Μια και η ζωή είναι μικρή, η Ελλάδα την άνοιξη όμορφη, η Κρήτη το Μάρτη πιο ασφαλής καιρικά προορισμός, αποφασίσαμε με τον KostaC να την επισκεφτούμε. Μονοκάβαλοι και σκηνάτοι. Χωρίς τακουνάτα μια και το νησί δε φημίζεται για λασπουριές.
Είμαι λάτρης της Κρήτης ήδη από τη δεκαετία του 1990. Την έχω μοτοταξιδέψει, τζιποταξιδέψει, ορειβατήσει, πεζοπορήσει. Σε παραλίες, κορφές και φαράγγια, από άκρη σε άκρη. Δε σταματά όμως ποτέ να με εκπλήσσει με τις ανεξάντλητες ομορφιές της!
Χαράματα της Πέμπτης 21/3/2013 καταφτάνουμε λοιπόν, μετά από ένα ήρεμο ταξίδι, στο
λιμάνι του Ηρακλείου. Βγαίνουμε από την πόλη με συνοπτικές διαδικασίες για να βρεθούμε για στάση ανασυγκρότησης στο σπίτι του αδελφού μου, έξω από την πόλη. Εκεί κατέφτασε ο Βαγγέλης για το κρητικό check-in στο νησί, με ένα θερμό καλωσόρισμα. Ο Κωστάκης βρήκε την ευκαιρία να τρέξει και 5-6χλμ προπόνηση, για την περίπτωση που τον άφηνε το Vara σε καμιά ραχούλα και δεν είχε λεφτά για να τον πάρω δικάβαλο
Πριν το μεσημέρι αναχωρούμε για Ψηλορείτη. Ανεβήκαμε από την μεριά του
Κρουσσώνα και χωθήκαμε στο βουνό από ένα συμπαθητικό χωματόδρομο που μας έβγαλε από κάτι ορεινά λιβάδια στην άσφαλτο μεταξύ Ανωγείων και Οροπεδίου Νίδας.
photo by fotisalp
Ο καιρός σχετικά ζεστός, με δυνατό Νοτιά και τη γνωστή θολούρα. Το πόσο δυνατός ήταν ο Νοτιάς το καταλάβαμε όταν ανεβήκαμε στο αστεροσκοπείο, στην κορυφή του
Σκίνακα, στα 1740μ υψόμετρο και είδαμε τα μηχανάκια να είναι έτοιμα να πέσουν από το πλαϊνό σταντ (αριστερή μεριά) έχοντας τον αέρα από τα δεξιά!
Εδώ κρατάω το Vara του Κώστα μέχρι να πάρει φωτό
photo by KostasC
Κανά δυο φορές ακόμα, κατεβαίνοντας από την κορυφή και παρακάμπτοντας τις χιονούρες στο οδόστρωμα, λίγο έλειψε να πέσουμε από δυνατές ριπές αέρα.
Πήραμε το χωματόδρομο νότια του Σκίνακα, προς Γέργερη, κάνοντας την παράκαμψη για το
Δάσος του Ρούβα, το μεγαλύτερο πρινοδάσος της Ευρώπης :
http://www.cretanbeaches.com/hrisimes-plir%CE%BFf%CE%BFries/dasi/dasos-rouva/
photo by KostasC
Μια και ήταν ακόμα νωρίς αποφασίσαμε να μη διανυκτερεύσουμε εκεί το βράδυ όπως υπολογίζαμε, παρά να κινηθούμε δυτικά, παράλληλα με τους νότιους και δυτικούς πρόποδες του Ψηλορείτη, μέσα από τα χωριά
Γέργερη, Ζαρό, Καμάρες, Πλάτανο, Νίθαυρι, Κουρούτες. Στις Κουρούτες πήραμε το χωματόδρομο που χώνεται ξανά στο βουνό, κερδίζοντας ύψος γρήγορα και μπαίνοντας σε άλλο ωραίο πρινόδασος, με κατεύθυνση το
καταφύγιο του Τουμπωτού Πρίνου. Στα μισά της διαδρομής και σε υψόμετρο 1020 μέτρα βρίσκεται το εκκλησάκι του
Αγίου Τίτου. Εκεί, αφού στήσαμε σκηνή μετά ξεστήσαμε, καθώς βγήκε έκτακτο δελτίο θυέλλης για τη νύχτα και είπαμε να μην πάμε γυρεύοντας. Μας φιλοξένησε ο Άγιος Τίτος σε μια κρύα αλλά κατανυκτική ατμόσφαιρα.
photo by KostasC
Ευτυχώς τη νύχτα ο αέρας γύρισε Δυτικός και η ατμόσφαιρα το πρωί της Παρασκευής 22/3 ήταν απλά υπέροχη. Η γκρίζα θολούρα είχε πάρει πόδι και ο ουρανός ήταν μπλε, τα όποια σύννεφα λευκά και ο ορίζοντας κρυστάλλινος. Το κρύο βέβαια τσουχτερό εκεί πάνω, οπότε γρήγορα κατεβήκαμε προς τα χωριά εις αναζήτηση πρωινού γεύματος .
photo by KostasC
photo by KostasC
Σε ένα ωραίο καφενεδάκι φάγαμε στη λιακάδα της αυλής 4 αυγά μάτια σπιτικά, μια ντοματοσαλάτα, ένα πιάτο γραβιέρα, ένα πιάτο ελιές και 6-8 βρεγμένα κρίθινα παξιμάδια. Πληρώσαμε 6 ευρώ όλα. Αθάνατη Ελλάδα!
photo by KostasC
Μετά ξοδέψαμε αρκετές ώρες σε ασφάλτινες και χωμάτινες διαδρομές στις πανέμορφες και καταπράσινες κοιλάδες του Αμαρίου.
