουμε 700χμ μέχρι την Konya. Επειδή νυχτώνει στις 7μμ καθώς η Τουρκία έχει την ίδια ώρα με την Ελλάδα αν και πολύ ανατολικότερα, πρέπει να βγάλουμε πραγματική μουαγιέν 100χμω με τις στάσεις για να ταξιδέψουμε μέρα, κάτι καθόλου εύκολο στην Τουρκία. Let’s hit the road then!! Ναι, ναι, όμως ο γνωστός κος Murphy είχε άλλη γνώμη...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

[XLGeorge]

Day 1 Cesme-Konya - Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2025





Πρώτη μέρα του ταξιδιού λοιπόν, είμαστε αργοπορημένοι λόγω τελωνείου και SIM και έχουμε να κάνουμε 700χμ μέχρι το Ικόνιο/Konya. Ελπίζουμε να φτάσουμε πριν μας πιάσει η νύχτα αν "ρίξουμε" τουλάχιστο μία ώρα στον χρόνο που δίνουν τα google maps. Με το που μπαίνουμε λοιπόν στον αυτοκινητόδρομο λίγο έξω απο τον Τσεσμέ ανεβάζουμε ρυθμό. Μπαίνω μπροστά και το κλειδώνω στα 140 κοντέρ / 130 GPS. Αρχικά ο δρόμος είναι σχετικά άδειος και το τοπίο πραγματικά κρανίου τόπος απο τις πρόσφατες μεγάλες φωτιές  Αργότερα τα καμμένα κομμάτια ευτυχώς τελειώνουν και με το που μπαίνουμε στον άλλο αυτοκινητόδρομο που έρχεται απο Σμύρνη προς Αϊδίνιο, αρχίζει η κίνηση. Αρχίζουμε κι’εμείς τα σλάλομ ανάμεσα στα αυτοκίνητα προσπαθώντας να κρατήσουμε ένα αρκετά γρήγορο ρυθμό.

Και σε κάποια στιγμή νοιώθω το πίσω μέρος της μηχανής να κοπανάει, λες και ξαφνικά η άσφαλτος έγινε πλακόστρωτο!   Προσπαθώ να καταλάβω τι παίζει και το μυαλό μου πάει στιγμιαία πάλι σε ρουλεμάν πίσω τροχού αλλά δεν "δένει" με τα συμπτώματα. Μπαίνω στη δεξιά λωρίδα και σκέφτομαι τι μπορεί να συμβαίνει και με το που αποφασίζω τελικά να κόψω για να σταματήσω στη ΛΕΑ, βλέπω στον καθρέφτη μου τον Κώστα να μου κάνει ανήσυχος νεύμα “κάνε δεξιά, κάνε δεξιά”. Σταματάμε στη ΛΕΑ, κοιτάμε το λάστιχο αλλά δεν φαίνεται σκασμένο. Βαζουμε τις μηχανές στο κεντρικό σταντ, ελέγχω αρχικά το ρουλεμάν τροχού και μετά ψάχνουμε για κάποιο καρφί αλλά ..τίποτα. Μετράω πίεση με τον μετρητή ...και δε δείχνει καθόλου!

Βγάζουμε λοιπόν τον τροχό, ξεμοντάρουμε το λάστιχο όσο είναι ακόμη ζεστό, βγάζουμε τη σαμπρέλα και τη βλέπουμε διαλυμένη, προφανώς απο αστοχία υλικου!   Να πώ οτι όταν άλλαξα το λαστιχο πριν φύγουμε, βρήκαμε τη σαμπρέλα νάχει λίγη σκουριά στη βαλβίδα και ο λαστιχάς με συμβούλεψε να την αλλάξω. Εβαλε Kenda που είναι επώνυμη μάρκα αλλά δυστυχώς διαλύθηκε. Και επειδή η πίσω ζάντα του CRF1000 έχει αυλάκια στις άκρες όπως αυτές των tubeless, το λάστιχο δεν ξεζαντάρισε στα 130χμω ώστε να δημιουργήσει αστάθεια όπως μούχει συμβεί άλλη φορά στο παρελθον με άλλο μηχανάκι, οπότε δεν έγινε αμέσως φανερό οτι το πρόβλημα ήτανε σκασμένο λάστιχο.




Το βάλσιμο ήτανε σαφώς πιο δύσκολο, οπως ξέρουν οσοι τόχουν κάνει σε 150άρι πίσω λάστιχο στην άκρη του δρόμου. Mετά απο αρκετή προσπάθεια βάλαμε την εφεδρική σαμπρέλα και ζαντάραμε το λάστιχο, με τον ιδρώτα να στάζει τικ-τικ-τικ. Αυτά με συνθήκες 35’C κάτω απο τον ήλιο και με δίδυμες νταλίκες να περνάνε απο τη δεξιά λωρίδα στα 2-3 μέτρα και να μας ταρακουνάνε με το ρεύμα αέρα που προκαλούσανε. “Στις εθνικές των φορτηγών με τα ψυγεία” που λέει και το άσμα, αλλά οχι τόσο ποιητικά στη συγκεκριμένη περίπτωση!    Τη διαλυμένη σαμπρέλα την πήραμε φυσικά μαζί μας για ανακύκλωση παρά το γεγονός οτι στα δεξιά της μπαριέρας το έδαφος ήτανε γεμάτο με μη αυτο-αποδομούμενα σκουπίδια οπως και στην Ελλάδα και χειρότερα – πλαστικά μπουκάλια, σακούλες κλπ κλπ 

Εδώ έχουμε μόλις ζαντάρει το λάστιχο και ανεβάζουμε πίεση με το κομπρεσεράκι για να πατήσει στα αυλάκια της ζάντας ενώ ο Κώστας κοιτάει μηνύματα καθώς τον ψάχνουν απο τη δουλειά – τον πήρανε και τηλ όσο δουλεύαμε στο λάστιχο!!




Και τελικά ο τροχός μονταρισμένος πάνω στο μηχανάκι και ...ready to go μετά απο καθυστέρηση πάνω από μιά ώρα, καθώς αφού τελειώσαμε έπρεπε να ξεϊδρώσουμε και να πάρουμε ανάσες.




Να αναφέρω επίσης οτι ενόσο προσπαθούσαμε να ζαντάρουμε τον τροχό, σταματάει πίσω μας μηχανάκι no name, όπως τα περισσοτερα στην Τουρκία, και ο τύπος μας λέει διάφορα στα τουρκικά. Σκεφτομαι “ισως είναι μηχανικός, ξέρει και θέλει να μας βοηθήσει με το λαστιχο” - ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται!!    Αλλά τελικά απλά μας δίνει ενα energy drink τύπου red bull το οποίο εγώ κατέβασα μονορούφι, ενα χυμό βύσσινο long life και ένα κέϊκ, και πάλι respect λοιπόν!   Τον ευχαριστούμε/χαιρετούμε και ξανασυγκεντρωνόμαστε στο να ζαντάρουμε το λάστιχο.

Στην επόμενη φωτό ο χυμός βύσσινο και το κέϊκ στη μπαγκαζιέρα του Κώστα, αυτά τα τιμήσαμε εν καιρώ καθώς δεν μείναμε εκει για ώρες, όπως θα μέναμε αν περιμέναμε οδική (που εννοείται δεν είχαμε - και δεν είναι εύκολο νάχει κανείς στην Τουρκία).




Στον πρώτο σταθμό ανεφοδιασμού σταματάμε για να πλυθούμε και να ανασυνταχτούμε. Στην επόμενη φωτό τα χέρια μου όπως ήτανε αφού τα είχα “καθαρίσει”για ώρα με wipes για να βάλω τα γάντια, πριν το πλύσιμο στο σταθμό.




Φτάσαμε τελικά στο ξενοδοχείο λίγο πριν τις 9μμ, όντας ακριβώς εννέα ώρες στο δρόμο και έχοντας οδηγήσει περίπου ένα δίωρο στο σκοτάδι. Oχι οτι καλύτερο στους επαρχιακούς δρόμους της Τουρκίας - ο σχετικά καινούργιος αυτοκινητόδρομος είχε τελειώσει κάπου μετά το Denizli.

Εδώ ενα απο τα φημισμένα τζαμιά της Konya και στην επόμενη το τζαμί μέσα στο Μουσείο Mevlana, το οποίο αξίζει επίσκεψη για την οποία κάποιος πρέπει να μείνει τουλάχιστο μισή μέρα στην Konya. Εγω το είχα επισκεφτεί το 2015 με τον Λευτέρη-Leon και πάλι το 2016 με τη συμβία. Πληροφοριακά η Konya είναι η “θρησκευτική πρωτεύουσα” της Τουρκίας.






Εδώ μια δεύτερη/διαφορετική φωτό του πρώτου τζαμιού και στην επόμενη ο Κώστας μπροστά στα τζαμιά της Konya.



Cheer up mate, αύριο θάχουμε πιο εύκολη μέρα!   




Αφού περπατήσαμε αρκετά το ιστορικό κέντρο της Konya, καθήσαμε σχετικά αργά για φαγητό (κατα τις 10:30). Παραγγειλαμε περισσότερα απ’όσα θάπρεπε, Pide και σαλάτα για αρχή και απο ½ κιλό αργοψημένου αρνιού για κυρίως πιάτο, το οποίο ήτανε λουκούμι   Αλλά αλκοόλ μηδέν στην Ερντογανική Τουρκία, εκτός απο τις άκρως τουριστικές περιοχές ή τα δυτικά παράλια.







