Λένε ότι η προετοιμασία ενός ταξιδιού είναι ίσως το καλύτερο μέρος του. Πιθανόν να είναι κι έτσι, σίγουρα όμως οι διαδρομές του είναι αυτές που σου μένουν στο τέλος. Μια πρώτη προσέγγιση για την επίσκεψη στην Β. Ιταλία είχε γίνει από την περσινή χρονιά αλλά δεν ολοκληρώθηκε για πολλούς και διάφορους λόγους. Από νωρίς φέτος το χειμώνα είχα σχεδιάσει 2 πιθανούς προορισμούς με κύριο και πιο πιθανό την Ρουμανία και σαν δεύτερη επιλογή την Β. Ιταλία με βασική περιοχή εξερεύνησης τους Δολομίτες και το Stelvio.
Ο προγραμματισμός και των 2 ταξιδιών έγινε με αρκετή ανάλυση όσον αφορά και τις διαδρομές αλλά κυρίως και το οικονομικό κομμάτι . Έμεινε τώρα να παρθεί η τελική απόφαση ποιο από τα δύο θα αποφασίσουμε να πραγματοποιήσουμε. Από οικονομικής άποψης η πλάστιγγα έγερνε προς Ρουμανία αλλά από συναισθηματικής η Ιταλία ήταν το φαβορί. Στη Ιταλία έχω βρεθεί κάμποσες φορές κυρίως λόγω της δουλειάς. Το ταξίδι όμως με την μηχανή είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Για το ταξίδι στη Ρουμανία είχα αποφασίσει ότι θα το έκανα αν έβρισκα ακόμη μια μηχανή ενώ για την Ιταλία η επιλογή ήταν να το κάνω μόνος μου.
Μετά την επιστροφή από την Πανελλήνια και με συνοπτικές μπορώ να πω διαδικασίες αποφασίσαμε μα την Κατερίνα να την κάνουμε τελικά κατά Ιταλία μεριά και πιο συγκεκριμένα να επισκεφτούμε τους Δολομίτες και ότι άλλο θα προλαβαίναμε. Ο αρχικός σχεδιασμός ήταν στον πηγεμό να διασχίσουμε τα Βαλκάνια αλλά ο χρόνος της μιας εβδομάδας ήταν απαγορευτικός οπότε επιλέχθηκε το καράβι πήγαινε-έλα και συγκεκριμένα η διαδρομή Ηγουμενίτσα – Αγκώνα. Αφού λοιπόν κλείσαμε ξενοδοχεία και εισιτήρια, έμενε η προετοιμασία της μηχανής (λάδωμα της αλυσίδας δηλ) γιατί κατά τα λοιπά είναι πάντα προετοιμασμένη, αλλά και η δική μας προετοιμασία (εξοπλισμός, ρούχα και γενικά ότι θα μας ήταν απαραίτητο στο ταξίδι. Κυριακή λοιπόν απόγευμα κατά τις 6 κουμπώνω βαλίτσες, σφίγγω αμορτισέρ και βούρ για Ηγουμενίτσα εννοείται non stop!. Φτάσαμε κατά τις 9 και αράξαμε για λίγο για ένα εσπρεσάκι και ένα σαντουιτσάκι. Κάνουμε check in κατά τις 10 και στηνόμαστε στην αποβάθρα για το Καράβι. Καλά μη φας, το καράβι πουθενά. Το καράβι λοιπόν από τις 23:59 που είχε αναχώρηση έφτασε στι 1:30 κι έφυγε κατά τις 2+.
Αφού ανεβήκαμε επιτέλους πιάνουμε τις Αεροπορικές πολυθρόνες και την πέφτουμε για ύπνο. Το καράβι ήταν σχεδόν άδειο αλλά ο κλιματισμός στο Φουλ οπότε οι κορντούρες δεν βγήκαν.
Μπορώ να πω ότι οι πολυθρόνες τύπου Business είναι αρκετά άνετες και όταν φτάσαμε την επόμενη ήμουνα αρκετά ξεκούραστος για να κάνω τα 251 περίπου χιλιόμετρα για να φτάσουμε στη Μπολόνια.
