διακοπες Γαλλια-Ιταλια(-Ελλαδα)

[gianngeor]

Πάντα τέτοια Γιώργη !!! 
Με τις υγείες σας !!!   

[vaios_p]

Ζήλεψα....      μπράβο παιδιά.πάντα τέτοια

[XLGeorge]

Εχοντας μεινει δυο μερες στο πανεμορφο Κομο,  την Τεταρτη 11 Αυγουστου ηρθε η μερα να φυγουμε, και μαλιστα προς διαφορετικες κατευθυνσεις. Εγω θα κατεβαινα Αγκωνα να παρω το καραβι για Ηγουμενιτσα και η Christine θα πεταγε Λονδινο πρωι πρωι για να παει στη δουλεια της για 3 μερες και και να πεταξει παλι Αθηνα την Παρασκευη το βραδυ – στον ιδιωτικο τομεα στη βορεια Ευρωπη δεν μπορει να παρει κανεις παραπανω απο δυο, το πολυ δυομιση, βδομαδες συνεχομενες διακοπες    Ετσι λοιπον αλλαξαμε ξενοδοχειο το τελευταιο βραδυ, πηγαινοντας να μεινουμε διπλα στο αεροδρομιο Malpensa του Μιλανου.

Το ξυπνητηρι χτυπησε για την Christine στις 5:30 το πρωι καθως ειχε πτηση στις 7:30. Οπως εφευγε μου ψιθυρισε στ’αυτι “σε παρακαλω να οδηγησεις συνετα σημερα, μην παραβγαινεις με τους παλαβους τους Ιταλους, τα λεμε σε τρεις μερες στην Αθηνα”. Κατεβαζοντας αργοτερα γυρω στις 7:30 τα πραγματα (βαλιτσες κλπ) στη ρεσεψιον, ενας Γερμανος μου λεει στο ασανσερ “Εσυ εισαι ο Αγγλος με τη μηχανη στο παρκιν? Μεγαλη αποσταση μεχρι εδω ρε παιδι μου” και εγω “Οχι και τιποτα σπουδαιο, αυριο βραδυ θα ειμαι στην Αθηνα”    Αργοτερα με κοιταγε παραξενα στη σαλα με το προγευμα... 

Φευγω λοιπον κατα τις 8:30 με την πρωινη δροσια εχοντας να κανω περιπου 500 χιλιομετρα μεχρι την Αγκωνα. Αρχισα ηρεμα μεχρι και μετα τον περιφερειακο του Μιλανου οπου και σταματησα για βενζινη και εναν café macchiato. Αλλα λιγο μετα οταν διαπιστωσα οτι η γρηγορη λωριδα δεν ητανε πηγμενη ως συνηθως αποφασισα να το κυνηγησω λιγο, ετσι για να δω ποσο παει το VFR με βαλιτσες και τι λεει απο ευσταθεια φορτωμενο στα πολυ γρηγορα. Κακη ιδεα: το μηχανακι ητανε τραινο μεχρι τα 220-230 και με κακομαθε οποτε μετα τα 160-170χμω μου φαινοτανε πολυ αργα. Αναβω λοιπον τα μεγαλα φωτα (και του VFR ειναι πραγματικα ΜΕΓΑΛΑ, αν τα δειτε να ερχονται απο πισω στους καθρεφτες θα καταλαβετε τι εννοω) και παιζω συνεχεια μεταξυ 180-220χμω, διωχνοντας τους “παρεισακτους” απο την αριστερη λωριδα.

Το παιχνιδι ητανε πολυ ωραιο  και η ωρα και τα χιλιομετρα περασανε γρηγορα, οποτε βλεπω ταμπελες για Ριμινι και διαπιστωνω οτι η ωρα ειναι μονο 11:45. Ειμαι μονο καμμια 90αρια χιλιομετρα απο την Αγκωνα και εχω καραβι στις 5μμ, οποτε ας αδραξω την ευκαιρια να δω αυτες τις παραλιες ωστε να περασει και η ωρα. Βγαινω λοιπον απο την autostrada και πηγαινω πρωτα στην παραλια της Bellaria και κατοπιν στο Cesenatico. Ομπρελες και ξαπλωστρες για χιλιομετρα, θαλασσα βουρκος (πραγματικα απαραδεκτη, μου εκοψε καθε ορεξη να μπω οπως σκεφτομουνα) και καλιγραμμα μαυρισμενα κορμια και των δυο φυλων. Αφου χαζεψα για καμποση ωρα, βρηκα ενα ωραιο εστιατοριο με τραπεζια εξω και μενου με ψαρικα και εφαγα ενα πολυ ωραιο risotto ai frutti di mare, χαζευοντας καθως ειχα χρονο. Αποφασισα τελικα να ξεκινησω για την Ancona χωρις να ξαναμπω στην autostrada και πραγματικα απολαυσα την διαδρομη, Οι παραλιες παντως ακομα και νοτια του Ριμινι ητανε γεματες ομπρελλες και τιγκα στα αυτοκινητα που ψαχνουν να παρκαρουν στον κυριο δρομο, κανοντας την διαδρομη επικινδυνη για τους διερχομένους 