Και το χειρότερο: πληρώσαμε με το που έκλεινε το μαγαζί λίγο πριν τις 12 και του ζητήσαμε να πληρώσουμε ξεχωριστά μισά-μισά. Ο τύπος tried his luck και μας έδωσε να πληρώσουμε το ιδιο ποσό και τους δύο, το οποίο εμείς όπως είμαστε κατακουρασμένοι δεν ελέγξαμε, ούτε καν ζητήσαμε τον αναλυτικό λογαριασμό τον οποίο μας είχε απλά δείξει (και βέβαια ούτε λέξη αγγλικά)   Καταλάβαμε οτι είχαμε πληρώσει τα διπλά μόνο όταν ηρθανε τα email απο τις τράπεζες αλλά το μαγαζί είχε ήδη κλείσει και την επόμενη έπρεπε να φύγουμε πρωί. Απο τότε προσέχαμε πολύ τι πληρώναμε αλλά προσοχή στην Τουρκία γιατί κάποιοι είναι μπαγαπόντηδες, κάτι παρόμοιο είχε αναφέρει και κάποιος άλλος στο ταξιδιωτικό του.


Χιλιόμετρα ημέρας 700, αυτοκινητόδρομος απο Τσεσμέ μέχρι μετά το Denizli και μετά Α-road και επαρχιακός μέχρι την Konya. Οδηγήσαμε τις τελευταίες δύο ώρες νύχτα κυρίως λόγω της καθυστέρησης με το λάστιχο και επίσης λόγω της καθυστέρησης στον Τσεσμέ, όχι ότι καλύτερο στους επαρχιακούς δρόμους της Τουρκίας. Mείναμε στο πολύ καλό Selcuk Hotel (4άστερο) με υπόγειο γκαράζ και 55€ το κάθε δωμάτιο.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

[Παύλος]

Καιρό είχα να διαβάσω τέτοιο ποστ. Περιμένω με αγωνία (και λίγη ζήλια  ) τη συνέχεια

[XLGeorge]

Καιρό είχα να διαβάσω τέτοιο ποστ. Περιμένω με αγωνία (και λίγη ζήλια  ) τη συνέχεια

Παύλο ελπίζω οτι θα υπάρξει αρκετή πληροφορία στο τέλος ώστε να το επιχειρήσει κάποιος/κάποιοι απο Ελλάδα. Δύο εβδομάδες είναι αρκετές μέσω Χίου, φεύγει κανείς Παρασκευή βράδυ απο Πειραιά και επανέρχεται Κυριακή ξημερώματα μετα από δύο βδομάδες και ακριβώς 15 μέρες στο δρόμο. Καλύτερα όμως να γίνει τους καλοκαιρινούς μήνες πριν αρχίσουν οι βροχές στον Καύκασο. Και ακόμα και τότε, παίζει να έχει κάποιες βροχές.

[XLGeorge]

Day 2 Konya-Cappadocia - Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2025




Η δεύτερη μέρα σχεδιάστηκε επί τούτου χαλαρή με μόνο ~250χμ μέχρι την Καππαδοκία και μισή μέρα περιήγησης/ξεκούρασης. Οι λόγοι δύο: Α. είμαστε και οι δύο στην τσίτα μέχρι το ξεκίνημα του ταξιδιού και χρειαζόμαστε μια ανάσα και B. η Καππαδοκία, αν και τουριστικό μέρος, είναι τόσο εντυπωσιακή που αξίζει πάντα μια επισκεψη.

Ξεκινώντας το πρωί από την Konya δεν βάζουμε βενζίνη μέσα στην πόλη, πιστεύοντας οτι θα βρούμε μόλις πιάσουμε την εθνική λίγο πιο έξω. Πληροφοριακά, εγώ είμουνα με ρεζέρβα αρκετά πριν την Konya ενώ ο Κώστας με το μεγαλύτερο 30άλιτρο ρεζερβουάρ είχε ακόμη βενζίνη. Λοιπόν, κάποια βενζινάδικα που δείχνει το GPS είναι κλειστά, κάποια είναι απο την άλλη πλευρά του δρόμου που έχει μπαριέρα στη μέση και αρχίζω να πανικοβάλομαι   Τελικά βρίσκουμε ενα βενζινάδικο απο την άλλη μεριά αλλά ευτυχώς φαίνεται γέφυρα πιο κάτω, οπότε κάνουμε αναστροφή, βάζουμε βενζίνη και μετά άλλη αναστροφή σε γέφυρα πιο πριν, δηλ κάνουμε καμιά 10ριά χμ επιπλέον. Πληροφοριακά, έβαλα 18.8λτ που σημαίνει οτι είχα ακόμη μόνο 1λτ στο τεπόζιτο. Διδαγμα: δεν αφήνουμε ποτέ τον ανεφοδιασμό για αργότερα όταν δεν είμαστε σίγουροι οτι έχει σχετικά κοντά.

Πρώτη στάση στο Sultanhani όπου σταματάγανε τα καραβάνια που ταξιδεύανε στο δρόμο του μεταξιού απο/προς την ανατολή. Το 2016 που είχαμε επίσης σταματήσει με τη συμβία φαινότανε απ’το δρόμο. Τώρα όμως που η πόλη έχει μεγαλώσει δεν φαινότανε, χρειάστηκε να το βάλουμε στο GPS για να μην το ψάχνουμε. Και όπως το βάζαμε στο GPS, τσακίσαμε και το κέϊκ που μας είχε δώσει ο φίλτατος Τούρκος ενόσο επισκευάζαμε το λάστιχο   Εδώ μόλις έχουμε φτάσει στο Sultanhani, Κώστας και μηχανάκια.




Η εσωτερική αυλή και οι δύο ταξιδιώτες.







Εσωτερικό δωμάτιο με χαλιά για προσκύνημα σε δυο προοπτικές, με XLG στη δεύτερη.







Συνεχίζουμε λοιπόν και φτάνουμε στην Καππαδοκία, η πρώτη μαγική θέα του βράχου της Uchishar 




Δύο views της περιοχής του Goreme απο ψηλά, στην δεύτερη φαίνεται καλύτερα και το Goreme/Κόραμα κάτω αριστερά.







Αφου τακτοποιούμαστε στο φανταστικό ξενοδοχείο και ξεκουραζόμαστε, ανεβαίνουμε αργότερα με τα πόδια στο κλασσικό viewpoint για να θαυμάσουμε το Goreme στο ηλιοβασίλεμα και αργότερα στο λυκόφως. Ηλιοβασίλεμα views #1 και #2.







Λυκόφως views #1 & #2.







Early night view.




Και το επόμενο πρωί ο Κώστας ξύπνησε στις 6:30 για να δει τα περίφημα αερόστατα της Καππαδοκίας, εγώ είχα ανέβει το 2016 με τη συμβία.







Στην Καππαδοκία υπάρχουν πολλά να δει και να κάνει κάποιος αλλά χρειάζονται δυο διανυκτερεύσεις, οπως είχαμε κάνει το 2015 με τον Λευτέρη-Leon και το 2016 με τη συμβία. Εκτός απο περιήγηση σε Goreme και Uchishar, κάτι που σίγουρα αξίζει είναι επίσκεψη της Ilhara Valley. Επίσης και η επίσκεψη της υπόγειας πόλης στο Kaymakli, αν και δε συνιστάται σε όσους πάσχουν απο κλειστοφοβία ή απλά έχουν πολυ μεγάλες διαστάσεις. Η Καππαδοκία είναι απλά μαγική και δεν την χορταίνει κανείς παρά το γεγονός ότι είναι πολύ τουριστική. Τρίτη φορά για μένα / πρώτη φορά για τον Κώστα και το συναίσθημα είναι (πάντα) φανταστικό! 


Φάγαμε στο εξαιρετικό εστιατόριο Sakli Konak στην Uchishar την τοπική σπεσιαλιτέ μοσχαριού μαγειρεμένου για ώρες σε πήλινο σκεύος το οποίο σπάνε μπροστά σου κατα το σερβίρισμα. Και βέβαια το συνοδεψαμε με εξαιρετικό κόκκινο κρασί που υπάρχει/σερβίρεται στην Καππαδοκία καθώς είναι τουριστική περιοχή. Το συγκεκριμένο εστιατόριο μας το σύστησε Τούρκος δεύτερης γενιάς που έχει γεννηθεί στη Γερμανία και έκανε διακοπές στην περιοχή, με τον οποίο πιάσαμε εκτενή κουβέντα για ώρα ενώ χαζεύαμε το ηλιοβασίλεμα, σιγοπίνοντας και οι τρεις απο μια Efes Pilsen.




Χιλιόμετρα ημέρας μόνο 250 Konya-Sultanhani-Goreme. Μείναμε στο εξαιρετικό boutique hotel Elite Stone (4άστερο) που ειχε και gourmet πρωϊνό με 55€ το κάθε δωμάτιο και παρκάραμε τις μηχανές μπροστά στη ρεσεψιόν διπλοκλειδωμένες μαζί. Την επόμενη μέρα αρχίζει ουσιαστικά το ταξίδι, καθώς θα μπούμε στη Βαθειά Ανατολία / Deep Anatolia.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

[γκ]

Υπάρχουν πολλά βίντεο στο γιουτιούμπ όπου αλλάζεις λάστιχα χρησιμοποιώντας τάιρ απ ή σχοινί! Μεγάλη ευκολία αυτό, ειδικά για τον μοτοσυκλετιστή, γιατί δεν χρειάζεται να κουβαλά μεταλλικά εργαλεία. Όταν αρχίσω τα πειράματα θα ενημερώσω.