Είχα προγραμματίσει μια απογευματινή έξοδο στη πόλη η οποία δεν μας έκατσε μια που από το καράβι βγήκαμε κατά τις 7 παρά το απόγευμα. Φουλάρω και μέσω τις Autostrata φτάνω Μπολόνια στο ξενοδοχείο κατά τις 9+. Επέλεξα ένα ξενοδοχείο στην είσοδο της πόλης ώστε να μη μπλέξω σε κίνηση το οποίο όμως να έχει συγκοινωνία για το κέντρο. Το ξενοδοχείο Hotel fiera λοιπόν ήταν ότι έπρεπε με 47€ και πρωινό και τη στάση του αστικού για το κέντρο στα 300μ. Δυστυχώς όμως η ώρα μέχρι να τακτοποιηθούμε και να ετοιμαστούμε είχε πάει 11 και δεδομένο ότι η συγκοινωνία σταματούσε στις 12 αρκεστήκαμε σε μία βόλτα με το αστικό για λίγο μέχρι την Πιάτσα Ματζόρε και πίσω πάλι στο ξενοδοχείο για ξεκούραση μια που τη επόμενη ημέρα είχα επίσκεψη στη Βενετία και μετά κατευθείαν στην Perine Valsugna που θα αποτελούσε και το ορμητήριο για τις εξορμήσεις μας στους Δολομίτες.
Ξύπνημα λοιπόν κατά τις 8, πρωινό και έτοιμοι για αναχώρηση για Βενετία. Στη Βενετία φτάσαμε κατά τις 11:30 . Αρκετή κίνηση αλλά είχα σταμπάρει μέρες πριν στο Google κλειστό πάρκινγκ που δέχονταν και μηχανές οπότε πήγα κατευθείαν. Η τιμή μου ήρθε κάπως αλλά δεν το συζήτησα καν αφού και είχαμε ανάψει απο την Ντάλα και δεν υπήρχε εναλλακτική. Η τιμή λοιπόν 15€ για ένα 24ωρο με ελάχιστη χρέωση ένα 24ωρο. Παρκάραμε βγάλαμε κορντούρες βάλαμε βερμούδα, Tshirt και ξεκινήσαμε να δούμε τη όμορφη τελικά Βενετία. Αφού γυρίσαμε αρκετά τα σοκάκια κάναμε μια μικρή στάση για πίτσα και μια παγωμένη μπύρα. Μετά τη μικρή στάση κατευθυνθήκαμε στην πλατεία του Αγ. Μάρκου όπου γινόταν χαμός από κόσμο.
Βγάλαμε τις σχετικές Φωτογραφίες και πήραμε το δρόμο της επιστροφής στο Πάρκινγκ. Εξοπλισμός λοιπόν και πάλι και αναχώρηση για τo Trento και συγκεκριμένα για τη Pergine Valsugana μέσω της Α31. Αφήνοντας την Α31 και πιάνοντας την επαρχιακή μετά το Piovene Rochete άρχισε να δροσίζει ευχάριστα αλλά και να αρχίζουν κάτι όμορφες στροφούλες με τη γνωστή ποιότητα του Ιταλικού ασφαλτικού το οποίο το τίμησα δεόντως!.
Κατά τις 9+ φτάσαμε στο προορισμό μας το Ξενοδοχείο Hotel Residence Miralago το οποίο είναι χτισμένο δίπλα σε μιά μικρή λίμνη και μέσα σε μια πλαγιά με αμπελώνες. Το ξενοδοχείο υπέροχο με θέα τη Λίμνη και με ένα άριστο accommodation. Ακριβώς δίπλα υπήρχε ένα παραδοσικό εστιατόριο το οποίο και τιμήσαμε δεόντως. Μετά το φαγητό καθίσαμε λίγο στο μπαλκόνι να απολαύσουμε τη θέα της λίμνης αλλά η δροσούλα σε συνδυασμό με το φαΐ και την κούραση της ημέρας μας έστειλαν για υπνάκο. Εξάλλου η επόμενη ημέρα είχε αρκετό και δύσκολο χιλιόμετρο.
