στην τελευταια μου μεγαλη διαδρομη με το 700 πατησαμε προκα με 120χλμ και
ειδαμε το χριστο φανταρο. Κρατηθηκαμε ομως και ευτηχως δεν κλαιω ακομα.
Απο τοτε δε λεει να μου φυγει απο το μυαλο. Ναι μεν εχω παντα δευτερη σαμπρελα
στη βαλιτσα αλλα αυτο δεν σε σωνει απο την πλακα που παθαινεις.
Υπαρχει τροπος να γλιτωσω απο αυτο ή απλα προσευχομαι;