[XLGeorge]

Day 3 Cappadocia-Erzincan via Karanlik/Dark Canyon -
Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2025





Η τρίτη μέρα ήτανε επίσης απαιτητική από πλευράς χιλιομέτρων και η πρώτη στα βάθη της Ανατολίας. Δέκα χρόνια πριν, το καλοκάιρι του 2015, είχαμε φτάσει με τον Λευτέρη-Leon μέχρι περίπου 100χμ μετά την Καισάρεια/Kayseri και είχαμε δει το τοπίο να αλλάζει δραματικά: πιο ξερό με λιγότερη βλάστηση, μεγάλα υψίπεδα και γαλανό ουρανό χωρίς καθόλου σύννεφα καθώς το κλίμα είναι ξερό χωρίς υγρασία. Τα ίδια είδαμε και φέτος με τον Κώστα αλλά σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα καθώς μπήκαμε πολύ πιο βαθειά στην Ανατολία και ανεβήκαμε σε μεγαλύτερα υψόμετρα.

Η διαδρομή σχεδιάστηκε ώστε να μας βγάλει στο Karanlik/Dark Canyon απο τη βόρεια είσοδο ώστε να το κάνουμε με νότια κατεύθυνση μέχρι το Kemaliye και μετά απο κει να συνεχίσουμε πάλι βόρεια μέχρι το Erzincan (προφέρεται Ερζιντσάν) το οποίο βόλευε ώστε την επόμενη μέρα να κάνουμε τον D915, να δούμε τη λίμνη Uzungol και περάσουμε τα σύνορα Τουρκίας-Γεωργίας προς το Batumi. Προβλεπόμενα χιλιόμετρα ημέρας 650 απο τα οποία τα 20χμ χώμα στο Karanlik Canyon δίπλα στον Ευφράτη.

Λίγο μετά την Καισάρεια συναντήσαμε και το πρώτο κομβόϋ μεγάλων μηχανών στο ταξίδι: ενα VStrom 1000, ένα Varadero και ένα Αφρικα 750 με ρουμάνικες πινακίδες. Χαιρετήσαμε, προσπεράσαμε και φύγαμε προς τα υψίπεδα της Ανατολίας. Πρώτη στάση σε μια λίμνη που συναντήσαμε.










Στο υψίπεδο που οδηγούμε τώρα τα τοπία είναι όπως στην επόμενη φωτό, και ούτε ένα συννεφάκι στον ουρανό.




Σε κάποια φάση μετά από αρκετά χμ κατεβήκαμε πιο χαμηλά και πλησιάζοντας την περιοχή προς το Σκοτεινό Φαράγι βρήκαμε μια μικρή πόλη όπου σταματήσαμε σε μια σκιά για να βάλουμε την πινέζα της βόρειας εισόδου του φαραγγιού στο GPS. Να αναφέρω εδώ οτι αυτή η βόρεια είσοδος δεν είναι εύκολο να βρεθεί σε εναν δαίδαλο τοπικών δρόμων και να ευχαριστήσω και πάλι τον Γιάννη-Wheelboy (administrator στο motoparea.gr) που μας είχε δώσει το ακριβές σημείο για το πως θα τη βρούμε, tnx κι’απο δω Γιάννη! 




Και αφού κάναμε ακόμη και κάμποσο χώμα σε ένα άγριο και περίεργο τοπίο, φτάσαμε τελικά στην βόρεια είσοδο του φαραγγιού δίπλα στον Ευφράτη.




Οι πρώτες εικόνες του φαραγγιού επιβεβαιώνουν ότι άξιζε την παράκαμψη για την επίσκεψη/διάσχιση.







Η διαδρομή έχει σκαμένα τούνελ στον βράχο δίπλα στον Ευφράτη που εδώ είναι στις αρχές του και είναι σχετικά "μικρός".







Αξίζει να αφιερώσει κανείς κάποιο χρόνο εδώ, και σε αρκετά σημεία σταματήσαμε για να χαζέψουμε το τοπίο 







Και δυό φωτό για Χόνδα και Ντουκάτι adventure advertising campaigns αντίστοιχα 







Μετά από τα περίπου 16χμ του φαραγγιού, πλησιάζουμε προς την έξοδο.




Στην νότια έξοδο/είσοδο υπάρχει γέφυρα τύπου Bailey που οδηγεί στον ασφαλτόδρομο βόρεια ενώ συνεχίζοντας νότια, δυό χιλιόμετρα πιο κάτω είναι το Kemaliye (μόλις φαίνονται κάποια σπίτια στη φωτό). Να αναφέρω επίσης οτι ένας άλλος τρόπος για να κάνει κάποιος το φαράγγι είναι απο νότια απο το Kemaliye, αλλά αυτό δεν βολεύει αν έρχεται κανείς απο βόρεια και ανατολικά, πχ απο Σεβάστεια/Sivas ή από πιο μακριά απο Καππαδοκία όπως εμείς. Επίσης αν γίνει απο νότο προς βορρά, θα πρέπει να το κάνει κάποιος και ανάποδα/πίσω καθώς η διαδρομή προς τον Πόντο είναι προσβάσιμη απο τη γέφυρα στην νότια είσοδο του φαραγγιού.




Στο τέλος του φαραγγιού ο Κώστας περίμενε στη γέφυρα κι’εγώ πήγα στο Kemaliye (ένα μικρό χωριό) να βάλω λίγα λίτρα βενζίνη για να με βγάλει μέχρι το Erzincan όπου θα γεμίζαμε μαζί καθώς είχα μόλις γυρίσει ρεζέρβα - προηγουμένως είχαμε γεμίσει μαζί κοντά στην Καισάρεια.

Κακή ιδέα όπως αποδείχτηκε αμέσως μετά. Ανεβαίνοντας κάτι ανηφόρες με ωραία στροφιλίκια σε εντυπωσιακό τοπίο λίγο μετα το Kemaliye, το Αφρικα άρχισε να λοξυγγιάζει, μετά απο λίγο συνήλθε και μετά ξανάρχισε ακόμα χειρότερα και δεν ανέβαζε στροφές πάνω απο 3500-4000!    Στην αρχή πανικοβλήθηκα αλλά επειδή τόχα ξαναδεί το έργο απο βενζίνη του κ@λου, έσβησα/ξανάναψα εν κινήσει και το μηχανάκι ανέβαζε πάλι στροφές, result! Οπως είχε γράψει κάποιος στο αμερικάνικο Αφρικα φόρουμ, μερικές φορές ίσως χρειαστεί και αποσύνδεση μπαταρίας για ενα 5άλεπτο για να κάνει reset η “μπερδεμένη” ECU. Ψιλομπέρδεψε ακόμη μερικές φορές με την κ@λοβενζίνη αλλά μετα συνήλθε μια και καλή    Οταν τόπα στον Κώστα που με ρώτησε τι έπαιζε, μούπε "σκέψου νάχα βάλει τέτοια βενζίνη κι'εγώ στο δικό μου που είναι και μη μου άπτου!"

Κάναμε αρκετά χιλιόμετρα δίπλα στον Ευφράτη και μετά αρχίσαμε να ανεβαίνουμε υψομετρικά προς τα υψίπεδα του Erzincan. Οπως ο ήλιος χαμήλωνε τα τοπία ήτανε μαγικά.




Και στη δύση του ήλιου ακόμη πιο εντυπωσιακά με ροζ αποχρώσεις 




Φτάσαμε στον προορισμό μας στο Erzincan στο τέλος της μέρας. Η πόλη δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο, και το πρόβλημα ήτανε οτι δεν μίλαγε κανείς και πουθενά ούτε μια λέξη αγγλικά, μια τελείως μα τελείως μη τουριστική πόλη. Καταφέραμε να παραγγείλουμε με το ζόρι μερικές Lahmacun με διαφορετικά toppings (Λαχματζούν είναι η τουρκική “πίτσα”) σε ένα μαγαζί με τραπεζάκια έξω αλλά φυσικά ούτε λόγος για μπύρα. Τουλάχιστο φάγαμε αργότερα σε άλλο μαγαζί στην πλατεία ωραίους μπακλαβάδες με καπάκι παγωτό 

ο Σκοτεινό Φαράγγι (Dark/Karanlik Canyon) αξίζει σίγουρα επίσκεψη αλλά είναι σχετικά έξω απο τη γραμμή Καππαδοκία-D915, και γι’αυτό το λόγο αναγκαστήκαμε να μείνουμε στο σχετικά άχρωμο Erzincan. Αν παραλείψει κανείς το Dark Canyon πηγαίνοντας προς Καύκασο, θα μπορούσε να μείνει και να επισκεφτεί την Σεβάστεια/Sivas για την οποία έχω διαβάσει θετικά σχόλια απο άλλους ταξιδευτές. Ετσι ομως προστίθενται άλλα 200χμ στη διαδρομή της επόμενης μέρας προς Batumi μέσω D915 οπότε θα μπορούσε να μείνει κανείς στην ωραία Ριζούντα/Rize.


Χιλιόμετρα ημέρας 650 απο τα οποία τα περίπου 20 χώμα και είμαστε στο δρόμο για περίπου 10 ώρες. Μείναμε στο Hotel Beyrut με 45€ το κάθε δωμάτιο, μέτριο συγκριτικά με τα πολύ ωραία ξενοδοχεία στα οποία είχαμε μείνει στην Konya και ειδικά στο Goreme. Ούτε αυτό είχε παρκιγκ, όπως και στο Goreme, οπότε και πάλι διπλοκλειδώσαμε τα μηχανάκια το ένα με τ’άλλο μπροστά στη ρεσεψιόν.
 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Κάναμε αρκετά χιλιόμετρα δίπλα στον Ευφράτη και μετά αρχίσαμε να ανεβαίνουμε υψομετρικά προς τα υψίπεδα του Erzincan. Οπως ο ήλιος χαμήλωνε τα τοπία ήτανε μαγικά.