Το ταξιδι με το καραβι αυτη τη φορα ειχε ιστορια που θυμιζε ταινια του Κουστουριτσα  Στην καμπινα 4αρων ατομων που με βαλανε ητανε δυο μεσολοποι τυποι απο το Αζερμπαϊτζαν και ενας καλοστεκουμενος Γερμανος καποιας ηλικιας παντρεμενος με Ελληνιδα, ο οποιος μιλαγε αγγλικα και πολυ καλα ελληνικα. Οι δυο Αζερμπαϊτζανοι δεν ξερανε λεξη απο ΚΑΜΜΙΑ αλλη γλωσσα, οποτε επρεπε να συνεννοηθουμε με νοηματα. Μαλλον δεν εχουνε μπανιο στα σπιτια εκει γιατι κανανε ντουζ για σχεδον 1 ωρα ο καθενας (εγω σκεφτηκα οτι θα εξαντλησουν τις ρεζερβες νερου του πλοιου  ) ενω εμεις περιμεναμε να ξυριστουμε/πλυθουμε πριν παμε για φαγητο    Εχοντας τελειωσει, θελησανε να ανοιξουνε ενα χαρτοκιβωτιο με φαγητα μεσα στη καμπινα και μου ζητησανε να παρω το κρανος απο το μικρο τραπεζακι. Φυσικα και αρνηθηκα και τους ειπα να πανε εξω στο σαλονι οποτε τα πηρανε στο κρανιο    Μαλιστα ο ενας απο αυτους μου εδειχνε αγανακτισμενος το λαπτοπ μου και μου ελεγε γιατι εσυ εχει ανοιξει αυτο και εμεις δεν μπορουμε να ανοιξουμε το κουτι με τα φαγητα. Εγω προσπαθουσα ματαια να του απαντησω με νοηματα οτι το λαπτοπ δεν μυριζει...    Λιγο πριν τα μεσανυχτα γυρνωντας προς την καμπινα βλεπω τον Γερμανο αγανακτισμενο να μιλαει στη ρεσεψιον και να μου κανει “ελα, ελα να με βοηθησεις”. Ο ανθρωπος ελεγε οτι το ροχαλητο τους τον ενοχλουσε ακομα και με ωτοασπιδες!!    Αφου μας δωσανε ενα αδειο δικλινο του οποιου οι ενοικοι δεν ειχανε ερθει (φοβερη τυχη) πηγαμε να παρουμε τα πραγματα και επαθα την πλακα μου: τι φορτηγα με αεροφρενα σε κατηφορα, τι ξεταπωτα τετραχρονα καθαροαιμα εντουρο, τι βενζινοπριονα που κοβουν ολοκληρο δασος, τετοιο ροχαλητο ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΞΑΝΑΚΟΥΣΕΙ    Η πλακα ειναι οτι ξυπνησανε γιατι αναψαμε το φως και μας κοιταγανε με απορημενα βλεματα οπως μαζευαμε τα πραγματα για να φυγουμε..

Το πρωι στην Ηγουμενιτσα ειπα να μπω μεσα στην πολη να παρω ενα μιλκο γιατι ειχα πιει μονο ενα καφε στο πλοιο. Οι καφετεριες φυσικα ολες γεματες, Πεμπτη πρωι στις 10πμ, και εδω αναρωτιεται κανεις τι ειναι ολοι αυτοι, γιατι στα σιγουρα δεν ητανε τουριστες. Σκαστοι δημοσιοι υπαλληλοι, ντοπιοι αδειουχοι, αργοσχολοι, τι να πει κανεις, το θεαμα αυτο δεν το βλεπει κανεις σε καμμια αλλη ευρωπαϊκη χωρα σε τετοια εκταση. Μετα απο κανενα μισαωρο φευγω για Μετσοβο για δευτερο καφεδακι. Τι δρομαρα αυτη η Εγνατια, την ειχα κανει και περσι με το αυτοκινητο αλλα αυτη τη φορα με το VFR την κατα-ευχαριστηθηκα, πολυ καλη χαραξη με ανοιχτα στροφιλικια , καλη ορατοτητα και καινουργια ασφαλτος, δηλαδη τελεια. Μαλιστα πριν απο ενα τουνελ βλεπω σημα ταχυτητας 80 και κοιτωντας το κοντερ βλεπω οτι πηγαινα με 190, οποτε και εκοψα 

Το καφεδακι στο Μετσοβο ητανε μια χαρα μεσα σε χαμο απο κοσμο και αυτοκινητα, προφανως λογω Εγνατιας. Εκει μετα απο συντομη σκεψη, αποφασιζω να βγω Ελατη απο τα χωρια του Ασπροποταμου και παιρνω τον δρομο για Ανηλιο και Χαλικι. Φανταστικος δρομος μεσα στο δασος με τις οξυες μεχρι ψηλα στην “μαντρα Χοτζα” στα 1800μ και μετα κατεβασμα στο γυμνο κομματι απο την αλλη μερια προς Χαλικι. Σταματησα για φωτογραφιες στο ψηλοτερο σημειο, εκει που ειχα κολησει στο χιονι την πρωτομαγια του 2004 – η περιπετεια ειχα σταλει στην παλια λιστα. Κατεβαινοντας βρηκα και περιπου δυο χιλιομετρα χωματοδρομου αλλα το VFR δεν μασησε, σιγα μη μασησει εκει που περνανε και οι κορολες.... 