Φουρφουράς, Βισταγή, Θρόνος, Μέρωνας, Αμάρι, Μοναστηράκι, Πετροχώρι, Χωρδάκι, Κρύα Βρύση, Σακτούρια. Χωριουδάκια σπαρμένα μέσα στην ανοιξιάτικη καταπράσινη πλάση, ρυάκια και ποταμάκια, άπειρα βυζανιάρικα αρνάκια και κατσικάκια, αδιέξοδοι χωματόδρομοι, φιλόξενοι ντόπιοι...
photo by fotisalp
photo by fotisalp
photo by fotisalp
Τελικά και αφού αντικρύσαμε λίγο και το ταραγμένο Λυβικό στον Ακουμιανό Γιαλό και στην Τριόπετρα…
photo by KostasC
photo by fotisalp
…Καταλήξαμε για ανασυγκρότηση και σφακιανές πίτες στο
Σπήλι, το μεσόγειο κεφαλοχώρι της περιοχής με τις πολλές βρύσες και τα πλατάνια.
Το απόγευμα αποφασίσαμε να αποφύγουμε τα παράλια και να κινηθούμε δυτικότερα,
προς Σφακιά και οροπέδιο Ασκύφου από εσωτερική διαδρομή.
Και αποδείχθηκε μία από τις ωραιότερες διαδρομές που έχω κάνει στη ζωή μου. Ο τέλειος δρόμος, στον τέλειο τόπο, την τέλεια εποχή με το τέλειο απογευματινό φως. Από το Σπήλι φύγαμε δυτικά προς
Μυξόρρουμα και μετά νότια μέσα από το
Κουρταλιώτικο φαράγγι προς
Ασώματο, Μύρθιο και μετά βόρεια μέσα από το, παράλληλο στο πρώτο,
φαράγγι Κοτσυφού.
photo by fotisalp
Βγαίνοντας στον
Αγ. Ιωάννη στρίψαμε δυτικά προς Β
ελονάδο, Βιλανδρέδο, Μυριοκέφαλα. Ένα τοπίο σπαρμένων αγρών, δροσερών λιβαδιών γεμάτα προβατάκια και φυλλοβόλα δέντρα έτοιμα να εκραγούν στο πράσινο…Όταν το βλέπεις στις φωτογραφίες δεν πιστεύεις ότι είναι στην Κρήτη (την καλοκαιρινή, ζεστή, άνυδρη και υπέροχη Κρήτη που ξέρουν οι περισσότεροι). Πιο πολύ για Ηπειρωτική Ελλάδα σου κάνει, ή και Τοσκάνη ακόμα...
photo by fotisalp
Από τα Μυριοκέφαλα το σκηνικό άλλαξε. Παίρνοντας ένα νεοφτιαγμένο δρόμο προς το εκκλησάκι του Άη Γιώργη ανηφορίσαμε προς τα βουνά-σύνορα των Σφακίων και κινηθήκαμε δυτικά μέσα από ένα μυστηριακό ορεινό τοπίο με σπαρμένα βράχια μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Τα μόνα σημάδια ανθρώπινης παρέμβασης ήταν το εγκαταλελειμμένο αλλά πανέμορφο
χωριό Ασφέντου. Τα έρημα και βουβά πετρόκτιστα σπίτια του έστεκαν εκεί περιμένοντας λες έναν διαβάτη σαν κι εμάς για να θυμήσουν με πόνο πώς ήταν κάποτε η παλιά χωριάτικη κρητική αρχιτεκτονική, που δυστυχώς συνεθλίβη κάτω από την κακογουστιά και την προχειρότητα του σύγχρονου κρητικού οικιστικού τοπίου. Απίθανος τόπος...
photo by KostasC
Κατεβαίνοντας προς το οροπέδιο του Ασκύφου η θέα στα χιονισμένα Λευκά Όρη καθώς ο ήλιος έδυε ήταν μαγευτική. Το κρύο , η κούραση και η πείνα άρχισαν να κάνουν αισθητά την παρουσία τους και σπεύσαμε για μια «λουξ» διανυκτέρευση σε μια ταβέρνα με δωμάτια στη γειτονιά
Καρές του Ασκύφου. Ζεστό ντουζάκι και βουρ για κρητική κουζίνα. Τσιγαριαστό αρνί, σύγκλινο, ζυγούρι βραστό, στάκα αλλά και τα χόρτα που τόσο ξεχωρίζουν τη ντόπια γαστρονομία: αβρωνιές, σταμναγκάθι, βρουβιές. Ε, και λίγο κόκκινο ντόπιο κρασί να πάνε κάτω οι μπουκιές πιο εύκολα. 35 ευρώ το δωμάτιο, 35 και το γεύμα.
Η θέα από το δωμάτιο. Το Ασκύφου με φόντο τα Λευκά Όρη
photo by fotisalp