[XLGeorge]

Day 4 Erzincan-Batumi via D915 - Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2025





Η επόμενη μέρα είχε ευτυχώς λιγότερα χιλιόμετρα, "μόνο" 400 συνολικά μέχρι το Batumi της Γεωργίας αλλά με πέρασμα συνόρων τα οποία πολλές φορές επιφέρουν καθυστερήσεις. Πόσο μάλιστα αυτή τη φορά που το πέρασμα δεν πήγε και τόσο καλά...    Και βέβαια γύρω στα 30 απο αυτά τα χιλιόμετρα ήτανε το χωμάτινο πέρασμα του φημισμένου D915 στις Ποντιακές Αλπεις απο νότο προς βορρά, δηλ προς τον Εύξεινο Πόντο και τη Ριζούντα/Rize. Ο καιρός συνέχιζε να είναι εξαιρετικός στην Τουρκία, ακόμα και στα βουνά του Πόντου που συχνά έχουν βροχές, αλλά η πρόγνωση έδινε βροχή για το Batumi αργά το βραδυ.

Ξεκινώντας απο το Erzincan, τα τοπία στα υψίπεδα είναι πάντα φανταστικά, σταματήσαμε κάπου να χαζέψουμε μια λίμνη απο μακριά.







Περάσαμε το Bayburt έχοντας πιάσει πια τον D915, ο οποίος αρχικά είναι ασφάλτινος, και λιγο μετά αρχίσαμε να ανεβαίνουμε απο μια πολύ ωραία διαδρομή με στροφιλίκια μέχρι ένα σημείο όπου δεξιά πάει για τη λίμνη Uzungol απο άσφαλτο ενώ αριστερά ο D915 συνεχίζει χωμάτινος.




Εδω έχουμε φτάσει πια στο πιο ψηλό διάσελο και πριν αρχίσουμε να κατεβαίνουμε σταματήσαμε για να βγάλουμε πιέσεις.










Ο δρόμος αρχικά κατεβαίνει χαμηλότερα και μετά ξανανεβαίνει για να συνεχίσει να κατεβαίνει τις 13 συνολικά φουρκέτες που του έχουν δώσει το προσωνύμιο “ένας απο τους πιο επικίνδυνους δρόμους στον κόσμο”. Θα κατεβούμε τις στροφές που φαίνονται αριστερά και μετά θα συνεχίσουμε τον δρόμο κάτω-δεξιά αφού περάσουμε ενα απέναντι απο μια μικρή γέφυρα. Η φωτό έχει προσανατολισμό απο ανατολή προς δύση.




Μερικές ακόμη φωτό κατεβαίνοντας τον D915.







Πιο χαμηλά πέτυχα μια παρέα ντόπιων αντβεντσουράδων απο την Τραπεζούντα, τους έπιασα κουβέντα και έβγαλα και φωτό. Με ρωτήσανε μάλιστα τι λάστιχα φόραγα καθώς σχεδόν όλοι αυτοί ήτανε με 80-20 ή 90-10, που είναι βέβαια μια χαρά για τέτοιο δρόμο.





Τελικά πριν το τέλος του χώματος βρήκαμε τη γνωστή καντίνα και πιάσαμε κουβέντα με τον ιδιοκτήτη που μένει μόνιμα εκεί και έχει εμφανιστεί σε αρκετά youtube βίντεο αναβατών που έχουν κάνει τον D915. Κουβέντα που λέει ο λόγος, λίγες λέξεις με μίξη αγγλικών, ελληνικών και ελάχιστων τουρκικών. Και καθώς είναι οπαδός της Trabzonspor, όταν η κουβέντα ήρθε στο ποδόσφαιρο ανέκραξε “Μπακασέτας, Μπακασέτας!!”    καθώς ο τελευταίος τους οδήγησε στο να ξαναπάρουν το πρωτάθλημα το 2021-22 μετά απο πολλά χρόνια.




Εκεί μπορεί να φάει κανείς αλλά εμείς απλά θέλαμε ενα τουρκικό τσάϊ, έλα όμως που δεν είχαμε καθόλου τουρκικές λίρες αλλά μόνο ευρώ. Και μάλιστα μόνο χαρτονομίσματα των 10€ ενω τα δύο τσάγια κάνανε 1.5€, οπότε ο τύπος μας τα κέρασε    Την επόμενη φορά θα φροντίσουμε νάχουμε λίρες και να δώσουμε επιπλέον γενναίο tip. Βγάλαμε και μια αναμνηστική σέλφι πριν αναχωρήσουμε.







Επόμενη στάση στη λίμνη Uzungol, όπου φτάσαμε μετά απο στριφερή ανάβαση περίπου 15 χιλιομέτρων και καθώς είχαμε ακόμη χωμάτινες πιέσεις, του δώσαμε και κατάλαβε στρίβοντας “όλα κάτω”. Αλλά μόλις φτάσαμε ξενερώσαμε, μιλάμε για τρελή τουριστικοποίηση και σχετικά πολύ κόσμο ακόμη και καθημερινή μέσα Σεπτέμβρη!!    Δεν μπορώ να φανταστώ τι γίνεται εκεί στην καρδιά της τουριστικής περιόδου    Κάναμε το γύρο της λίμνης και σταματήσαμε για τους πρώτους καπουτσίνο και εσπρέσσο απο τότε που μπήκαμε στην Τουρκία, οπότε και μόνο γι’αυτό άξιζε η επισκεψη! Με το που τους ήπιαμε και χαζέψαμε λίγο, ξανανεβάσαμε πιέσεις και όπου φύγει-φύγει.




Απο κει και μετά καρυδώσαμε τα μηχανάκια για να φτάσουμε στα σύνορα της Γεωργίας. Καπου στον παραλιακό αυτοκινητόδρομο πετύχαμε και ενα δεύτερο κομβόϋ με μηχανές, ένα 1200 GS LC, ένα F800 GS Adventure, ένα F800 GS απλό και ένα CRF1000, όλες απο την Τσεχία. To 1200 ήτανε υπερ-καρα-φορτωμένο, τόσο όσο δεν έπαιρνε άλλο, και μας έκανε εντύπωση - λες και μετακόμιζε! Κρατήστε το αυτό.

Στα σύνορα της Τουρκίας μου ζητήσανε να πληρώσω οδικό πρόστιμο 55 τουρκικές λίρες, δηλ περίπου 1€!! Το οποίο είδα-κι-έπαθα να πληρώσω καθώς δεν παίρνανε κάρτες αλλά τελικά βρήκα άκρη. Μούκανε εντύπωση που δεν πλήρωσε και ο Κώστας αλλά φαντάστηκα οτι εμένα έπιασε η κάμερα που ήμουνα συνήθως μπροστά. Φτάσαμε λοιπόν στα σύνορα της Γεωργίας, κι’εκεί αρχίσανε τα όργανα.




Αρχικά στείλανε πίσω τον Κώστα στα τουρκικά σύνορα επειδή τελικά χρώσταγε κι’αυτός πρόστιμο 0.7€!! Και κάνανε τη δική μου είσοδο δύσκολη επειδή είχα παλιότερου τύπου ΗΒ/UK δίπλωμα σε χαρτί, δηλ όχι πλαστικοποιημένο. Πέρασα κανένα μισάωρο προσπαθώντας να εξηγήσω οτι αυτό το δίπλωμα είναι ακόμη νόμιμο σε όλη την Ευρώπη. Και ενώ εγώ τελικά πέρασα, έφτασε και ο Κώστας με τους Τσέχους και τους βάλανε όλους μαζι. Οι τρείς απο τους τέσσερεις Τσέχους είχανε άδειες σε όνομα εταιρείας και δεν τους αφήνανε με τίποτα να περάσουν, μόνο ο ένας με το F800 GS Adventure που ήτανε και ο “αρχηγός” της αποστολής είχε το μηχανάκι στο όνομα του κι’αυτός θα πέρναγε.

Αλλά πήρε η μπάλα και τον Κώστα μαζί μ’αυτούς και τον κρατήσανε εκεί πάνω απο μιάμιση ώρα    Ενώ εγώ είχα περάσει και περίμενα απ’την Γεωργιανή πλευρά, ο Κώστας και οι Τσέχοι είχανε μπλέξει άσχημα στη νεκρή ζώνη. Μετά απο καμιά ώρα που περίμενα, μου φώναξε ο Κώστας απο τη νεκρή ζώνη να φύγω για το ξενοδοχείο στο Batumi γιατί δεν έβλεπε πότε θα ξεμπλέξει. Τελικά βέβαια τον αφήσανε και πέρασε οπότε ήρθε κι’αυτός στο ξενοδοχείο μιά ώρα αργότερα από μένα, αλλά έφαγε τρελή ταλαιπωρία και μάλιστα χωρίς λόγο! 