Στο Χαλικι μεζεδακι και κουβεντουλα στην ωραια Βερλιγκα του δημοσιογραφου Χρηστου Ζαχαρή που μενει εκει ολο χρονο και μετα βουρ για Ελατη, οπου ο αδερφος μου και αλλοι φιλοι ειχανε ετοιμασει υποδοχη και με περιμενανε για φαγητο. Εφυγα απο Χαλικι στις 1μμ και επρεπε να ειμαι εκει στις 2μμ, οποτε του εδωσα παλι και καταλαβε. Ητανε και μια ευκαιρια να δω αν σε τετοια ορεινα κομματια (που δεν ειχα ποτε ξανακανει με το VFR) ενα sport touring μπορει να παει οπως ενα καλα οδηγημενο on-off. Κανενα προβλημα οσο τα στροφιλικια δεν ειναι πολυ στραμπουληγμενα και η ασφαλτος αποδεκτη αλλα και “θεματακι” οταν ξαφνικα εμφανιζονται τεραστιες λακουβες και χασιματα απο πεσιμο του δρομου οταν κανεις εχει μαζεψει χιλιομετρα. Τα χρειαστηκα πραγματικα σε ενα τετοιο χασιμο λιγο πριν τη θεση Τρια Ποταμια οπου σηκωθηκα στα μαρσπιε σκυφτος - λογω κλιπ-ονς  - με πανω απο 100χμω    Ο χαβαλες και το φαγητο που ακολουθησε στην Ελατη ητανε πρωτης ταξης... 




Το πρωι στο ξενοδοχειο στη Malpensa λιγο πριν την αναχωρηση.






To VFR ποζαρει στην παραλια στο Cesenatico.






Το υπαιθριο ψαρο-εστιατοριο και το VFR στο πεζοδρομιο αιχμαλωτιζοντας τα βλεματα των περαστικων με τζαζε μουσικη υποκρουση.




Στο Μετσοβο. Ο τυπος με τη γκλιτσα μου λεει οπως καβαλαω να φυγω: "Τι μηχανακ'ειναι αυτο παιδακιμ, σκετου αεροπλανου, να προσεχς" 




Στη Μαντρα Χοντζα στα 1800μ, στο ψηλοτερο σημειο μεταξυ Ανηλιου και Χαλικιου, εκει που ειχα κολλησει στο χιονι την πρωτομαγια του 2004 οταν αυτος ητανε ακομη δυσκολος χωματοδρομος.




Παει το VFR χωμα?? 




Αναπαυση στο σπιτι στην Ελατη μετα απο 4300χμ, piece of cake 

[Sotos]

η συνεχεια με το περασμα του Γιώργου απο την Νιαλα εδω

[Ξενος]

Τι να πρωτοπω... Υπεροχο ταξιδιωτικο! Ομορφες φωτογραφιες (βαζε και λιγο μεγαλυτερη αναλυση ομως ε; ) και καταπληκτικες ζουμερες περιγραφες! Και που δεν πηγατε! Αγγλια, Γαλλια, Αλπεις, Ελλαδα... Παρεες, χιλιομετρα, φιλοι... Τα παντα ολα!
Το διαβασα ολο μονοκοπανια! Ενα ΜΕΓΑΛΟ ευχαριστω που με ταξιδεψατε ετσι αυτο το μουντο απογευμα του Σαββατου...

Χιλια μπραβο φιλε και παντα να ειστε καλα να γραφετε πολλα τετοια απολαυστικα χιλιομετρα και να μας παιρνετε μαζι και μας...  

[XLGeorge]

Λοιπον, αυτο το ταξιδιωτικο του καλοκαιριου του 2010 ειχε μεινει ημιτελες, περιγραφτηκε μονο η καθοδος Αγγλια-Γαλλια-Ιταλια-Ελλαδα με το VFR και οχι η ανοδος με το αθανατο Τρανσαλπακι. Καθως φετος εχει αλλο ταξιδι Αγγλια-Γαλλια-Ιταλια-Ελλαδα με το Τρανσαλπακι, ας τελειωσω αυτο το ταξιδιωτικο με δυο χρονακια καθυστερηση  πριν ξεκινησω το φετινο    Παμε λοιπον για τη συνεχεια...

