Έχοντας φτάσει στο υψίπεδο, συνεχίζουμε με την επίσκεψη της Ιεράπολις που ιδρύθηκε τον 2ο προ Χριστού αιώνα από τον βασιλέα της Περγάμου.
Η ίδρυση της Ιεραπόλεως αποτελεί μια σαφή ένδειξη ότι από την αρχαιότητα ήταν ήδη γνωστές οι θεραπευτικές ιδιότητες των ιαματικών νερών του Παμούκαλε, του αρχαιότερου γνωστού σπα στον κόσμο. Και όσον αφορά την επιλογή της ονομασίας (Ιεράπολις), μάλλον οφείλεται στην ιερότητα που απέδιδαν στις συγκεκριμένες πηγές οι αρχαίοι.
Οι ιαματικές ιδιότητες των νερών υπήρξε ο κυριότερος λόγος που ιδρύθηκε εδώ η Ιεράπολις, τα ερείπια της οποίας υπάρχουν μέχρι και σήμερα. Ο θεμέλιος λίθος της αρχαίας λουτρόπολης χρονολογείται περίπου το 188 π.Χ., αλλά εξήντα χρόνια αργότερα (128 π.Χ.) η Ιεράπολις πέρασε στην κυριαρχία των Ρωμαίων. Μέσα στους δύο επόμενους αιώνες, η πόλη καταστράφηκε τουλάχιστον τέσσερις φορές από σεισμούς, ενώ το 87 μ.Χ. θανατώθηκε εδώ (σταυρώθηκε) ο Απόστολος Φίλιππος.
Η περίοδος ακμής της Ιεραπόλεως εντοπίζεται μεταξύ του 193-217 μ.Χ., όταν η πόλη αριθμούσε περίπου 100.000 κατοίκους, όμως, η μεταφορά της πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας από τον Μέγα Κωνσταντίνο στο Βυζάντιο σηματοδότησε το τέλος της ανάπτυξης της Ιεραπόλεως.
Τον 10ο αιώνα, ο αυτοκράτορας Λέων ο Σοφός την αναφέρει ως επισκοπική έδρα, το 1210 η Ιεράπολις περνά στα χέρια των Σελτζούκων Τούρκων, αλλά το 1354 ένας καταστροφικός σεισμός τη σβήνει οριστικά από τον χάρτη. Πεντακόσια χρόνια αργότερα, η αρχαιολογική σκαπάνη των Γερμανών αρχαιολόγων έφερε και πάλι στο φως (1887) την ιαματική λουτρόπολη της Μικράς Ασίας.
Τρεις Ρωμαίοι αυτοκράτορες τίμησαν με την επίσκεψή τους την αρχαία λουτρόπολη (ο Αδριανός το 129 μ.Χ., ο Καρακάλλας το 215 μ.Χ. και ο Βαλεντινιανός το 370 μ.Χ.), ενώ ρωμαϊκά είναι και τα περισσότερα κτίσματα που έχουν διασωθεί στον αρχαιολογικό χώρο. Στα σημαντικότερα μνημεία της Ιεραπόλεως περιλαμβάνονται οι δημόσιες θέρμες, το ρωμαϊκό θέατρο, το Νυμφαίο, η ρωμαϊκή αγορά, το μνημείο του Μαρτυρίου του Απόστολου Φιλίππου, ο ναός του Απόλλωνα και η κεντρική λιθόστρωτη λεωφόρος με τις κιονοστοιχίες, μήκους 1,6 χλμ. Στην εκτεταμένη νεκρόπολη διασώζονται σε εξαιρετική κατάσταση περισσότεροι από 1.000 τάφοι, τύμβοι και σαρκοφάγοι.
Τόπος λατρείας της Αθηνάς, της Ισιδος, του Απόλλωνα και του Διονύσου, η αρχαία Ιεράπολις είχε αρκετούς ναούς αλλά σήμερα διασώζεται μόνο ο ναός του Απόλλωνα - σύμφωνα με αρχαίες τοπικές παραδόσεις ο ναός αυτός ήταν τόπος συνάντησης του Απόλλωνα και της Αρτεμης. Το καλοδιατηρημένο ρωμαϊκό θέατρο, χτισμένο τον 2ο μ.Χ. αιώνα επί αυτοκράτορος Αδριανού, δεσπόζει επιβλητικό στο κέντρο της Ιεραπόλεως, είναι χωρητικότητας 12.000 θεατών και φιλοξενούσε θρησκευτικές τελετές, μουσικές παραστάσεις και αγωνίσματα. Στο κτίριο της σκηνής ξεχωρίζουν υπέροχα ανάγλυφα με παραστάσεις από τους μύθους του Απόλλωνα, του Διονύσου και της Αρτέμιδος.