Οταν δώσανε το ok στον Κώστα, οι Τσέχοι ήτανε ακόμη εκεί και οι τελωνειακοί ήτανε ανένδοτοι σχετικά με τις άδειες - ο Κώστας τους συμβούλεψε να απευθυνθούνε με τηλέφωνο στην πρεσβεία τους. Ο μόνος που αφήσανε με το ένα F800 Adventure είπε στον Κώστα οτι προορισμός τους ήτανε το Omalo στο Tusheti National Park στον ανατολικό Καύκασο (!!), μάλλον ανέφικτο καθώς όλοι φοράγανε 90-10 λάστιχα στην καλύτερη και το GS LC ήτανε τόσο φορτωμένο που και με τρακτερωτά εκει θάχε πρόβλημα!    Δεν μάθαμε ποτέ τι έγινε, πάντως τις επόμενες 2 μέρες δεν είδαμε τα μηχανάκια στο δρόμο προς/απο το Tusheti, κρίμα γιατί είχανε κάνει τόσα χμ μέχρι εκεί γι’αυτόν τον προορισμό.

Στον σύντομο δρόμο απο σύνορα μέχρι Batumi είδαμε πολλά νερά στις άκρες, σημάδι ότι είχε βρέξει πολύ. Επίσης πήραμε μια πρώτη γεύση απο τις απίστευτες καγκουριές των ντόπιων οδηγών και οδηγήσαμε αμυντικά. Ο Κώστας έφτασε τελικά στο ξενοδοχείο λίγο πριν τις 9μμ και καθώς η πρόγνωση έδινε πολλές βροχές για την επόμενη μέρα, αποφασίσαμε να αναβάλουμε τη βραδυνή επίσκεψη στην πόλη - και βέβαια να “καψουμε” το φαγητό σε εστιατόριο. Αντ’αυτών, κάναμε σύσκεψη στις 10 στο φουαγιέ του ξενοδοχείου για να δούμε τι θα κάναμε την επόμενη μέρα. Μετα το τέλος της σύσκεψης γύρω στις 11, ο Κώστας βγήκε για δίωρο περπάτημα στην πόλη μέχρι το λιμάνι και τα μεταλλικά αγάλματα των Ali και Nino (δέτε φωτό). Εγω απο την άλλη εξερεύνησα για καμιά ώρα την περιοχή γύρω απο το ξενοδοχείο. Εννοείται οτι τη βγάλαμε και οι δύο με πρόχειρο φαγητό στο χέρι και top-up μπάρες απο τις προμήθειες.

Πλησιάζοντας το Batumi, εικόνα της πόλης στη δύση του ήλιου.




Νυχτερινή άποψη της πόλης, φωτό απο το διαδίκτυο.




Επίσης νυχτερινή άποψη παρμένη με ταχύτητα πάνω απο τη μηχανή.




Και τελικά τα γνωστά μεταλλικά αγάλματα των Ali και Nino, πάντα σε νυχτερινή άποψη.




To Batumi είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γεωργίας και έχει δει μια σχετικά “κιτσάτη” ανάπτυξη που θυμίζει Dubai και η οποία συνυπάρχει με εναν αέρα παλιάς Σοβιετίας. Είναι πολύ ζωντανή πόλη με μπαρ, εστιατόρια και ζωή το βράδυ και βέβαια με πάμπολλους κάγκουρες οδηγούς! Είναι δε μια καλή βάση για να ξεκινήσει κανείς να κάνει το Svaneti / Δυτικό Καύκασο. Εμένα δε με χάλασε, του Κώστα όμως δεν του άρεσε καθόλου. Παντως δεν θα επισκεπτόμουνα την πόλη επι τούτου, για παράδειγμα για ένα π/σ/κ με αεροπλάνο απο Αθήνα, ενω θα επισκεπτόμουνα την Τυφλίδα.

Χιλιόμετρα ημέρας 400 με 30 απο τα οποία χωμάτινα στον D915. Μείναμε στο απόλυτα φανταστικό New Wave Hotel    (4άστερο αλλά θα μπορούσε νάναι και 5άστερο) με υπόγειο γκαράζ και 52€ το κάθε δωμάτιο/σουίτα αλλά χωρίς πρωϊνό – απλά απίστευτη τιμή. Δε βάλαμε πρωϊνό επίτηδες για να φεύγαμε το επόμενο πρωί όσο πιο νωρίς γινότανε, ναι καλά...


Σημείωση: Στη Γεωργία οι μηχανές χρειάζονται ασφάλεια, η οποία βγαίνει πολυ εύκολα διαδικτυακά απο τον ιστότοπο https://tpl.ge/en. Και είναι καλό να βγει κανά δυό μέρες πριν ώστε να έχει λάβει ο ιδιοκτήτης το σχετικό email πριν μπει στη χώρα.



ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

[XLGeorge]

Day 5 Batumi-Omalo via Abano Pass - Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου 2025

Είναι ο τίτλος της ημέρας σωστός??! Θα ρωτήσει κάποιος και θάχει απόλυτο δίκιο:
"Καλά, γιατί ξεκινήσατε να πάτε στο Abano Pass από το Batumi και όχι από την Τυφλίδα ή από κάπου εκεί που είναι πολύ πιο κοντά??" Oπως κάνουν όλοι άλλωστε. Το αρχικό πλάνο για την 5η μέρα ήτανε να ανέβουμε στον Δυτικό και ΟΧΙ στον Ανατολικό Καυκασο (δείτε χάρτη). Διαβάστε λοιπόν τι έπαιξε.




Ξεκινάμε την αφήγηση απ’το προηγούμενο βράδυ στις 10μμ στο φουαγιέ του καταπληκτικού New Wave Hotel στο Batumi. Το αρχικό πλάνο για την επόμενη μέρα ήτανε να κάνουμε το αριστερό/δυτικό κομμάτι του ανάποδου U του Svaneti με διανυκτέρευση στη Mestia. Αλλά βλέποντας τον καιρό σε διάφορα σάϊτ, έδινε φοβερές βροχές σε όλη τη δυτική Γεωργία για δυο τουλάχιστον μέρες με επίκεντρο το Svaneti, δηλ εκεί που θέλαμε να πάμε    - και τις οποίες δεν αποφύγαμε όταν τελικά κάναμε το Svanteti, ειρήσθω εν παρόδω... Απο την άλλη, ο καιρός στην ανατολική Γεωργία και στο Tusheti έδειχνε σχετικά καλός αλλά η βροχή πήγαινε προς τα κει. Μάλιστα όσο κοιτάγαμε τον καιρό και συζητάγαμε το τι θα κάναμε, άρχισε να ρίχνει καλή βροχή και στο Batumi, για την οποία η πρόβλεψη ήτανε οτι θα σταμάταγε στις 6 το πρωι.

Εναποθέτοντας λοιπόν την εμπιστοσύνη μας στο ότι η πρόγνωση του καιρού ήτανε σωστή, πήραμε την εξης σχετικά παρακινδυνευμένη απόφαση:

• Θα προσπαθούσαμε απο το Batumi να φτάσουμε την επόμενη μέρα στο Omalo του Tusheti και θα κατεβαίναμε την μεθεπόμενη στην Τυφλίδα όπου η βροχή θα έφτανε προς το βράδυ. Δηλ στις επόμενες δυο μέρες θα κάναμε τον Ανατολικό Καύκασο.
• Μετά απο μια μέρα που θα μέναμε στην Τυφλίδα για ξεκούραση / επίσκεψη αλλά και για να κινηθεί ο βροχερός καιρός ανατολικά, μετά θα προσπαθούσαμε να φτάσουμε κατ’ευθείαν από την Τυφλίδα στη Mestia του Svaneti ώστε σε άλλες δυο μέρες να κάνουμε και τον Δυτικό Καύκασο.

Δηλαδή θα κάναμε τη Γεωργία/Καύκασο Χιαστί όπως φαίνεται στον πάνω χάρτη!!
Εξ'ου και ο δεύτερος τίτλος του ταξιδιωτικού ΓΕΩΡΓΙΑ/ΚΑΥΚΑΣΟΣ ΧΙΑΣΤΙ!

Το οποίο δεν είναι οτι καλύτερο καθώς το Batumi-Omalo είναι 500χμ σε σχέση με τα 200χμ του Τυφλίδα-Omalo και επίσης το Τυφλίδα-Mestia είναι 460χμ σε σχέση με τα 260χμ του Batumi-Mestia. Και όλος αυτός ο σχεδιασμός με την προϋποθεση ότι η πρόγνωση του καιρού ήτανε σωστή – που δεν ήτανε!! Και βέβαια δεν κλείσαμε κατάλυμα απο πριν στο Omalo επειδή δεν ξέραμε αν θα καταφέρναμε να φτάσουμε εκεί μέχρι το τέλος της μέρας.


Πέφτω λοιπόν για ύπνο στις 12:30 και βάζω το ξυπνητήρι στις 6:30 για να φύγουμε πριν τις 8 καθώς είχαμε 450 χιλιόμετρα να κάνουμε μέχρι να αρχίσει το χωμάτινο πέρασμα του Abano Pass, δηλ 50χμ δύσκολης διαδρομής λογω συνεχών βροχών τις τελευταίες μέρες (παρακολουθούσαμε τον καιρό ενόσο στην Τουρκία). Με το που σηκώνομαι παίρνω τηλ τον Κώστα γεμάτος ενέργεια αλλά ο Κώστας μου λέει άνοιξε κουρτίνες και δες τι γίνεται έξω - έριχνε του κερατά!    Κατεβήκαμε στο φουαγιέ στις 8:30 και έριχνε ακόμη γερά αλλά το γύρισε σε ψιλόβροχο γύρω στις 9:30, οπότε τελικά φορτώσαμε τα μηχανάκια, βάλαμε αδιάβροχα και ξεκινήσαμε.

