1) Προφυλασεις τον εαυτό σου απο όλους αυτούς.
2) Προσπαθεις παντα να βλέπεις μια κινηση ή και παραπάνω πιο μετά (σαν το σκακι)
3) Φιλάς σταυρωτα ΚΑΘΕ μέρα πριν φύγεις τους δικούς σου ανθρώπους...
Και ευγνωμονείς την κάθε μέρα που γυρνάς ολόκληρος πίσω.
4) Οπου πιστευεις οτι θα πίασει τόπο (κανα πιτσιρικο με παπακι-σκουτερ, κανα μπαμπα με τα πιτσιρικια χυμα, καναν αλλον μοτοσικλετιστή με λυμενο το κρανος στο κεφαλι, κλπ, λες και καμια κουβεντα σε στυλ συμβουλης (οχι παρατηρησης)
5)Ζυγιζεις τον χρονο που θα κερδισεις κανοντας μια καγκουριά, σε σχεση με το ρισκο που περιεχει.
Θυμασαι πάντα οτι οχι μονο δεν είσαι ατρωτος, αλλα εισαι και ο πιο αδύναμος κρίκος πανω στην ασφλτο !
Εγω τουλάχιστον αυτα κάνω...
Ααααααυτά είναι!

Ειδικά το 3......! Πού φτάσαμε! Να είναι μεγάλη επιτυχία το να γυρίσεις το βράδυ σπίτι σου!

Να προφυλάξεις τον εαυτό σου με Έλληνες τριγύρω δεν γίνεται 100%. Αλλά μπορείς, τουλάχιστον, να μειώσεις το ποσοστό.
Προσωπικά:
1). Δεν μπαίνω μέσα στην πόλη αλλά πάω περιφερειακά κι ας κάνω περισσότερα χιλιόμετρα. Και όταν μπω, σταθμεύω κάπου και πάω με τα πόδια να κάνω τις δουλειές μου. Με την μηχανή εννοώ· δεν έχω αυτοκίνητο καρντιά μου. Και ξαναπαίρνω την μηχανή μόνο όταν πλέον έχω τελειώσει και πρέπει να φύγω. Εντάξει, είμαστε και μικρή πόλη (και χωρίς κλοπές) και βολεύει. Εσείς στην Αθήνα.....

2). Πρέπει να θεωρείς καθέναν γύρω ότι θα κάνει μ@λακία στο επόμενο δευτερόλεπτο. Κι ας μην την κάνει. Πρέπει να θεωρείς ότι καθένας γύρω θέλει να σε σκοτώσει και όχι να πάει στην δουλειά του. Δεν μπορείς να φανταστείς από τι με έχει σώσει αυτή η τακτική. Μέχρι και έναν σκύλο που κοιμόταν στη άκρη τού δρόμου προέβλεψα κάποτε ότι θα σηκωθεί να διασχίσει τον δρόμο. Μέχρι και τον μ@λάκα που με εμβόλισε στην εθνική το 2011 προέβλεψα και τον απέφυγα αρχικά, άνετα και έγκαιρα, τού έδωσα και χώρο για να "πεταχτεί" στην εθνική, αφού τον είχα καταλάβει, αλλά έκανε καπάκι δεύτερη μ@λακία (αναστροφή) μέσα σε δύο δευτερόλεπτα. Ε, δεν είμαι και ο Τειρεσίας!
3). Τι να πούμε γι' αυτό!

Καλύτερα τίποτα. Τόσο αληθινό!

4). Το έκανα παλιά, το έκοψα κι αυτό όταν εισέπραξα μερικά "και σένα τι σε νοιάζει" ή "ποιος είσαι, ο δικηγόρος τού διαβόλου" και " άσε μας ρε φίλε κι εσύ". Δεν ασχολούμαι με κάφρους. Δεν αξίζει να ασχολείσαι με τέτοιους ανθρώπους. Άσε, όποιος θέλει ας πάει να σκοτωθεί αλλά μόνος του. Όσο λιγότεροι τόσο καλύτερα για εμάς τους νομοταγείς.
5). Τα περισσότερα που κάνουν είναι για να γλιτώσουν 2 δευτερόλεπτα και αν. Αλλά είναι τόσσσο ηλίθιοι που δεν το ξέρουν. Το εξής πείραμα με χρονόμετρο έκανα πριν καμιά δεκαριά χρόνια. Σε μια διαδρομή 80 χλμ, ένας πήγαινε γαμιώντας και εγώ σιγά. Φτάσαμε με διαφορά 4 λεπτών και 40 δευτερολέπτων σε μια διαδρομή 80 χλμ.
Έφαγε σκόνη γιατί κατασκευαζόταν ένα μέρος τού δρόμου, έκαψε περισσότερα καύσιμα και κινδύνεψε να σκοτωθεί αλλά και να τον γράψουν (τότε υπήρχε ακόμη το τελευταίο δείγμα αστυνομίας). Όλα αυτά για να φτάσει 4 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα νωρίτερα
μετρημένα με χρονόμετρο, σε μια διαδρομή 80 χλμ! Αξίζει τον κόπο?
Δηλαδή, σε μικρότερες διαδρομές και γενικώς μέσα σε πόλεις δεν κερδίζεις τίποτα. Ειδικά, από φανάρι σε φανάρι εξανεμίζεται, αφού σταματάς.
Ο μαλάκ@ς που με τράκαρε, υπολογισμένα με αεροπορικούς υπολογισμούς, χρειαζόταν να περιμένει μόλις τρία δευτερόλεπτα να περάσω. Τρία γ@μημένα δευτερόλεπτα! Και όμως δεν μπορούσε να περιμένει, έπρεπε να πεταχτεί. Είναι ικανοί να σκοτώσουν τον άλλον για να κερδίσουν τρία δευτερόλεπτα!
Αυτό να έχετε στο μυαλό σας πάντα κι ας μην χρειαστεί ποτέ!