4 μέρες Πίνδος για χοντρές με παραπανίσια κιλά
Η πρόταση έπεσε emailικώς, συγκεκριμένα και βιαστικά. Πάμε κάπου με τα μεγάλα με σκηνές κλπ κατά τα γνωστά, αλλά με προσθήκη της
τελευταίας στιγμής ενα Terios με τον "Λεωνίδα τον ψησταριά".
Ορίστηκε ο προορισμός σε ένα απόγευμα, μπήκαν τα χωμάτινα ελαστικά και φύγαμε για Κρέντη στην Ευρυτανία.
Το φαγητό και η διαμονή στον ξενώνα Μάκκας, αρκετά καλά και μέσα στα πλαίσια.
Το πρωί του Σαββάτου αν και άρχισε με λιακάδα, συνέχισε με ψιλόβροχο όπως έλεγαν τα αισιόδοξα σενάρια.
Φεύγοντας απο Κρέντη μετά απο 1,5χλμ ασφάλτου αρχίσαμε να ανηφορίζουμε μέσω χωμάτινων αποκλειστικά διαδρομών, προς
Άγραφα... αλλά απο την 3η... την πιο ψηλή (δεξιά στον χάρτη) διαδρομή που περνάει απο Νιάλα.
Μετά απο καμιά ώρα, το ΤΑ του "Καν μη μέλους με ληγμένη κάρτα" μας αφήνει απο μπροστινή σαμπρέλα.
Ευτυχώς και είχε μπροστινή μαζί του ο "Μεθυσμένος βενζινάς" και αφού λερώσαμε λίγο τα χεράκια μας, υπό βροχή έγινε
η αλλαγή της σαμπρέλας. Έτοιμοι... συνεχίζουμε με ηθικό ακμαιότατο.
Τα τοπία εκεί που δεν έχει ομίχλη, μαγεύουν... απίστευτη θέα όπου και να κοιτάξεις.
Προσέχεις όμως, γιατί οι νάρκες με μεθάνιο των αγελάδων, καραδοκούν.
Σιγά αλλά σταθερά με τη καθοδήγηση της "Σιωπηλής σπηλιάς" φτάνουμε στα 1800 υψόμετρο και πηγαίνουμε για Νιάλα...
Δυστυχώς τα πνεύματα της περιοχής είχαν άλλα σχέδια και αποφάσισαν να μας ταλαιπωρήσουν λίγο παραπάνω.
Το λιώσιμο του χιονιού σε συνδυασμό με το ψιλόβροχο, την ομίχλη και το σπασμένο ανακατεμένο στη λάσπη χαλίκι ,
αποφάσισαν ότι πρέπει να χάσουμε πολλά κιλά ιδρώτα για μια απόσταση λίγων χιλιομέτρων...
Αφου φάγαμε σχεδόν 4 ώρες στο μέρος... σοφά αποφασίσαμε να βγάλουμε τα μπροστινά φτερά... αλλά λανθασμένα να γυρίσουμε πίσω αφού με την αφαίρεση του εμπρός φτερού, το μηχανάκι τσούλαγε πλέον !
Τελικά γυρνάμε και με μια στάση στο χωριό Καμάρες μπας και μείνουμε εκεί, ευτυχώς δε μείναμε και κατηφορίζοντας προς Πετράλωνα
βρήκαμε ενα φοβερό σημείο για κατασκήνωση, στο προαύλιο ενός παλιού μοναστηριού. Ο χώρος είχε όλα τα κομφόρ !
Φαγητό στο καφενείο, ομελέτες και ότι είχε (τσίπουρα) μαζί με μια πίτα που είχε φέρει απο τη σπίτι η "Κ@υλωμένη Πασχαλίτσα"
Σκηνές για τέλειο ύπνο και ξεκίνημα βορειότερα.
Η επόμενη μέρα σαφώς πιο ξεκούραστη μας βρήκε να πλησιάζουμε τη λίμνη Πλαστήρα απο το Δ κομμάτι,
προμήθειες για κοντοσούβλι
και βενζίνη και βούρ βόρεια. Φτάσαμε προς τη λίμνη Στεφανιάδα
όπου και εκεί ενα εγκαταλελειμμένο προαύλιο εκκλησίας-μετόχι, παραλίγο να μας φιλοξενήσει για το βράδυ.
Τελικά πήγαμε λίγο βορειότερα και πάνω απο ενα χωριό που δε θυμάμαι όνομα, βρήκε ο "Αρχηγός δε μπορούσα να σκεφτώ κάτι άλλο"
ενα ωραίο πλάτωμα για να μας φιλοξενήσει το βράδυ.