Σύμφωνα λοιπόν με το πλάνο η 1η μέρα είχε το Stelvio ως προορισμό αλλά πιστέψτε με ότι η διαδρομή προς και από το Stelvio ήταν εξίσου όμορφη και συναρπαστική. Επέλεξα επαρχιακό και περιφερειακό δίκτυο να κινηθώ SP & SS δηλ. Φτάνουμε λοιπόν και αρχίζει η ανάβαση στον τόσο πολυδιαδιαφημισμένο μοτοσυκλετιστικό προορισμό. Μηχανές, αυτοκίνητα και ποδήλατα ένα τουρλομπούκι. Υπήρχαν μόνο μικρά διαστήματα που μπορούσα λίγο να ανοίξω το γκάζι και να πάρω καμιά στροφή με αξιοπρεπή ταχύτητα. Δεν ενθουσιάστηκα λοιπόν οδηγικά από τη διαδρομή αλλα η ομορφιά του τοπίου ήρθε να καλύψει με το παραπάνω το κενό. Φτάνοντας στη κορυφή διαπιστώνω ότι γίνεται κυριολεκτικά πανηγύρι! Αμέτρητες μηχανές και κόσμος μόνο με χαμόγελο. Φτάσαμε κατά τις 2 το μεσημέρι οπότε τα λουκάνικα με το ξυνολάχανο που υπήρχαν στις καντίνες ήταν ότι έπρεπε για την πείνα. Αφού απολαύσαμε αρκετά το τοπίο και ξεκουραστήκαμε συνεχίσαμε την κατάβαση απο την άλλη πλευρά και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο περνώντας το ζόρικο passo Gavia (παραλίγο να με χωρίσει η Κατερίνα λόγω ακροφοβίας ) αλλά και στη συνέχεια απο μια «πολιτισμένη» διαδρομή μέσα απο διάφρορους γραφικούς/τουριστικούς οικισμούς. Η δαδρομή της 1ης μέρας είχε 360 χλμ και 6 περίπου ώρες οδήγησης.
Η 2η μέρα σύμφωνα πάντα με το πλάνο είχε σαν προρισμό το Passo Sella, και το Passo Pordoi. Το Passo Pordoi είναι μέσα στο πράσινο με ωραίες στροφούλες που σου δίνουν τη δυνατότητα να «παίξεις» και να χαρείς τη πρόσφυση του ασφαλτικού. Αυτό βέβαια που είναι το πιο συναρπαστικό με τους Δολομίτες είναι η διαδρομή προς τον προρισμό στο οποίον όταν τελικά φτάσεις δεν ξέρεις τι είναι πιο όμορφο η διαδρομή ή ο προορισμός? Η διαδρομή της 2ης ημέρας είχε 250χλμ και 4,5 ώρες οδήγησης
H 3η και τελευταία μέρα στους Δολομίτες είχε σαν προορισμό μια πρόταση ενός φίλου που γνωρίζει πολύ καλά την περιοχή και δεν ήταν άλλος από την Λίμνη Missurina. Ξέχασα να αναφέρω ότι όλες τις ημέρες ο καιρός ήταν φανταστικός με θερμοκρασίες γύρω στους 30ο Κελσίου και πεντακάθαρος. Την 3η όμως ημέρα τα πράγματα είχαν αλλάξει και ό ουρανός ήταν καλυμμένος με αρκετά σύννεφα. Αυτό ωστόσο ποσώς μας πτόησε και ξεκινήσαμε κανονικά για τον προορισμό μας. Για να κερδίσω χρόνο επέλεξα να πάω από Autostata κι να βγω στην έξοδο για Μπρούνικο φτάνοντας σχεδόν στα Αυστριακά σύνορα. Βγαίνοντας για Μπρούνικο διαπίστωσα ότι οι πινακίδες ήταν στα Γερμανικά πρώτα και μετά στα Ιταλικά. Είναι η γνωστή περιοχή του Τιρόλο που διαχωρίστηκε στον Πόλεμο και για την οποία έθεσε θέμα επανένωσης ο ακροδεξιός υποψήφιος για την Προεδρεία της Αυστρίας σε πρόσφατες δηλώσεις του. Κάναμε μια στάση σε ένα παραδοσιακό ristorante όπου μα υποδέχτηκαν με χαμόγελο και στην Αυστριακή. Χτυπήσαμε το εσπρεσάκι