Με τρεις βδομάδες καθυστέρηση γράφω δυο λόγια για μια πολύ πετυχημένη εντουροεκδρομή που κάναμε στην Ήπειρο ο KostasC, o Gnik κι εγώ. Τόπος: Η περιοχή μεταξύ Καλπακίου, Κακαβιάς και Ζίτσας με όριο στα δυτικά το μαγευτικό βουνό του Κασιδιάρη. Η βάση μας ήταν στο χωριό Παρακάλαμος σε φιλικό σπίτι.
Αν και η εκδρομή είχε προγραμματιστεί ήδη από τις ημέρες που είχαν ανοίξει οι ουρανοί και είχαν ξεχάσει να κλείσουν (στην Ήπειρο εκείνες τις ημέρες έριξε τόσο νερό όσο δε ρίχνει όλο το χειμώνα!) για άλλη μια φορά το φάρδος του κώλου μερικών μερικών έκανε το θαύμα του και φτάνοντας στον Παρακάλαμο την Τετάρτη 11/11 το απόγευμα έπεφτε η τελευταία βροχή, παραχωρώντας τη θέση της στη γνωστή παρατεταμένη περίοδο λιακάδας.
Τα μέρη ήταν μαγευτικά καθώς το δάσος (δρυς, οξιά) είχε ντυθεί στα φθινοπωρινά του, τα μανιτάρια είχαν πάρει αναβολικά, οι τελευταίες βροχές είχαν αφήσει ένα καταπληκτικό τεραίν και ο ήλιος που έσκασε από την Πέμπτη φώτιζε και ζέσταινε το μαγευτικό σκηνικό. Ειδική μνεία στους φιλόξενους ντόπιους οι οποίοι μας υποδέχονταν περιχαρείς σε όποιο χωριό σταματάγαμε και χαίρονταν όταν μας άκουγαν να μιλάμε ενθουσιασμένοι για τις ομορφιές της περιοχής. Πραγματικά η ζεστασιά και η φιλοξενία τους έκανε τη διαφορά.
Για καύσιμο χρησιμοποιήσαμε αμόλυβδη BP από το τοπικό βενζινάδικο (απλή για τα δίχρονα καβουρδιστήρια του Κώστα και του Γιώργου, 100άρα για το δικό μου τετράχρονο), μία χύτρα κοτόσουπα-μαγικού φίλτρου που είχα φτιάξει από την Αθήνα (ο Κώστας εις μάτην έπεσε μέσα, σερνόταν αδύναμος και τις 3 μέρες), ένα Dewar’s 12άρι και αρκετό τσίπ’ρο τοπικής παραγωγής (πετύχαμε και Γιορτή Τσίπουρου το Σάββατο το βράδυ με τα σχετικά καζάνια).
Το soundtrack είχε αναλάβει αυτό το αρρωστημένο μυαλό ο Gnik ο οποίος τζάμαρε μεταξύ σκληροπυρηνικού κλαρίνου και τελειωμένων σκυλάδικων (τελικά του έκανε καταγγελία η Διεθνής Αμνηστεία και η Επιτροπή Θυμάτων Βασανισμού και το βούλωσε).
Το αθλητικό κομμάτι χαρακτηρίστηκε από περίπου 100 χιλιόμετρα κάθε μέρα για 3 μέρες (από 10 το πρωί έως το σούρουπο), με μεγάλα κομμάτια εντελώς off road μέσα στο καταπληκτικό δάσος καθώς δεν ήταν ούτε πολύ πυκνό ούτε πολύ αραιό, χωρίς πολλές φτέρες κάτω, ενώ οι πέτρες και οι βράχοι σπάνιζαν. Ο δε Κώστας-Γκαστόνε που πήγαινε μπροστά έβρισκε πέρασμα μέσα από το δάσος 9 στις 10 φορές (τη 10η φορά έπεφτε αίμα, δάκρυα, ιδρώτας και πολύ σιχτίρι). Πραγματικά αυτό το δάσος αποδείχθηκε η παιδική χαρά του εντουρά! Μέχρι και η κοκκινοσκουφίτσα με ΚΤΜ κυκλοφορεί εκεί μέσα (ο κακός ο λύκος έχει Husaberg).
Αλλά ας μιλήσουν λίγο και οι σχετικές φωτό και video
Καθοδόν
Η περιοχή που κινηθήκαμε περικλειόταν από τα βουνά του Δελβινακίου στα βόρεια
Την γνωστή Γκαμήλα των Ζαγοροχωρίων στα ανατολικά
και το όρος Κασιδιάρης στα δυτικά
