Άμα η παρέα είναι χαλαρή περνάς ωραία ό,τι και να γίνει με τη διαδρομή. Δε μας βγήκε από εδώ, no problem, θα πάμε από εκεί.
Αυτό ήταν το κλίμα που επικράτησε στη βολτίτσα, και ήταν έτσι από το πρωί που συναντηθήκαμε, μέχρι το βράδυ που χωρίσαμε οριστικά για να πάμε σπίτια μας.
Βρεθήκαμε το πρωί
Οι συνοδοιπόροι έτοιμοι να φάνε τα χώματα
Η μοτό του Διαμαντή με anakee II πενταετίας παρακαλώ, ιδανικό για σαθρά μονοπάτια
Η καλή μου, που επιστρατεύθηκε εκτάκτως, καθώς το μικρό είχε μείνει από μπαταρία
Η γαλαζόπετρα του Γιάννη του εντουρά
Και η μόνη σοβαρή μοτό της εκδρομής (από ελαστικά εννοώ), το ετοιμοπόλεμο transalp του Γιώργου
Μετά τις πρώτες προσπάθειες να ξεκινήσουμε τη χωματοβόλτα, η παρέα ξαποσταίνει στο σημείο ανασυγκρότησης. Θα είχαμε δεν είχαμε κάνει 3 με 4 χιλιόμετρα χώμα μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Εξαιρείται ο Γιώργος που έφευγε μπροστά ψάχνοντας να βρει τη διαδρομή.
Κάπου εκεί εγώ χαιρέτησα, και έχασα το υπόλοιπο και ωραιότερο κομμάτι της ημέρας. Τους είχα υποσχεθεί όμως πως θα ξαναβρισκόμαστασν το απόγευμα όπως και έγινε.
Ευτυχώς η ταβέρνα ήταν εκεί που θυμόμουν, γιατί αλλιώς, μετά από ολόκληρη μέρα στο βουνό, μάλλον θα έτρωγαν εμένα. Νέα προσθήκη στην ομάδα ο Μάνος.
Αυτά από εμένα. Και μην ακούσω που είναι η δράση και ξέρωγώ από κάποιους σεσημασμένους, γιατί την ώρα της δράσης δυστυχώς έλειπα
Μπράβο Γιώργο που μας ξεσήκωσες και έβγαλες τόσα transalp μαζεμένα στο βουνό. Στην επιστροφή είμαστε 5 !!!
Και σε άλλες βόλτες με το καλό.