[XLGeorge]

Οπως εγραψα πιο πανω, με το που εφτασα Ελλαδα τον Αυγουστο του 2010 το VFR αφεθηκε στο φιλοξενο γκαραζ των Τρικαλων, βγηκε το XLRακι που με πηγε στην Αθηνα και αφεθηκε εκει για να παραλαβω το Τρανσαλπ για τη συνεχεια των διακοπων. Ακολουθησε η δικαβαλη φορτωμενη διαδρομη προς Ελατη Τρικαλων μεσω Νιαλας, με το θεαματικο πεσιμο σε γκρεμι που περιγραφτηκε παραπανω. Μετα τα σχετικα τσιμπουσια, πανηγυρια κλπ το σ/κ/δ του 15αυγουστου 2010, στις 17 Αυγουστου φυγαμε για Πειραια και απο κει για Χανια με προορισμο τα Μουρτζανά Ρεθυμνου. Στην Κρητη μειναμε ακριβως 7 μερες, στις οποιες με κεντρο τα Μουρτζανα γυρισαμε αρκετα τους νομους Ρεθυμνου και Χανιων. Εδω μια αποψη του παλιου λιμανιου των Χανιων, πινοντας καφε το πρωι:



Το Τρανσαλπακι γαϊδουροφορτωμενο με τον οδηγο του διπλα σε ενα υπεροχο φαραγγι ανεβαινοντας προς τον Ομαλο “the long way” για να απολαυσουμε διαδρομη:



Να και το φαραγκι της Σαμαριας οπως φαινεται στο μεγαλειο του απο το αρχικο σημειο εκκινησης στον Ομαλο.



Στις 22 Αυγουστου πηγαμε Σητεια για καποια συναντηση με φιλους και με την ευκαιρια ειδωθηκαμε και με τους Νικο-nsadib (νυν κατοχος VFR) και Ζαχο-Ταξιδευτη (“for ever” πια κατοχο Pan European, με μερικες εκατονταδες χιλιαδες χιλιομετρα ανα τον κοσμο). Να πω επισης οτι γυρνωντας απ’το Βαϊ φαγαμε τετοιον αερα που νομισα σε καποια φαση οτι κυριολεκτικα “θα μας παρει και θα μας σηκωσει”. Οι φιλοι μας που ειχανε τζιπ CRV μας ειπανε οτι ακομη και μ’αυτο “καταλαβανε” τον αερα – πραγματικα ηθελε προσοχη! Εδω μια αποψη της ομορφης Σητειας απο το λιμανι της:



Η επιστροφη απο τη Σητεια ειχε στο προγραμμα και το οροπεδιο του Λασηθιου, στο οποιο ειχα να παω χρονια και το οποιο ειναι ολα τα λεφτα.



Και μια “καλιτεχνικη” της σπηλιας του Δια:



Πισω στον Πειραια λοιπον στις 25 Αυγουστου και παλι στη Ελατη Τρικαλων για το τελευταιο μερος των διακοπων. Το οποιο ειχε τις κλασικες βολτες στα γυρω μερη και τα χωρια του Ασπροποταμου και μια επιστροφη στη Νιαλα στις 28 Αυγουστου να δουμε που και πως ειχαμε πεσει.

Εδω στο δρομο προς το χωριο Στεφανι στην περιοχη Ασπροποταμου (απο τις ωραιοτερες περιοχες στην Ελλαδα που ειναι must για το Τρανσαλπ, με ολες τις ομορφιες, τους φανταστικους χωματοδρομους και τα ψηλα βουνα).



Απο το Στεφανι μεσω φοβερου χωματοδρομου στην Ανθουσα (Λεπενιτσα) και απο κει στο Χαλικι. Συνεχεια με ανεβασμα στη υπεροχη θεση Βερλιγκα, κοντα στο Περιστερι (2295μ) απο σαθρο δυσκολο πετροχωματοδρομο δρομο που καποιοι χαρτες δεν εχουν καν πχ. Road Editions. Παλιοτερα ο δρομος περναγε προς Συρακο απο την αλλη μερια αλλα τωρα πια εχουνε βαλει μπαρα κοντα στην κορυφη, μονος τροπος να περασει κανεις ειναι ξαπλωμα και τραβηγμα της μηχανης απο κατω. Εδω ψηλα στη Βερλιγκα, το υπεροχο οροπεδιο με το ποταμι που χανεται στα εγκατα της γης στριφογυριζοντας για να εμφανιστει πιο κατω:



Μια απο τις ψηλες κορυφες προς το Περιστερι:



Αν δεν ητανε ο βοσκος εκει, τα σκυλια ειχανε πολυ αγριες διαθεσεις και θα μας την πεφτανε, πρωτη φορα ειδα τετοια σκυλια να μην καταλαβαινουν τιποτα και να μην παιρνουν απο “καλοπιασιμο”.



Και εδω μηχανη και αναβατης με φοντο το Περιστερι (ξαναναφερω 2295μ), απο την κορυφη του οποιου φαινεται η πεδιαδα των Ιωαννινων, η λιμνη και τα Γιαννενα (θελει βεβαια καποιο αναριχητικο περπατημα για ν’ανεβει κανεις στην κορυφη.

