ξημέρωσε τρίτη ημέρα και οι κορυφές ...των σπιτιών έχουν χιόνι...
ωχ...
Δε πειράζει. Το θερμόμετρο του αυτοκινήτου λέει 1,5c ... ξεκινάμε
λέμε να παίξουμε κοντά, γιατί μια υπερχείληση στο φλοτέρ του Γιώργου μας ανησυχεί. Τελικά στρώνει με ένα κάψιμο όλης της βενζίνης
και παίρνει τα πάνω του...κυριολεκτικά.
Το χιόνι άλλοτε λιγο άλλοτε πολύ μας θυμίζει οτι σε συνδυασμό με την ομίχλη και το κουτουρού σχέδιο που έχουμε, είναι οτι πρέπει για
ξεσκούριασμα της ΕΜΑΚ. Τελικά η ανάγκη για επιβίωση.. σε αναγκάζει να διαβάσεις τον χάρτη.

Παίξαμε προς Δάφνη, δεξιά όλο το Ξεροβούνι μέχρι Μάρμαρα. Απο εκεί το χιόνι και η ομίλχη είχε πυκνώσει και
πήραμε τον δρόμο προς Ανατολή (3Α) με κάποιες παρακάμψεις σε Μυκηναικούς τάφους κλπ κουλτουρέ για να ζεσταθούμε.
Οι μύτες είχαν παγώσει, τα γυαλιά και το γίσσο είχαν πιάσει κρυστάλλους... αλλά είπαμε δε μασάμε. Ήταν σουπερ.
Απο Ανατολη πάλι προς Δάφνη αλλά ο δρόμος ήταν στρωμένος με χιόνι και κάποιες ωραίες παρακάμψεις που είχαμε κάνει στο πήγαινε τις βρήκαμε με δυσκολία γιατί το τοπίο είχε ντυθεί πλέον στα λευκά.
Φτάσαμε στον Αθανάσιο Διάκο με 0,5C και αποφασίζουμε οτι πρέπει να φύγουμε την ίδια μέρα για Αθήνα, γιατί το corsa με το τρειλερ..
δεν είναι καλός συνδυασμός σε παγωμένο δρόμο.
Αφου χτυπάμε μια σουπερ προβατίνα με μακαρούνες και μια μπριζόλα ο Γιώργος, ξεκινάμε υπο χιονόπτωση και σκοτάδι.
Το corsa δε μπορεί να ανέβει ούτε την έξοδο της πλατείας απο το σπινάρισμα των τροχών. Ναι αλυσίδες είχαμε ... στην Αθήνα.
Αφου φύγαμε... χαλαρώσαμε γιατί θα πηγαίναμε απο τον δρόμο της Παύλιανης...
Μετά τη Στρόμη... ο δρόμος ανεβαίνει... ασπρίζει η άσφαλτος... το χιόνι είναι παντού στρωμένο καλά... και κάθε ανηφορικό
το βγάζουμε χωρίς μιλιά στο αυτοκίνητο. Το τρέιλερ δε χαρίζει. Με την ψυχή στο στόμα, έτοιμοι να γυρίσουμε ,να ξεκοτσάρουμε και να φύγουμε
απο την επιστροφή (αν μπορούσαμε να κατέβουμε) , φτάνουμε τελικά στο πρώτο ίσιωμα (οουυυυυυφφφφ). Χιόνι πολύ, και ένα σαλε ανοιχτό.
Απο εκεί αρχίζει η κατηφόρα... τα δύσκολα...
Με λιγότερο απο 10km/h σε κατηφόρες με στροφές και ομίχλη να βλέπεις λιγότερο απο 5 μέτρα, φτάσαμε Παύλιανη...
Η αδρεναλίνη έπεσε...
είχαμε ξεχάσει το υπέροχο 3ήμερο και μας βγήκε η ψυχή στο αυτοκίνητο επιστρέφοντας.
τελικά περάσαμε υπέροχα.
και το video της 3ης ημέρας