Ο δρόμος έξω απο το ξενοδοχείο ήτανε σε μεγάλη αρτηρία τριών λωρίδων ανα κατεύθυνση με νησίδα στη μέση και φανάρι στα 100μ. Φεύγει πρώτος ο Κώστας και σταματάει στην μεσαία λωρίδα στο κόκκινο. Εγω λίγο πίσω κάνω δεξιά για να βρεθώ δίπλα του στη δεξιά λωρίδα να μιλήσουμε. Εχω δει το αυτοκίνητο που έρχεται αλλά δε μπορω να φανταστώ ότι έρχεται με τόση ταχύτητα για να σταματήσει στο κόκκινο (τυπικός Γεωργιανός μεσήλικας κάγκουρας)!!    Ακούω φρένα και το αριστερό φτερό του αυτοκινήτου κοπανάει τη δεξιά βαλίτσα μου! Εγω με τη σειρά μου κοπανάω την αριστερή βαλίτσα του Κώστα και πάρτους κάτω Ducati και Κώστα στην αριστερή λωρίδα, όπου ευτυχώς δεν ερχότανε άλλος κάγκουρας!! Είναι λοιπόν σχεδον 10 η ώρα, δηλ αρκετά αργά για το πλάνο της μέρας, ψιλοβρέχει, Ducati/Κώστας είναι ξάπλα μπροστά σε φανάρι σε κεντρικό δρόμο στο Batumi και το βράδυ θέλουμε να φτάσουμε στο Omalo του Tusheti. Καλά έχει πάει η μέρα μέχρι στιγμης... 

Τέσπα, ευτυχώς δεν είχαμε κάποιο άλλο θέμα. Ξεκινήσαμε τελικά με την ψυχή στο στόμα στους γεμάτους δρόμους του Batumi που ήτανε για πατινάζ στο βρεγμένο αλλά ευτυχώς μετά απο κανένα μισάωρο το ψιλόβροχο σταμάτησε. Βγάλαμε τα αδιάβροχα πριν την εθνική καθως ο καιρός άνοιξε και μετά καρυδώσαμε τα μηχανάκια προς την Τυφλίδα, προσέχοντας βέβαια τις αγελάδες στην αριστερή λωρίδα που τρώγανε το χόρτο του μεσαίου διαζώματος, οι οποίες κάνουν τζάμπα δουλειά για την υπηρεσία αυτοκινητοδρόμων!   

Αφήσαμε την εθνική πριν την Τυφλίδα και πήραμε για λίγο τον Ε117 / Military Road μέχρι πριν το Aranisi όπου στριψαμε ανατολικά. Εκει αποφασίσαμε να συμπληρώσουμε βενζίνη ισα να μας βγάλει μέχρι την επιστροφή απο το Tusheti ώστε να μην είμαστε “γεμάτοι” στα χώματα. Ο ηλικιωμένος βενζινάς “δεν το είχε”, τούπα να βάλει 10 λίτρα δείχνοντας με τα χέρια κι’αυτός έβαλε 14+, το + απ’έξω λούζοντας το ρεζερβουάρ με βενζίνη. Νερό έχεις? Οχι. Χαρτί? Οχι. Οπότε έριξα μισό λίτρο πόσιμο νερό απ’το thermos και χρησιμοποίησα κανα δυο χαρτομάντηλα για σκούπισμα. Ο Κώστας μετά απ’αυτό έγραψε στο κινητό πόσα λίτρα ήθελε και του τόδειξε δυό φορές, οπότε δεν είχε θέμα. Αλλά το “πλύσιμο” του ρεζερβουάρ με βενζίνη συνεχίστηκε και την επόμενη, read on.




Τελικά μετά απο πολύ ωραία διαδρομή για περίπου ακόμη 150χμ, φτάσαμε στο Pshaveli όπου ο δρόμος ήτανε σχεδόν βομβαρδισμένος καθώς τον φτιάχνανε και τελικά στο φαράγγι που ανεβάζει προς το Abano Pass. Ο δρόμος γίνεται αρχικά πατημένος χωματόδρομος και ανεβαίνει σιγά-σιγά υψομετρικά. Αλλά μετά απο μόλις 4-5χμ, βλέπουμε αυτό: κατολίσθηση που έχει φράξει το δρόμο και μια μπουλντόζα να δουλεύει πυρετωδώς να τον ανοίξει. Φτάσαμε εκεί λιγο πριν τις 4μμ και χάσαμε μια ώρα περιμένοντας ν’ανοίξει ο δρόμος, όντας σε αναμένα κάρβουνα καθώς θα νύχτωνε γύρω στις 7:30 και είχαμε άλλα 45χμ να κάνουμε μέχρι το Omalo, μην ξέροντας τι θα βρούμε πιο πάνω.







Ξεκινήσαμε τελικά γύρω στις 5 έχοντας κατεβάσει πιέσεις και μετά απο λίγο αρχίσανε τα δύσκολα    Ανηφορικά πέταλα με λάσπη, πέτρες και διαμήκη λούκια, νερά να τρέχουν παντού και ο δρόμος αρκετά χαλασμένος απο τις συνεχείς βροχές, τόσο που ήθελε διάλεγμα γραμμής και ανοιχτό γκάζι, κάτι όχι προφανές για βαριά και φορτωμένα μηχανάκια – εκεί δεν έχουμε φωτό γιατί κοιτάγαμε απλά να περάσουμε. Εκεί κάπου σκεφτήκαμε και οι δύο οτι αν ο δρόμος συνέχιζε έτσι μέχρι το Omalo, με μεγάλη δυσκολία θα φτάναμε πάνω πριν μας πιάσει η νύχτα και "βγουν παγανιά οι λύκοι". Αλλά πιο ψηλά η διαδρομή καλυτέρεψε και τα τοπία ήτανε καταπληκτικά! 







Ειχε βέβαια κάποια σημεία με νερά και κρυμένες πέτρες που θέλανε προσοχή.







Ανεβαίνοντας πιο ψηλά μπήκαμε μέσα στο σύννεφο/ομίχλη.







Τελικά φτάσαμε στο πιο ψηλό σημείο στο Abano Pass στα 2820μ όπου δεν υπήρχε ψυχή (συνήθως γίνεται χαμός εκεί) αλλά δεν είδαμε τη θέα λόγω ομίχλης. Είμαστε όμως τυχεροί στην επιστροφή την επόμενη μέρα καθώς είχε καθαρό καιρό και μπορέσαμε να απολαυσουμε τα τοπία του Καυκάσου.




Απο κει κατεβήκαμε πάλι χαμηλά σε ένα φαράγγι με ποτάμι. Στο κατεβασμα είχε σε ένα σημείο ένα μεγάλο ρέμα με πέτρες που χρειαζότανε αποφασιστικότητα και ανοιχτό γκάζι. Και κάτω στο φαράγγι ο δρόμος είχε πολλές λάσπες / “λασποδρόμιο” για αρκετό διαστημα, εδω είναι μάλλον που έπεσε ο Αλέξανδρος Juohmaru! (δεν ήθελε και πολύ σε τέτοιο τεραίν) και στράβωσε τον λεβιέ ταχυτήτων του 640. Μετά το φαράγγι ο δρόμος αρχισε να ξανανεβαίνει μέχρι τα 2000μ στο Omalo. Με το που φτάσαμε σκοτείνιαζε και διάλεξα κατα τύχη να σταματήσω δίπλα σε ενα ξενώνα στον οποίο οδήγαγε μια απότομη ανηφόρα. Κοιτάμε στο booking και βλέπουμε εξαιρετικές κριτικές. Ρωτάμε την οικοδέσποινα αν είχε δυο δωμάτια – ναι, φαγητό – ναι, να φέρουμε μέσα και τα μηχανάκια – και πάλι ναι. Result λοιπόν, και το Hostel Tishe αποδείχτηκε εξαιρετικό!




Εδω τα μηχανάκια στην αυλή του Hostel.




Το σαλόνι/τραπεζαρία.




Και το φοβερό δείπνο που είχε μια πολύ ωραία χορτόσουπα για αρχή, κάτι σαν μπριάμ για συνέχεια, καροτοσαλάτα με σως σκόρδου και μουστάρδας (πολύ ωραία), κλασσική αγγουρο-ντομάτα και το παραδοσιακό γεωργιανό Khinkali αλλά τηγανισμένο μετά το βράσιμο, απλά εξαιρετικό! Τα συνοδέψαμε με δύο ποτήρια ντόπιου κόκκινου κρασιού ο καθένας και κουβέντα στη ζεστασιά της σόμπας.




Τα δωμάτια δεν είχανε θέρμανση, μόνο η τραπεζαρία, οι τουαλέτες ήτανε κοινές και για τα ντουζ πέρναγε κανείς απο την εξωτερική βεράντα. Πρωτόλεια πράγματα αλλα παρ’όλα αυτά απολαύσαμε και με το παραπάνω τη διαμονή εκεί που παρέπεμπε σε σελίδες του παρελθόντος! Κόστος διαμονής στο Hostel Tishe γύρω στα 20€ το δωμάτιο.




Ο πάνω χάρτης δείχνει τη διαδρομή που τελικά κάναμε. Χιλιόμετρα ημέρας 500 από τα οποία τα 50 σχετικά απαιτητικό χώμα στο Abano Pass λόγω εποχής / βροχών. Ημαστε στο δρόμο για ακριβώς 10 ώρες, από τις 9:30 το πρωί υπό βροχή μέχρι τις 7 30μμ, ακριβώς την ώρα που νύχτωνε για τα καλά. Και δεν θα θέλαμε να οδηγήσουμε νύχτα σε τέτοιους δρόμους στο Tusheti. Να αναφέρω επίσης ότι δεν είδαμε ούτε ένα όχημα/άνθρωπο σ'αυτή την απαιτητική διαδρομή των 45χμ (μετά τη μπουλντόζα) και δεν είναι να την κάνει κάποιος μόνος του τέτοια ώρα και τέτοια εποχή. Oπως είπε χαρακτηριστικά ο Κώστας:
"Ανεβήκαμε και ...κλείσαμε την πόρτα του Tusheti!!"