[XLGeorge]

Δυστυχως good things run fast, στις 31 Αυγουστου φυγαμε για Αθηνα ωστε να παρει η Christine το αεροπλανο για πισω κι’εγω να την κανω για Πατρα την αλλη μερα ωστε να παρω το πλοιο για Ancona. Συνολικα καναμε 4000χμ με το Transalp στις διακοπες στην Ελλαδα, απο τα οποια τα 1500 στην Κρητη. H ωρα της επιστροφης ειχε ερθει, αλλα εγω θα γυριζα με το Τρανσαλπ Αθηνα-Λονδινο, οποτε ειχε συνεχεια των διακοπων για μερικες ακομη μερες. Η μονη ανησυχια ητανε αν θα τα καταφερνε καλα το Τρανσαλπακι σε τετοιο μακρινο γρηγορο ταξιδι και επισης αν δεν θα βαριοτανε/κουραζοτανε ο οδηγος του που ειχε καλομαθει στο κατεβασμα με το VFR 

Την Τεταρτη 1 Σεπτεμβριου εφυγα κατα τις 2μμ για την Πατρα για να παρω το πλοιο των 5μμ για Ανκωνα. Το προηγουμενο βραδυ ειχα δανειστει το φρυδακι της Touratech απο τον Παυλο τον Αγγελιδη για να μειωσω τον αερα και θορυβο στο ..θορυβωδες Arai μου. Παρ’ολα αυτα φυσαγε φοβερα και την “ακουσα” μεχρι την Πατρα. Απο το Αιγιο και μετα συνταξιδευα με ενα καινουργιο δικαβαλο CBF 1000αρι που οπως διαπιστωσα αργοτερα στο πλοιο ητανε ο γνωστος Διατσιδης που σχολιαζει τα moto-GP. Στη δε Ηγουμενιτσα μπηκανε και ο Σκορπιος με την Ελενα απο το VFRH club με το κατακοκκινο VFR τους πηγαινοντας για μια συντομη αποδραση στην Ιταλια.

Λογω ανεμων το πλοιο αναγκαστηκε να μειωσει ταχυτητα και εφτασε τελικα με 3+ ωρες καθυστερηση μετα τις 3μμ την αλλη μερα. Το πλανο ελεγε να φτασω Genova και να συναντηθω για dinner με τον φιλο και συναδελφο Alberto (που εχει συλλογη απο καθαροαιμα KTM στο γκαραζ του αλλά κυκλοφορει με ..maxi-scooter), αλλα η καθυστερηση αλλαξε το πλανο. Φευγοντας πλακωσα το Τρανσαλπακι, μηπως και, αλλα ηθελα λιγο περισοτερο απο 500 χιλιομετρα και μετα τα πρωτα 100 χιλιομετρα στην πηγμενη απο φορτηγα autostrada αποφασισα να ..ριξω πετσετα. Αν ειχα το VFR ισως και να το επιχειρουσα αλλα σε τετοιες καταστασεις το Τρανσαλπακι ..is found wanting.

Μετα απο καποια τηλεφωνηματα στον Alberto (στη Γενοβα) και στην Christine (στο Λονδινο), η ακρη βρεθηκε. Το ξενοδοχειο στη Γενοβα ακυρωθηκε και κλειστηκε το υπεροχο Grande Albergo στο πανεμορφο Sestri Levante, καμια 100στη χιλιομετρα νοτια της Γενοβας. Δυστυχως ομως ακυρωθηκε και το δειπνο με τον Alberto. Πηγαινοντας σβελτα (συνεχως με 140χμω) εφτασα στο Sestri και στο ξενοδοχειο κατα τις 8μμ. Το ρητο “καθε εμποδιο για καλο” μου ηρθε στο μυαλο μολις ειδα το ξενοδοχειο:



Με το που κανονισα τα της διαμονης ειχε αρχισει να νυχτωνει και ισα που προλαβα να παραγγειλω ενα λουκουλιο γευμα σε ενα παραλιακο εστιατοριο.Το αλλο πρωι με γεματες μπαταριες περασα μερικες ωρες στα υπεροχα τουριστικα προαστια νοτια της Γενοβας, στη Santa Margherita και εκανα και ενα δροσιστικο (βλεπε κρυουτσικο) μπανακι στο Πορτο Φινο που το ειχα παντα αχτι αλλα στην καλοκαιρινη σαιζον γινεται πανικος. Και τωρα ειχε φυσικα καποιο κοσμο αλλα παρα πολυ λιγοτερο και ητανε χαρμα.

Στην αρχη της Santa Margherita διπλα στο καστρο πηγαινοντας για Πορτο Φινο.



Μια αλλη αποψη της Santa Margherita.



Ιταλικη μοτοκουλτουρα: το παλιο 500αρακι και το πανεμορφο συγχρονο Fiat Sport.



Και τελικα το λιμανι της Αγιας Μαργαριτας.



