ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
Ήδη πέρασε η 2η σχεδόν εβδομάδα από την επιστροφή μας και παρόλο που ενταχθήκαμε ξανά στις υποχρεώσεις μας, αναζητώ μέσα μου τις κατάλληλες λέξεις να διατυπώσω τις εμπειρίες μου από το συγκεκριμένο ταξίδι.
Η αλήθεια είναι, ότι ένα ταξίδι με μοτοσικλέτα, από την στιγμή που έχει φτάσει να είναι πολυτέλεια στις μέρες μας - λόγω χρόνου και λοιπών υποχρεώσεων - στην πραγματικότητα είναι η φυγή σου από την καθημερινότητα για 5-7 μέρες...
Αυτή η φυγή δεν μπορεί να είναι όμως εύκολη...
Οι ετοιμασία είναι το Α και το Ω, αναφορικά με το σημείο στο οποίο θα "κλειδώσεις" την διάθεσή σου, ώστε ασχέτως τυχηρών συνθηκών, να κρατήσεις ένα στάνταρ διάθεσης και όρεξης.
Φεύγεις, αλλά το μυαλό γυρίζει ακόμα στην καθημερινότητά σου και εναλλάσονται οι παραστάσεις στο μυαλό σου.
Φεύγεις με μια επιθυμία να δεις τους φίλους σου και συνταξιδιώτες σου και από την άλλη στο μυαλό περιφέρονται οι τελευταίες εικόνες από την δουλειά, από το σπίτι, από τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα.
Αλλά η μαγεία ξεκινάει, μόλις οι ρόδες του μυαλού αρχίσουν να δέχονται τις νέες εικόνες, την μία πίσω από την άλλη, ανοίγεις μια παρένθεση από τα ελληνικά σύνορα μέχρι...ξανά τα ελληνικά σύνορα.
Βέβαια, την εναλλαγή των εικόνων στην διαταράσσει η ένταση που φεύγει από τον νού και η οποία κρατά τις τελευταίες της δυνάμεις , με σκοπό στην πρώτη ευκαιρία να σου χαλάσει την διάθεση.
Αυτά είναι και τα "σπασίματα" μιας εκδρομής, τα οποία κατά το πλείστον δεν προέρχονται από τα μέρη που επισκέπτεσαι, αλλά από την ένταση που φεύγοντας, θέλει να σου θυμίσει ξανά και ξανά ότι "κοίτα φίλε, μην χαίρεσαι, πάλι την επόμενη Δευτέρα θα έχεις να τελειώσεις ότι άφησες στην μέση...".
Το ταξίδι μας για φέτος, κατόπιν ιδέας του Διονύση, ήταν να επισκεφτούμε και να καταλύσουμε στην Borlova, κρυμμένη από την επιβλητική σκιά των Καρπαθικών βουνοπλαγιών, παίρνοντας μια αυθεντική γεύση από Ρουμανία και αφήνοντας κατά μέρος τις πολυτέλειες του κλασσικού τουρισμού.
Η ιδέα του Διονύση αποδείχθηκε πετυχημένη και στη σύλληψη και κατά την εκτέλεσή της, μια επιτυχία που προεξόφλησε ο Δημήτρης Α. με το μέρος που εντόπισε για την φιλοξενία μας και φυσικά η διάθεση της παρέας που συνήλθε με σκοπό να βολτάρει στα Βαλκάνια.
Ξεκινήσαμε λοιπόν, μένοντας κατά σειρά 1 νύχτα στην Σόφια, 1 στην Κραϊόβα, 3 στην Μπόρλοβα και 2 στο Τσάτσακ.
Κατά την διαμονή μας στην Μπόρλοβα, κάναμε και 2 ημερήσιες εκδρομές, μια στην Drobeta Turu Severin, στα νότια και μια στην Χουνεντουάρα, βορειότερα, μαζεύοντας όσο το δυνατόν περισσότερες εικόνες και αντισταθμίζοντας τη χαμένη ενέργεια με τα γεύματα που μας ετοίμαζε άκρως σπιτικά η κα Ίνγκα, οικοδέσποινα της πανσιόν Μιχάι, ενώ συμπληρωματικά είχαμε και την αμέριστη βοήθεια και φιλοξενία του Ντούμι (Δημητράκης), γιού της εν λόγω κυρίας, ο οποίος φρόντισε να μας έχει ένα ψυγείο γεμάτο νερά, ποτά και αναψυκτικά.
Πολλοί ωραίοι και φιλόξενοι άνθρωποι. Η δε οικογενειακή επιχείρηση ξεκίνησε από την πρωτοβουλία του εκλιπόντος σήμερα υιού τους, Μιχάι. Και χωρίς σηματάκια leader στις πόρτες τους...
Στη συνέχεια, φύγαμε με προορισμό το Τσάτσακ της Σερβίας, κάνοντας ορισμένοι από εμάς, μια στάση στο Βελιγράδι.
