Νικολαε, ολα τα κραματα του σιδηρου, απο τον απλο χυτοσιδηρο (μαντεμι) εως ολα τα παμπολλα ειδη ατσαλιων (χαλυβες) σκουριαζουν με την παρουσια οξυγονου, με εξαιρεση τα διαφορα ειδη ανοξειδωτου χαλυβα.
Ο λογος ειναι οτι οι ανοξειδωτοι χαλυβες περιεχουν - μεταξυ αλλων - και χρωμιο, το οποιο με την παρουσια οξυγονου δημιουργει οξειδιο του χρωμιου το οποιο επικαθεται επιφανειακα και δεν αφηνει το οξυγονο να αντιδρασει με τον σιδηρο και να δημιουργησει οξειδια του σιδηρου (κοινως σκουρια). Η παρουσια του οξειδιου του χρωμιου ειναι απαραιτητη για την διατηρηση του ανοξειδωτου και αυτο το ασημι/γιαλιστερο που βλεπουμε δεν ειναι αλλο απο το φυσικο χρωμα του κραματος. Ομως αν αφαιρεσουμε το οξυγονο, τοτε το οξειδιο του χρωμιου θα διασπαστει και σιγα σιγα θα εμφανιστει επιφανειακη σκουρια σαν παχνη. Ιδιαιτερα εντονο ειναι αυτο το φαινομενο μεσα στο θαλασσινο νερο στους ανοξειδωτους αξονες των σκαφων (οχι πλοιων) στα σημεια εδρασης τους.
Οι μηχανικες ιδιοτητες του ανοξειδωτου χαλυβα ειναι σε γενικες γραμμες μετριες σε ολους τους τομεις και γι΄αυτο δεν χρησιμοποιουνται σε κρισιμα εξαρτηματα (πχ στροφαλους, χιτωνια, αξονες κλπ κλπ)