Λοιπον… που ειχαμε μεινει? Α, ναι…
DAY 3 ... Σαββατο 4-6 … η συνέχεια…
Αποβιβαση στη Βενετία κατά τις 9πμ και αφιξη (πεινασμενοι) στο Μονακο περιπου στις 4μμ.
Ο δρομος μετα την «τυπικη», βαρετη αλλα και υποδειγματικη autostrada από το υψος της Γενοβα προς το Μονακο ηταν καταπληκτικος από θεμα εικονων. Τουνελ και ψηλες γεφυρες που με κλεφτες ματιες εβλεπες τις πολεις από κατω χτισμενες αναμεσα στα βουνα να καταληγουν μεχρι τη θαλλασα. Κανενα όμως σημειο δεν υπαρχε για να σταματησεις και να αποτυπωσεις αυτή την επιβλητικη ομορφια, οσο κι αν ελπιζα ότι μετα το επομενο τουνελ θα μπορεσουμε να σταματησουμε. Εκανε ο Χρηστος μια προσπαθεια, αλλα με 140χαω και δυνατο αερα εξω από τα τουνελ, δε μπορουσε να γινει κατι καλυτερο…
Κατευθειαν λοιπον μηχανες στο γκαραζ (με 1,60€ τη μερα, ολη μερα!), μπαγκαζια στην πλατη και βουρ για το ξενοδοχειο, που ηταν ακριβως διπλα από το γκαραζ…
Ξενοδοχεια δεν ειχαμε κλεισει από πριν σε κανενα σημειο του ταξιδιου. Μονο στο Μονακο πηγαμε σε ένα που ηξερε ο Τακης. Σε όλα τα αλλα μερη, απλα βλεπαμε φως και μπαιναμε.
……
ΓΚΑΡΑΖ…
Απιστευτα πολλα ΦΤΗΝΑ γκαραζ στο Μονακο, ΟΛΑ υπογεια και πολυοροφα προς τα… κατω με πινακιδες στις εισοδους τους και σε άλλα σημεια της πολης που ενημερωναν για τις κενες θεσεις του καθενος…. Μιλαμε για -6 οροφους προς τα κατω με αρκετες εισοδους/εξοδους το καθενα που κατεληγαν σε διαφορετικα σημεια/επιπεδα της πολης, μιας και είναι αμφιθεατρικα χτισμενο.
Είναι απιστευτο το τι καταφεραν να κανουν με τα γκαραζ σε ένα μικρο κρατιδιο που δεν είναι και νεοχτιστο… οπου υπαρχουν χρηματα και δεν υπαρχουν μιζες…. Μαλλον τα γκαραζ ηταν ένα από τα στοιχεια του Μονακο που με ενθουσιασαν (από τεχνολογικης πλευρας…).
Εδώ να πω ότι κατευθυνομενοι προς το ξενοδοχειο, στριψαμε σε ένα στενο και οι 4, οπου μια κυριουλα με το σκυλακι της (useless information αυτο) ηταν στην ακρη του δρομου και μας κοιτουσε περιεργα/ακολουθουσε με τη ματια της καθως στριβαμε. Τοτε σκεφτηκα ότι θα απόρησε που ειδε 4 μηχανοβιους…
ΜΕΤΑ όμως από καποιες ωρες παραμονης και πεζοποριας στο Μονακο, καταλαβα ότι ο λογος που μας κοιτουσε παραξενα, ηταν επειδη ΔΕ σταματησαμε για να περασει απεναντι! Αυτό το εκαναν ΟΛΟΙ οι οδηγοι εκει στο Μονακο. Σταματουσαν και εδιναν προτεραιοτητα στους πεζους για να περασουν το δρομο, ασχετα με το αν ηταν σε διαβαση ή όχι. Ακομα και όταν εμεις (οι Ελληνες) καναμε νοημα στους οδηγους να περασουν, δεν το εκαναν, αλλα επεμεναν να περασουμε οι πεζοι…
Φυσικα προσαρμοστηκαμε και ως πεζοι (αποκτησαμε την «ασφαλεια» της διασχισης του δρομου χωρις να χρειαζεται να κοιταξεις αν ερχεται αυτοκινητο) και ως οδηγοι (ευτυχως δεν κολλησε ο ενας στην πινακιδα του αλλου…).
Παρατηρησα επισης ότι υπηρχαν πολύ λιγα STOP στο δρομο (όχι μονο στο Μονακο, αλλα και σε Ιταλια και Γαλλια). Αντι για STOP υπηρχε το σημα παραχωρησης προτεραιοτητας… Φυσικα στις πλατειες προτεραιοτητα ειχε αυτος που βρισκοταν στην πλατεια και όχι αυτος που εμπαινε…
………
Αφου τακτοποιηθηκαμε στα δωματια… βγηκαμε για -εννοειται- ποδαρατη βολτα στο Μονακο, στην πιστα της F1 που δεν ειχαν ακομα μαζεψει, για φαι, καφε, τουριστικα αναμνηστικα και φυσικα φωτο…
"Μονακο"
Το Τουνελ
Και η άλλη πλευρα του Τουνελ...
...και 2 καλλιτεχνικες
Μετα τη βολτα και τα συναφή, επιστρεψαμε νωρις στο ξενοδοχειο για λιγη ξεκουραση με σκοπο να βγουμε αργοτερα και να δουμε το Μονακο by night...
Αμ, δε! Ειχε πεσει πολλη κουραση στην παρεα, οποτε βγηκα μονο εγω και ο Τακης κατά τις 11.30μμ για μια βολτα. Ηταν ΟΛΑ κλειστα και ηταν και Σαββατο βραδυ!! Καφετεριες, εστιατορια, πιτσαριες… όλα κλειστα…. Καθολου κινηση στους δρομους…
Τα μονα ανοιχτα μαγαζακια ηταν αυτά περιμετρικα του Καζινο. Ολη η υπολοιπη πολη απλα κοιμοταν. Αλλα εξω από το Καζινο η απολυτη χλιδη. Οι Πορσε ηταν ένα τυπικο αυτοκινητο…. Φεραρι, Μπεντλευ, Ρολς Ρόυς…. Τι να πεις!
Απλα χαζευαμε τα αυτοκινητα και τους ιδιοκτητες τους με τις συνοδούς τους με τα λεπτα (€) τους αισθηματα….
Στο δρομο εκτος από κατι αραιες ψιχαλες μας συναντησε και η κουραση της μερας, οποτε γυρισαμε και κατεβασαμε ρολα.
Ξεκουραση και τα υπολοιπα ... αυριο.