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

[XLGeorge]

Day 6 Tusheti National Park & Omalo-Tbilisi - Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2025

Σήμερα έχουμε όλο το πρωί μέχρι αργά το μεσημέρι στις 2 για να εξερευνήσουμε το Tusheti National Park και να απολαύσουμε χωρίς πίεση χρόνου τη μαγεία του Καυκάσου! Μετά απο ένα πλούσιο πρωϊνό, καβαλάμε τα μηχανάκια για πρώτη μέρα χωρίς μπαγκάζια και φεύγουμε. Εδώ τα μηχανάκια στο φως του πρωϊνού ήλιου στην αυλή του hostel.




Πρώτη στάση στο χωριό Bochorna, που είναι το ψηλότερο χωριό στην Ευρώπη, χτισμένο στα 2350μ. Βέβαια κατοικείται μόνο το καλοκαίρι.




Ο δρόμος που μπαίνει μέσα στο χωριό είναι πολύ ανηφορικός και χαλασμένος, αλλά καθως είμαστε ξεφόρτωτοι δεν το σκεφτόμαστε καν και ανεβαίνουμε.




Ενω χαζεύουμε τον Καύκασο και βγάζουμε φωτό, σκάνε μύτη δυό ντόπιοι και με νοήματα μας δινουν να καταλάβουμε αν τους αφήνουμε ν’ανεβουν στα μηχανάκια για φωτό. Στη συνέχεια τα πασπατεύουν για αρκετή ώρα και φωτογραφίζονται πάνω στo CRF.




Στη συνέχεια γυρνάμε πίσω και κατεβαίνουμε χαμηλότερα σε ένα φαράγγι με ποτάμι που βγάζει στο υπέρoxo Dartlo, το ομορφότερο απο τα χωριά του Tusheti. Για να φτάσουν οι μηχανές πολύ κοντά στο χωριό πρέπει να περάσουμε ενα ρέμα (δέτε φωτό), την προηγούμενη μέρα είχαμε περάσει κάτι ανάλογο πηγαίνοντας προς Omalo αλλά δε βγάλαμε φωτό γιατί κοιτάγαμε να περάσουμε! Εδω κάναμε ακριβώς το ανάποδο, δεν υπήρχε ανάγκη/λόγος να το περάσουμε οπότε βγάλαμε φωτό    Παντως και κάτι Γεωργιανoί τουρίστες που ήρθανε πίσω μας με ένα μεγάλο Lexus SUV με χωμάτινα λάστιχα, κάνανε κι’αυτοί αναστροφή 




Πλησιάσαμε λοιπόν το χωριό απο ένα άλλο δρόμο που γίνεται μονοπάτι και οδηγεί σε μια γέφυρα για πεζούς πάνω απο ένα ορμητικό ρέμα. To Dartlo είναι απλά υπέροχο, μείναμε αρκετά, περπατήσαμε τα σοκάκια του και χαζέψαμε για ώρα αυτό το μαγικό τοπίο!! 













Εδώ τα μηχανάκια στο σημείο που τα αφήσαμε όπως φαίνονται απο το χωριό.




Επόμενη στάση το χωριό Upper Omalo - προφανώς το σκέτο Omalo είναι το “Lower” Omalo στα 2000μ    Αλλο ένα μαγικό τοπίο, πάντα με τους εντυπωσιακούς Καυκασιανούς πύργους.







Και ένας πύργος απο αρκετά κοντά, με τον XLG να χαζεύει εντυπωσιασμένος το τοπίο.




Αλλά επειδή ..good things run fast όπως λένε και στο χωριό μου, μετά απο λίγη ακόμη περιπλάνηση στους δασικούς δρομους του Tusheti και με κάμποσα παντιλίκια για να γουστάρουμε καθώς είμαστε ξεφόρτωτοι, επιστρέφουμε στο Hostel Tishe στο Omalo. Η κυρία Eto, η ψυχή του hostel που μίλαγε και ικανοποιητικά αγγλικά, μας έφτιαξε καφεδάκια για να μας ξεπροβοδίσει. Φορτώσαμε τα μηχανάκια και …off we went για νάχουμε χρόνο να απολαύσουμε το ψηλότερο σημεία του Abano Pass που την προηγούμενη τόχαμε δει μέσα σε σύννεφο/ομίχλη.




Ανεβαίνοντας προς το ψηλότερο σημείο, περνάμε πάλι τις λάσπες και το ρέμα με τις πέτρες που είχαμε περάσει και την προηγούμενη. Ανεβαίνοντας ψηλά τα τοπία είναι απλά εκπληκτικά!! 










Στην κορυφή του πάσου στα 2820μ υπάρχει και μια μικρή εκκλησία. Σταματήσαμε εκει αρκετή ώρα για να χαζέψουμε το μαγικό τοπίο.




Να και τα μηχανάκια που μας πήγανε στο γεμάτο λάσπες και νερά αυτή την εποχή Tusheti καραφορτωμένα χωρίς να κάνουνε κιχ.







Κατεβαίνοντας τα τοπία συνεχίζουν να είναι απλά απίστευτα!!    Την επόμενη φορά θα βάλουμε δυο διανυκτερεύσεις στο Omalo με 1.5 μέρα επισκέψεων, συμπεριλαμβάνοντας πιθανά και πεζοπορία/trekking, ώστε η επιστροφή ν’αρχίσει νωρίτερα την τρίτη μέρα για νάχουμε περισσότερο χρόνο στο Abano Pass.













Tusheti και Ανατολικός Καύκασος σημαίνει νερά, νερά, και πάλι νερά!!










Και μια τελευταία με τα μηχανάκια και τον ήλιο πίσω απο τα σύννεφα να χαμηλώνει καθώς η ώρα ήτανε πια περασμένες 4.




Κατεβαίνοντας μας έκανε εντύπωση το πόσα μηχανάκια και τζιπ/SUV συναντήσαμε που κατεβαίνανε κι’αυτοί (τα 4άτροχα κυρίως Toyota και Mitsubishi, όπως και στα Σταν). Γενικά ο δρόμος του Abano Pass φαίνεται νάχει κίνηση ακόμη κι΄αυτή την εποχή, οπότε δεν είναι παρακινδυνευμένο να τον κάνει κάποιος μόνος του. Αλλά βέβαια ξεκινώντας μια λογική ώρα όπως τώρα που ξεκινήσαμε για να κατέβουμε λίγο μετά τις 2, όπως και πολλοί άλλοι απ’ότι διαπιστώσαμε. Γιατί την προηγούμενη μέρα ξεκινήσαμε ν’ανέβουμε αρκετά αργά στις 5μμ λόγω Χιαστί και επίσης λόγω καθυστέρησης με την κατολίσθηση, οπότε δεν είδαμε ούτε ενα όχημα σε όλη τη διαδρομή και αγριευτήκαμε!

Η πλάκα είναι οτι στο σημείο της κατολίσθησης είχε πάλι μια μικρή καθυστέρηση on the way down καθως η φαγάνα δούλευε και πάλι, αλλά τώρα πηγαίναμε προς τον πολιτισμό σε σχέση με την προηγούμενη μέρα που πηγαίναμε να ανεβούμε ...στο πουθενά. Λίγο αργότερα πιάσαμε πάλι άσφαλτο μετά απο συνολικά 150χμ χώματος στο Tusheti.

Φτάνοντας στο Telavi ήρθε η ώρα να φουλάρουμε βενζίνη. Εγώ είμουνα από πάνω απο τον πιτσιρικά και φούλαρα ok καθώς την είχα πάθει την προηγούμενη απο τον παππού στο Aranisi και είμουνα υποψιασμένος. Ο Κώστας δεν ασχολήθηκε και ο πιτσιρικάς, ο οποίος κοίταζε παράλληλα κάτι γκομενίτσες δίπλα που κάνανε τσαλιμάκια, έλουσε το ρεζερβουάρ του Multistrada με 2+ λίτρα βενζίνης – οχι απλά με 200ml όπως ο παππούς το Africa!! Ο Κώστας έβγαζε κυριολεκτικά καπνούς αλλά τουλάχιστο ήτανε μεγάλο βενζινάδικο και είχε βρύση. Να αναφερθεί εδώ ότι σε πολλά βενζινάδικα στη Γεωργία οι μάνικες “δε σκάνε στο πλήρες”, οπότε θέλει προσοχή στο φουλάρισμα!

Απο κει η διαδρομή προς Τυφλίδα ήτανε διαφορετική απο την προηγούμενη μέρα καθως είχαμε έρθει μέσω Military Road από δυτικά (βλέπε Χιαστί). Αυτή τη φορά πηγαίνοντας νότια προς Τυφλίδα ο δρόμος είχε μια υπέροχη στριφτερή ανάβαση, όπου ανεβήκαμε υψόμετρο και σταματήσαμε να ντυθούμε καθώς είχε πέσει η θερμοκρασία όπως νύχτωνε. Στην στριφτερή κατάβαση απο την άλλη μεριά βλέπαμε τη βροχή νάρχεται προς την Τυφλίδα, οπότε ο Κώστας μπήκε μπροστά καθώς το Multi έχει φώτα καλύτερα και απο αυτοκίνητο και έδωσε εναν διαολεμένα γρήγορο ρυθμό παρά το σκοτάδι! 

