Πέμπτη απόγευμα, με ενημερώνουν ότι το απόγευμα-βράδυ Παρασκευής θα είναι ελεύθερα από «ακαδημαϊκές» υποχρεώσεις. Έτσι, με αφορμή την εκδρομή του φόρουμ στο καταφύγιο της Δίρφυς (όπου είχα ήδη ακυρώσει την συμμετοχή μου), σε συνδυασμό με το γεγονός ότι Σάββατο έπρεπε να’μαι στην Κύμη, το μυαλό μου έκανε ακόμα μια αποκλίνουσα σύνδεση: να πάω από το ένα μέρος στο άλλο με ποδήλατο…
Κάποια πράματα δεν θέλουν πολλή σκέψη γιατί μπορεί να χαλάσουν. Έκανα δύο τηλέφωνα σε φίλους τρελλαμενους ποδηλατάδες, έφαγα την απόρριψη και είχα ακόμα έναν λόγο να πάω! Ανάποδος λέμε…
Παρασκευή, μετά την «δουλειά» κάνω τα τελευταία ψώνια για το ποδήλατο (η σχάρα μου είχε σπάσει δύο μέρες πριν) και βουρ σπίτι να πακετάρω και να φύγω. Αμ δε! Σκάει το λάστιχο (του ποδηλάτου), αλλά εγώ εκεί.
4.30 έφυγα εν μέσω κατακλυσμού τύπου εποχής Νώε (η οποία ξεκίνησε 10 λεπτά πριν φύγω)
Στον δρόμο συναντώ και γνωρίζω Διαμαντή και Μέμο.
Βράδυ στο καταφύγιο, παρέα μικρή (καλύτερα για αρχή) ατμόσφαιρα μια χαρά, και το εγερτήριο στις 6.30… Είχα και το «άγχος» μην ξυπνήσω και άλλους άθελά μου…
Ακούω ξυπνητήρι, πετάγομαι με τη μία. Κοιτάω ρολόι 5.50 περίπου… νωρίς, αλλά καλύτερα: αυτό σημαίνει ότι ξύπνησα με το ξυπνητήρι ρολογιού κάποιου άλλου (εκτός αν το φαντάστηκα!). Ενώ παίρνω πρωινό, από πάνω ακούγεται κινητό (6.20) που παίζει το comissa negra! Κάποια τσου τσου ακούγονται… Χα, κι εγώ που ανησυχούσα για ένα απλό τιτ τιτ…
Ετοιμάζομαι και φεύγω. Φωτό ανατολής, ετοιμασία ποδηλάτου και γεια μας.
Η διαδρομή κινείται στην ανατολική μεριά των βουνών της κεντρικής Εύβοιας. Περνά κάτω από το Ξεροβούνι, τα χωριά Κούτουρλα και Μετόχι, διασχίζει τα βουνά πάνω από την παραλία Τσίλαρο (κάποιοι ίσως την ξέρουν) βγαίνει στην ομαλότερη πλευρά νότια των βουνών απ’όπου κανείς βλέπει την Οχτωνιά και την Όχη (νότια Εύβοια) περνά έξω από το Βίταλο και καταλήγει στην Κύμη. Εγώ κατέληξα στο κάστρο του Αη Γιώργη. Συνολικό μήκος 48.5 χλμ, εκ των οποίων το 1/3 ανηφόρα, υψομετρική διαφορά περίπου 700-800 μέτρα συνολικά (ανηφορικά, όχι συνεχόμενα αλλά σπαστά) και γύρω στα 900 μέτρα κατηφόρα. Στο μεγαλύτερο μέρος άσφαλτος, μόνο 5-6 χλμ χώμα πολύ καλής βατότητας (700 μέτρα χώμα πριν το χωριό Κούτουρλα και τα υπόλοιπα μετά από αυτό το χωριό μέχρι το Μετόχι). Περνά μέσα από όμορφο ελατόδασος, αλλά και μεικτό δάσος, ενώ επίσης κορυφαία είναι η θέα, ιδιαίτερα μετά το Μετόχι, πάνω από τις παραλίες – αεροπορική θέα…
Συνίσταται ανεπιφύλακτα με οποιοδήποτε μέσο.
Κάτω από το Ξεροβούνι κοιτώντας πίσω προς την κορυφή
Περνώντας από το μεικτό δάσος (έλατα και πλατάνια) πριν τον Κούτουρλα.
Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ καθαρή – οι Βόρειες Σποράδες φαίνονταν δίπλα σχεδόν…
Πριν τον Κούτουρλα, κοιτώντας απέναντι την ανηφόρα που με περιμένει μετά το Μετόχι…
Στο γεφύρι στο Μετόχι, το χαμηλότερο σημείο της διαδρομής. Με περιμένει τρελή ανηφόρα… αλλά και απίστευτη θέα!
Σπλατεριά… από τις πολλές που συνάντησα. Τα καημένα τα ζωάκια.
Τελευταία οπτική επαφή με την κορυφή και το καταφύγιο. Αποχαιρετώ προσωρινά!
Να η αεροπορική θέα
Από την άλλη πλευρά πλέον, Οκτωνιά και στο βάθος θολά η Νότια Εύβοια
Μετά τα τελευταία βουνά
Στην Κύμη
στο κάστρο: κοιτάζω πίσω προς τα «τελευταία βουνά»…
…και μπροστά προς τη βάση του ΝΑΤΟ
Νεροφαγώματα-χαράδρες
Απόγευμα, πάλι στο σημείο με την αεροπορική θέα, αυτή τη φορά σε τέσσερις τροχούς!