και βάλαμε αδιάβροχα μια που οι πρώτε σταγόνες έκανα την εμφάνισή τους. Ένα άλλο που διαπίστωσα με την ποιότητα του ασφαλτικού είναι ότι όταν βρέχει η πρόσφυση συνεχίζει να υπάρχει!. Μετά από μια πραγματικά ωραία διαδρομή φτάσαμε στη Λίμνη και πραγματικά αυτό που έβλεπα μπροστά μου δεν πίστευα ότι υπάρχει! Φοβερό τοπίο και μπροστά σου κυριολεκτικά οι άγριες κορυφές Tre Cime di Lavaredo !. Καθίσαμε για να απολαύσουμε το τοπίο τρώγοντας ένα σαντουιτσάκι. Ο καιρός όμως φαινόταν ότι είχε άγριες διαθέσεις και το μαζέψαμε για την Cortina D’ Amprezzo. Δυστυχώς όμως η Βροχή δεν μας άφησε να την δούμε όπως θέλαμε και είχαμε ακόμη 145 χιλιόμετρα και 2,5 ώρες οδήγησης οι οποίες έγινα 3+ με την βροχή. Η επιστροφή είχε πέρασμα από το όμορφο Passo Giau την οποία ευχαριστήθηκα μια που η βροχή έιχε σχεδόν σταματήσει. Η διαδρομή της 3ης ημέρας είχε 340 χλμ και 6 ώρες οδήγησης.
Η λίμνη Missurina
Φτάσαμε στο ξενοδοχείο κατά τις 8:30 με μια ευχάριστη κούραση και πολλές εικόνες κυρίως στο μυαλό μας. Φαγητό στο εστιατόριο ο δίπλα στο ξενοδοχείο και ξεκούραση για την επόμενη έπρεπε να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής για Αγκόνα κάνοντας 456 χιλιόμετρα.
Και η επιστροφή έχει τη χάρη της. Και ο κύριος λόγος είναι τα παιδιά. Ξυπνήσαμε λοιπόν κατά τι 8:00 ετοιμάσαμε βαλίτσες πήραμε πρωινό check out και είμαστε ήδη στο δρόμο. Ο καιρός με αρκετά σύννεφα αλλά δεν έδειχνε τι θα συναντούσαμε μετά από 100 χλμ. Τα καλοκαιρινά πο εχω παίρνουν εσωτερικά αδιάβροχες επενδύσεις και ευτυχώς είχα προβλέψει να τις φορέσω κυρίως λόγο του κρύου που είχε όταν ξεκινήσαμε. Βρισκόμενοι πια για τα καλά στην Autostrata ξεκινάει μια απότομη νεροποντή η οποία ανάγκασε και εμένα αλλά και τα αυτοκίνητα να κινούμαστε με αλαρμ και με ταχύτητα 40χλμ. Αναγκαστικά κινήθηκα έτσι για περίπου 10χλμ μέχρι να βρω σταθμό να σταματήσουμε. Εκεί βρεθήκαμε και με ένα ζευγάρι από Λαμία που ταξίδευαν κι αυτοί με Varadero μόνοι τους . Αφού στεγνώσαμε για λίγο τρώγοντας ένα σνακ, ξανά καβάλα για να συνεχίσουμε χωρίς βροχή αυτή τη φορά αλλά με υπερβολική κίνηση για Αγκόνα. Η Autostrata αλλά και οι Strate Statale έχουν πάρα πολύ κίνηση και ατέλειωτες ουρές ειδικά Σ/Κ. Αυτό όταν ταξιδεύεις με μηχανή έχει το καλό ότι δεν κολλάς στη κίνηση όπως το αυτοκίνητο αλλά από την άλλη πρέπει να έχεις τα μάτια συ 124. Φτάσαμε Αγκόνα και εκεί διαπίστωσα τα αποτελέσματα τη νεροποντής. Το τηλ το οποίο ήταν η βασική φωτογραφική μηχανή είχε πάρει νερό και είχε ψιλοβραχυκυκλώσει. Δυστυχώς τις φωτογραφίες από την τελευταία ημέρα δεν είχα προλάβει να τις αποθηκεύσω στην δεύτερη συσκευή που είχα μαζί μου.Μιλάμε για πίκρα!. Ευελπιστώ ότι κάτι μπορεί να κάνει το Service. Αν όχι θα αρκεστούμε στις Φωτογραφίες τωn υπόλοιπων ημερών.