Οι θέρμες, χτισμένες με τεράστιους ογκόλιθους, βρίσκονται στο βόρειο και το νοτιοδυτικό τμήμα της Ιεραπόλεως, ενώ στα κυριότερα χριστιανικά κτίσματα της πόλης περιλαμβάνονται το Μαρτύριο του Απόστολου Φιλίππου (5ου αιώνα) και μερικές βασιλικές - όχι σε καλή κατάσταση.
Τα περισσότερα μνημεία στον αρχαιολογικό χώρο της Ιεραπόλεως είναι της ρωμαϊκής περιόδου.
Στη νεκρόπολη της Ιεραπόλεως υπάρχουν περισσότεροι από 1.000 τάφοι και σαρκοφάγοι.
Έχοντας πια ξανακατεβεί στο χωριό, πέφτουμε πάνω σε ένα καταφορτωμένο Τρανσαλπ με Ιταλικά νούμερα που ο αναβάτης του το έχει αφήσει με όλα τα πράγματα πάνω χωρίς φόβο.....
Αργότερα θα μαθαίναμε κι'εμεις ότι στην Ανατολία αυτό είναι ασφαλές, ακόμα και σε τουριστικό σημεία..
Βουρ για το ξενοδοχείο και φόρτωμα των μηχανών ή "κουμπώνουμε και φεύγουμε" σύμφωνα με την προσφιλή έκφραση του Λευτέρη
Εδώ η παραδοσιακή φώτο πριν φύγουμε για πιο ανατολικά.
Αφήνοντας πίσω μας το Kocak Otel στις 12:40, είχαμε την πρώτη στάση για ανεφοδιασμό στην έξοδο του χωριού όπου φουλαρουμε τις μηχανές και βγάζουμε αναμνηστική με το παιδί του βενζινάδικου που έχει ενθουσιαστεί με τις μηχανές μας και μας έκανε ένα σωρό ερωτήσεις για το ταξίδι μας...
Είμαστε πια έτοιμοι ..to hit the road, πρέπει να κάνουμε περίπου 450χμ μέχρι το Ικονιο / Konya.
Καθώς πηγαίναμε στην Denizli ο καιρός άρχισε να χαλάει και τα σύννεφα μας πλησίαζαν αρκετά γρήγορα με αποτέλεσμα η μέρα να σκοτεινιάζει και με τις πρώτες ψιχάλες, οι δρόμοι με την παιπάλη από τα όμορα χωράφια να έχουν δημιουργήσει ένα λεπτό στρώμα γλίτσας, αρκετά επικίνδυνη για κάποιο ατύχημα...
Δεν ήθελε και πολύ να καταλάβεις πως ο κίνδυνος παραφιλούσε ιδιαίτερα όταν μπήκαμε σε μια κλειστή ευθεία με μια λωρίδα ανά κατεύθυνση περίπου 20Kmων όπως μου έδειχνε το GPS και αμέσως ελάττωσα την ταχύτητα μου γιατί οι συνθήκες δεν έδειχνα και οι καλύτερες!! Τα φορτηγά ψέκαζαν όλη την λάσπη πάνω μας και γι αυτό κρατούσαμε αποστάσεις ασφαλείας, δυστυχώς όμως ένα πράσινο αυτοκίνητο μπροστά μας δεν πρόσεξε και ξαφνικά έχασε τον έλεγχο, αρχίζοντας να κάνει ελιγμούς καταλήγοντας στο χαντάκι ανάποδα... Ευτυχώς η γυναίκα είχε βγει με ασφάλεια....
Αμέσως έβγαλα alarm και σταματήσαμε να δούμε αν ο οδηγός ήταν καλά και αν χρειαζόταν κάποια βοήθεια. Σταμάτησαν πολλά αυτοκίνητα καθώς η αστυνομία είχε εμφανιστεί σε λιγότερο από 15 λεπτά..
Γενικά οι Τούρκοι δεν φημίζονται για τις οδηγικές τους ικανότητες και συναντήσαμε πολλά ατυχήματα....
Μετά απο κάποια χιλιόμετρα συναντάμε τον Daniele τον Ιταλό με το καραφορτωμένο DRZ του που πάει κι'αυτος Καππαδοκία ..the long way και μετά τη σχετική κουβεντούλα βγάζουμε και κάνα δυο αναμνηστικές φωτο.