Με το που φτάσαμε στην Τυφλίδα, αποδείχτηκε οτι το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει δεν είχε δυο δωμάτια και για τις για δυο βραδυές αλλά μόνο για τη μια! Μετά απο ένα μισάωρο άκαρπων συνεννοήσεων με τα ελάχιστα αγγλικά τους, αποφασίσαμε να βρούμε κάτι άλλο χωρίς πολύ ψάξιμο και είμαστε τυχεροί γιατι αποδείχτηκε πολύ καλό! Με το που φτάσαμε εκει και παρκάραμε τα μηχανάκια, άρχισε και η βροχή! Αφού τακτοποιηθήκαμε, δανειστήκαμε μια ομπρέλα και βγήκαμε για περπάτημα στην εντυπωσιακή νυχτερινή Τυφλίδα. “Κάψαμε” το φαγητό σε εστιατόριο καθώς ήτανε ήδη αργά και τη βγάλαμε με κάτι στο χέρι (+μπάρες top-up στο ξενοδοχείο) ώστε νάχουμε χρόνο να περπατήσουμε στους πλακόστρωτους δρόμους και να απολαύσουμε την πόλη παρά τη βροχή.





Χιλιόμετρα ημέρας 250, απο τα οποία τα περίπου 100 χώμα. Ο χάρτης δείχνει τα 200χμ Omalo-Tbilisi από τα οποία τα 50 χώμα, αλλά κάναμε και άλλα 50χμ χώμα επισκεπτόμενοι τα φοβερά χωριά του Tusheti (Bochorna, Dartlo, Upper Omalo).

Μείναμε στο πολύ καλό Hotel Tiflis με 55€ το κάθε δωμάτιο. Μάλιστα ένας απο τους υπαλλήλους μίλαγε πολύ καλά ελληνικά καθώς είχε δουλέψει για τρία χρόνια σε ξενοδοχεία στη Χαλκιδική. Χωρίς κλειστό παρκινγκ και εδώ, διπλοκλειδώσαμε τα μηχανάκια μπροστά στην είσοδο του ξενοδοχείου το οποίο ήτανε σε μια μικρή περίκλειστη πλατεία και μακριά απο πολυσύχναστους δρόμους και την ...Georgian mafia!


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

[XLGeorge]

Day 7 Επίσκεψη Τυφλίδας - Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου 2025

Πρώτη μέρα του ταξιδιού με μηδέν ταξιδιωτικά χιλιόμετρα!    Είχαμε κάνει 2700χμ απο τον Τσεσμέ μέχρι εδώ, έχοντας δει το Dark Canyon, τον D915 και το υπέροχο Tusheti. Είχαμε ακόμη περίπου άλλα τόσα χιλιόμετρα μέχρι την επιστροφή στον Τσεσμέ, οπότε η μέρα ξεκούρασης στην Τυφλίδα έπεσε ακριβώς στη μέση του ταξιδιού. Βέβαια μας έβγαλε λίγο απο το αρχικό πλάνο, το οποίο είχε μόνο μισή μέρα ξεκούρασης στην Τυφλίδα, αλλά απο την άλλη μια ολόκληρη μέρα ήτανε ευπρόσδεκτη μετά απο ολη την ένταση που είχαμε βιώσει λόγω καιρού και Χιαστί 

Μετά το πλούσιο πρωϊνό, αποφασίσαμε αρχικά να πάμε να πλύνουμε τα μηχανάκια τα οποία είχανε δυο πόντους λάσπη απο τις διαδρομές στο Tusheti. Οδηγώντας σε κεντρικό δρόμο δίπλα στο ποτάμι βρήκαμε ένα βενζινάδικο με πλυντήριο όπου τη δουλειά την έκανε ένας υπάλληλος που έπλενε και τα αυτοκίνητα. Μας στοίχισε γύρω στα 7€ το κάθε μηχανάκι αλλά το πρόβλημα ήτανε οτι δεν δεχόντουσαν κάρτα!! Και το βγάλσιμο μετρητών lari δεν ήτανε εύκολη υπόθεση αλλά τελικά βρήκαμε άκρη. Γενικά είναι καλό να έχει απο πριν κάποιος μερικά χρήματα σε τοπικό νόμισμα όταν διασχίζει μια χώρα, το πλαστικό χρήμα δεν είναι ακόμη λύση παντού.




Και φεύγοντας, είδαμε απίστευτη καγκουριά που συναγωνίζεται τις πιο παλαβές που είχαμε δει στο Batumi! O δρόμος δίπλα στο ποτάμι είναι σχετικά ταχείας κυκλοφορίας, με δυο λωρίδες. Σε κάποιο σημείο πλαταίνει για λίγο και υπάρχει μια τρίτη λωρίδα δεξιά αλλά μόνο για 400-500μ. Ο δρόμος είναι πολύ busy και πάμε όλοι με 50χμω, εμείς στη δεξιά λωρίδα. Με το που αρχίζει η τρίτη λωρίδα, γρήγορο σπορ αυτοκίνητο, από τα πολλά που κυκλοφορούν εκεί, βγαίνει δεξιά και το σανιδώνει. Εχει μαζέψει πολλά χμω αλλά η λωρίδα σε λίγο τελειώνει. Πέφτει στα φρένα σχεδόν σε στυλ έντο και λίγο πριν το τέλος της λωρίδας με τζεημς-μποντική μανούβρα ισα που χώνεται αριστερά σε ένα μικρό κενό που εμφανίζεται την τελευταία στιγμή!!     Εμείς έχουμε μείνει, κοιταζόμαστε με τον Κώστα και δεν μπορούμε να πιστέψουμε αυτό που μόλις είδαμε!! 


Αμέσως μετά πήγαμε με τις μηχανές μέχρι τον φημισμένο καθεδρικό της Αγίας Τριάδας (Holy Trinity Cathedral) που βρίσκεται σχετικά μακριά απο το “περπατήσιμο” κέντρο της Τυφλίδας.







Γυρνώντας στο ξενοδοχείο μετά το μεσημέρι, ο Κώστας βγήκε για περπάτημα στην πόλη απο νωρίς ενώ εγώ έψαξα αρχικά στο διαδίκτυο να βρω κάποιο μαγαζί να αγοράσω μια επιπλέον πίσω σαμπρέλα αλλά όλα τα σχετικά μαγαζιά που βρήκα ήταν αρκετά μακριά οπότε το άφησα για την επόμενη το πρωί όταν θα φεύγαμε προς το Svaneti. Η πρώτη φωτό που μου έστειλε ο Κώστας απο την πόλη αφορούσε την ..Georgian mafia: ενα παρκαρισμένο πανάκριβο αυτοκίνητο που του λείπανε οι τροχοί και κάποια φτερά! 




Ο Κώστας ανέβηκε ποδαράτα μέχρι τον πρώτο σταθμό του τελεφερίκ για να δει την πόλη απο ψηλά και μετά δώσαμε ραντεβού στην κεντρική πλατεία με το χρυσό άγαλμα του Αγίου Γεωργίου, το οποίο αποκαλύφθηκε το 2006 και είναι αφιερωμένο στην ανεξαρτησία της Γεωργίας.







Μια άλλη πολύ μικρότερη πλατεία με δυό μπρούτζινα αγάλματα.




Και η μικρή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην κεντρική λεωφόρο Rustaveli (ο Shota Rustaveli ήτανε ξακουστός μεσαιωνικός γεωργιανός ποιητής). Η Γεωργία είναι βαθιά χριστιανική χώρα με εκκλησίες παντού, το 85% του πληθυσμού είναι χριστιανοί ορθόδοξοι.




Η Βουλή, με διαδηλώσεις υπέρ της Ευρώπης ακριβώς απ’έξω.







Η χώρα είναι διχασμένη μεταξύ της προ-Σοβιετικής κυβέρνησης και της προ-Δυτικής/Ευρωπαϊκής αντιπολίτευσης. Είδαμε πολλές τοιχογραφίες σαν την επόμενη στην Τυφλίδα και στη Μέστια. Μάλιστα στο Telavi που βάλαμε βενζίνη κατεβαίνοντας απο το Tusheti είδαμε προ-δυτική διαδήλωση με κομβόϋ αυτοκινήτων και σημαίες της ευρωπαϊκής ένωσης.




Και φωτό του ποταμού Kura/Κύρου που διασχίζει την Τυφλίδα και χύνεται στην Κασπία Θάλασσα βγαλμένες στο τέλος της μέρας.







Περπατήσαμε πολλά χιλιόμετρα εκείνη την ημέρα, η Τυφλίδα είναι πολύ ενδιαφέρουσα και ζωντανή πόλη με πολλά πράγματα να δει κανείς, τα περισσότερα απο τα οποία αφήσαμε για μια επόμενη επίσκεψη με περισσότερο χρόνο. Φάγαμε στο παραδοσιακό Γεωργιανό εστιατόριο Shemoikhede Marjanishvilze όπου δοκιμάσαμε Beef Mtsvadi (κάτι σαν μοσχαρίσιο κεμπάπ) το οποίο ήτανε εξαιρετικό. Και μείναμε για δεύτερη συνεχόμενη μέρα στο ξενοδοχείο Hotel Tiflis οπότε απολαύσαμε το να μην χρειαστεί να μαζέψουμε πάλι τα πράγματα εκείνο το πρωί