Στο Τσάτσακ, το πρόγραμμα προέβλεπε επίσκεψη στη Γκούτσα για το φεστιβάλ των χάλκινων, πλην όμως, η επίσκεψη στο χωριό του Κουστουρίτσα (ο οποίος επιμελήθηκε ο ίδιος προσωπικά για το που θα αφήσουμε τις μηχανές μας - μη γελάτε παραλίγο να παρκάρουμε στον δικό του χώρο), μας ανάλωσε πολύτιμο χρόνο και το βραδάκι γινόταν το αδιαχώρητο στη Γκούτσα και έχοντας σκοπό να πάμε με ταξί και να αφήσουμε τις μηχανές για ευνόητους λόγους, ταξί περιμέναμε και ταξί δεν ερχότανε, οπότε, Τάσος, Ευδοκία, Νίκος και Έλλη μείναμε στο ξενοδοχείο και το αφήσαμε για την επόμενη χρονιά...Η Μόρα Γκόρα μας αποζημίωσε και με το παραπάνω...
Δυνατές στιγμές στο ταξίδι :
Το πρώτο τούνελ επί βουλγαρικού εδάφους, όπου μπήκα πρώτος και φορώντας Polarized φακούς σκούρους και μην έχοντας φωτισμό εντός του τούνελ, έχασα προς στιγμή την γραμμή μου.
Ο καφές μετά την Ρίλα, σε μια πολύ όμορφη ταβέρνα - καφέ, κατόπιν ιδέας του Ευτύχη και της Ολίνας.
Το ξενοδοχείο Βέγκα και η βόλτα μας στην πόλη. Η νυκτερινή ταρίφα των 5 λέβα (2,5 Ε).
Η διαδρομή από το Βιντίν μέχρι την Κραϊόβα, 90 χιλιόμετρα που έκρυβαν πολλές παγίδες στο οδόστρωμα και τα χωριά που περνούσαμε μας δημιούργησαν αρκετή μελαγχολία...
Το υπέροχο τοπίο από Κραϊόβα μέχρι Καράνσεμπες.
Η είσοδος στην Μπόρλοβα μετά από 5 χιλιόμετρα βομβαρδισμένο δρόμο και τό τσούρμο με τα παιδιά μέσα στο δρόμο.
Η συνάντηση για μια μπύρα με τους γερμανούς και οι πρώτες ώρες προσαρμογής στο χωριό (όπως, όταν δεν επιτρέπονται οι γονείς τις πρώτες μέρες, να δούνε τι κάνουν τα φυντάνια τους....
)
Το πανηγύρι στο χωριό. Ενώ ο χορός έσερνε καλά, δεν υπήρχε φαγητό, ούτε ποτό.
Εικόνες ελληνικής υπαίθρου 60s in Greece αλλά με πρόσθεση 40 χρόνων, ένα μίγμα περίεργο για τις παραστάσεις που έχουμε, αισθάνθηκα ότι η κοινωνία τους κοιτάει την ΕU στα μάτια χωρίς τον εισαγώμενο λαλάκη της...
Η Drobeta, όμορφη πόλη, ωραίος κόσμος, όπου οι κυρίες κάνανε και ολίγον shopping.
Οι Ρουμάνοι οδηγοί παντός οχήματος, που σε περνάνε έστω και αν είναι να στρίψουν στα επόμενα 100 μ. Βρε τι μου θυμίζει...
Οι ρουμάνικοι δρόμοι που γίνονται παντού και που σε 3 χρόνια θα είναι όλοι γερμανικών προδιαγραφών (ναι, όλοι θα έχουν καλύτερους δρόμους σε λίγα χρόνια...).
Το κάστρο της Χουνεντουάρα και το έξτρα εισιτήριο για να επιτρέπεται να βγάζεις φωτογραφίες.
Το nightlife της Μπόρλοβα (βλ. παντομίμα), όπου ζήσαμε απίστευτες στιγμές γέλιου και παρέας.
Το Βελιγράδι.
Το Τσάτσακ και το Μόρα Γκόρα.
Ο σκοπιανός με το πούλμαν πριν την Βράνια που πήγαινε χωρίς αύριο και δεν μας άφηνε να τον προσπεράσουμε.
Η 1,5 ώρα καθυστέρηση στην είσοδο της ΦΥΡΟΜ όπου να' ναι καλά ο αυστριακός με το αυτοκινούμενο που μας δημιούργησε σκιά να περιμένουμε.
Η "αέρα" διάσχιση της ΦΥΡΟΜ.
Το 1,56 το λίτρο στο ελληνικό έδαφος. Καλομάθαμε με τα 1,10....και γενικά με τις τιμές...
Αφού είχε γίνει ανέκδοτο...το "άντε, πάλι μας κ...πιάσανε..."
