απ'την ώρα που μου το είπε τηλεφωνικώς ο Μανώλης(Manolo) δεν μπορώ να το χωνέψω και δεν μπορώ να κρατήσω τα δάκρυα που κυλούν συνεχώς... τον ήξερα, είχε γίνει ένας από τους καλούς μου φίλους, πέρα απ'τις μοτοσυκλετιστικές κουβέντες, ανταλλάσσαμε και μουσικές γνώσεις... πάντα με το χαμόγελό του, πάντα όμορφος και κεφάτος, πάντα καλοσυνάτος με όλους, πάντα........ στη μνήμη μου θα είναι συνεχώς....δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεχάσω την παρουσία του, τη μορφή του....δεν θα μπορούσα να έρθω στο ΣΥΜΟΦΕ ξέροντας ότι δεν θα τον ξαναδώ ποτέ εκεί, ούτε καν τυχαία σε κάποιο ταξίδι...δεν μπορώ να εκφράσω τον πόνο που νιώθω χάνοντας έτσι έναν άνθρωπο που ήξερα... την τελευταία φορά που μου συνέβει κάτι παρόμοιο ήταν το 1993 και ακόμα με πονάει...
Μανώλη, για μένα δεν έχεις "φύγει", έχεις πάει απλά ένα ταξιδάκι μακρυνό, μόνο που δεν ξέρουμε ότι δεν θα ξαναγυρίσεις

γιατί οι φίλοι μας δεν πρέπει ποτέ να φεύγουν πού να πάρει