Λιγο μετα το μεσημερι εφυγα ομως καθως ειχα πολλα χιλιομετρα να κανω μεχρι την περιοχη Ardeche της Γαλλιας οπου ητανε προγραματισμενη διανυκτερευση. Και το πλανο δεν ειχε τους αυτοκινητοδρομους της Κυανης Ακτης αλλα τις Αλπεις και μια ακομη επισκεψη στην Col de la Bonette, αυτη τη φορα με το Τρανσαλπ. Ανεβηκα λοιπον βορεια λιγο μετα τη Γενοβα αρχιζοντας με τον φανταστικο και απαιτητικο αυτοκινητοδρομο ?? με τα πολλα τουνελ και τις σχετικα αποτομες στροφες και μετα απο μια ωραια διαδρομη στις πεδιαδες νοτιοδυτικα του Τορινου αρχισε το ανεβασμα στις Αλπεις αμεσως μετα το Cuneo, οπου και τελειωσε ο αυτοκινητοδρομος. Φανταστικη διαδρομη με κερασακι το ανεβασμα-παρακαμψη στην Col de la Bonette στα 2802μ, αυτη τη φορα με το Τρανσαλπ αντι για το VFR. Η θερμοκρασια ειχε πεσει και παλι αισθητα στην κορυφη και ο καιρος ητανε συννεφιασμενος. Σε αντιθεση με τον Αυγουστο, τωρα υπηρχανε μονο λιγες μηχανες εκει πανω, ητανε και καθημερινη.

Το Τρανσαλπακι και ο οδηγος στην κορυφη και gros plan της σχετικης αναμνηστικης πλακας (στα Γαλλικα).





Υπηρχε τουλαχιστο εκλεκτη παρεα για τα Τρανσαλπ εκει πανω, ενα Pan και ενα Ducati.



Κατεβαινοντας ο καιρος ανοιξε, εδω η λιμνουλα λιγο πιο χαμηλα οπου ειχαμε καθησει για κολατσιο κατεβαινοντας προς Ιταλια τον Αυγουστο.



Απο κει και μετα ειχε πολλα χιλιομετρα σε πολυ ωραιους δρομους περνωντας απο την Gap και με κατευθυνση συνεχεια δυτικα. Εφτασα στην προγραμματισμενη βαση μου αργα το βραδυ γυρω στις 10:30, εχοντας κανει το τελευταιο κομματι νυχτα. Συνολικα εκανα 800 χιλιομετρα εκεινη την ημερα, με το Τρανσαλπακι να ειναι αστερι στους ωραιους επαρχιακους δρομους, με μονο ενα κομματι αυτοκινητοδρομων "να το ταλαιπωρει" απο τη Γενοβα μεχρι τους προποδες των Αλπεων.

[XLGeorge]

Την επομενη μερα που ειναι πια Σαββατο εχω κανονισει να ξανακανω μια φανταστικη και απαιτητικη χωματινη διαδρομη της περιοχης που ξεκιναει απο την Croix de Millet και ανεβαινει πολυ ψηλοτερα στην κορυφη Croix de Bauzon, πηγαινοντας για μεγαλο διαστημα κοντα στην κορυφογραμμη. Την διαδρομη αυτη την εκανα παλια με το KMX200R που ειχα (μου την ειχε δειξει ενας φιλος με XR600 και την καναμε μαζι στη δεκαετια του 90) κια την ειχα τολμησει επισης με το Τρανσαλπ το καλοκαιρι του 2004, οταν και κουφανα κατι τυπους με EXC οταν με ειδανε να πλησιαζω με το γαϊδουρο-τρανσαλπ το πετρινο κολωνακι της κορυφης οπου ειχανε σταματησει και θαυμαζανε τη θεα. Τα επομενα χρονια το Τρανσαλπ ειχε αφεθει Ελλαδα, οποτε και μονο η ιδεα να την ξανα-επιχειρησω παλι μαζι του με εξιταρε αφανταστα. Βεβαια το 2004 το Τρανσαλπ φοραγε Sahara ενω τωρα τα πιο στρηταδικα Conti Trailmax, κατι που θα δυσκολευε λιγο το επιχειρημα.

Ξεφιξα λοιπον την προφορτιση που ητανε ρυθμισμενη για ασφαλτινο ταξιδι με αποσκευες, εριξα και τις πιεσεις σε 23-27psi και ξεκινησα.

Εδω το πρωτο σχετικα προσιτο κομματι “χαμηλα” αμεσως μετα την Croix de Millet.



Το οποιο ομως δεν αργει να γινει αρκετα πιο δυσκολο πολυ συντομα. Η σχετικα μεγαλη ανηφορικη κλιση και οι πολλες πετρες σε ολο το πλατος του δρομου το κανουν πολυ απαιτητικο και τα “ντεμι” λαστιχα δε βοηθανε καθολου – η φωτογραφια δεν μπορει ευκολα να αποτυπωσει την πραγματικη δυσκολια.



Μετα απο καποια ωρα φτανει κανεις στο πρωτο σημειο με θεα νοτιο-ανατολικα.



Εκει συνατησα και καποιους τυπους με VTT που ειχανε επισης σταματησει και οι οποιοι δειχνανε εκπληκτοι που θα ανεβαινα με “τοσο μεγαλο μηχανακι” οπως ειπανε - ειχανε ανεβει πολυ πρωι και τωρα κατεβαινανε, το δικο μου πρωι ητανε ξεκινημα κατα τις 9:30, οι τυποι πρεπει ναχανε ξεκινησει χαραματα.