Η επιβίβαση στο πλοίο έγινε σχετικά γρήγορα αλλά η αναχώρηση πάλι με καθυστέρηση 2 ωρών κυρίως λόγω του όγκου των οχημάτων που έπρεπε να επιβιβαστούν. Ωστόσο ο μάγκας το βράδυ το κυνήγησε αρκετά και την άλλη μέρα βγήκε σχεδόν στη ώρα του με μια καθυστέρηση μισής ώρας. Από κει και πέρα η επιστροφή από Ηγουμενίτσα μέχρι Λάρισα πέραν της αφόρητης ζέστης δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο. Κατά τις 3 λοιπόν έμπαινα στο Γκαράζ του σπιτιού μου ολοκληρώνοντας ένα ταξίδι μιας εβδομάδας και 2500χλμ περίπου. Ένας ακόμη προορισμός είχε ολοκληρωθεί με ασφάλεια.
Για το ταξίδι τώρα θα αναφέρω κάποια πράγματα πληροφοριακά:
• Σημαντική βοήθεια για τις διαδρομές και κυρίως για τον οικονομικό προυπολογισμό ήταν το Via Michelin. Μου έδωσε εξαρχής για κάθε διαδρομή έναν πολύ ρεαλιστικό προυπολογισμό των εξόδων για καύσιμο και διόδια.
• Για το κλείσιμο των ξενοδοχείων το Booking αποδείχθηκε σημαντικό εργαλείο
• Θέλοντας να κρατήσω τα έξοδα όσο το δυνατόν χαμηλά επέλεξα θέσεις αεροπορικού τύπου Business στα οποία ταξιδεύεις άνετα και ρίχνεις και το υπνάκο σου μια χαρά. Κοστίζουν 10€ παραπάνω στο άτομο από τα απλά καθίσματα αλλά αξίζει
• Στην Ιταλία τώρα τα διόδια είναι το ίδιο ακριβά όπως εδώ για 456 χλμ διαδρομή πλήρωσα 31€
• Το καύσιμο εξίσου ακριβό όπως εδώ (1,43 – 1,61)
• Στα βενζινάδικα κυριαρχεί το self – Service
• Όλοι οι δρόμοι είναι φουλ στη κίνηση οπότε οδηγάς πάντα προσεκτικά αλλά σύμφωνα με το ρυθμό τους
Από κει και πέρα σαν προορισμός νομίζω ότι το αξίζει με το παραπάνω μακάρι να μπορούσα να έχω άλλες 3-4 μερούλες για να πάω και κατα Τοσκάνη μεριά. Ας μην είμαι όμως και αχάριστος και το ότι μπόρεσα να γυρίσω για μια εβδομάδα νομίζω ότι είναι σημαντικό για τα σημερινά δεδομένα.
Κάπως έτσι κλείνω αυτό το ταξιδιωτικό και εύχομαι σε όλους μας και εις άλλα με υγεία!
Η διαδρομή