Το κοντοσούβλι μπήκε στη θράκα, τα φώτα έσβησαν και ο έναστρος ουρανός ήταν το πεδίο που θα μας το έπαιζε έξυπνος ο "Λεωνίδας ψησταριάς".
Η βροχή μεταξύ δεύτερου και τρίτου ύπνου πήγε να μας τρομάξει, αλλά τελικά ήταν μόνο για να βγούν τα σαλιγκάρια.
Την επομένη μερικοί κάναμε μπάνιο στη πηγή έξω απο το χωριό και ξεκινήσαμε προς Ανθούσα.
Η Ανθούσα ενα καταπληκτικό χωριό στα 1200 (αν θυμάμαι καλά), στα όρια του καταφυγίου θηραμάτων με κέντρο το Στεφάνι.
Αφού φάγαμε κάτι λίγα στο πολύ φιλόξενο εστιατόριο της πλατείας, (Η ιδιοκτήτρια μας είπε οτι περνάει και ενα ζαρκάδι απο την πλαγια... εμείς δεν είδαμε κάτι)
ξεκινήσαμε... πάλι βόρεια. Λίγο παραπάνω
βρήκαμε ενα καταπληκτικό χώρο για κατασκήνωση. Τα γερόντια της παρέας ακούμπησαν τα κόκαλα τους δίπλα
στη πηγή και οι υπόλοιποι ξεκινήσαμε για τον γύρω του καταφυγίου που ανέβαινε στην κορυφογραμμή.
απίστευτα τοπία μοναδικά βουνά ! Πρέπει να πας...
Τα άλλα γερόντια ("Πορτοκαλί ποντικός (βλ. Βουβουζέλα) & Κα πασχαλίτσα")που φοβόντουσαν τη νύχτα και ο στομάχι είχε φτάσει έξω απο τη ζελατίνα του κράνους,
ακολούθησαν έναν στριφτερό ασφάλτινο μέχρι την Ανθούσα και απο εκεί στις σκηνές.
οι 3 εναπομείναντες αφού φορέσαν πάνα στον "Καν μη μέλος με ληγμένη κάρτα", προχώρησαν μέχρι το Στεφάνι, τάϊσαν τα σκυλιά
με τριμμένα μπισκότα και συνέχισαν για το διάσελο που θα έβγαζε στη κατασκήνωση.
Φτάνοντας πήγαμε να σκοτωθούμε στη θέα των καλλίγραμμων χοιρομερίων της Βουβουζέλας, αλλά ευτυχώς το λερωμένο σώβρακο απο την τελευταία βόλτα του "καν μη μέλους..." μας επανέφερε στην πραγματικότητα.
Ακολούθησε spa στα ιαματικά υπόθερμα λουτρά
και ραντεβού στα ζεστά, δίπλα στο δεύτερο κοντοσούβλι.
Κάποιες κραυγές που ακούστηκαν ήταν απο το στόμα του "Μεθυσμένου βενζινά" που δεν είχε αφήσει μπύρα για μπύρα. Ευτυχώς με ένα δάχτυλο να σου έχει απομείνει δε μπορείς να την ανοίξεις, έτσι ήπιαμε και μείς κάτι τις...
Ο "Σκουριασμένος σουγιάς" εμφανώς καταπονημένος καθότι γερόντι, μας εξήγησε οτι το τσιτσί δε κάνει καλό στη χοληστερίνη
και αποφάσισε να το φάει μόνος του για να μας σώσει.
Φυσικά όλα συνοδευόμενα απο αστείρευτες ποσότητες αγνό τσίπουρο που είχε φέρει ο "Μεθυσμένος βενζινάς"
....
Κάπως έτσι και καθώς η νύχτα είχε ρίξει το μαύρο πέπλο της στην ορεινή πλαγιά της Πίνδου μέσα στην απόλυτη ερημιά, εμφανίστηκε απο το πουθενά ένα πούλμαν με χαμένες ρωσίδες χορεύτριες. Μα κι αυτές... πού πάνε τα 20χρονα !
Ευτυχώς τους έδειξε το δρόμο ο Λεωνίδας ψησταριάς και συνεχίσαμε να πίνουμε ανενόχλητοι.
Την επομένη πήγαμε σπίτια μας με 3κιλά λάσπη ο καθένας. Φέραμε και έναν βασιλικό για να μη πάει στράφι τόσο χώμα...
Ας ανεβάσουν και οι υπόλοιποι μερικές φωτό και περιγραφές.