Απο κει λιγο πιο πανω αρχιζουν τα πολυ δυσκολα και βαστανε επισης πολυ, 2-3 χιλιομετρα. Ο δρομος-μονοπατι εχει πια πολυ μεγαλη ανηφορικη κλιση, εχει τεραστιες φυτευτες πετρες και επισης κυλιομενες πετρες μεγεθους κρανους και το αποτομο γκρεμι καραδοκει αριστερα οπως ανεβαινει κανεις - η φωτογραφια δεν μπορει και παλι να αποτυπωσει με τιποτα την πραγματικη δυσκολια. Χρειαζεται τεχνικη, χερια και ψυχραιμια/προσοχη.



Σε ενα σημειο λοιπον τελειωνει το μαρτυριο καθως φτανει κανεις σε κατι σαν μικρο οροπεδιο οπου το μονοπατι πια χανεται σχεδον χανεται, υπαρχουν πετρες, βαθια λουκια καλυμενα απο χορτα και οπου και η ανωφερεια συνεχιζει αλλα σε λιγοτερο βαθμο.



Μετα απο περιπου κανενα χιλιομετρο υπαρχουν δυο δυνατοτητες. Να την κανει κανεις δεξια οπου αρχιζει χαμηλοτερα το δασος και υπαρχει σχετικα βατος χωματοδρομος που κατεβαζει πιο κατω στο χιονοδρομικο ξενωνα της Bauzon. Η να συνεχισει ευθεια απο *πολυ* ανηφορικο και παναθλιο μονοπατι που βγαζει στο κολωνακι της κορυφης. Εδω θελει αποφασιστηκοτητα και οχι σταματημα καθως αν σταματησει κανεις ισως να μην μπορεσει να ξαναξεκινησει και να χρειαστει να γυρισει/κατεβασει τη μηχανη για δευτερη προσπαθεια.

Περιτο να πω οτι έχοντάς την ηδη ακουσει ασχημα με τα Conti Trailmax μεχρι αυτο το σημειο, την εκανα με “ελαφρα πηδηματακια” κατ’ευθειαν προς τα κατω να βρω τον χωματοδρομο, δεν υπηρχε καμμια περιπτωση να το επιχειρουσα με τα Trailmax. Και μια και ανεφερα λαστιχα, να πω οτι κακως εβαλα τα Trailmax για τις χωματο-διαδρομες που κανω, πιστευα οτι θα ειναι κοντα στα Sahara αλλα θα βγαζουν περισοτερα χιλιομετρα: καμια σχεση, ειναι πολυ χειροτερα στο χωμα, και επισης χειροτερα και απο τα μαμισια TrailWing 47/48 (στο χωμα παντα), και βγαζουν απλα παρομοια χιλιομετρα με τα Sahara/TW48.

Φτανοντας λοιπον στο χιονοδρομικο, εστησα την μηχανουλα μου για μια self-φωτο να συγχαρω τον εαυτο μου για το κατορθωμα. Και φυσικα ητανε ευκαιρια ν’αλλαξω T-shirt με αλλο στεγνο που ειχα παρει μαζι καθως το πρωτο ητανε απλα μουσκεμα.



Εδω φαινεται ο δρομος απεναντι που κατεβαζει Souche και μετα Jauzac, με φοβερη κλειστη χαραξη και λιγο ανωμαλη ασφαλτο αλλα πολυ καλης πιοτητας - οτι πρεπει δηλαδη για ινδιανικο κατεβασμα. Σε τετοιους δρομους ενα καλο-οδηγημενο Τρανσαλπ ή αλλο καλοστημενο μεσαιο ον-οφφ μπορει να ντροπιασει πολλες καλυτερες και δυνατοτερες μηχανες. Και καθως ειμαι λιγο αργοπορημενος για το μεσημεριανο που εχει οργανωθει “προς τιμη μου”, εχω το απολυτο αλλοθι για να ξυσω κατεβαινοντας.



Εχοντας φτασει, το Τρανσαλπ και παλι με το αγαπημενο Παντακι, παρομοια φωτο μ’αυτη του VFR κατεβαινοτας προς Ελλαδα στις αρχες Αυγουστου.



Μετα το γευμα ειχε ανεβασμα 250χμ βορεια στη Macon για να βγουμε μια απογευματινη βολτα με τον Eric και το Pan-Am Quad που ειχε αντικαταστησει το Τρανσαλπ του.



Καλα, αλλου (χωματερου) παπα ευαγγελιο αυτο, περιτο να πω οτι ανεβαινει κλισεις σε λασπουριες που δεν θα τις τολμαγα ουτε με καθαροαιμο. Και ναι, η εξοδος ειχε πλακα και μου ανοιξε τα ματια για το τι μπορει να κανει κανει ενα Quad. But I will stick with an on-off bike myself… 

[XLGeorge]