Κάπου εκεί πέσαμε σε άλλο ένα μπλόκο, τυπικού ελέγχου χαρτιών, με τον αστυνόμο αρκετά φιλικό να χαίρεται με την παρουσία μας και να μας ρωτάει για τις επιγονατίδες και τον εξοπλισμό μας... Το αστείο ήταν όταν άρχισε να κουνιέται στο ρυθμό του σκιέρ κρατώντας τα γόνατα του, θέλοντας να μας δείξει την 2η χρήση των επιγονατίδων.... Είχε πολύ πλάκα....
Μετά τα παραπάνω, ο δρόμος πλέον ήταν ανοιχτός αλλά όχι χωρίς δυσκολίες μιας και η βροχή είχε δημιουργήσει αρκετά χαντάκια με νεροφαγώματα σε δρόμους υπό κατασκευή, που με τον Γιώργο βέβαια το γουστάραμε αφάνταστα το παιχνίδι τύπου enduro......
Σημαίες υπάρχουν παντού στην Τουρκία αλλά τεράστια σημαία ζωγραφισμένη στο βράχο δίπλα στο δρόμο δεν είχαμε ξαναδεί.
Τι κάνει κάποιος για να βγάλει μια φώτο, το τοπίο πάντως δίπλα στη λίμνη Egirdir είναι εντυπωσιακό. Αμέσως μετά μπριζωνομαστε και κατεβαίνουμε τα στροφιλικια ξυνοντας, ευτυχώς χωρίς παρατράγουδα με την ..polis που απουσιάζει
Αρκετά αργότερα, πλησιάζοντας πια το Ικόνιο και θέλοντας απλά να φτάσουμε, καρυδώνουμε τελείως τα μηχανάκια, το Τρανσαλπ είδε 180+χμω με βαλίτσες και το DakarDero 210+χμω
Καλά, αν μας είχανε τσιμπήσει θα είχαμε "Εξπρες του Μεσονυχτιου Νο 2"
Σταματήσαμε στους λόφους πάνω από την πόλη να θαυμάσουμε το Ικόνιο στο φως της δύσης του ηλίου.
Ήταν μαγικά...... απλά μια πόλη αχανής....
Μετά από μια πρώτη βόλτα με τις μηχανές στην πόλη και μετά απο λίγο ψάξιμο, βρήκαμε το πολύ ωραίο και λογικό απο τιμή ξενοδοχείο Konya για να διανυκτερεύσουμε το βράδυ.
Φυσικά μας επιτρέψανε να βάλουμε τις μηχανές στο παρκινγκ για τους υπάλληλους, όπου υπήρχε μόνο ένα GS 1150. Στην Τουρκιά οι μηχανές είναι ή BMW GS / Triumph Explorer ή κάτι ανατολίτικα 125αρακια, κυριολεκτικά τίποτα ανάμεσα.
Μετά απο το απαραίτητο μπανακι-μανακι, Βγήκαμε για μια βόλτα στην πολύ όπου είδαμε τα περίφημα τζαμιά φωτισμένα καθώς η Konya είναι η θρησκευτική "πρωτεύουσα" της Τουρκίας - θα τα επισκεπτόμαστε το επόμενο πρωί.
Πλατεία Μεβλάνα 22:20 το βράδυ η πρώτες εικόνες....
Το βράδυ τελείωσε με ενα ακόμη κεμπάπ που ήτανε καλύτερο απ'αυτο στο Pamukkale και με ένα παγωτό όπου ο παγωτατζής δε χάρηκε ιδιαίτερα όταν του είπαμε οτι είμαστε Έλληνες - ήτανε ο μόνος Τούρκος εθνικιστής που συναντήσαμε στο ταξίδι μας.
Συνολικά εκείνη την μέρα είχαμε γράψει 450χμ, με ανεφοδιασμό στο Dinar και στο Beysehir όπου στο τελευταιο, ο γιος του βενζινα σπούδαζε αρχιτεκτονική στην Πολ, και μίλαγε πολύ καλά Αγγλικά! Έτσι αδράζοντας την ευκαιρία μας σέρβιρε τσαϊ και κάναμε ενδιαφέρουσα κουβέντα μαζί του.......
Η αυριανή ημέρα θα ξεκίναγε με περιήγηση στην πλατεία και το Σεράυ του Μεβλανά........
