Η εκδρομή ξεκίνησε με μια πρώτη στάση στην Καστοριά. Έχοντας μια πολύ μικρή εμπειρία από τις προηγούμενες 2 Βαλκανικές και επιπλέον 2 χρόνια στην καμπούρα μου ήτοι 47, αποφάσισα να σπάσω λίγο τα χιλιόμετρα ώστε την ημέρα της αναχώρησης να είμαι ξεκούραστος για να περάσω τον Γολγοθά που λέγεται Αλβανία. Ξυπνώντας λοιπόν το πρωί του Σαββάτου πήραμε το πρωινό μπροστά σε μια όμορφη θέα
Μετά το πρωινό ετοιμαζόμαστε για να συναντήσουμε τους υπόλοιπους στα σύνορα της Κρυσταλοπηγής. Το GS που φαίνεται στο βάθος δεν είναι της παρέας!
Αφού βρεθήκαμε με τα παιδιά ξεκινήσαμε με την βαρετή διαδικασία των τελωνείων και ξεμπερδεύοντας αρχίσαμε την άνοδο για το Μαυροβούνιο περνώντας μέσα από διάφορες πόλεις και χωριά της Αλβανίας. Τα συναισθήματα ανάμεικτα, από τη μία αυτή η έντονη εικόνα των Βαλκανίων που προσωπικά μου αρέσει γιατί είναι αυθεντική και από την άλλη το κυκλοφοριακό χάος που σε συνδυασμό με την αφόρητη ζέστη σου σε διαλύει.
Το elbasan από ψηλα
Όπου έσκασε το λάστιχο από τον ΤΑ του Θωμά. Τυχερός μέσα στη ατυχία του γιατί δεν έφυγε στη στροφή μια που η σαμπρέλα έχασε τον αέρα με τη μία λόγω κομμένης βαλβίδας. Η οδική βοήθεια και σκούπα του γκρουπ αναλαμβάνει
Μετά από τη αντικατάσταση του ελαστικού ξεκίνησε ο πραγματικό Γολγοθάς μιας που η Αλβανοί αστυνομικοί δεν μας άφησαν να μπούμε από την υπο κατασκευή διπλή οδό και μας έστειλα κυριολεκτικά μέσα από την Κόλαση! Ο δρόμος της Κατάρας φαινόταν σαν Εγνατία μπροστά σ΄αυτόν που περάσαμε. Φωτό δεν υπάρχουν από μένα ίσως έχει κάποιος άλλος,
Για να μη κουράζω φτάσαμε στο ξενοδοχείο κατά τις 7:30 με 8:00 ( δε θυμάμαι και πολύ καλά. Δεν αντιμετωπίσαμε κανένα θέμα και τακτοποιηθήκαμε γρήγορα στα δωμάτια.
Το βράδυ φάγαμε σε μια ταβέρνα κοντά στο ξενοδοχείο και μετά ξεκούραση γιατί την επόμενη ημέρα ξεκινούσε το touring στη γύρω περιοχή. Για την πρώτη ημέρα επιλέξαμε την διαδρομή Kotor – podgorica μέσω του εθνικού πάρκου Lovcen και επιστροφή μέσω budva.. Η διαδρομή μέσα στο δάσος με 25 πέταλα και πλάτος δρόμου περίπου 6 μέτρα.
Η διαδρομή όπως φαίνεται και στο χάρτη.https://goo.gl/maps/C0xaLΤο Kotor.
Και μια από ψηλά
Θελήσαμε να επισκεφθούμε και το μοναστήρι του Αγ. Στεφάνου αλλά ο σωματαράς στη είσοδο μας είπε ότι : φορ λαστ 6 γιαρς ιζ ε πραιβατ χοτελ κι οι μοναχοί άγιασαν οπότε το μπούλο
175 σφιχτά χιλιόμετρα συνολικά η διαδρομή και καταλήξαμε στο ξενοδοχείο κατά τις 8 το βράδυ . Μπανάκι μια ώρα ξεκούραση και ξανά Kotor για φαγητό μέσα στη καστροπολιτεία στα υπέροχα και φθηνά υπαίθρια ρεστοράν με κυρίως ιταλική κουζίνα.
Γυρίσαμε στο δωμάτιο κατά τη 1:30 και πέσαμε για ύπνο μια που είχαμε μια πλήρη μοτοσυκλετική ημέρα που ξεκίνησε από τις 9:30 το πρωί. Η επόμενη μλερα είχε την διαδρομή μέχρι το Dubrovnic της Κροατίας. Η διαδρομή
Η διαδρομή https://goo.gl/maps/79aSTΤελωνεία ξανά – μανά και φτάνουμε για ακόμη μια φορά μέσα από μια πολύ όμορφη διαδρομή στο Dubrovnik.
Η παλιά πόλη πολύ όμορφη και ακριβή στο φαγητό! Έγινε σαβουρομάσα σε ένα γυράδικο με κάνα 15άρι και τη βγάλαμε φθηνά.
Επιστροφή στο δωμάτιο μέσα από την ίδια διαδρομή, ξεκούραση και προετοιμασία για την δύσκολη ημέρα της επιστροφής η οποία μας επιφύλαξε ευχάριστες εκπλήξεις. Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί της Τρίτης κατά τις 6:30 και με οδηγό τον Γιάννη καταφέραμε να αποφύγουμε την Κατάρα της Αλβανίας και να φτάσουμε άνετα και γρήγορα στα σύνορα με τα Σκόπια. Η διαδρομή μέσα από τα Σκόπια άνετη (σε σχέση με τη Αλβανία). Κατά τις 18:00 φθάσαμε σε ελληνικό έδαφος. Για το τελευταίο κομμάτι δεν έχω φωτογραφίες αλλά φαντάζομαι ότι θα βάλουν τα υπόλοιπα παιδιά πολύ καλύτερες από τις δικές μου.
Ο απολογισμός περίπου 2000 χιλιόμετρα με ένα ακούραστο και άνετο Varadero όπου έδειξε πραγματικά τον χαρακτήρα του, χιλιάδες εικόνες , που έκλεισαν ένα μεγάλο κομμάτι του πάζλ των Βαλκανίων (υπάρχουν κάποια μέρη ακόμη που πρέπει να επισκεφθώ για να ολοκληρωθεί)και περίπου 400€ έξοδα συνολικώς (βενζίνη, διαμονή, φαγητό, αναμνηστικά)
Κλείνοντας θέλω να πω ότι η παρέα ήταν ΑΨΟΓΗ χάρηκα που γνώρισα και νέα παιδιά – διαμάντια (Γιώργος – Δέσποινα από Λήμνο) και φυσικά χάρηκα ιδιαίτερα που συνταξίδεψα με το Γιάννη και τη Βιβή από τα Τρίκαλα.
Όσο αφορά στα παιδιά από τη Θεσσαλονίκη τους αισθάνομαι ως αδέρφια και τους ευχαριστώ για ακόμη μια φορά που οργάνωσαν κα έφεραν σε πέρας αυτό το ταξίδι χωρίς να συμβεί το παραμικρό. Μπράβο στο Χρήστο (redkom) για την ιδέα και την οργάνωση (χωρίς τυμπανοκρουσίες), το Γιάννη (accountant) που έχοντάς τον μπροστά είσαι ήσυχος και μπράβο στο Δημήτρη (Θεσσαλονίκη) που έχοντας τον σκούπα είσαι ακόμη πιο ήσυχος
Εύχομαι υγεία σε όλους και δύναμη μέχρι την επόμενη!