Το αλλο πρωι λοιπον, η μαλλον προς το μεσημερι μετα τον κλασικο φραμπαλα, εφυγα για τα τελευταια 850χμ Macon-Λονδινο (κλασικα με περασμα της Μαγχης με τραινο, γρηγορο και ευκολο - μονο 35 λεπτα). Αυτη τη φορα απεφυγα να σκισω το Τρανσαλπακι και ταξιδεψα με σταθερα 130χμω, ή και αρκετα λιγοτερο προς το τελος οταν “εχασα” το τελευταιο βενζιναδικο πριν το Καλαι και λογω Κυριακης δεν ητανε τιποτα ανοιχτο, με αποτελεσμα να φτασω με στην ψυχη στο στομα στο Καλαι για να παρω το τραινο    Ευτυχως απο Αγγλια μερια εχει βενζινη μολις βγαινει κανεις, ανοιχτη Κυριακας και εορτας   Εφτασα στο σπιτι μου οταν ειχε πια νυχτωσει – ειχε μικρυνει και η μερα στις 5 Σεπτεμβριου. Να και το ΤΑακι στην ιδια θεση με το VFR οταν το τελευταιο ειχε ξεκινησει το ταξιδι περιπου ενα μηνα πριν. Η επιστροφη του στα αρχικα πατρια εδαφη απο τα οποια ειχε λειψει για 6 ολοκληρα χρονια.



Και να και παλι το VFR οταν ξεκιναγανε οι διακοπες ενα μηνα πριν.



Και τελικα λοιπον, οι διακοπες ητανε υπεροχες, με 10000 χιλιομετρα συνολικα σε καθε ειδους εδαφος  επισκεψεις σε φανταστικα μερη, επαφες με φιλους, συγγενεις και γενικα αγαπημενα προσωπα και φυσικα εχοντας παντα κοντα ενα ιδιαιτερο προσωπο που με συντροφευει σε ολων των ειδων τις αναζητησεις μου    Ευχομαι σε ολους μας πολλα αλλα παρομοια ταξιδια που επεκτεινουν τους ορίζοντές μας και μας ολοκληρωνουν σαν ανθρωπους με τις αγαπημενες μας μηχανες που “ταξιδευουν την ψυχη μας” 

THE END

[Aerios]

Μπράβο XlGeirge το ταξιδιωτικό σου είναι πραγματικός ύμνος για το ΤΑ!
Μπράβο και για τα κουράγια σου ! Keep riding!

[panisk]

Γιώργο ...έγραψες!!!

 


Ευτυχώς που με ...ταξίδεψες γιατί το ισοζύγιο χιλιομέτρων αυτό το καλοκαίρι είναι ...λειψό!!!

[Διαμαντης]

Και τελικα λοιπον, οι διακοπες ητανε υπεροχες, με 10000 χιλιομετρα συνολικα σε καθε ειδους εδαφος  Cool επισκεψεις σε φανταστικα μερη, επαφες με φιλους, συγγενεις και γενικα αγαπημενα προσωπα και φυσικα εχοντας παντα κοντα ενα ιδιαιτερο προσωπο που με συντροφευει σε ολων των ειδων τις αναζητησεις μου    Ευχομαι σε ολους μας πολλα αλλα παρομοια ταξιδια που επεκτεινουν τους ορίζοντές μας και μας ολοκληρωνουν σαν ανθρωπους με τις αγαπημενες μας μηχανες που “ταξιδευουν την ψυχη μας”  Cool

THE END

Όλη η ουσία και η αλήθεια.
Γιώργο μπράβο σου. Είσαι υπερ-άξιος συγχαριτηρίων. Τό'χεις φίλε στο αίμα σου. Τα τιμάς τα μηχανάκια σου.
Τί κάνανε οι τύποι στα κατσάβραχα? Κουφάθηκαν που σε είδαν? 
 

[Thireftis]

ΑΨΟΓΟΣ !!! 
Φανταστισκός και στις επιλογές σου για ταξίδια αλλά και στις περιγραφές σου...
Μπράβο, πάντα τέτοια... 

[Sotos]

Τι ωραια που τα γραφεις...
Νερακι...

ξεκινας να διαβαζεις και δεν μπορεις να σταματησεις πριν τελειωσει...

[georgetrips]

 .......''Ευχομαι σε ολους μας πολλα αλλα παρομοια ταξιδια που επεκτεινουν τους ορίζοντές μας και μας ολοκληρωνουν σαν ανθρωπους με τις αγαπημενες μας μηχανες που “ταξιδευουν την ψυχη μας” ......''

   ...οπου ''George'' και μαλαμα !!!!   χαχαχα!   Και του χρονου με  υγεια, κυριε συνονοματε  !!!!
                           
                                               ΘΕΡΜΑ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ !

[XLGeorge]

Ευχαριστω ολους για τα σχολια και ειδικα τον συνονοματο georgetrips του οποιου τα ταξιδιωτικα διαβαζονται επισης ..νερακι 

Εν καιρω θ'ανεβει και το φετινο ταξιδιωτικο με 7000 χμ, αυτη τη φορα ολα με το Τρανσαλπακι σε καθε ειδους τεραιν 

[georgetrips]

      Ευχαριστω για τα καλα σου λογια.   Περιμενουμε να ανεβασης το νεο. Τωρα ,οποιος ταξιδευει ,''ταξιδευει'' για ολους μας ! Ετσι και συ !       Χαρα μας λοιπον να δουμε νεο υλικο !   

[Babstaz]